- Wij hebben meer gas en electriciteit nodig. Dat kost de burger meer geld. Als gevolg daarvan stijgen de prijzen van gas en electriciteit ook nog eens. Hierdoor ontstaat van twee kanten een lastenverhoging.

- Er treden meer storingen op in bijvoorbeeld CV-ketels, meterkasten en auto’s. Behalve dat mensen hierdoor in de kou komen te zitten of te laat op hun werk of afspraak komen, kosten al die reparaties veel geld.

- Leidingen, ramen en wegen vriezen kapot. Wie een bevroren waterleiding heeft, kan geen water gebruiken. Met een kapot gevroren autoruit kan je niet rijden. Kapot gevroren wegen zorgen voor steenslag waardoor nog meer ruiten kapot gaan. Al die schade moet worden gerepareerd. En dat kost weer veel geld.

- Het openbaar vervoer en vliegverkeer worden ernstig belemmerd. Ook hierdoor komen mensen uren of soms dagen te laat op hun afspraken. Wie al een kaartje had wordt lang niet altijd gecompenseerd. Ook dat kost dus allemaal veel geld.

- Feesten, sportwedstrijden, braderieën, beurzen, enzovoort moeten door de extreme kou worden geannuleerd. Als zij wel doorgaan komt er veel minder bezoek. Hotels, cafe’s, musea, pretparken, enzovoort, zijn nauwelijks bereikbaar. Al die zaken kosten ondernemers handen vol geld.

- Er zijn meer zieken en er overlijden zelfs mensen door onderkoeling. Er doen zich meer ongevallen en valpartijen voor. Hierdoor raken mensen in sommige gevallen ernstig gewond. Het oplappen van al die pechvogels kost heel veel geld. Het feit dat die mensen soms langdurig hun werk niet goed kunnen doen kost ook al veel geld.

- Aan- en afvoer van goederen wordt belemmerd. Supermarkten worden slechter bevoorraad. Groenten, fruit, vlees, maar ook TV’s, DVD’s, boeken, enzovoort, blijven langer in het magazijn van de groothandel staan. Fabrieken draaien noodgedwongen langzamer omdat zij hun producten minder snel kwijt kunnen bij de groothandel. Dat kost enorm veel geld.

- Gewassen die door het zachte weer in januari langzaam de kop begonnen op te steken, worden nu weer letterlijk in de kiem gesmoord. Dat levert later in het jaar problematische oogsten op in de land- en tuinbouw. Dat kost ondernemers veel geld. Om dat een beetje te compenseren verhogen zij hun prijzen zodat ook de consument meer moet gaan betalen.

- Bezorgers van post, pakketten en maaltijden kunnen nauwelijks de straat op. Daardoor krijgt de consument minder snel of helemaal niet de zaken die besteld zijn en het kost de bezorgbranche enorm veel geld.

- Verzekeraars kunnen hogere claims tegemoet zien. Dat kost die bedrijven veel geld. Een deel daarvan zal volgend jaar worden verrekend in hogere premies. Dat kost de burger veel geld.

Wie nog een uurtje langer hierover nadenkt kan de lijst nog flink aanvullen.
Koud weer, zeker als dat gepaard gaat met sneeuw, kost de Nederlandse samenleving heel veel geld.

Aan de ene kant valt de uiteindelijke schade in Euro’s en menselijk leed wel mee.
Want in Polen en Roemenië vriezen iedere dag mensen op straat dood.

Aan de andere kant lopen er toch essentiële processen spaak door een beetje kou en sneeuw.
Want al dagen lang rijdt er geen trein meer op tijd. Vandaag lijkt bijna het gehele spoorwegnetwerk in de Randstad onbruikbaar. Op de wegen wordt niet meer gestrooid. We hebben wel zout, maar het is te koud om dat te gebruiken. Zout strooien is al sinds 1960 dé oplossing van de Nederlandse overheid tegen opvriezende wegen. We weten dus al een halve eeuw dat dat bij min 7 graden geen effect meer heeft. Wat heeft de overheid de afgelopen 50 jaar gedaan om dit probleem op te lossen?

Misschien wordt het tijd dat de Nederlandse politiek een strategisch plan maakt dat beschrijft hoe Nederland zich gaat wapenen tegen toekomstig ‘extreem’ winterweer. Mij bekruipt inmiddels de zorgwekkende gedachte dat wij met nog een paar graden vorst en een paar centimeter sneeuw extra alleen nog maar kunnen hopen dat zich geen Poolse of Roemeense toestanden gaan voordoen.

Ook beschikbaar als gratis MP3!

Klik op deze link om mijn versie van “When you say nothing at all” als MP3 te downloaden!

Als kind ging ik vaak met mijn ouders op vakantie in Nederland. U weet wel, in een caravan of bungalow op De Veluwe. Zodra je tiener bent is dat geen verhaal naar je klasgenoten. Dus zeurde ik mijn ouders net zolang de oren van het hoofd totdat zij instemden met een vakantie naar de Franse Alpen. Dat maakte zoveel indruk op mij dat het hek van de dam was. Vanaf dat moment wilde ik zo vaak en zo ver mogelijk naar het buitenland reizen.

Allemachtig, wat heb ik veel exotische plekken op de wereld bezocht. En allemachtig wat was dat mooi en interessant.

Zo mooi en zo interessant, dat ik de vele ongemakken voor lief nam. Want ieder land buiten Nederland is òf bloedheet òf stervenskoud. In de meeste exotische oorden kan je geen klap verstaan van wat al die lieve mensen zeggen en is het lezen van een eenvoudige dienstregeling van een bus een onmogelijke opgave. Vliegende en kruipende beesten bevolken je tent of hotelkamer. Wat er op je bord ligt is onherkenbaar. En als je pech hebt, hebben die laatste twee punten iets met elkaar te maken.

Mede vanwege dit soort ongerief heb ik 5 jaar geleden Nederland als vakantieland herontdekt.

Uitzicht over het Veluwemeer…

Maar al snel bleek dat je helemaal geen probleem hoeft te hebben met gebakken kakkerlakken of gefrituurde maden om liever in Nederland te blijven. Want vakantie in Nederland heeft zoveel voordelen dat ik ieder ander land volledig in zijn waarde kan laten.

De wereld is mooi. En Nederland is een van de pareltjes van onze planeet. Daarom geef ik je vandaag 10 voordelen van vakantie vieren in Nederland!

1) Nederland is ontzettend mooi

Nederland heeft een aantal opzienbarend mooie historische steden. Natuurlijk zijn er wereldberoemde plaatsen zoals Amsterdam, Delft en Leiden. Maar ook de in het buitenland minder bekende plaatsen zoals Groningen, Den Bosch en Maastricht zijn werkelijk prachtig. Maar dat wist u al lang. Wat u misschien niet wist, is dat Nederland een groot aantal verborgen schatten kent. Die moet u echt zien om te geloven wat u al die tijd heeft gemist. Plaatsen zoals Elburg, Kampen, Deventer en Zutphen zijn stuk voor stuk juweeltjes. En veel van u zijn er misschien nog nooit geweest. En dan heb ik nog niet eens de prachtige natuurgebieden en het onbedorven platteland genoemd. Wie liever voor modern gaat, en een paar jaartjes niet in Rotterdam is geweest, zal zijn ogen uitkijken in de Maasstad. Nederland kent zoveel mooie plekken dat een mensenleven te kort is om ze allemaal te bezoeken en ervaren. Ik raad u aan om er zo veel als mogelijk te zien!

2) Nederland is niet duur en weinig corrupt

In Nederland kunnen wij geweldig klagen over prijzen. Wij vinden alles te duur.
Toch valt dat voor de vakantievierder behoorlijk mee.
Want in het laagseizoen boek je een lang weekend in een luxe bungalow soms voor nog geen 100 Euro.
Wie een week pakt hoeft soms maar 150 Euro af te tikken.
Say what…? Dat is goedkoper dan wonen!
Het aardige van Nederland is dat de prijs die op de factuur staat meestal ook de prijs is die je betaalt.
Je krijgt achteraf geen gezeur over een toeslag voor je borden, bestek of tafellaken.
Het feit dat Nederland zo weinig corruptie kent vertaalt zich naar een behoorlijk open en eerlijke manier waarop de toeristenbranche omgaat met haar klanten.

3) Nederland is veilig en schoon

Ja, dat is zo.
Natuurlijk kennen veel Nederlandse steden buurten waar u en ik liever niet wonen.
Maar echte no-go-areas kennen wij niet in Nederland.
Er is, zelfs in de grote steden, relatief weinig criminaliteit op straat.
Ook is de lucht-, water- en bodemvervuiling in Nederland gering in vergelijking met veel buitenlanden.
Dat is wel zo’n prettig idee wanneer je een duik wil wagen in dat meertje of je kinderen op dat strandje in de grond staan te wroeten.

Rotterdam; fascinerende mix van oud en hypermodern…

4) Minder reistijd

Regelmatig vier ik vakantie in het midden van het land. Vooral de randen van de Veluwe kunnen mij bekoren. Als ik buiten de spits rijd ben ik in veel gevallen binnen anderhalf uur op mijn bestemming. Vanuit de Randstad naar de gebieden rond de Utrechtse Heuvelrug? Reken op maximaal een uur rijden. Zo bespaar je massa’s tijd en kom je niet uitgeput op je bestemming aan.

5) Minder vervuiling door kortere afstanden

Vakantie, het is ons allemaal van harte gegund. Alleen jammer van al die milieuvervuiling die we ermee veroorzaken. U raadt het al; wie in Nederland blijft veroorzaakt maar een fractie van de milieuvervuiling die andere toeristen produceren. En wel zo sportief, die vervuiling wordt niet achtergelaten aan de andere kant van de wereld maar in ons eigen achterland. Zo blijven wij ons goed bewust van de gevolgen van ons eigen handelen.

6) Lekker vaak op vakantie

Juist doordat de reistijden zo kort zijn en mede daardoor de kosten van vakantie in eigen land laag blijven, is het goed haalbaar om jaarlijkse meerdere keren (kort) op vakantie te gaan. Zelf probeer ik 5 tot 10 keer per jaar een lang weekend, midweek of week er op uit te trekken. Bij elkaar kost dat ongeveer even veel als 1 keer op wintersport gaan.

7) Geen taalbarrière

Hoewel het zeker zijn charme heeft om in het buitenland omringd te worden door mensen die een exotische taal spreken, is het heel erg praktisch om tijdens je vakantie geen enkele taalbarrière te ervaren. Op je gemak in je eigen taal een menukaart lezen èn direct begrijpen, om vervolgens probleemloos de gewenste lekkernij in je eigen taal te bestellen. Wel zo handig. Een beetje extra slagroom, geen rode peper, liever toch zonder melk, bij voorkeur geen bieslook, enzovoort, tijdens je vakantie in je eigen land kun je je altijd en overal probleemloos verstaanbaar maken.

Platteland rondom Zuidlaardermeer; ook bij hoogzomer vrijwel geen toerisme…

8) Goede voorzieningen

Jawel; wegen, openbaar vervoer, winkels, medische voorzieningen, restaurants, hotels, musea, parken, speeltuinen, zwembaden, enzovoort, zijn in Nederland in de regel schoon en heel. Het werkt allemaal en je kunt het tijdens je vakantie allemaal zonder risico’s voor je gezondheid gebruiken. De voorzieningen in Nederland hebben over het algemeen een behoorlijk hoog niveau.

9) Nederland is niet te vol en niet te leeg

Hoewel veel mensen ons land ‘vol’ vinden, is er natuurlijk nog enorm veel lege ruimte in Nederland. Je kunt op een zomeravond kilometers rond het prachtige Zuidlaardermeer (Groningen) fietsen vrijwel zonder mensen tegen te komen. Zelfs midden in het hoogseizoen. Ook de Drentse heidegebieden zijn geweldig mooi en vaak vrijwel uitgestorven op enkele rustzoekers na. Het zelfde geldt voor bijvoorbeeld het platteland van Midden-Limburg, grote delen van Zeeland en de bosrijke streken onder Eindhoven (De Peel). Wat je hier echter wel tegenkomt zijn kikkers, hazen, herten, vossen, zwijnen en vogels. Nederland kent zowaar een behoorlijke hoeveelheid ‘wildlife’. Aan de andere kant is geen enkele plek in Nederland zó afgelegen dat je er echt kunt stranden. Binnen maximaal een uur lopen kun je altijd mensen vinden. Dus rust genoeg, maar altijd is de bewoonde wereld nabij.

10) Goed voor onze eigen economie

Wanneer ik dit schrijf verkeert Nederland in een steeds dieper wordende economische recessie. Vakantie in het buitenland is leuk, maar door geld uit te geven in het buitenland exporteren wij welvaart. Als het onze bedoeling is om hulpbehoevende mensen in arme landen van een inkomen te voorzien is dat natuurlijk prima. Maar in de moeilijke economische tijden is er veel voor te zeggen om ons geld binnen eigen land te laten circuleren. Met geld dat wij in Nederland uitgeven steunen wij het inkomen van Nederlandse ondernemers en werknemers. Die mensen kunnen daardoor weer spullen kopen bij uw bedrijf of organisatie. Van het geld dat zij door uw vakantie in eigen land verdienen, kunnen zij weer meer belasting betalen, zodat onze overheid minder hoeft te bezuinigen.

In een eerder artikel over de gemiddelde temperatuur in Nederland voorspelde ik 3 maanden geleden dat 2011 in de top 10 van warmste jaren ooit zou verschijnen. Het lijkt er op dat dat dat inderdaad waar wordt.

Het is vandaag 30 december 2011. Met nog 1 dag te gaan in 2011, is op basis van door het KNMI verstrekte cijfers behoorlijk nauwkeurig de gemiddelde temperatuur over 2011 vast te stellen. Hieronder zie je de gemiddelde temperaturen voor alle maanden van 2011, vergeleken met het langjarig gemiddelde van 1981-2010.

Het najaar van 2011 is buitengewoon ‘warm’ gebleken waarbij vooral de zeer hoge temperatuur in december opvalt.

Het resultaat is dat de gemiddelde temperatuur in Nederland in 2011 (gemeten tot en met 30 december) 10,90 graden Celsius bedraagt.

Wat dat precies in historisch perspectief betekent ziet u hieronder. 2011 bekleedt met gemak een positie in de top 10 van warmste jaren ooit in Nederland. Met een beetje geluk wordt het een ongedeelde 3e plaats. En zo niet, dan wordt het een gedeelde 3e, 4e, 5e en/of 6e plaats.

Aangezien wij in 2011 de zomer hebben overgeslagen in Nederland; betekent dat dat wij in 2012 de winter gaan overslaan? Aan de ene kant jammer, want zo’n pak sneeuw en lekker schaatsen is toch wel heerlijk. Aan de andere kant, wie zit er te wachten op dat gekleum? Uiteindelijk moet je toch door die plakkaten ijs naar je werk rijden…

Terugkijkend was 2011 hèt jaar van de Euro. En dan vooral van het negatieve gezeur er omheen. Inmiddels verkeert de Euro in een diepe crisis die mede wordt veroorzaakt door het pessimistische geklets in de media. Deze crisis is voor een deel een vertrouwenscrisis. Zodra wij weer het vertrouwen krijgen in de Euro en de Europese economie, kan de weg terug worden gevonden naar meer economische groei, meer banen en meer welvaart in Europa. Dat vertrouwen moet èrgens beginnen.

Daarom stop ik vanaf nu met het publiceren van ellende over de Euro. Niet omdat ik niet zie dat er van alles mis is. Niet omdat ik oogkleppen op heb. Maar wel omdat ik het negatieve gezeur zat ben. En omdat negatief gezeur nog nooit iets heeft opgelost.

Zodoende geef ik je vandaag 10 VOORDELEN VAN DE EURO.
Die Euro is echt nog wel ergens goed voor!

1) Mede dankzij het streven naar een economische Unie en de Euro kennen wij al 66 jaar geen oorlog. Een overweldigend voordeel waarbij ieder nadeel van de Euro volkomen verbleekt!

2) In je favoriete vakantielanden (Frankrijk, Duitsland, Spanje) hoef je nooit meer in de rij te staan om geld te wisselen. Ook hoef je in Nederland niet meer vooraf Franken, Marken en Peseta’s te halen. Die dingen hadden ze vaak niet eens op voorraad dus je moest ze soms weken tevoren bestellen.

3) Door de groei van de Eurozone kun je steeds makkelijker op vakantie naar bijzondere landen. Al eens in Slovenië, Cyprus of Estland geweest? Daar kun je namelijk ook gewoon met Euro’s betalen.

4) In tegenstelling tot de Gulden, is de Euro vrijwel overal in de wereld inwisselbaar voor de lokale munteenheid. Wel eens geprobeeerd om bij een lokale bank in Kyoto, Johannesburg of Kuala Lumpur een paar Guldens om te wisselen? Ik wel. Niemand wist daar wat een Gulden was. Maar de Euro is een internationaal betaalmiddel waarmee je op vrijwel alle continenten terecht kan. En zodra die Euro-crisis voorbij is wil iedereen onze munt ook weer graag hebben.

5) Je hoeft als je binnen de Eurozone blijft nooit meer commissie te betalen voor het omwisselen van je Guldens.

6) Je hoeft nooit meer bedragen om te rekenen als je iets koopt in een Euroland of via een website binnen een Euroland.

7) Doordat steeds meer landen toetreden tot de Eurozone wordt het steeds makkelijker voor Nederlandse ondernemers om te exporteren naar en te importeren uit die landen.

8) De Euro heeft er voor gezorgd dat het steeds eenvoudiger is geworden om een bankrekening te openen bij banken binnen de Eurozone. Meer concurrentie tussen de banken is goed voor consumenten die op zoek zijn naar een hoge rente!

9) Mede door het groeien van de Eurozone gaat Nederland steeds meer vriendschappelijke banden aan met landen die vroeger ‘vijanden’ waren, zoals Slowakije. Deze landen stellen zich steeds meer open voor invloeden en contacten van buitenaf waardoor wij er ook steeds meer van kunnen zien en leren. Letland, Litouwen en de economische reus in wording Polen zijn logische volgende kandidaten voor toetreding tot de Euro. Ik verdiep mij graag in dat soort landen.

10) Je kan een mooie muntenverzameling aanleggen zonder naar het buitenland te gaan. Die munten komen vanzelf naar jou toe! En wat zijn die 2-Euro muntstukken geweldig mooi! Zie de bovenstaande foto voor een paar exemplaren uit mijn eigen collectie. Heb jij alle munten op de foto? Ieder Euroland heeft wel een paar varianten geslagen. Het verzamel-potentieel is oneindig groot.

Ik denk dat het in 2012 tijd is voor een brede herwaardering van die prachtige Europese munt.
Als wij zelf weer gaan geloven in een mooie toekomst van onze eigen munt is dat misschien een eerste stap naar economisch herstel.

Snotverkouden en midden in de nacht ingezongen, maar de intentie is er niet minder om.

Hans

In een eerder artikel noemde ik de groeiende macht van het koppel China en India, ook wel bekend als ‘Chindia’. Het leek mij nuttig om die groeiende macht met een paar simpele cijfers te verduidelijken.

In 1980 waren de economieën van China, India en Nederland ongeveer even groot.
Volgens de Wereldbank bedroeg het Bruto Binnenlands Product van China in dat jaar 189 miljard Dollar. De totale productie van India bedroeg 183 miljard Dollar en de Nederlandse economie had een omvang van 180 miljard Dollar.

De totale wereldeconomie had in 1980 een omvang van 10.985 miljard Dollar. Wie dus, zoals China, India of Nederland een omzet van circa 180 miljard dollar boekte, had een aandeel van 1,65% in de wereld-economie.

In 30 jaar tijd is veel veranderd. De Nederlandse economie heeft gestaag doorgemodderd. Maar veel andere economieën, zoals die van China en India, zijn spectaculair gegroeid.

Anno 2010 is de omvang van het Nederlandse Bruto Binnenlands Product gestegen tot $ 783 miljard. Dat mag dan indrukwekkend klinken, maar het is helaas nog maar 1,24 % van de $ 63 biljoen tellende wereldeconomie. Het aandeel van Nederland in de wereldeconomie is daarmee in 30 jaar tijd een kwart kleiner geworden.

India levert tegenwoordig een Bruto Binnenlands Product van $ 1.729 miljard. Daarmee is de Indiase economie ruim 2 keer zo groot als de Nederlandse. India heeft juist haar aandeel in de wereldeconomie stevig opgeschroefd.

China vormt echter de overtreffende trap met in 2010 een Bruto Binnenlands Product van $ 5.879. Zoals gezegd was de Chinese economie 30 jaar geleden nog even groot als de Nederlandse. Inmiddels is de Chinese economie ruim 7 zo groot als de Nederlandse en na de Verenigde Staten de 2e economie van de wereld. Het betekent dat China de afgelopen 30 jaar, ieder jaar weer, 7% meer groei heeft gerealiseerd dan Nederland.

Pardon? Zei ik daar 7% meer groei? Ieder jaar weer? 30 jaar lang? Correct.

Zelfs als de economische groei van China zou halveren, dan nog is China over 20 jaar de grootste economie ter wereld.

De kans is groot dat India tegen die tijd de nummer 3 van de wereld is.

Nederland zal tegen die tijd ergens rond de 25e plaats bungelen (nu nog 17e plaats).

‘Marktaandeel’ in de wereld-economie van China, India en Nederland

China en India blijken steeds vaker gezamenlijk op te trekken in economische en politieke kwesties.
Dat heeft mede te maken met het feit dat ze weinig in elkaars vaarwater zitten.
China is traditioneel gericht op industrie en transport, India op ICT en financiële dienstverlening.
Beide landen hebben een stevig landoppervlak en voldoende rivieren en oceaanfront om zich niet fysiek belemmerd te voelen.
De beide landen hebben slechts een beperkte traditie van onderlinge gewelddadige conflicten.

Kortom, er zijn in eerste aanleg weinig obstakels voor het vormen van een economische unie tussen de toekomstige 1e en 3e economie van de wereld.

Zo’n alliantie zou het machts-evenwicht in de wereld ingrijpend verschuiven.
De prijs van grondstoffen, het beschikbaar stellen van nieuwe revolutionaire consumentengoederen (denk aan de TV, computer of mobiele telefoon), een militair ingrijpen in internationale brandhaarden; het wordt over 20 jaar niet meer beslist in Washington, Londen, Parijs of Berlijn, maar in Delhi, Mumbai, Beijing en Shanghai.

Laten wij hopen dat die gasten in India en China ons een beetje aardig vinden.
Hebben wij het daar de afgelopen eeuwen naar gemaakt?
Zeg het maar.

Zojuist zat ik met het hele gezin klaar voor het belangrijkste TV-moment van het jaar. Voor kinderen is dat Sinterklaas in Sesamstraat. Op 5 december. Wat blijkt? De NTR (vroegere NPS en daarvoor NOS) drukt Sinterklaas op 5 december van de buis! Want er is iets met politiek aan de hand. Wouter Bos zit te neuzelen over banken.

Nou en? Wij weten met z’n allen al lang wat er in 2008 is gebeurd. De banken hebben hun klanten opgelicht door massaal onze spaarcenten te verkwisten. En toen moesten zij gered worden van ons belastinggeld.

En wat wij ook weten is dat politiek en banken elkaar de hand boven het hoofd houden. Dus die Wouter Bos kan straks weer rustig naar huis. Die verdwijnt heus niet in het gevang. En het onderzoek van zo’n commissie De Wit loopt uiteraard met een sisser af.

Er zijn wat lessen geleerd voor de toekomst. En dat was het. Allemaal ontzettend voorspelbaar.

Dat die bankencrisis nooit zal uitmonden in gerechtigheid, daar kan ik mij wel bij neerleggen.

Maar dat GVD 3 jaar na dato Sinterklaas van de buis wordt gedrukt zodat Wouter Bos nog eens zijn zegje kan doen, dat is werkelijk onvergeeflijk! Een regelrechte schande!

Helaas is het niet mogelijk om je lidmaatschap van de NTR op te zeggen.
Wij kunnen die tent natuurlijk wel opheffen.
Of collectief weigeren om nog langer belasting te betalen om zo’n stel prutsers te subsidiëren.

Hierbij eis ik van Paul Römer, algemeen directeur van de NTR, dat hij een uitzending inlast waarin hij excuses aanbiedt aan de kinderen van Nederland!

Mijn trouwe lezers weten dan ik op deze website veel klaag.
Ik klaag over incompetente makelaars, graaiende bankiers. luie bestuurders, noem maar op.
Maar dat heeft allemaal geen zin.
En voor wie dat nog niet wist zal ik het hier nog eens uitleggen.
Oh, en wat wèl zin heeft, dat behandelen wij ook nog maar even!

Kent u de ‘Law of Attraction’?
Het betekent zoiets dat wie aan mokkataart denkt, mokkataart zal krijgen.
Of groene erwten, paars geschilderde klompen of een nekhernia.
Het maakt niet uit: waar je aan denkt, dat zal naar je toekomen.

Aperte nonsens natuurlijk.
Welke sukkel gelooft daar nu in?

Maar goed, dit artikel ging er over dat klagen niet helpt.
Dus mijn geklaag over die malle aantrekkingswet laat ik maar even achterwege.

Want op een heel ander niveau bestaat er een wel werkende variant van deze wet.
Ik noem dat de Wet SZS, te weten de Wet Soort Zoekt Soort.

Wablief?

Soort Zoekt Soort.

De aloude wijsheid die wordt gebezigd wanneer bijvoorbeeld twee fietsenmakers uit Zwammerdam in het huwelijksbootje stappen. Of twee uientelers die allebei opgroeiden in het pittoreske Hoogkarspel.

Wat sommige critici kortzichtigheid, bekrompenheid of zelfs discriminatie noemen, noem ik gewoon logica.

Uientelers uit Hoogkarspel reizen niet af naar Zwammerdam om daar een fietsenmakende partner te zoeken.

Want waarom is een uienteler uit Hoogkarpsel een uitenteler uit Hoogkarspel?
Omdat hij van uien houdt.
En van Hoogkarspel.
En dus omringen uientelers uit Hoogkarspel zich graag met andere uientelers uit Hoogkarspel.

En verdomd, laat daar nou net een heel leuk meisje tussen zitten dat precies begrijpt wat er zo leuk is aan uien en Hoogkarspel.
Dan wordt die Zwammerdamse fietsenmaakster wel een erg onwaarschijnlijke keuze.

Soort zoekt dus soort.
Daar voelen wij ons nu eenmaal lekker bij.
De meesten van ons hebben een partner die in grote lijnen een vergelijkbaar gedachtegoed en een soortgelijke levensstijl bezigt.

Maar nu terug naar al dat geklaag van mij.
En waarom dat helemaal niet helpt.

U voelt hem al aankomen.

Wie klaagt, hoopt natuurlijk op een oplossing.
Maar dat gaat niet gebeuren.

Want met klagen trekt u andere klagers aan.
En die hebben geen oplossingen.
Daarom klagen zijn juist.

Een goed voorbeeld daarvan is een van mijn klaag-artikelen over het toenmalige TNT-Post, tegenwoordig bekend als Post NL.

Dat artikel over Post NL is werkelijk door duizenden en duizenden mensen gelezen.
Je zou denken dat Post NL het zich aantrekt en met oplossingen komt.
Nee hoor.

Het artikel leverde tientallen reacties op, maar vooral van andere klagers.

Post NL leest zo’n klaagzang helemaal niet.
Want Soort Zoekt Soort.

Post NL gelooft in haar eigen producten.
Daarom levert zij die producten juist.
Dus wordt Post NL vanzelf omringd door mensen en organisaties die ook in haar producten geloven.

Dat is aangenaam en rendabel.
Want van mensen die in jouw producten geloven hoef je geen wanklanken, concurrentie of sabotage te verwachten.

Integendeel.
Ze steunen je met aardige woorden en een loyale koopbereidheid.

Dus wat voor belang heeft Post NL om tijd en energie te steken in mensen die niet in haar producten geloven? Helemaal geen!

Tenzij het negatieve sentiment over je product een soort van virale tsunami ondergaat en je in de landelijke pers te kakken wordt gezet als wanpresteerder.
Maar dan kun je ook gewoon je naam veranderen en op oude voet blijven doorgaan.

En dat is wat Post NL (Eerst PTT Post, toen TPG Post, toen TNT Post, toen Post NL) de afgelopen 10 jaar heeft gedaan om haar falende management te verdoezelen. Steeds je naam veranderen is veel leuker dan naar geklaag luisteren. En waarschijnlijk nog goedkoper ook.

En wordt het voortdurend aanschaffen van nieuwe dienstauto’s, gevelreclames, uniformen en brievenbussen toch wat duurder dan voorzien, dan zet je gewoon 11.000 postbodes bij het grof vuil.
Dat scheelt namelijk echt veel geld.

Hoe die post wordt bezorgd zien wij dan wel weer.
Misschien moeten de mensen voortaan maar hun brieven komen halen in het postsorteercentrum.
In de meeste provincies is dat maximaal 25 kilometer fietsen.
Dat is nog duurzaam ook.

Maar dit artikel ging er dus over dat klagen meestal tot niets leidt.
Dat is hiermee wel aannemelijk gemaakt.
En zelfs als je een artikel schrijft over de zinloosheid van klagen, wordt dat weer een klacht.
Dus ook dit artikel zal zijn doel volledig missen.

Wie tot hier is gekomen met lezen, en dus alle scherts en gekkigheid voor lief heeft genomen, heeft waarschijnlijk wel begrepen dat het bovenstaande met een korreltje zout dient te worden geconsumeerd.

Ik zal dat geduld en begrip belonen met het inzicht waar dit artikel eigenlijk om gedaan is.

Soort Zoekt Soort!

Wie er een gewoonte van maakt om over van alles te klagen, die mag zich verheugen in een omgekeerde stroom klachten tegen of over hem of haar.

Wie er een gewoonte van maakt om anderen het zware werk te laten doen, zal zich uiteindelijk omringd zien door nog luiere nonvaleurs waar geen greintje inspanning of inspiratie meer van te gappen valt. Luie donders belanden uiteindelijk in een gezelschap van andere lamzakken.

Gelukkig is het omgekeerde ook het geval.
En wie iets wil maken van het leven maakt daar dankbaar gebruik van.

Wie stevig aanpakt en met volle energie de handen uit de mouwen steekt, wordt uiteindelijk omringd door mensen die zichzelf daarin herkennen.
Teams van harde werkers ontstaan zo vanzelf.

Wie het hart op de juiste plaats heeft en vooral tijd investeert in het helpen van anderen, wordt uiteindelijk omringd door mensen die het ook belangrijk vinden om elkaar te helpen. Zo kweek je vriendschap en gemeenschapszin die niet alleen individuele levens maar soms zelfs een hele samenleving overeind houdt!

Dames en heren, ik vind dat ik inmiddels oud genoeg ben om deze wijsheid te berde te brengen.
Het leven is een boemerang: wat je er in stopt, krijg je na verloop van tijd weer terug.

Wil je aandacht? Ga niet klagen. Ga niet vragen.
Maar gééf aandacht! Uiteindelijk krijg je het terug.
En zolang dat nog niet het geval is; geen enkel probleem.
Want géven voelt helemaal goed, vanaf het eerste moment.

Wil je respect? Toon dan respect!

Wil je liefde? Geef dan liefde!

Wil je succes? Gun dan succes!

Dames en heren, pak die kansen!

De Euro is mislukt.

Het maakt niet uit of je vóór of tegen bent.
Het maakt niet uit of je links of rechts bent.
Het maakt niet uit of je optimist of pessimist bent.

De Euro is, tot nu toe, gewoon mislukt.

Want het internationale vertrouwen in de Euro is al jaren lang zeer zorgwekkend, de Eurozone dreigt in een economische recessie weg te zakken en complete Euro-landen staan financieel op instorten (In ieder geval Griekenland, mogelijk Italië, en misschien nog meer landen).

Daarom willen steeds meer Nederlanders dat de Euro verdwijnt.
Zij verkeren in de illusie dat alles goedkoper wordt en dat de economische crisis verdwijnt als wij terugkeren naar de Gulden.

Helaas is dat allemaal niet waar.
Het afschaffen van de Euro zou namelijk een regelrechte ramp zijn voor Nederland.

Want met het opheffen van de Euro nemen wij definitief afscheid van Europa als wereldmacht.
Daarmee wordt Nederland een onbeduidend landje in een achtergesteld werelddeel.
Heeft u enig idee hoe het over het algemeen met dat soort landen afloopt?
Zij vallen ten prooi aan armoede en oorlog.

Huh, hoezo?
De Euro weg en dan wordt het oorlog?
Dat is natuurlijk nogal kort door de bocht.
Ik zal het nader toelichten…

Mijn trouwe lezers weten dat ik altijd het zelfde riedeltje afsteek.
Wellicht wordt het wat sleets, maar daardoor niet minder waar:

Europa is in verval.
Eeuwenlang vormde Europa het centrum van de wereldmacht.
Totdat Europa in 1945 moest worden bevrijd door haar inmiddels veel sterkere Amerikaanse broertje.

Ruim een halve eeuw deelde Uncle Sam de lakens uit in de wereld.
Ook dat tijdperk komt nu ten einde.

Want de fakkel van de wereldmacht wordt overgenomen door het doldwaze duo China en India, ook wel bekend als ‘Chindia’.

Ik voorspel dat deze landen de komende eeuw samen zullen optrekken.
En verreweg het machtigste economische en militaire blok ter wereld zullen gaan vormen.

Wereldleiderschap komt nu eenmaal in pieken en dalen.
Europa heeft haar hoogtepunt al eeuwen geleden gehad.
En in de 21e eeuw is het de beurt van China en India.

Deze logica lijkt zo voorspelbaar als hoofdpijn na het geven van een kopstoot aan een strijkijzer.
Daarom hebben vooruitstrevende Europese regeringsleiders de koppen bij elkaar gestoken.
Het besef ontstond dat Europa in de toekomst alleen een welvarend en veilig werelddeel kon blijven indien alle Europese naties steeds verder zouden integreren, desnoods tot één Europese staat.

Dat begint met het versoepelen van handelsverkeer.
De operatie wordt in theorie voltooid met een gemeenschappelijke taal, een Europese wet, een Europese regering en een Europees leger.

Zoiets kost wellicht een eeuw om tot stand te brengen, maar het is de enige manier om te voorkomen dat onze welvaart steeds verder afbrokkelt en de Europese landen weer terugvallen in hun historisch gezien structurele gewoonte om onderling langdurige en vernietigende oorlogen te voeren.

Een essentieel onderdeel van dit masterplan is het voeren van een gemeenschappelijke munteenheid: de Euro. Die gezamenlijke munt creëert een overweldigend gezamenlijk economisch belang en een schaalvoordeel waar de wereldmachten van de 21e eeuw niet omheen kunnen.

In theorie een geweldig plan waar Europa haar toekomst voor generaties mee had kunnen veilig stellen.

Maar gaandeweg zijn er bij de invoering van de Euro fouten gemaakt.

Er zijn landen tot de Eurozone toegelaten die daar vanwege hun schuldenpositie nog niet aan toe waren.
En de meeste Eurolanden zijn zo stront-eigenwijs dat Europese besluitvorming veel te lang duurt.
De rest van de wereld ziet dit met lede ogen aan en daardoor daalt het vertrouwen in onze munt en onze economie.

Dat heeft vele negatieve gevolgen.

Alles wat wij importeren van buiten de Eurozone, of waarvan de kosten samenhangen met economische factoren van buiten de Eurozone, wordt duurder.

Tja, en dat is heel veel.
Olie bijvoorbeeld. Maar ook veel tv’s, telefoons en computers worden door een dalende Euro duurder. Maar ook veel vlees, vis en fruit komt van buiten de Eurozone. Naarmate de waarde van de Euro zakt, wordt dat allemaal duurder.

Wanneer de wereldgemeenschap haar vertrouwen in de Euro verliest, wordt het voor Eurolanden ook steeds moeilijker om geld te lenen van buiten Europa. Want als de waarde van de Euro daalt zullen wij steeds harder moeten werken om voldoende Euro’s te genereren die die schulden kunnen afbetalen. Onze leenheren lopen daardoor een steeds groter risico en berekenen ons als gevolg een steeds hogere rente.

En dan zijn wij er nog niet. Want een dalend vertrouwen in de Eurozone maakt dat op internationale markten twijfel gaat ontstaan over het al dan niet inschakelen van Europese bedrijven. Kan de internationale gemeenschap er wel van op aan dat Europese aannemers, fabrikanten, adviseurs, enzovoort over een paar jaar nog kunnen leveren? Dus toch liever een Amerikaanse of Chinese firma ingeschakeld voor die grote belangrijke klus?

Kortom, een zwakke Euro raakt ons op vele fronten en wij worden er vooral armer van.

Dat betekent niet dat invoering van de Euro niet deugde.
De uitvoering ervan rammelt gewoon aan veel kanten.

Dus dan toch maar de Euro afgeschaft?

Alsjeblieft niet!

Want wat mogen wij verwachten van een Europa dat terugkeert naar de Gulden, Mark, Franc en Peseta?

Heel simpel:
Het einde van de Euro betekent het einde van ons gezamenlijke Europese economische belang.

Eeuwenlang vlogen de Europese landen elkaar in de haren.
Ze voerden vernietigende oorlogen met miljoenen slachtoffers onder de burgers.

Waarom?

Omdat zij geen gezamenlijk belang hadden.
Zij hadden alleen een eigenbelang en bevochten dat met alle mogelijke middelen.

Tekort aan grondstoffen?
Wij gaan ze jatten bij onze buren.

Tekort aan land?
Wij annexeren een stuk land van de buren.

Tekort aan personeel?
Wij importeren dwangarbeiders uit ons buurland.

Zo is het in Europa eeuwen lang gegaan.

Wij realiseren ons niet dat de afgelopen 60 jaren een unicum vormen in de Europese geschiedenis.
Al 60 jaar lang voeren de Europese grootmachten geen oorlog maar werken zij samen en delen zijn een steeds groter gezamenlijk Europees belang.

Het opheffen van de Euro doet dat gezamenlijke belang voor een groot deel verdwijnen.

In een Europa zonder Euro zijn bijvoorbeeld Duitsland en Frankrijk in mindere mate partners die in het zelfde schuitje zitten. Het zijn vooral weer concurrenten geworden, net zoals vóór 1950.

Zolang de Euro bestaat zal een financiële crisis in Frankrijk de Euro schaden en daarmee ook voor Duitsland ongunstig zijn.
In het huidige Euro-tijdperk heeft Duitsland er dus belang bij om Frankrijk op financieel vlak niet te veel in de weg te lopen.

Het afschaffen van die Euro neemt die prikkel weg.
Als de Franse Franc in zwaar weer komt, hoeft dat helemaal niet slecht te zijn voor Duitsland.
Want wie geen Francs meer in de portefeuille wenst stapt over op Marken.
Sterker nog; het zou wel eens interessant kunnen worden voor een land als Duitsland om het Frankrijk in financieel opzicht moeilijk te maken.

Bovengenoemde redenering geldt natuurlijk voor alle Eurolanden.

Kortom: het verdwijnen van de Euro zou een belangrijk gezamenlijk economisch belang elimineren dat er mede toe heeft bijgedragen dat de Europese grootmachten elkaar al 60 jaar enigszins met rust laten.

Over de hele wereld zien landen het belang van internationale economische samenwerking.
Zo werkt een groot aantal Aziatische landen samen in het ASEAN-verband en streeft daarbij ook naar een gezamenlijke munt. In de eeuwen voor het ontstaan van ASEAN werd ook dat deel van de wereld geteisterd door afschuwelijke oorlogen. Sinds de oprichting van ASEAN zijn echter de gezamenlijke economische belangen dermate verstrengeld dat ASEAN-landen er veel meer belang bij hebben om elkaar met rust te laten.

Afrika is het deel van de wereld dat er tot op heden het slechtst in is geslaagd om tot een economische unie te komen. In dat continent zijn de gezamenlijke belangen daardoor nog steeds gering. De drempel voor het aangaan van conflicten is daardoor ook laag. Want het economisch of militair aanpakken van een buurland levert nog steeds te veel voordelen op.

Is dat wat wij willen met Europa?

Terug naar het tijdperk waarin de grootmachten Duitsland, Frankrijk, Engeland, Italië en Spanje hun conflicten uitvechten met handelsembargo’s, economische sancties en eventueel met militair optreden?
Nederland is in de loop van de geschiedenis altijd een weerloze speelbal geweest in dat soort situaties.

Laten wij nog eens heel goed nadenken voordat wij ook maar de suggestie opperen tot het afschaffen van de Euro!

Inmiddels is de Nederlandse emancipatie-beweging volkomen hysterisch geworden. Het lijkt er op dat vrouwen hun eigen kinderen niet eens meer mogen opvoeden.

Zo snel mogelijk de deur uit dames, en wel zo snel mogelijk na de geboorte van je baby! Direct de file in om je de hele dag door je baas en klanten te laten afbeulen! En als je een beetje geluk hebt gaan je collega’s ook nog eens zaniken over die paar weken zwangerschapsverlof.

Het maakt niet uit of je tijdens je bevalling bent geknipt, gescheurd of van kruis tot navel bent gesneden, of je bekken rammelt van de instabiliteit, je hormonen volledig van slag zijn en of je volkomen kapot bent omdat je kind de hele nacht aan je borst hangt. Het maakt niet uit, als je maar zo snel mogelijk naar je werk gaat.

Tja, want we moeten emanciperen hè. Daar hebben een paar ambitieuze dames in de jaren ’70 hard voor gevochten. Dus nu moet iedere vrouw zo snel als mogelijk bij haar kind worden weg gesleurd.

En dan bij voorkeur 50 uur per week in een management-functie. Want een directie waar geen vrouw in zit, daar krijgt de Nederlandse emancipatie-beweging slapeloze nachten van.

Het CBS moet en zal ieder jaar een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen in hoge functies melden. Dus dump die kinderen alsjeblieft van 8 uur ‘s morgens tot 6 uur ‘s avonds in het kinderdagverlijf of de crèche. Trouwens, dat vinden ze leuk joh! Heerlijk de hele dag tussen 15 andere gillende leeftijdgenoten die er ook niet voor gekozen hebben.

Wij hebben het onthechten van moeder en kind in Nederland inmiddels volledig gefaciliteerd met naschoolse opvang, voorschoolse opvang en kinderopvang in het kantoor. Je kunt tegenwoordig zelfs als je op vakantie bent je kind dumpen in de kinderopvang het bungalowpark. Was vakantie niet in eerste instantie bedoeld om lekker samen met je gezin te ontspannen?

Wij hebben in Nederland werkelijk alles, maar dan ook alles in het werk gesteld om jonge moeders geen enkel excuus te geven om zelf hun kinderen groot te brengen. Vrouwen moeten zich welhaast verontschuldigen als ze al het werk thuis willen doen.

Het is zelfs zo ver dat vrouwen die net bevallen zijn in een kolfkamer achter het kopieer-apparaat borstvoedig geven aan een soort elektrische fietspomp. Dan kan de moedermelk als een iglo-hap worden ingevroren zodat het kinderdagverblijf dagen later deze prut nog een keer kan opdienen. Die ijslollies worden ‘s ochtends door de carriere-mama’s bij de uitzendkracht van het kinderdagverblijf ingeleverd.

Nederland wordt toch wakker! En zet deze spastische uitwassen van de emancipatie in zijn achteruit.

Meer vrouwen in de top? Prima.
Mannen wat meer de handjes laten wapperen in het huishouden. Hardstikke tof.

Maar keer alsjeblieft terug naar het aloude en volkomen logische besef dat een kind een zorgende en liefhebbende moeder nodig heeft, en niet een 6 delig mantelpak in schaal 14.

Vrouwen hebben geen excuus nodig om thuis hun kinderen te verzorgen en op te voeden.
We zouden blij moeten zijn als meer jonge moeders de kans krijgen om die belangrijke rol te vervullen.

Mede door de komst van het Internet nivelleert de wereld de komende decennia. Kennis, nieuws, technologie, media, entertainment, design, enzovoort, worden steeds gelijker gedistribueerd over de wereld. Daarmee wordt ook inkomen steeds evenrediger verdeeld tussen de landen. Het betekent dat bevolkingsgrootte in de toekomst steeds bepalender zal zijn voor de economische en politieke macht van een land. Met ramingen van de bevolkingsgroei in de hand is dus nu al een beetje te voorspellen welke landen de wereldmachten van 2050 kunnen zijn. Laat u verrassen!

Tot enkele jaren terug werd nog wel eens lacherig gereageerd op de gedachte van India als wereldmacht. Er waren in dat land weliswaar héél véél mensen, maar die waren allemaal straatarm. Dus had India nauwelijks invloed op het economische en politieke wereldtoneel. Tegenwoordig weten wij beter: India transformeert op dit moment naar een van de machtigste landen ter wereld.

Jarenlang werd een krachtige bevolkingsgroei gezien als een handicap voor landen om een serieuze machtspositie te verwerven. Want veel inwoners betekent dat er veel monden zijn te voeden en er een onevenredig beroep wordt gedaan op schaarse middelen.

In de ‘oude’ economie, de economie van vóór globalisering en Internet, was dat ook een plausibel scenario. De machtsposities in de wereldeconomie zaten muurvast en werden strikt bewaakt. In de trage bewegingen die het economische speelveld van dat tijdperk kenmerkten was het vrijwel ondenkbaar dat een gehele natie in een paar jaar tijd de productiviteit van haar bevolking significant opkrikte.

Maar in de ‘nieuwe’ economie kan dat wel. Regimes die echt willen dat hun onderdanen op het vlak van kennis en productie naar een hoger plan worden getild hoeven alleen maar hun verlammende bemoeienis achterwege te laten. Wie in dit tijdperk zijn bevolking voorziet van veiligheid en vrijheid creëert als vanzelf het klimaat waarin ondernemerschap kan floreren. Deze planeet is immers aan het veranderen in één globale markt waarbij iedere wereldburger via het Internet toegang heeft tot kennis, producten, diensten, leveranciers en klanten. Hierdoor kan tegenwoordig vrijwel ieder economisch achtergesteld land de productie en het inkomen per inwoner in relatief korte tijd drastisch laten toenemen.

In de economische groei die daaruit voortvloeit is een grote bevolking geen belasting meer. Zij vormt juist het arbeidspotentieel en de thuismarkt waarmee de economie draaiende wordt gehouden. Een grote bevolking wordt daarmee in de economie van de 21e eeuw een hefboom voor meer macht.

Regio’s met een krimpende bevolking, zoals Japan en grote delen van Europa, leveren daardoor in de 21 eeuw macht in. En dat is een ingrijpende verschuiving in de internationale verhoudingen. Want na De Verenigde Staten waren het tot en met de 20e eeuw inderdaad Japan en de grote Europese mogendheden die internationaal de lakens uitdeelden.

(Japan; gedurende de 20e eeuw het op één na machtigste land ter wereld, nu door China gepasseerd en over enkele decennia nog slechts een subtopper…)

Wie zijn er in 2050 de baas in de wereld?

Op basis van bevolkingsprognoses voor het jaar 2050, opgesteld door het United States Census Bureau, kan een lijst met kanshebbers worden opgesteld.

De drie machtigste landen ter wereld in 2050 zijn, weinig verrassend, India (1.6 miljard inwoners), China (1.3 miljard inwoners) en de Verenigde Staten (439 miljoen inwoners). De volgorde van economische, politieke en militaire macht zou ook best wel eens in die volgorde kunnen worden gerangschikt. De Verenigde Staten leveren wel macht in ten opzichte van hun twee aardsrivalen, maar slagen er in om een stevige bevolkingsgroei overeind te houden. Daardoor blijven de Verenigde Staten gedurende de volledige 21e eeuw een wereldmacht.

Op basis van bevolkingsprognoses zijn er in 2050 nog een paar wereldmachten te verwachten.
Die bevinden zich waarschijnlijk in het onderstaande gezelschap.

Indonesië (313 miljoen inwoners)
Pakistan: (290 miljoen inwoners)
Ethiopië: (278 miljoen inwoners)
Nigeria: (264 miljoen inwoners)
Brazilië: (260 miljoen inwoners)
Bangladesh: (250 miljoen inwoners).

Uiteraard zijn deze bevolkingsprognoses tamelijk onzeker. En het ligt ook niet in al deze landen voor de hand dat de regerende regimes hun volk de vrijheid en veiligheid gaan bieden die randvoorwaardelijk zijn voor een explosieve groei van het inkomen per inwoner. Maar de basis, in de vorm van een groot bevolkingspotentiëel, is bij al deze landen aanwezig.
En wat nu al opvalt is dat de economieën van veel van deze landen veel harder groeien dan de economieën van de traditionele Europese wereldmachten.

De ranglijst kan worden vervolgd met een aantal subtoppers, te weten:

Philipijnen (171 miljoen inwoners)
Mexico (147 miljoen inwoners)
Congo (144 miljoen inwoners)
Egypte (137 miljoen inwoners)
Uganda (128 miljoen inwoners)
Vietnam (111 miljoen inwoners)
Rusland (109 miljoen inwoners)
Turkije (100 miljoen inwoners)
Iran (100 miljoen inwoners).

Het mag worden verwacht dat ook in dit gezelschap een aantal landen tegen de status van wereldmacht aan zal schurken.

De twee opvallendste conclusies in deze rangorde zijn:

- Het volledig ontbreken van de traditionele Europese wereldmachten Duitsland, Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Italië en Spanje. Het is niet reëel te veronderstellen dat al deze landen in 2050 uit de lijst van grootste economieën ter wereld zijn verdwenen. Maar dat een aantal van deze landen in 2050 nauwelijks nog internationale invloed zal hebben lijkt zeker aannemelijk. De bevolking krimpt en de toename in productiviteit per inwoner is te gering. Rond het midden van de 21e eeuw zullen zij zich daardoor niet meer als wereldmacht maar als regionale subtopper manifesteren. Duitsland was in de 20e eeuw decennia lang de 3e economie ter wereld en daardoor ook een politieke wereldmacht. Helaas zal Duitsland steeds meer terrein moeten prijsgeven op de veel sneller groeiende concurrenten in de bovenstaande lijstjes.

- De sterke opkomst van Afrika. Afrika wordt nu nog door velen beschouwd als het ‘verloren continent’. Maar een combinatie van het steeds meer toetreden tot de globale economie en een krachtige bevolkingsgroei maakt dat het Afrikaanse continent zich in de loop van de 21e eeuw een solide machtsbasis op internationaal niveau kan verwerven. Juist in dit deel van de wereld is veel afhankelijk van de bereidheid van de zittende regimes om hun bevolking vrijheid en veiligheid te bieden. Zonder die voedingsbodem blijft Afrika wat het is: een reusachtige achterstandsbuurt.

Bij mijn eerste bezoek aan Griekenland was ik verwonderd over de uitzonderlijk relaxte sfeer:
niemand leek er te werken. Helaas bleek dat achteraf echt waar te zijn.
Griekenland is failliet.

Ook als wij dat niet zo noemen.
Ook als onze ministers zich blijven uitdrukken in termen zoals
‘garantieregelingen’, ‘steunfondsen’ en ‘pan-Europese solidariteit’.

Het betekent allemaal hetzelfde: Griekenland is failliet.
En dat is nog maar een voorbode van een veel groter en zorgwekkender fenomeen;
Wat die Grieken kunnen, kan de rest van Europa ook.
Europa is in verval en verliest deze eeuw haar dominante positie.

(Het goede leven in Griekenland – Maar wie gaat dat betalen?)

Al vele maanden wordt de actualiteit beheerst door ‘Griekenland’. Hoewel tussentijds nu en dan een Arabische dictator wordt afgezet of gelyncht, heeft de economische sores van de Grieken in 2011 het Europese nieuws bepaald.

En hoewel onze politici ons graag doen geloven dat Griekenland een achterblijvertje is in het gezelschap van de Europese Unie, is Griekenland eigenlijk een voorloper. Wat er in Griekenland gebeurt en gaat gebeuren is een voorbode voor wat er straks met geheel Europa aan zal schorten: economisch verval. Onze tijd als wereldmacht zit er nu eenmaal op.

Wat is er in Griekenland aan de hand? En wat betekent dat voor ons?

Dat kan prima inzichtelijk worden gemaakt door Griekenland te vergelijken met ons eigen Nederlandje.

In onze kneuterpolder loopt het ook niet echt lekker, maar wij hebben onze boekhouding een stuk beter op orde. Daarom zijn wij, wanneer Europa deze eeuw transformeert naar een economisch B-merk, gelukkig pas als laatste aan de beurt.

Terug naar Griekenland.

Griekenland telt op dit ogenblik ongeveer 10,7 miljoen inwoners. (CIA World Fact Book)
De echte kenner zal nu zijn of haar wenkbrauwen fronsen.
Griekenland telt immers 11 miljoen inwoners.

Dat was inderdaad zo.
Maar Griekenland is een van de eerste landen in de Westerse wereld waar het aantal inwoners daalt.
Te weinig kinderen en te weinig immigranten.

Maar een van de meest fundamentele grondbeginselen van het globale economische model is juist ‘groei’. En dan vooral groei van de bevolking en groei van de productiviteit per inwoner. Méér inwoners die per persoon méér produceren.

De welvaart die daaruit voortvloeit, gecombineerd met een ambitieuze, en helaas soms agressieve expansiedrift, dat is waar het al eeuwen om gaat. Dat is wat onze positie in de wereld bepaalt.

Dat is waarom wij, het Westen, eeuwenlang de lakens hebben uitgedeeld in de wereld.
Dat is waarom Hollandse troepen Indonesië leeg roofden en niet andersom.
Dat is waarom Hollandse bedrijven slaven uit Afrika verscheepten, en niet andersom.

En meer recentelijk, en gelukkig vanuit iets meer beschaving geredeneerd:
Dat is waarom Hollanders olie importeren vanuit het Midden-Oosten, en niet andersom.
Dat is waarom Hollandse trainers hun werk doen in Afghanistan, en niet andersom.

Want een globale economie is een competitief speelveld waarin landen en bedrijven elkaar vliegen afvangen. Wanneer de ene partij groei laat liggen, wordt die ruimte blijvend ingenomen door een andere partij. En zo worden verschillen in welvaart en macht groter. En naar mate die verschillen groter worden, zijn de winnende partijen sneller geneigd hun positie, desnoods met militaire middelen, veilig te stellen.

Eeuwenlang behoorde Nederland tot een klein clubje landen dat dat spel als geen ander beheerste.
Maar met de globalisering van de wereldeconomie blijkt dat clubje plotseling veel groter.
En moeten wij nu ook concurreren met tientallen landen, regio’s en steden waarvan wij voorheen dachten dat het achterlijke gebieden waren. Of waarvan wij het bestaan niet eens kenden.

Terug naar Griekenland dus.

Ook de Grieken maken onderdeel uit van het selecte clubje Westerse landen dat de rest van de wereld eeuwen lang heeft beschouwd als ondergeschikt.
Sterker nog; Griekenland was ooit een wereldmacht.

Daarvoor moeten wij wel terug naar de periode van 300 jaar tot circa 30 jaar vóór Christus, maar dan heb je ook wat. De Grieken heersten toen over grote delen van het Midden-Oosten. Hun taal en cultuur waren dominant in wat toen het meest ontwikkelde deel van de wereld was.

Maar in de eerste eeuw voor Christus trad het verval in.
De macht van het Griekse rijk brokkelde af.
Daarna is het nooit meer goed gekomen.

(Griekenland – Hoogtepunt van de macht al eeuwen voorbij…)

Begrijp mij goed, ik ben een groot tegenstander van koloniale expansie.
Ik denk dat het een verwerpelijk en illegaal model is om hele volken te onderwerpen aan dwang en geweld, alleen maar voor een paar centen. Expansie is OK, zolang gerealiseerd op eigen terrein en/of gebaseerd op vrijwillige samenwerking tussen landen en organisaties.

Wat ik wil aangeven is dat Griekenland het land is in de Westerse wereld, waarvan het hoogtepunt van de macht het verst in het verleden ligt. Geen enkel ander Westers land heeft zó vroeg gepiekt.

En sindsdien is de invloed en macht van Griekenland tanende.
Het is een proces dat eeuwen duurt, en dat waarschijnlijk niet meer omkeerbaar is.

Af en toe zijn er oplevingen, denk aan de bloei van de Griekse scheepvaart-industrie.
Maar in historisch perspectief zijn die oplevingen tijdelijk, en weinig significant.
Het economsiche en politieke verval dat op de lange termijn is ingezet, wordt er niet mee doorbroken.

Een land zoals Griekenland leeft met die last.
Het Griekse volk is zich serieus bewust van het feit dat zij ooit machtig was,
en dat waarschijnlijk nooit meer zal worden.

De geschiedenis leert dat in dit soort situaties vaak een hardnekkige decadentie optreedt.
Naties die ooit het wereldtoneel beheersten houden graag vast aan verworven status en welvaart.

Grote paleizen dienen overeind te worden gehouden.
Ook al is er geen aansprekende en invloedrijke leider meer om het te bewonen.

Prestigieuze industrieën (zoals de rederijen) dienen overeind te worden gehouden.
Ook al zijn zij niet allemaal meer rendabel.

Opzichtige militaire rituelen moeten in ere worden gehouden.
Ook al is de onderliggende machtsbasis al lang verdwenen.

En het goede leven, zoals ontspannen met een schaal olijven en een glas Oezo in de hangmat verpozen, dient te worden gecontinueerd. Ook al meent de boekhouder dat daar geen geld voor is.

(Opzichtige Griekse rituelen worden in ere gehouden. Wel leuk voor de toeristen.)

En zo schakelen wij weer terug naar het Griekenland van vandaag.
Ooit een wereldmacht, maar tegenwoordig volgens het IMF nog maar de 32e economie van de wereld.
Althans, in 2010. De verwachting is dat die positie in de komende jaren verder zal verslechteren.
Nederland zakt ook gestaag en staat inmiddels op een 17e plaats.

In 2011 bekleedt Griekenland een treurige 211e plaats op de wereldranglijst van economische groei. Slechts 4 van de 215 landen doen het dit jaar slechter dan Griekenland. Griekenland kent dit jaar een economische krimp van maar liefst 4,5%! (CIA World Fact Book) Nederland komt er met een 156e plaats ook niet best vanaf, maar weet nog een groei van 1,7% te realiseren.

In Griekenland werkt slechts 60% van de beroepsbevolking (Nederland 75%).
Maar liefst 25% van de Griekse werknemers is ambtenaar (in Nederland 12%) en draagt daardoor niet wezenlijk bij aan de economische groei of concurrentiekracht van het land.

Ook de Griekse arbeidsproductiviteit is onwaarschijnlijk laag. Per gewerkt uur produceren de Grieken ongeveer de helft van wat Nederlanders doen.

Vrijwel ieder economisch kengetal dat betrekking heeft op Griekenland is desastreus.

Het heeft er alle schijn van dat Griekenland decennia lang op te grote voet heeft geleefd.
De Griekse overheid heeft reusachtige leningen afgesloten in het buitenland om een leefstijl te continueren waar eigenlijk geen geld voor was. Ondertussen werd onvoldoende gewerkt, bezuinigd en gespaard om die schulden terug te betalen.

Inmiddels vechten de Europese ministers van Financien een achterhoedegevecht om Griekenland overeind te houden.

Volgens Eurostat bedroeg de Griekse staatsschuld in 2010 maar liefst 142,80% van het Bruto Nationaal Product. Dat percentage is dubbel zo hoog als de situatie in Nederland. Griekenland heeft daarmee verreweg de allergrootste staatsschuld van alle Europese landen. In totaal gaat het om een bedrag van circa 350 miljard Euro. Dat is een schuld van bijna 33.000 Euro per Griek.

Deze week werd bekend dat Griekenland in ieder geval nog eens 109 miljard krijgt toegestopt. Maar mogelijk wordt het veel erger en heeft Griekenland nog eens 444 miljard Euro aan krediet nodig om de tent draaiende te houden.

Wie gelooft er nog dat deze leningen ooit nog worden terug betaald?

Iedere 100 miljard Euro krediet betekent een nieuwe schuld van bijna 10.000 Euro per Griek.
Een aanvullend pakket van 444 miljard levert per Griek een extra schuld van ruim 40.000 Euro op.

Als dat bedrag wordt opgeteld bij de bestaande staatsschuld betekent dit dat ieder modaal Grieks gezinnetje met 2 kinderen straks voor bijna 300.000 Euro in het rood staat. Zelfs als alle Griekse huishoudens vanaf nu hun gehele leven al hun spaargeld zouden inleveren, dan nog is dat niet genoeg geld om zo’n schuld af te lossen.

Als die lening van 444 miljard Euro er zou komen, dan wordt dat bedrag NOOIT meer terug betaald.
En als je niet aan je betalingsverplichtingen kunt voldoen is daar maar één woord voor: failliet.

Zijn er in Europa nog meer landen die ooit een wereldmacht waren en waarvan de invloed en macht steeds geringer worden, waarvan de langjarige economische groei uitzonderlijk laag is, en waarvan de overheid een gevaarlijk hoge schuld heeft opgebouwd?

Jazeker, vrijwel alle West- en Zuid-Europese landen voldoen aan deze omschrijving.
De situatie in Italië komt echter het meest overeen met de economische toestand in Griekenland.

Ook Italië is een voormalige wereldmacht die eeuwen terug haar hoogtepunt heeft gehad. Inmiddels is haar economische groei al enkele decennia minimaal en zakt zij op de ranglijst van grote economieën. De leefstijl van een wereldmacht wordt wel gecontinueerd met het overeind houden van grote paleizen en monumenten, het in stand houden van een veel te grote populatie ambtenaren en het draaiende houden van een duur militair apparaat. Al die zaken worden bekostigd door het afsluiten van steeds meer leningen waardoor Italië inmiddels een 8e plaats bekleedt op de wereldranglijst van staatsschuld per inwoner.

Hiermee gaat Italië heel hard dezelfde kant op als Griekenland. En wanneer Italië blijft volharden in dit economisch kanibalisme, zal ook zij op korte termijn aan het noodfonds-infuus hangen.

Een stevig ingrijpen in de overheidsfinanciën (bezuinigingen) is onvermijdelijk om de Italiaanse boekhouding weer op orde te krijgen. Maar dat is vooral een administratief en politiek belang. Daarmee wordt de afbreuk van Italië als wereldmacht en wereldeconomie niet tot stand gebracht. De oorzaken daarvan liggen veel dieper en de aanpak daarvan komt op een heel ander terrein dan het reorganiseren van het ambtelijke huishoudboekje.

Het zelfde geldt voor vrijwel alle andere EU-landen. Allemaal lopen zijn op tegen een steeds verder teruglopende machtsbasis, een structureel lage economische groei, een teruglopende bevolking en een groeiende schuldlast.

De Europese eenwording is in mijn optiek een geweldig plan maar het is een eeuw te laat gekomen.
Het verval van Europa als wereldmacht en wereldeconomie is helaas onafwendbaar.

Het Sociaal en Cultureel Planbureau heeft dat zelfs bewezen.
Want zij publiceerde vandaag een onderzoek waaruit blijkt dat de gemiddelde Nederlander maar liefst 50 minuten per dag minder besteedt aan werk, school en huishouden dan de gemiddelde Europeaan. Per dag zijn Nederlanders slechts 6 uur bezig met dit soort zaken.

Pardon? Maar 6 uur?

Dat betekent dat de Nederlander zich maar gedurende een kwart van zijn leven inspant om het bestaan van zichzelf en zijn omgeving op peil te houden en te verbeteren. Nederlanders zitten dus 75% van hun leven gewoon te verneuzelen.

Als wij 50 minuten per dag onder het gemiddelde zitten, zijn er ook landen die 50 minuten boven het gemiddelde zitten. Zo werken gemiddeldes.

Dus in Duitsland, Frankrijk of Engeland werken ze met gemak anderhalf uur per dag meer.
Dag in dag uit. Jaar na jaar.

Dit is precies de reden waarom die landen er in slagen om op mondiaal niveau een economische rol van betekenis te blijven spelen. En Nederland niet.

Gisteren behandelde ik in een van mijn colleges op de Hogeschool terloops het gegeven dat de Nederlandse economie hard achteruit holt op de ranglijst van belangrijkste economieën ter wereld.

In de Gouden Eeuw stond Nederland in de top 5 van grootste economieën ter wereld.
Rond 1980 bekleedde Nederland nog een indrukwekkende 10e plaats.
Anno 2011 staan wij op nummer 16 en het einde is nog lang niet in zicht.

Na afloop vroeg een student aan mij hoe het toch mogelijk was dat Nederland wordt ingehaald door opkomende economieën zoals die van Turkije en Indonesië.

Mijn antwoord was zeer kort: wij werken niet hard genoeg!

Wie zich van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en ook nog in de weekends het apenzuur werkt kan zich hier ten zeerste over verbazen. Maar daar heeft hij of zij dan weer geen tijd voor.

Lui die de hele dag op de bank snurken zijn te lui om om zo’n onderzoek te lezen.
Dus ook aan hen is dit onderwerp niet besteed.

Dat jij dit artikel tot het eind toe gelezen hebt is daarom een bijzonderheid!

Vertel eens; hoeveel uur werk jij per week?
En dan bedoel ik niet inclusief het opvoeden van de kinderen.
Want daar zijn ouders als het goed is allemaal 24/7 meer bezig.
Nee, ik bedoel betaalde arbeid, in dienst van je baas of voor eigen rekening.
Hoeveel uren maak jij per week? 40? 50? 60? 100?
Is meer dan 100 mogelijk?

U kent ze wel; de club die nauwlettend in de gaten houdt
of u uw kinderen voldoende vitamines toestopt.
In mijn eerste contact met JGZ bekroop mij een gevoel van twijfel
over de werklust en arbeidsvreugde bij JGZ.

Hallo JGZ! Is het nog wel gezellig bij jullie?

Zoals iedere ouder weet, moet iedere baby binnen enkele weken na de geboorte
een gehoortest afnemen bij JGZ.
In de regel ontvangt u automatisch een brief van JGZ met een voorstel voor een afspraak.
Ook wij mochten zo’n brief van JGZ ontvangen.

Maar natuurlijk had ik op de door JGZ genoemde datum geen gelegenheid.
Want mij was niets gevraagd.
JGZ bepaalt gewoon een datum waarop ik word geacht al het werk uit mijn handen te laten kletteren.

Op zich is dat wel te begrijpen.
Want als JGZ eerst haar klanten moet gaan bellen met de vraag wanneer het schikt,
tja, dan worden die klanten toch een beetje behandeld als … klanten.
En JGZ doet best aan vernieuwing enzo, maar een klant als een klant behandelen,
dat is toch een brug te ver.

Nu denkt u misschien dat ik doordraaf, maar lees nog even door.
Het wordt interessanter.

Ik had namelijk mijn agenda doorgeploegd en maar liefst 4 alternatieve tijdstippen gevonden
binnen een periode van 2 weken.
De dames en heren van JGZ konden trots zijn op mijn flexibele houding en kordate voorwerk.
Dus ik belde JGZ om de afspraak te verplaatsen.

Helaas was mijn flexibiliteit niet wederzijds.
Neen, zei JGZ.
Wij nemen de gehoortest alleen op dinsdagen af.

Stelt u zich voor dat u een echt bedrijf runt.
En u slurpt geen subsidie maar u bent voor uw inkomen afhankelijk van betalende klanten.
En vervolgens belt er een klant die graag wil langskomen.

En dan zegt u: “Dat is goed hoor, maar nooit op maandag, woensdag, donderdag en vrijdag!
Deze week niet, volgende week niet, nooit niet!”
Zeg nou eens eerlijk, als u de keuze had, zou u dan klant blijven bij zo’n club?

Maar het wordt nog fraaier.
Want na veel gewik en geweeg had ik in mijn agenda 3 tijdstippen vrijgemaakt
op de eerstvolgende dinsdagochtend.
Dus vol goede moed belde ik terug naar JGZ.

Let op, u gelooft uw oren niet:
Ik mocht bij JGZ alleen op de dinsdag en dan alleen op de middagen langskomen.

Pardon?
JGZ werkt maar op één enkel dagdeel van de week?
Dat is dus feitelijk 10% van een reguliere werkweek?
Ik ben zelf ook parttimer, maar dit slaat alles.

Maar ja, ik ben de rotste niet.
Dus ik ging weer met mijn agenda in de weer.
Ik slaagde er in om mijn gehele agenda voor de komende dinsdag
vanaf 14.00 uur leeg te vegen.
JGZ zou tevreden kunnen zijn!

Nou… nee dus.

Ook dat was niet goed.

Want JGZ nam de gehoortest alleen af op dinsdagmiddag om 13.30 uur.

Eh… pardon?

Maar 1 dag in de week, daarvan alleen de middag,
en daarvan slechts op 1 specifiek tijdstip, te weten 13.30 uur?

JGZ roept dus haar klanten op tot een gehoortest.
En vervolgens houdt zij op 99% van de reguliere werktijd
haar deuren gesloten voor diezelfde klanten?
Hoe belangrijk vindt JGZ die gehoortest zelf eigenlijk?

Goed van vertrouwen als ik ben, ga ik er van uit dat JGZ een zeer urgente reden heeft
voor het rigide vasthouden aan een zó beperkte openstelling.

Want klanten zoals ik moeten hemel en aarde bewegen om ons te schikken
naar deze bijna full-time werkweigering van JGZ.

Ik heb het dus maar gevraagd aan JGZ.
Het antwoord was ontluisterend.

Ik was alleen om 13.30 uur welkom omdat de bewuste JGZ-medewerker
…alleen opeenvolgende afspraken in de agenda wenste te hebben…

Tja, dat agendeert lekker strak;
13.00 uur – Jansen, 13.15 uur – Klaassen en 13.30 uur – Netten.
Dan weet je zeker dat je nooit een minuut te lang werkt.

Ik mag dus hele groepen studenten naar huis sturen,
een oppas organiseren of eventueel verlof opnemen
omdat ze bij JGZ geen zin hebben om een kwartiertje langer op de zaak te blijven?

Vandaar mijn vraag in de titel van dit artikel.
Is het nog een beetje gezellig bij JGZ?
Vinden jullie het werk nog een beetje leuk?

Als het een beetje aan werklust schort kom ik graag langs
om een motiverende workshop te geven.
Desnoods ‘s avonds of in het weekend.
Zijn jullie dan beschikbaar?

Sinds de jaren ’80 van de 20e eeuw lijkt het Nederlandse klimaat steeds meer warmte-extremen te vertonen. Steeds vaker bleek een nieuw jaar het warmste jaar ooit te zijn. Is dat nog steeds zo? Of is de opwarming van de aarde een verschijnsel dat toch aan Nederland voorbij lijkt te gaan?

(Winter te Zoetermeer anno 2010; het koudste jaar in 14 jaar tijd)

In een eerder artikel liet ik u weten dat 2010 het koudste jaar in 14 jaar tijd was. Kortom; global warming liet ons vorig jaar een beetje in de steek. Ook in 2009 viel het wel mee met die opwarming van de aarde, althans, in Nederland. Want de gemiddelde temperatuur in 2009 bleek even hoog als 20 jaar geleden.

Hieronder ziet u een lijstje ontleend aan de website van het KNMI met daarop de warmste jaren ooit (geregistreerd vanaf 1901) zoals gemeten in De Bilt. De jaren 2009 en 2010 zijn inderdaad opvallend afwezig. Is dat een incident? Of zal ook 2011 straks niet prijken op het lijstje met warme jaren?

Wij kunnen ons natuurlijk laten misleiden door die prachtige zomerweek waarmee Nederland eind september tot begin oktober 2011 werd verrrast. Heerlijk was het. Ruim 26 graden Celsius was nooit eerder vertoond op dagen waarop wij eigenlijk door herfststormen geteisterd hadden moeten worden.

Maar was de rest van 2011 ook zo warm?
Ondanks de tamelijk beroerde zomer blijkt de gemiddelde temperatuur in De Bilt over de eerste 3 kwartalen van 2011 behoorlijk mee te vallen.

Hieronder staat een tabel die ik op basis van gegevens van het KNMI heb samengesteld.
De tabel laat zien dat de gemiddelde temperatuur in De Bilt alleen in maart, juli en augustus 2011 lager was dan het langjarig gemiddelde van 1981-2010. De overige 6 maanden van 2011 waren warmer dan de afgelopen 30 jaar gebruikelijk was.

Het resultaat is dat de gemiddelde temperatuur in 2011 tot en met september 11,74 graden Celsius bedroeg. De afgelopen 30 jaar bedroeg de gemiddelde temperatuur van januari-september aanzienlijk minder, namelijk 11,09 graden Celsius. Bij deze berekening is overigens niet meegenomen dat de maanden in lengte verschillen, maar dat zal heel weinig aan het resultaat veranderen.

Het verschil tussen 11,09 en 11,74 graden lijkt misschien gradueel, maar het gaat hier om het gemiddelde van de eerste 273 dagen van ieder jaar. Een verschil van 0,65 graden Celsius is in dat verband tamelijk fors. Het betekent dat de kans zeker aanwezig is dat 2011 in de top 10 van warmste jaren ooit zal belanden!

Iedere maand ontvang ik het persbericht van het Kadaster.
Het Kadaster is dé officiële instantie die cijfers omtrent de verkoop van onroerend goed publiceert.
Zie het Vastgoed Dashboard van het Kadaster voor gedetailleerde cijfers.

Al jaren voorspelt een luidruchtige lobby een dramatische daling van de Nederlandse huizenprijzen.
Maar de door het Kadaster verstrekte feiten wijzen uit dat daarvan volstrekt geen sprake is.

Hieronder ziet u de ontwikkeling van de gemiddelde verkoopprijs van Nederlandse woningen gedurende de afgelopen 6 jaar. Er blijkt hooguit sprake te zijn van een lichte dip maar de prijsontwikkeling kan nog steeds tamelijk stabiel worden genoemd.

Waarom allerlei hitsige blogjes de ondergang van de huizenmarkt voorspellen is best te begrijpen.
Veel mensen denken er belang bij te hebben dat de huizenprijzen dalen.

Velen van hen zijn gefrustreerd dat zij buiten de boot vallen en willen graag ook eens huiseigenaar worden. Als je maar hard en lang genoeg roept dat de huizenprijzen gaan instorten helpt dat misschien wel een beetje.

De denkfout die zij daarbij maken is dat een ingrijpende daling van de Nederlandse huizenprijzen alleen kan plaatsvinden als daar een logische oorzaak voor is. Namelijk een dramatische terugloop in de vraag naar woningen.

Een dramatische terugloop in de vraag naar woningen wordt veroorzaakt doordat bijna niemand meer een woning kan kopen. En als bijna niemand meer een woning kan kopen betekent dat dat bijna niemand meer geld of werk heeft of dat banken geen hypotheken meer verstrekken.

Kortom: als het er toch nog van komt dat de Nederlandse huizenprijzen ingrijpend gaan dalen, zal bijna niemand op dat moment nog een woning kunnen kopen. Inclusief de types die nu roepen dat de huizenprijzen stevig omlaag moeten. Ook zij hebben daar dus helemaal niets aan.

Een echte prijscrisis in de huizenmarkt is alleen interessant voor individuen en bedrijven die zoveel geld achter de hand hebben dat zij woningen uit eigen zak kunnen betalen. Meestal zijn dat speculanten die geduldig wachten tot zij massaal en goedkoop woningen kunnen opkopen.

En u begrijpt met welk doel zij dat doen: opdat zij daarna hun huizen voor een hoge prijs kunnen verkopen of verhuren.
De geschiedenis laat zien dat iedere crisis in de huizenmarkt wordt gevolgd door een spectaculaire stijging van de huizenprijzen.
Dus die speculanten trekken meestal aan het langste eind.
Zij die al geld hadden komen als winnaars uit de bus.
Zij die het al moeilijk hadden zien hun kansen op de woningmarkt nog kleiner worden.
Zo ging het ook in de jaren ’80.

Een instorting van de huizenprijzen, daar heeft de gewone man/vrouw in de regel helemaal niets aan.

(Dit artikel is op 30 juli 2011 gerectificeerd naar aanleiding van de correcte observatie van lezer Jeroen. Zie zijn commentaar hieronder.)

Vandaag zakte de AEX met een min van maar liefst 1,92 % volledig door zijn voegen. Volgens een NOS-nieuwsbericht van vandaag dat u kunt vinden op http://nos.nl/artikel/257181-aex-op-laagste-punt-sinds-september.html is dat ‘de laagste stand sinds 5 september vorig jaar’.
Maar wat betekent dat nou echt?

Is het echt zo slecht gesteld met de AEX dat de graadmeter van onze beurs al 10 maanden geen stap vooruit komt?

Nee natuurlijk, het is veel en veel erger!

De slotstand van de AEX bedroeg vandaag 323,17.
Dat was weliswaar de laagste stand sinds september 2010, maar ook de laagste stand van deze week, deze maand en dit jaar.
Dat soort observaties op de korte termijn verhult het werkelijke drama dat zich aftekent op de beurs.

Wie 10 minuten de moeite neemt om zich in het historische verloop van de AEX te verdiepen, ontdekt dat de AEX reeds op 13 februari 1997 een waarde van 323,32 passeerde.

Kortom, vandaag belandde de AEX op een punt dat reeds 14,5 jaar geleden werd gepasseerd. De AEX boekt dus al 14,5 jaar geen winst!
Zo erg is het dus gesteld met de Nederlandse beurs.

Maar helaas grossieren de media in korte-termijn observaties die de werkelijke historische verbanden onzichtbaar maken voor het publiek.

Het lijkt alsof de samenleving in steeds meer dimensies vertwittert.
Berichten mogen niet langer zijn dan 140 lettertekens.
De gemiddelde lezer haakt af na 140 woorden.
Research mag niet meer dan 140 seconden duren.
In zo’n klimaat is 140 maanden geschiedenis al niet meer te behappen.

Laten wij afspreken dat alles vóór 2000 gewoon niet is gebeurd.
Dat scheelt zoveel tijd in het duiden, begrijpen en interpreteren van de wereld om ons heen.

(Klik op de video om mijn leader te zien!)

Outsourcing. Het is geen trend meer maar inmiddels een vaste waarde in vrijwel iedere bedrijfsvoering.
Want waarom zou je zelf doen wat een ander beter en goedkoper voor jou kan doen.

Internationale outsourcing is echter een stap die voor veel organisaties een brug te ver is.

Want hoe vind je een leverancier in het buitenland?
Hoe communiceer je er mee?
Hoe controleer je of de leverancier zich aan zijn afspraken houdt?
Hoe handel je de betaling af?

Er is geen uniform antwoord op die vragen.
Want hoe het loopt verschilt per branche, per land en per omstandigheden.
Lekker duidelijk…

Daarom is internationaal outsourcen vooral een kwestie van proberen.
Je begint met een kleine opdracht en tast daarbij de werkwijze van je leverancier af.
Bevalt het, dan kun je overwegen een nieuwe order te plaatsen.

Zo overweeg ik al een tijd om een aantal ontwerp- en ICT-klussen internationaal te outsourcen.

Dus heb ik contact gezocht met een ICT-consultant in Maleisië.

Als eerste klusje heb ik hem een leader laten maken voor een van mijn websites, namelijk www.hansnetten.net. Dat is de Engelstalige zuster-site van www.hansnetten.com maar dan met een focus op internet marketing en I-CONOMY.

Die site is nog maar een paar weken online en ik had behoefte aan een ‘leader’ om de site te promoten.
Met een leader bedoel ik een korte, indringende video-clip die als reclame-materiaal kan dienen.

Het voorlopige resultaat is de video die u bovenaan dit artikel vindt.
Hoewel de video voortkomt uit een standaard format ben ik er erg tevreden mee.
Daarbij betaal ik een absurd laag tarief voor het leveren van dit soort werk.
Daarom overweeg ik meer werk te outsourcen naar mijn mannetje in Maleisië.

Momenteel ben ik bezig met een, laat ik zeggen ‘micro-aanbesteding’ voor een iets grotere klus die het inbouwen van een aantal functionaliteiten in een andere site behelst. Dat is een technische klus (programmeren in PHP, daar heb ik zelf redelijk wat maar niet genoeg verstand van) waar ik zelf eerder in ben vastgelopen. Inmiddels heb ik contact met firma’s in India, Pakistan en de Oekraïne over het leveren van dit werk. Ook daar gelden vriendelijke tarieven.
En dat maakt het zaken doen wel zo plezierig.

Facebook is een website. Gewoon een verzameling webpagina’s op het Internet. En mensen bekijken die pagina’s. Meer is het niet eigenlijk. Eerder dit jaar werd de waarde van Facebook door Goldman Sachs vastgesteld op 50 miljard dollar. Eh… wablief? Dat is toch 50.000.000.000 dollar? Precies. Best leuke business kennelijk, websites hebben. Maar hoe wordt toch de waarde van een website bepaald? En wat is mijn eigen website dan waard?

Doe eens een Google search voor What is a website worth? en je vindt honderden online calculators waar je simpelweg een URL invoert en een knop indrukt. Vervolgens krijg je, op basis van allerlei indicatoren de prijs te zien die de bewuste website waard is.

Mooi, even snel mijn eigen site gecheckt.

Volgens Value My Site is www.hansnetten.com goed voor, ik citeer: $2,016,019 USD.
Huh? Staat daar 2 miljoen dollar? Ben ik door dit hitsige blogje inmiddels miljonair geworden? Als ik de check 10 seconden later uitvoer ben ik plotseling 2 ton minder waard. Maar 1,8 miljoen dollar is nog steeds nieuws waarmee ik thuis kan komen.

Voordat ik de vlag uithang doe ik nog even een tweede controle.

Toch maar even de waarde van Hyves opgevraagd.
Pardon? 1,4 miljoen dollar. Is www.hansnetten.com meer waar dan het voor 60 miljoen door TMG gekochte en grootste sociale netwerk van Nederland?

Dan maar een andere calculator gebruiken.My Website Worth waardeert alle noeste arbeid die in www.hansnetten.com is gestoken op … 15 dollar.

Die waardering is dan weer te absurd om een belediging te kunnen zijn. Mijn site wordt maandelijks door duizenden belangstellenden bezocht. Honderden bezoekers hebben op mijn artikelen gereageerd. Het commerciële resultaat en potentieel zijn weliswaar niet genoeg voor een zorgeloze oude dag. Maar kom op, 15 dollar?

Dan maar een laatste poging voor een online schatting van de marktwaarde van mijn site.
Volgens URL Appraisal is www.hansnetten.com het sommetje van $7,595.85 waard. Maar ja, met de huidige koersverhouding tussen Dollar en Euro kom ik dan uit op € 5271,96. Als ik dat verreken met het aantal uren dat er in deze site zit had ik beter een krantenwijk kunnen lopen.

Tja. Wat moet ik toch met die bedragen? Enerzijds beweren als deze calculators dat hun schatting is gebaseerd op een hoeveelheid objectieve indicatoren zoals leeftijd, omvang, verkeer en pagerank van een website. Anderzijds lopen de schattingen zo ver uiteen dat de gedachte zich opdringt dat al deze calculators volkomen waardeloos zijn.

Eigenlijk is de waarde van veel blogs niet te bepalen. Want de enige die er iets aan heeft is blog-eigenaar zelf.

Als u een succesvol blog heeft waarop u konde doet van de laatste aanwinsten van uw petroleumlampenverzameling of het opgroeien van uw cavia-tweeling bent u de enige die actualiteit en waarde kan toevoegen aan uw blog. Uw blog is in handen van een ander volkomen waardeloos.
Op basis van die logica is 15 dollar nog een redelijk royale taxatie voor www.hansnetten.com.

Enkele dagen geleden had ik het voorrecht om een kijkje te nemen achter de schermen van een concert van Marco Borsato in het Sportpaleis te Antwerpen. Als liefhebber van zijn muziek heb ik uiteraard ook een kijkje vóór de schermen genomen. Mijn conclusie: Marco Borsato (Inmiddels 44 jaar oud waarvan meer dan 20 jaar in het artiestenvak) kan het nog steeds. Op naar de volgende 20 jaar!

In 1990 werd de Soundmixshouw (een toen razendpopulair tv-programma van Hennie Huisman) gewonnen door een mager manneke met een vlassig snorretje. Hij luisterde naar een gloedvolle artiestennaam die tevens zijn feitelijke geboortenaam bleek te zijn: Marco Borsato.

Hoewel er in deze symphatieke jongeman onmiskenbaar zangtalent aanwezig was, beschikte hij niet over het monumentale stemgeluid van sommige van zijn voorgangers. Ook zijn malle uitdossingen, vooral enorme hoeden die zijn haar en gezicht bedekten, waren niet in zijn voordeel. En het leek toen al of de zanger niet volledig senang was met zijn, weliswaar virtuoos uitgevoerde, vertolkingen van Engelstalige covers van de groten der aarde. Zoals het enigszins zuigende ‘At this moment’ van Billy Vera. Maar Borsato deed zijn werk vakkundig, en was een terechte winnaar van Nederlands grootste talentenjacht.

Juist op de momenten dat Borsato zijn malle hoofddeksels in de kleedkamer liet liggen en voor een klein en ingetogen optreden naar de tv-studio kwam, gebeurde er iets bijzonders. Zijn openhartige en bescheiden bewoordingen in zowel gesprek als lied raakten het hart van miljoenen Nederlanders en Vlamingen. Het was toen al zichtbaar dat Borsato veel beter tot zijn recht kwam in een performance zonder toeters en bellen waarbij het accent kwam te liggen op alledaagse en persoonlijke liedjes waarin het publiek zich kon herkennen. Wie liever meedeint met een verwijfde blaaskaak in een roze kostuum heeft in Nederland voldoende alternatieven.

Doordat Borsato na 1990 enkele jaren bleef hangen in zijn uitdossing van glamour-Italo-kaaskop, raakte het publiek langzaam maar zeker op hem uitgekeken. Al snel daarna kwam het besef dat Borsato wellicht een groter publiek zou aanspreken als hij zich verder zou ontwikkelen in de richting van het Nederlandse lied.

Zijn definitieve doorbraak volgde met het volledig Nederlandstalige Album ‘Marco’ in 1994. Het bevatte kaskrakers zoals ‘Dromen zijn bedrog’ en ‘Waarom nou jij’. Na dit succes kon Borsato het circuit van lokale braderieën en wijkfeesten definitief vaarwel zeggen. Een jaar later herhaalde Borsato zijn kunstje met het zeer succesvolle album ‘Als geen ander’. Het leverde dansbare tophits zoals ‘Ik leef niet meer voor jou’ en effectieve ballads zoals ‘Margherita’ op. Commercieel zat het inmiddels lekker in elkaar, maar artistiek rammelde er nog het nodige.

Dat veranderde met het album ‘De Waarheid’ uit 1997. Bij de introductie van dit album gingen de winkels ‘s nachts open om de verwachte stormloop te spreiden. Belachelijk. Maar ik stond er wel. En ik heb tot in de kleine uurtjes de liedjes van Borsato woord voor woord en noot voor noot in mij opgenomen. Ik had nog nooit zo’n mooie Nederlandstalige CD gehoord.

De volgende ochtend prezen de kranten het werk van Borsato de hemel in. Feitelijk was er meer aan de hand. Want Borsato had inmiddels de geniale songwriter John Ewbank in zijn stal opgenomen. Hoewel Ewbank mogelijk verantwoordelijk is voor de soms tenenkrommende grammatica in de liedjes van Borsato, verandert vrijwel alles wat deze Nederbrit aanraakt zowel commercieel als artistiek in goud. Zonder Ewbank was de carrière van Marco Borsato mogelijk heel anders gelopen.

Helaas begon de formule van Borsato na ‘De Waarheid’ een beetje sleets te worden. De soms nogal bombastische arrangementen van Ewbank lijken wel erg veel op elkaar. De liedjes eindigen wel erg vaak met een zelfde soort ingetogen uithaal (al-lééééééén, ver-trouuuuuuuwt, zou-zijjjjjjjjjjjn). Tussen zijn nummers door bezigt hij wel erg vaak dezelfde ‘ik-ben-zoals-u-allemaal’ retoriek.

En die illusie begint na 20 jaar succes wel een beetje te verdampen. Want Borsato is natuurlijk helemaal niet zoals u en ik. Hij wordt door een cordon kleerkasten afgeschermd van het publiek. Hij laat zich chauffeuren in een colonne van dikke Audi’s. Hij resideert in een van de buitenwereld afgeschermde villa in Blaricum met privé-tennisbaan. En hij is een vaste gast in de lijst van rijkste artiesten van Nederland.

Is daar iets mis mee? Nee, het is natuurlijk geweldig voor hem. Zo zouden wij allemaal willen leven.

Maar het contrasteert een beetje met het zorgvuldig opgebouwde imago van de gewone jongen die altijd zichzelf is gebleven. Alleen al fysiek is Marco Borsato niet meer dezelfde jongen als 20 jaar geleden. In de loop van de jaren heeft hij op diverse fronten plastische chirurgie ondergaan om zijn uiterlijk te verfraaien. Zijn gebit is ingrijpend verbouwd en zijn flaporen zijn operatief plat gevouwen.

En hoewel Borsato het zelf niet wil toegeven heeft hij natuurlijk ook haartransplantaties ondergaan. Voor de foto’s op zijn album ‘Marco’ hebben haarstylisten nog een poging gedaan om zijn wijkende haarlijn te bedekken met een malle naar voren gekamde kuif. Maar dat vestigde juist de aandacht op zijn kalende hoofd. Snel daarna groeide zijn haarlijn plotseling de tegengestelde richting op. Dat gaat echt niet vanzelf.

Hoewel dit soort sterallures het beeld van de eenvoudige pizza-bakker enigszins interfereren, laat het tegelijkertijd zien dat showbizz-iconen mensen van vlees en bloed zijn. OK, ook Borsato is dus een ijdeltuit. Nou en?

Dit soort roddel en achterklap heeft natuurlijk weinig te maken met de werkelijke betekenis die Borsato heeft voor zijn publiek. De man is een topartiest die er in slaagt om avond aan avond de grootste poptempels van de Benelux te vullen met tienduizenden trouwe fans. Tranen met tuiten heb ik ze zien huilen, mannen en vrouwen, hele rijen tegelijk. Want Marco zingt: “Het huis van onze liefde… is onbewoonbaar… ver-kláááááárd”.

Marco Borsato levert een naar perfectie neigende show die voor het belangrijkste deel steunt op zijn eigen persoonlijkheid. De band, het licht, de videoschermen, de confetti, het zijn allemaal middelen ter ondersteuning van een man die in zijn eentje welhaast een compleet volk ontroert met de vertolking van liedjes. Er zijn in Nederland maar een paar artiesten die hem dat nadoen!

Voor de echte liefhebbers hieronder een paar van de meest kippenvel genererende liedjes van Borsato.

Wie de afgelopen decenia de landelijke berichtgeving over de provincie Limburg heeft gevolgd krijgt een zorgwekkend beeld van onze landgenoten in het Zuiden. Limburg: vervuilende industrie, drugscriminaliteit, steeds minder werkgelegenheid, een krimpende bevolking en de huizen worden er iedere dag minder waard. Dit is echter een buitengewoon eenzijdige en naïeve verbeelding van Limburg. Want met het steeds verder integreren van de Europese economie blijkt Limburg plotseling op een van de meeste strategische plekken van het continent te liggen.

Al mijn hele leven woon ik in de ‘Randstad’. De Randstad is een kluitje steden en dorpen in het westen van Nederland. In de Randstad denken wij graag dat het hele land om ons draait. Of misschien draait de hele wereld wel om ons.

Wij hebben het bestuur, de havens, de handel en de cultuur. Bij ons wordt het werk verricht en worden de beslissingen genomen. De welvaart van Nederland wordt voor het grootste deel door 5 miljoen hardwerkende Randstedelingen in stand gehouden.

Dat is natuurlijk ook allemaal waar. Maar de wereld om ons heen verandert. Dertig jaar geleden kwam je zonder paspoort de Duitse grens niet over. In de trein naar Emmerich werd je gevisiteerd door norse Polizei-beambten die je indringend in de ogen keken en desnoods je hele tas overhoop haalden.

Maar met het wegvallen van de paspoortcontroles in het Schengengebied is een groot deel van Europa één grote economische, ruimtelijke en logistieke eenheid geworden.

Dat heeft belangrijke gevolgen voor beslissingen en gedragingen van Europeanen. Steeds meer Nederlanders kopen een woning in Vlaanderen of in Duitsland. De huizen zijn er goedkoper, de cultuur is vergelijkbaar en de taalbarrière gering. Andersom kijken Belgen en Duitsers steeds vaker naar economische kansen in Nederland. Want waarom zou je in een verenigd Europa stoppen met investeren als je een achterhaalde en bijna fictieve landsgrens tegenkomt? Dus laat maar komen, die Belgische en Duitse Euro’s!

Maar terug naar Limburg. Was Limburg 30 jaar geleden nog een charmant doch onbeduidend buitengebied van de Randstad. Is het anno 2011 plotseling een voorpost van de Rhein-Ruhr metropool geworden.

De wat?

De Rhein-Ruhr metropool. Dat is een in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen gelegen verstedelijkt gebied dat plaatsen zoals Keulen, Düsseldorf, Dortmund, Essen en Duisburg omvat. Qua bevolking is de Rhein-Ruhr metropool 2 keer zo groot als de hele Randstad bij elkaar. De Rhein-Ruhr metropool is na Londen en Parijs de meest krachtige stedelijke regio van Europa. De Randstad volgt pas op de 5e plaats na Milaan. En dat alles op een kwartiertje rijden van Maastricht. Eh… Waarom heeft niemand dat aan ons in de Randstad verteld?

Maar wacht even, het Ruhrgebied? Dat is toch allemaal vergane glorie? Verlaten dorpen, gesloten industrie-terreinen en schoorstenen met bruine rook?

Nou nee, de Rhein-Ruhr metropool heeft een economie die nog groter is dan die van het gehele buurland België. De economie van de Randstad verbleekt er volkomen bij. De Rhein-Ruhr metropool is de thuishaven van duizenden high-tech bedrijven waarvan talloze een notering hebben in de ‘Fortune 500′. Nederland is voor haar export voor een aanzienlijk deel afhankelijk van de koopbereidheid van de bedrijven in de Rhein-Ruhr metropool. Zonder de Rhein-Ruhr metropool zouden de Nederlanders merkbaar lagere inkomens hebben.

Toen ik puber was kocht ik bij de Nederlandse Spoorwegen een ‘Tienertoer’. Daarmee kon je 3 dagen reizen binnen Nederland. Samen met mijn beste vriend ging in naar Simpelveld in Zuid-Limburg. Daar had je een stoomtrein die zich een weg door de heuvels baande. Ik waande mij aan de achterkant van de wereld. Veel verder van de Westerse beschaving kon je in zo’n rammelend en stinkend wagonnetje niet zijn. Ik denk dat dat soort achterhaalde nostalgie voor veel Nederlanders het beeld van Limburg heeft bepaald. Het wordt tijd dat Nederland Limburg gaat herwaarderen vanuit de nieuwe werkelijkheid die Europa heet. En daarin ligt Limburg buitengewoon strategisch. Het lijkt mij een uitstekend idee als de Nederlandse overheid wat meer geld investeert in Limburgse bedrijvigheid en infrastructuur. Op die manier verleiden wij de Vlamingen en Duitsers wellicht tot het doen van investeringen in het zuiden van ons land. De economische realiteit leert dat die kruisbestuiving datgene oplevert wat wij in Nederland nodig hebben: werk en welvaart!

Banken verdienen graag veel geld. Dat is op zich logisch. Dat zou u ook willen. Maar banken doen dat in een aantal gevallen door u gebakken lucht te verkopen. En daar zit u niet op te wachten. De misschien wel meest waardeloze producten van banken zijn ‘beleggingsfondsen’.

Mythe nummer 1: Beleggingsfondsen zijn pakketjes aandelen, gesorteerd per thema of regio. Door de brede samenstelling van veel beleggingsfondsen zijn uw belangen goed gespreid en worden uw risico’s op verlies veel kleiner.

Onzin, want: Door vergaande internationalisering en automatisering in de beleggingswereld reageren de koersen van aandelen steeds meer op elkaar. Zo erg zelfs dat de aandelenkoersen van gezonde bedrijven in tijden van crisis ook gewoon kelderen. Het heeft daardoor steeds minder zin om pakketjes aandelen binnen een sektor te kopen. Als een paar grote bedrijven binnen een sektor omvallen gaat de hele branche onderuit. Dit werd pijnlijk duidelijk toen rond de eeuwwisseling de ICT-markt instortte. Beleggingsfondsen van banken zoals de ING verloren in die tijd tot 90% van hun waarde.

Mythe nummer 2: Beleggingsfondsen keren dividend uit.

Onzin, want: De praktijk van die beleggingsfondsen is dat het kleine beetje dividend waar u recht op heeft volledig wordt opgesoupeerd door transactie-, bewaar- en administratiekosten waarmee de bankmanagers hun (tegenwoordig hybride dus nog duurdere) 7-series en 8-delige pakken financieren.
Het is nog erger. Veel banken verlagen automatisch de koersen van hun beleggingsfondsen op de dag dat het dividend wordt uitgekeerd. In die gevallen verdient de kleine belegger werkelijk geen cent dividend.

Mythe nummer 3: Beleggingsfondsen worden gerund door professionele fondsmanagers die het rendement van het fonds verhogen.

Onzin, want: Keer op keer toont onderzoek aan dat de gemiddelde fondsmanager beter met zijn tengels van aandelen kan afblijven. Wie op basis van toeval aandelen selecteert realiseert een beter rendement dan een groot aantal van de door banken aangestelde ‘professionals’. Fondsmanagers moeten het vooral afleggen tegen de aap Jacko die zijn portefeuille samenstelt door bananen te vreten. Zie
Beursgorilla.

Mythe nummer 4: Beleggingsfondsen leveren op de lange termijn wel rendement op.

Onzin want: Op het precieze tijdstip dat ik dit schrijf (11 mei 2011, 10.30 uur) noteert de AEX 361,19. Daarmee levert beleggen in de AEX al 14 jaar geen klap op. Want reeds op 14 mei 1997 bereikte de AEX een slotstand van 361,60. Afgezet tegen de jaarlijkse inflatie is een belegging in de AEX de afgelopen 14 jaar zelfs een flinke verliespost geweest. Wereldwijd vertonen veel beurzen dit soort dramatische cijfers. En het is nog veel erger. Zodra beleggingsfondsen een aantal jaren slecht presteren worden ze gewoon door de bank opgeheven. Op die manier maken de fondsmanagers hun eigen gepruts onzichtbaar. En u als deelnemer in het beleggingsfonds zit uiteraard met de gebakken peren.

Het is eigenlijk beschamend dat banken nog steeds beleggingsfondsen durven te verkopen. Het rendement is waardeloos, de fondsmanagers bieden geen meerwaarde, kosten zijn absurd hoog en als het de bank te heet onder de voeten wordt trekt zij gewoon de stekker uit uw beleggingsfonds.
Het is te hopen dat de VEB de tijd rijp acht voor een onderzoek naar de gang van zaken rond de beleggingsfondsen van Nederlandse banken. Ik ruik een volgende Woekerpolis-affaire.

In 2006 kreeg voormalig premier Jan Peter Balkenende onbedoeld de lachers op zijn hand door tijdens de Algemene Beschouwingen het volgende te debiteren: “Laten wij optimistisch zijn! Laten we zeggen: Nederland kan het weer! Die VOC-mentaliteit, over grenzen heen kijken, dynamiek!” Balkenende verwees hiermee naar de in politiek en economisch opzicht meest succesvolle periode van Nederland: de Gouden Eeuw, van 1600 – 1650. In die periode was De Vereenigde Oostindische Compagnie het grootste bedrijf ter wereld en Amsterdam vormde het belangrijkste financiële centrum van de planeet. Nederland heerste over een reusachtig koloniaal rijk dat onder andere het huidige Indonesië, Zuid-Afrika, Taiwan, Sri Lanka en strategische delen van Brazilië en India omvatte. Zelfs het huidige New York City was Nederlands grondgebied. Hoewel geen betrouwbare cijfers uit die tijd voorhanden zijn is het aannemelijk dat de Nederlandse economie in die tijd tot de grootste 5 van de wereld behoorde.

Natuurlijk kwam die positie voor een belangrijk deel voort uit het feit dat de VOC met grof geweld weerloze volken beroofde. Desondanks kan het succes van de VOC ook worden toegeschreven aan de inspanning en creativiteit van ondernemers, bestuurders en vaklieden. Werken, ondernemen, groeien en vernieuwen. Ook dat heeft ons land groot gemaakt.

Oorlog, diplomatieke druk en economische crises deden wereldwijd stap voor stap het verwerpelijke koloniale model afbrokkelen. Analoog daaraan kromp in de loop van enkele eeuwen de macht van de westerse mogendheden. Sommige landen die met deze situatie werden geconfronteerd realiseerden zich dat zij een alternatief model moesten ontwikkelen om hun positie in de wereld te behouden.

Engeland, Duitsland en Frankrijk slaagden daar buitengewoon goed in door zich vanaf de 19e eeuw te storten op hun industrie. In plaats van waardevolle materialen uit het buitenland te jatten legden deze naties zich toe op de bouw van fabrieken, spoorlijnen en machines. Het resultaat was er naar: De genoemde landen behielden een overheersende rol in de internationale politiek en handel. En tot op de dag van vandaag kunnen de inwoners van die landen profiteren van de rijkdom die in het industriële tijdperk is vergaard. Een goed voorbeeld daarvan is de nog altijd superieure en dominante positie van de Duitse auto-industrie.

En wat deed Nederland?

Nederland keek gezapig toe. We wonen toch precies tussen de grootmachten in? Als de Duitsers, Britten en Fransen elkaar hun spullen willen verkopen moeten ze allemaal langs de Rotterdamse haven. Die poen komt vanzelf wel naar ons toe. En wij hebben ook nog een gasbel. Wat trouwens resulteerde in een nieuw soort intern kolonialisme. Heeft u enig idee hoe weinig de Groningers profiteren van hun eigen gas?

Maar goed. Vanuit een veelal aan ranzigheid grenzende gezapigheid leefde een groot deel van Nederland er vanaf de jaren ’60 lekker op los. Er was zoveel welvaart dat werken voor sukkels was. Je kon ook lekker je handje ophouden bij de Sociale Dienst. Die gasten betaalden zelfs je vakantie en je kleuren-tv!
Er zijn in Nederland complete dorpen waar vrijwel iedere familie al tientallen jaren gratis geld vangt uit de grote pot. De vaardigheid om een uitkering aan te vragen wordt daar als een soort kerncompetentie van generatie op generatie doorgegeven.

Het overheidsapparaat dijde steeds verder uit waardoor steeds meer ambtenaren elkaar aan het werk moesten gaan houden met nutteloze bezigheden en verkwistende nonsens-projecten. Het management van deze ambtenaren beloonde zichzelf met volstrekt absurde salarisschalen. Sloten belastinggeld werden afgezonken in kansloze hobby-projecten van ambtenaren die hun hippie-levensstijl op de werkvloer integreerden. Ministers lieten hun werkruimtes voor miljarden Euro’s verbouwen en verhuizen, topambtenaren gingen met groepen jonge criminelen op vakantie en wethouders lieten zich vorstelijk rondrijden in donkerblauwe limousines van Duitse en Zweedse makelij. Al die flauwekul wordt in Nederland al tientallen jaren betaald door de werkende burger op te zadelen met extreem hoge belastingen.

Vervolgens gunde een complete generatie overheidsdienaren het zichzelf om op de 55e verjaardig (!) met pensioen te gaan, al dan niet met een gouden handdruk van een paar jaarsalarissen. Denk toch eens na, een gezonde werknemer die op zijn 55e stopt met werken mag als hij geluk heeft nog 40 jaar uit de pensioenkas worden betaald. Bij veel van die gasten duurt de pensioenperiode langer dan hun totale werkzame leven. Wie moet dat in vredesnaam gaan betalen?

Een kind kan begrijpen dat het zo lang en zo extreem verkwisten van opgebouwde welvaart leidt tot grote problemen voor een volgende generatie. Politiek en bestuur begrepen natuurlijk ook wel dat de rekening voor dit gedrag naar u en mij zou worden gestuurd. Maar het kon ze kennelijk geen fluit schelen. Want het op grote schaal verbrassen van eerder verworven welvaart ging gestaag door.

In de jaren ’70 ontmoette ik in de kroeg lui die op hun achttiende jaar direct een uitkering aanvroegen. En van het gratis geld waar een ander zich de t*fus voor werkte vierden ze een half jaar feest in India. Daar waren ze nog trots op ook! Mijn klasgenoten luisterden ademloos naar hun verhalen. Deze luie nietsnutten verwierven in het circuit een heldenstatus! Terwijl hun gedrag nu juist manifest was voor de complete afbraak van het Nederlandse economische bestel.

Waar kwam dat geld van die uitkeringen toch vandaan, vroeg ik mij als puisterige puber af. En ik dacht aan mijn vader die iedere dag om 7 uur op zijn fiets naar zijn werk moest om zijn gezin te kunnen onderhouden. Iedere maand kon hij weer op zijn salarisstrook zien hoeveel van zijn zuurverdiende geld moest worden afgestaan aan lanterfanters en klaplopers. Uiteindelijk ondermijnt dit de lust tot werken, ondernemen, groeien en vernieuwen. Stap voor stap gaat de nog werkende massa in een lagere versnelling. Een kilometer asfalt aanleggen duurt in Nederland een maand. In China gebeurt dat in een weekend.

Een economische grootmacht was Nederland in de jaren ’70 dan ook niet meer. In 1978 was Nederland in dollars gemeten de 10e economie van de wereld. Daarmee was de Nederlandse economie nog steeds groter dan die van China en India. Maar Nederland hoorde al lang niet meer bij de absolute wereldtop.

Inmiddels drukt de neerwaartse spiraal de Nederlandse economie zo’n beetje het moeras in. Jawel, de Nederlandse economie is op de wereldranglijst inmiddels gezakt tot een 16e plaats. En het internationale vertrouwen in Nederland is inmiddels zodanig geslonken dat wij niet eens mogen aanschuiven bij de G20, het clubje van de 20 grootste economieën ter wereld.

Ik voorspel u dat Nederland de komende jaren veel verder zal zakken op de economische ranglijst. Landen zoals Polen, Indonesië, Taiwan, Turkije, Verenigde Arabische Emiraten, Thailand, Filipijnen, Maleisië en Vietnam gaan ons op alle fronten inhalen.

U zou kunnen denken dat dat gedoe over die economische ranglijst alleen maar statistisch geneuzel is. Maar dan moet ik u toch teleurstellen. Een scherpe daling op de ranglijst van economieën impliceert een reële afname van werkgelegenheid, welvaart en vermogen tot zelfbeschikking. Waarom denkt u anders dat zoveel landen zich uit de naad werken om omhoog te klimmen?

Anno 2011 is er al veel van te merken dat Nederland hierin achterblijft. Prijzen van gezondheidszorg, huurwoningen, openbaar vervoer en onderwijs exploderen al jaren. De waarde van uw huis en uw beleggingen dalen al jaren. Salarissen stijgen al jaren nauwelijks. Pensioenpremies stijgen in een schrikbarend tempo maar de pensioenen zelf worden bevroren. Straks moeten u en ik allemaal tot onze 70e verjaardag doorwerken. En met de minieme economische groei die Nederland al tientallen jaren vertoont, is daar heel weinig aan te doen. Andere landen hebben vergelijkbare problemen, maar landen waar het lonender is om te werken, ondernemen, groeien en vernieuwen genereren meer economische groei om die problemen op te vangen.

Daarbij is er een ander effect dat ons nu echt parten gaat spelen. Hoe onbeduidender onze economie wordt, hoe minder zeggenschap wij hebben over onze eigen positie. Hoe minder zeggenschap wij hebben (op internationaal niveau) hoe groter de kans wordt dat andere landen beslissingen nemen die ongunstig voor onze landbouw-, industrie- en dienstensektor uitpakken. En daarmee wordt een nieuwe neerwaartse spiraal van dalende werkgelegenheid en welvaart gekweekt.

Ben ik nu een pessimist? Dat geloof ik niet. Ik constateer alleen internationale economische feiten en zie daarin een verband met een aantal zorgwekkende en zeer structurele problemen in het Nederlandse economische bestel. Het is aan u of u die verbanden ook ziet.

Wat ik wel geloof is dat het nog niet te laat is om het tij te keren. Dat vergt echter een complete kentering van het vastgeroeste sociaal-economische klimaat van Nederland. Een wederopstanding van de waardering voor werken, ondernemen, groeien en vernieuwen. En een politiek die ons land daarin faciliteert. Een reusachtige collectieve en permanente inspanning die ons land moet behoeden voor een verder economisch verval. Een focus op de opbouw van toegevoegde waarde voor onze toekomst in plaats van het verdelen en verkwisten van de poen die er nog is.

Een nieuwe Gouden Eeuw zo u wilt…

Na het lezen van de krant keek ik vanochtend nog eens goed op mijn kalender. Het was toch echt 6 april en geen 1 april. Minister Melanie Schultz van Haegen (Infrastructuur) heeft de Tweede Kamer beloofd dat alle Nederlandse treinen in 2025 een toilet hebben. Het inbouwen van een paar plee’s mag volgens de minister dus 14 jaar duren. Ik moet dit even laten bezinken. Ondertussen vertel ik u wat er elders in de wereld wordt gepresteerd.

De bouw van het Empire State Building, al 80 jaar lang een van de hoogste gebouwen van de planeet en alom erkend als een modern wereldwonder, heeft 14 maanden gekost. Pardon? Inderdaad, 14 maanden. En dat is inclusief 2500 toiletten en 2500 wastafels! Dat is ongeveer even veel sanitair als wij in 14 jaar gaan monteren. Maar die toiletten in de USA hebben vast niet van die coole stickertjes met vliegjes er op zodat mannen beter gaan mikken.

De periode 1949-1963 (precies 14 jaar) was in Duitsland de tijd van het ‘Wirtschaftswunder’, het economische wonder waarmee Duitsland de gehele wereld volkomen verraste. Na de Tweede Wereldoorlog kampte Duitsland met een verwoeste industrie en infrastructuur, torenhoge schulden en een ongekende werkloosheid. Maar Bondskanselier Adenauer ontwikkelde een sociaal-economische politiek die was gericht op een zeer krachtige wederopbouw van de industrie en een razendsnelle groei van de werkgelegenheid. In de periode 1949-1963 transformeerde Duitsland van een derde wereldland naar de op twee na grootste economie ter wereld. Je kunt in 14 jaar tijd dus ook de wereldmacht veroveren. Dat kun je overigens niet doen zonder goede toiletten. Maar die gaan wij dus leveren.

De Beijing–Shanghai High-Speed Railway is een spoorwegtraject van meer dan 1300 kilometer. De totale kosten van dit project bedragen 32 miljard dollar. Het traject omvat 244 bruggen waaronder de Danyang–Kunshan Grand Bridge, met 164 kilometer lengte de langste brug ter wereld. Ook de op één na langste brug ter wereld is onderdeel van het traject. Ieder jaar zullen 80 miljoen passagiers over het traject reizen met snelheden tot 380 kilometer per uur. De bouw van het totale traject heeft slechts 2,5 jaar gekost. Maar dat maakt totaal geen indruk. Want iedereen weet dat die Chinezen nog steeds in een gat in de grond poepen. Hoe dat dan in een trein moet prikkelt de verbeelding. Zeker met 380 kilometer per uur.

Dan maar weer even terug naar de Nederlandse Spoorwegen en minister Melanie Schultz van Haegen.
Waar ging het ook al weer over? Oh ja, er moesten toiletten in onze treinen komen.
En dat is over 14 jaar geregeld. Wat een gepruts.

Het verbazingwekkende is dat de Nederlandse politiek niet verbijsterd is dat het 14 jaar moet duren om een paar plee’s te monteren. Neen, de Tweede Kamer reageerde zelfs buitengewoon tevreden op de toezegging van de minister. Want in een eerdere brief zou zij hebben laten weten dat het zelfs tot 2030 zou duren om onze treinen van sanitair te voorzien. Ik geloof dat ik dit opnieuw moet laten bezinken. Ik pak maar een krantje en ga er even voor zitten. Als ik mijn loodgieter bel komt hij morgen een nieuw toilet monteren. Door welke loodgieter heeft onze minister zich in de maling laten nemen?

Ik ben trots op het Nederlandse Koninklijk Huis en bewonder onze Koningin. Het Koninklijk Huis kent een eeuwenlange traditie die in belangrijke mate heeft bijgedragen aan de vorming van de Nederlandse cultuur.

Daarom vind ik het zo belangrijk dat Koninklijk Huis en Volk op adequate wijze met elkaar communiceren. Die communicatie is een van de zwakkere punten van veel Koninklijke families. Onze geliefde Oranjes hebben er ook een beetje last van. Ook al doen zijn nog zo hun best om dit te voorkomen.

Wie zich de Kersttoespraak van Hare Majesteit in 2009 voor de geest haalt begrijpt direct wat ik bedoel.
Het was de toespraak waarin de Koningin, in een poging om naastenliefde aan te moedigen, stelde:
“Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden.”

Majesteit, met alle respect, u heeft niet eens buren. Uw gedachte vormt wellicht een plausibele redenatie vanuit een paleis met 16 hectare grond. Maar de rest van Nederland weet heus wel wie de buren zijn.

Er ging nog meer mis. De rede hamerde weliswaar op verbroedering en saamhorigheid in een samenleving die zich kenmerkt door diversiteit. Maar wie zich, zoals de Koningin, nadrukkelijk uitspreekt in termen gelieerd aan de Christelijke levensbeschouwing (“Met zijn komst straalt in onze wereld het licht van de liefde die ons verbindt met God en met onze medemensen”) zal juist in zo’n veelkleurige en vooral steeds ongeloviger samenleving een belangrijk deel van zijn gehoor verliezen. Natuurlijk dienen wij zorg te dragen voor onze kwetsbare medemens. En natuurlijk dienen wij steun te bieden aan diegenen die het moeilijk hebben. Maar mag ik dat ook doen zonder eerste het Nieuwe Testament te moeten lezen?

Ook op het vlak van maatschappelijke verhoudingen liet onze Koningin een steekje vallen wanneer zij ons stichtelijk toespreekt om onze naaste lief te hebben. “Weten we nog wie onze naaste is? Het is een ieder die op onze weg komt.”

Nu verwacht ik dat Hare Majesteit in haar paleistuin weinig kans maakt om straatterroristen tegen te komen. Maar wie ‘s avonds zijn poedel uitlaat in een Vogelaarwijk zal wel uitkijken om iedere willekeurige voorbijganger spontaan een knuffel te geven.

Maar het meest wonderlijk zijn de Koninklijke ontboezemingen omtrent moderne technologie.

“Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker en afstandelijker gemaakt.”

Majesteit, dankzij moderne technologie kunt u zich in een hypermodern privé vliegtuig over de hele wereld verplaatsen. Dankzij moderne technologie kunt u met uw kinderen communiceren als zij in het buitenland zijn. En als ik de kranten mag geloven gebeurt dat redelijk vaak. Majesteit, dankzij moderne technologie kan uw kerstrede miljoenen mensen bereiken.

Maar het werd nog merkwaardiger.

“Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar. Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste. Nu is men vooral met zichzelf bezig.”

Dit is waar het verhaal van Hare Majesteit ontspoorde in een kakofonie van anachronismen. Jawel, vroeger geloofden we nog in God en toen was alles beter. En door al die moderne technologie is onze samenleving veranderd in een Sodom en Gomorra van narcistische ongelovigen.

“Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot.”

Als ik dit lees vraag ik mij werkelijk af hoe Hare Majesteit op deze gedachte is gekomen. Wanneer had zij haar laatste virtuele ontmoeting? Wie is Hare Majesteit ooit tegengekomen op Facebook of Twitter? Ooit een krabbel van onze Koningin ontvangen op Hyves?

Majesteit, indien u werkelijk denkt dat het Internet op generlei wijze leidt tot èchte, warme en waardevolle contacten en relaties, dan doet u de miljoenen mensen die ware liefde hebben gevonden via de elektronische snelweg schromelijk tekort.

Dit soort gedachten kunnen alleen postvatten in een door slechte communicatie gemankeerde relatie. De Koningin doet ons nu en dan een erudiete rede toekomen maar onze feedback daarop komt niet verder dan de telefoniste van de Rijksvoorlichtingsdienst. Misschien maakt dat het Koninklijk Huis juist zo speciaal. Want een Koningin die een rijtjeshuis in een Vinexwijk bewoont is ook zo saai. Als Hare Majesteit gewoon in de rij moet staan bij de Aldi verliest het Koninklijk Huis veel van haar magie. Dus misschien moet die afstand tot het plebs maar een beetje bewaard blijven.

Update 13 januari 2011: De ministers Schippers en Opstelten bezoeken het rampgebied maar komen niet hun busje uit! En uiteraard is er geen enkel gevaar voor de gezondheid!

Daarmee vormen de torenhoge vlammen niet het meest schokkende aspect van de brand bij Chemie-Pack. Het meest verbijsterende element ligt besloten in de ontdekking dat onze overheid in tijd van nationale crisis pertinente nonsens debiteert.

Er was op 5 januari 2011 geen enkele betrouwbare informatie over:
- welke en hoeveel chemicaliën er waren verbrand.
- op welke spruiten, bieten en kolen die zooi was neergedaald.
- welke mensen die stoffen hadden ingeademd.
- en welke chemicaliën in ons drinkwater waren terecht gekomen.

De meeste van die zaken zijn een week later nog steeds niet bekend.
Hoe kon onze overheid dan al tijdens de brand weten dat er geen enkel gevaar voor onze gezondheid was?

Het antwoord is: dat wist onze overheid helemaal niet. Ze had er geen flauw idee van. Geen enkel benul.
Maar ja, als de overheid dat zegt breekt de pleuris uit en staat zij internationaal voor aap.
Dus onze overheid moet gedacht hebben: we doen gewoon alsof er niets aan de hand is.
Zoiets heet in het Engels een ‘cover up’.

De geschiedenis heeft geleerd dat je bij een cover up niet te lang kunt doen alsof je neus bloedt.
Want hoe langer je de waarheid verzwijgt, hoe groter de schade is wanneer de feiten aan het licht komen.

En aangezien de Nederlandse overheid niet zo bedreven is in het exploiteren van een sappige cover up (zie Bosnië, Irak en Afghanistan) heeft zij kennelijk besloten om vanaf het moment ‘brand meester’ te doen alsof het misschien toch iets ingewikkelder ligt. Dan hoef je alleen maar je eerste persbericht te verdonkeremanen om je meest aperte lariekoek aan de geschiedenis te onttrekken.

En dat is echt een makkie. Kijk maar eens op de website het RIVM. Zoek daar maar eens naar de eerste berichten waarin werd verklaard dat er bij de brand geen enkel gevaar voor de volksgezondheid was. Laat het mij weten als je ze hebt gevonden.

Inmiddels komt er iedere dag nieuws aan het licht dat de beerput van Moerdijk Gate steeds verder open trekt. De spruiten bij Moerdijk blijken dus wel vergiftigd. De Moerdijkse koeien zijn dus toch ziek geworden. De hulpverleners hebben dus wel gezondheidsklachten. De kinderen in de omgeving mogen dus toch niet meer buiten spelen. Vandaag bleek het loodgehalte in de nabij gelegen Mariapolder 1000 (!) keer hoger dan toegestaan. Het RIVM belooft ons nu dat dat een ‘eenmalige uitschieter’ is. Toch raadt het RIVM ons vandaag aan om geen gewassen te eten die afkomstig zijn uit het gebied waar de rookpluim over heen is getrokken. Behalve dat op een krop sla helemaal niet wordt vermeld uit welke provincie dat ding afkomstig is, is de berichtgeving van het RIVM inmiddels stilletjes verschoven van ‘niets aan de hand’ naar ‘ik zou maar oppassen’.

Ik voorspel u dat wij de komende maanden nog veel zorgwekkende berichten gaan horen over de brand bij Moerdijk. Zelf woon ik in Zoetermeer. Volgens een vandaag vrijgegeven plattegrond ligt mijn woning midden in het pad van de rookpluim. Toen wij hoorden van de brand hebben wij direct alle ramen, deuren en ventilatiestroken gesloten. Onze groente halen wij uit de diepvries. Water komt uit de fles. En mijn berichtgeving betrek ik maar een tijdje niet meer van de overheid.

(Het centrum van Den Haag zal voor eeuwig veranderen)

Al 8 eeuwen lang is Den Haag een stad waar kerk en staat hand in hand de dienst uitmaken. Die machtsbasis reflecteert zich even zo lang in de lokale architectuur die zich traditioneel kenmerkt door ruime lanen geflankeerd door chique laagbouw, op de kruispunten geaccentueerd door een kerk of een ambtelijk instituut.

(Den Haag is Den Haag niet meer?)

Nadat in de Tweede Wereldoorlog grote delen van het Haagse Spuikwartier door bombardementen werden vernietigd, zag een nieuwe generatie ontwerpers gelegenheid om voorstellen te doen voor een moderne grootstedelijke ontwikkeling zoals reeds in Rotterdam het geval was.

De belangrijkste exponent van die trend was het ‘Plan Nervi’ uit 1962. Door een initiatief van de Wassenaarse projectontwikkelaar Reinder Zwolsman schetste de Italiaanse architect Pier Luigi Nervi een toren van 140 meter hoog aan de Schedeldoekshaven.

De Hagenaars waren verbijsterd over dit plan. Buiten een paar zendmasten en schoorstenen in afgelegen provincies was de Dom van Utrecht met een hoogte van 112 meter al 6 eeuwen het hoogste gebouw van Nederland. Hoe onzalig was het idee om een ordinair ambtenarenkantoor uitgerekend in laagbouwstad Den Haag die heiligheid te laten overtroeven. Een hoogte van 140 meter: zoiets zou nooit en te nimmer in het Haagse mogen gebeuren!

Maar was dat plan Nervi echt zo fout? Dat vraag ik mij af. Het plan voorzag in een zeer hoge concentratie arbeidsplaatsen op een voor de stad cruciale plek die dat goed kon gebruiken. Het plan liet voldoende ruimte in de omgeving om in een later stadium woningen en voorzieningen toe te voegen. De toren zelf was weliswaar eentonig van vorm maar had door zijn grote glasoppervlak, lichtdoorlating en slankheid een bijzondere uitstraling die de stad nationaal en internationaal meer gezicht had kunnen geven.

Maar het plan bleek zo controversieel dat het leidde tot diepe tegenstellingen in de Haagse gemeentepolitiek en heftige protesten onder de Haagse burgerij. In 1964 sneuvelde het plan Nervi definitief door tussenkomst van de Raad van State. In die procedure werd de maximale bouwhoogte voor het Haagse centrum rigoureus vastgesteld op 70 meter. Door symbolisch vast te klikken op de helft van het plan Nervi hoopte de conservatieve Haagse architectuurlobby een klinkende en duurzame overwinning te boeken. Dat was inderdaad het geval, maar het liet de stad achter met een nog dieper hoogbouwtrauma dan er al was. En dat had onvermoede gevolgen.

Want in 1967 werd alsnog een deel van het plan Nervi uitgevoerd in de vorm van het toenmalige ‘Transitorium’. Op de plek van het jammerlijk afgebrande gebouw voor Kunsten en Wetenschappen verscheen een met 70 meter half zo hoge maar minstens even eentonige toren als de oorspronkelijk door Nervi geprojecteerde hoogbouw. Maar het ergste was dat het gebouw door de opgelegde maximale bouwhoogte op iedere verdieping de maximale breedte van het kavel moest benutten. Zo ontstond een volkomen rechthoekige en fantasieloze architectuur die de lichtinval voor omliggende panden maximaal blokkeerde. De burgerij was dan ook verontwaardigd over dit gebouw.

Nadat de woede over het Transitorium 12 jaar had kunnen sudderen werd de Haagse bevolking in 1979 door een nieuw stel misbaksels opgeschrikt. Vlak naast het Transitorium verrezen de ministeries van BZK en Justitie in de vorm van 2 onooglijke bouwblokken van wederom 70 meter hoog. Door het geforceerd opleggen van de maximale bouwhoogte ontstond net zoals bij het Transitorium noodgedwongen een foeilelijke koelkast-architectuur. Het ging nu zelfs om 2 pal naast elkaar geplaatste torens die het zicht op en de doorgang naar het centrum vanuit het achtergelegen stadsdeel goeddeels blokkeerden.

De hele stad begreep dat het centrum van Den Haag bij een volgende bouwgolf een nieuwe koers moest varen. Tussen 1985 en 1995 werd dan ook een groot aantal gebouwen in het Spuikwartier opgeleverd waarbij de architectuur vernieuwend genoemd kan worden. Het Danstheater, de dr. Anton Philipszaal, het Theatercentrum, het Ministerie van VROM en het immense Stadhuis zijn tot de verbeelding sprekende voorbeelden. Ook de zeer omstreden ‘Zwarte Madonna’ hoort binnen deze reeks. Maar nog geen enkele van deze gebouwen durft het aan om de hoogte te kiezen. Het hoogbouwtrauma van Den Haag is nog zo diep geworteld dat het Spuikwartier consequent wordt bebouwd met liggende en dus vaak veel ruimte verspillende architectuur die weinig toevoegt aan de zichtbaarheid en oriëntatie van de stad.

In de jaren ’90 vindt een belangrijke wending plaats. De stad realiseert zich dat, bij continuering van het beleid, spoedig ieder kavel in het centrum zal zijn volgebouwd met op elkaar lijkende en vanuit stedebouwkundig opzicht onpraktische blokkendozen. Daarom stelt de Haagse gemeenteraad in 1993 na veel discussie een hoogbouwnota vast waarin de de maximale bouwhoogte voor het centrum wordt opgetrokken naar 120 meter. Bij de invulling van het project De Resident wordt gekozen voor een historiserende architectuur met veel variatie in materialen, vormen en hoogtes. Het opvallendste element wordt gevormd door Castalia. Castalia behelst een ingrijpende verbouwing van het in 1967 gebouwde Transitorium waarbij de hoogte wordt verlegd naar 104 meter. De vroegere norm van 70 meter wordt overtuigend doorbroken.

In 2001 stelt de Haagse gemeenteraad een nieuwe hoogbouwnota vast waarin de maximale bouwhoogte voor het centrum wordt verlegd naar 140 meter. Maar pas in 2003 wordt de vloek van Nervi definitief verbroken. Ruim 40 jaar na dato wordt in Den Haag de Hoftoren opgeleverd die met 141,90 meter de magische maar tegelijkertijd vervloekte bouwhoogte van het plan Nervi uit 1962 doorbreekt.

Met het opleveren van de Hoftoren was kennelijk het hek van de dam. Want in 2008 startte, na sloop van de Zwarte Madonna, de bouw van de nieuwe ministeries van BZK en Justitie. Beide torens worden 146 meter hoog. Op het zelfde terrein wordt ook een woontoren van 131,50 meter gerealiseerd. En passant wordt het Babyloncomplex op dit moment uitgebreid met 2 torens van 141,70 en 101,60 meter hoogte.

Het centrum van Den Haag zal door deze stedebouwkundige ingreep voor eeuwig haar karakter van laagbouwstad verliezen. Deze torens zullen vanaf tientallen kilometers afstand en vanuit vele onvermoede plaatsen zichtbaar zijn. Om de metamorfose in een rangorde uit te drukken: hiermee zijn de nummers 1,2,4,6 en 9 van de top 10 van hoogste gebouwen van Den Haag allemaal tegelijk in aanbouw.

Ja, hoogbouw levert voor een aantal mensen een beperking van de lichtinval op. Ja, de kans is groot dat door deze hoogbouw een paar nieuwe stedelijke tochtgaten zullen ontstaan. Ja, er zijn mensen die dit niet mooi vinden.

Maar de kansen en opbrengsten van dit type stedebouw zijn evident. Concentraties van hoogbouw geven een stad tot tientallen kilometers afstand een herkenbaar gezicht en vergroten de mogelijkheden tot oriëntatie. Het grondgebruik is efficiënter waardoor toch al schaarse ruimte voor andere functies kan worden benut. Het creëert voor duizenden gebruikers en bewoners een unieke woon- of werkplek met een fenomenaal uitzicht. Een herkenbare skyline maakt een stad meer aantrekkelijk voor vestiging van winkels. Ook horeca en culturele voorzieningen vestigen zich graag op plekken waar veel mensen bij elkaar leven op een klein stukje grond. Het trekt hoogwaardige bedrijvigheid en toerisme aan. Het stimuleert de vestiging van hoog opgeleide burgers. En het creëert een aantrekkelijk en herkenbaar vestigingsklimaat voor buitenlands kapitaal. Hoogbouwconcentraties hebben zich, vooral in het buitenland, herhaaldelijk bewezen als aanjagers van de economie.

Hoe de voor- en nadelen van deze stedebouwkundige metamorfose ook zullen uitpakken, één ding weten wij zeker. De ingezette veranderingen zijn onherroepelijk en duren een eeuw of langer. Daardoor zal Den Haag nooit meer hetzelfde zijn.

Want het KNMI wist ons vorige week nog te melden dat 2010 wereldwijd juist in de top 3 van warmste jaren ooit terecht zal komen. Klimaatdeskundigen vertellen ons dat de gemiddelde temperatuur op aarde toeneemt, maar dat die trend een opstelsom is van een groot aantal totaal uiteenlopende klimaatveranderingen dat zich wereldwijd voordoet. Hoewel Siberië, Canada en Antarctica veel langere en warmere zomers doormaken, kampt West-Europa met langere en koudere winters met veel meer sneeuw. Maar ook De Verenigde Staten buigt inmiddels onder ernstig winterweer. In 6 staten in het oosten van het land is op dit moment de noodtoestand afgekondigd in verband met extreme sneeuwval en bittere koude. De stad Atlanta in het diepe zuiden heeft zelfs voor het eerst in 128 jaar een witte Kerst beleefd.

Als strengere winters in Europa en de Verenigde Staten geen incident maar een structureel verschijnsel vormen, wordt het tijd om het begrip ‘Global Warming’ te herzien. Hoe relevant is het nog om wereldwijd maatregelen te nemen tegen opwarming van de aarde als reusachtige, dichtbevolkte gebieden die toonaangevend zijn voor de wereldeconomie, juist gebukt gaan onder steeds strengere winters? De officiële instanties in Europa en de Verenigde Staten wagen zich op dit moment nog niet aan prognoses van de schade. Maar het moge duidelijk zijn dat de door het winterweer veroorzaakte files, verkeersongelukken, beschadigde wegen, gesloten vliegvelden, uitgevallen treinen, verhoogde stookkosten, gestremde scheepvaart, enzovoort, tot miljarden Euro’s schade zullen leiden.

Als dit de werkelijkheid is die wij de komende jaren onder ogen moeten gaan zien, dan is het de hoogste tijd om het beleid in Nederland drastisch om te gooien. In plaats van onze belastinggelden te steken in het bestrijden van de opwarming van de aarde kunnen wij misschien beter investeren in vorstbestendige wegen en treinen, het ijsvrij houden van kanalen en rivieren, het aanleggen van verwarmde landingsbanen op onze vliegvelden, het bouwen van ondergrondse winkelcentra die bij ernstige sneeuwval gewoon open zijn, enzovoort.

Dit alles onder voorbehoud uiteraard. Want wij hebben tot nu toe ‘slechts’ 2 opmerkelijk strenge winters achter de rug. Als het daar bij blijft en de opwarming van Nederland in 2011 gewoon weer wordt opgepakt mag u dit artikel vergeten. Maar als wij straks in het voorjaar moeten constateren dat deze winter wederom erg koud is geweest en bovenmatig veel schade heeft opgeleverd, dan is wat mij betreft sprake van een patroon. En op een patroon kunnen wij anticiperen door de juiste maatregelen te treffen. Als wij dat op tijd doen hoeven dezelfde problemen zich volgend jaar niet nog eens voor te doen.

Update 29 december 2010:
Vandaag bevestigt het KNMI precies hetgeen ik reeds eerder had voorspeld: de gemiddelde temperatuur in De Bilt bedroeg dit jaar 9,1 graden. Volgens het KNMI was 2010 daarmee het koudste jaar in 15 jaar tijd. Ook het KNMI vindt dit een opvallende afwijking: “Dat is opmerkelijk na een lange reeks van louter warme of zeer warme jaren.” Het KNMI stelt verder dat december 2010 de koudste december in ruim 40 jaar tijd is. We moeten terug naar 1969 om een december te vinden die nog kouder was. Lees hier het volledige bericht van het KNMI.

Zo ziet ‘global warming’ er uit vanuit mijn slaapkamer. Geloof jij er nog in? Of komt er een nieuwe ijstijd in Nederland? (Klik op het plaatje voor een vergroting.)

Update 1 december 2010
Vanavond een paar kilometer over de dijk gewandeld. Min 6 graden en een straffe snijdende wind. Na een uurtje lopen stonden de groeven in mijn wangen en voelde mijn gezicht alsof er een schuurmachine overheen was gegaan. Als dit een voorbode is van het weertype dat ons in januari en februari staat te wachten, dan heeft Nederland over ongeveer een maand een redelijk ernstig probleem.

Update 4 december 2010
In plaats van de door het KNMI beloofde ‘dooi-aanval’ viel er vandaag in het westen van Nederland een pak sneeuw van circa 10 centimeter. Lokale wegen raakten vrijwel onbegaanbaar en na het invallen van de avond vroor de sneeuw in dikke plakkaten aan de grond vast. De thermometer geeft ‘s ochtends vroeg al een week ang waarden van -5 graden en lager. Het meest frappante is dat we winter pas over 17 dagen begint!

Wil jij ook I-trepreneur worden? Mis dan het volgende artikel niet!

Sociologen vormen een interessant volk. Zij hebben de taak om u en mij te generaliseren tot simpele cohorten teneinde complete volksstammen in overzichtelijke hokjes te stoppen. Het uiteindelijke doel is zo’n cohort te voorzien van een flitsend label dat het goed doet in de koppen van vaktijdschriften en kwaliteitskranten.

Een krachtig voorbeeld van zo’n label is ‘babyboomers’. Dat waren de mensen die vlak na de Tweede Wereldoorlog werden geboren in een wereld van technologische doorbraken, onstuimige economische groei en uitbundige werkgelegenheid. Het was deze gouden generatie die de wereld zou verheffen tot een nieuw niveau van beschaving en ontwikkeling.

Het resultaat van de inspanningen van de babyboomers is inmiddels bekend. Onder aanvoering van managers, bestuurders en politici van de babyboom-generatie zijn wij gekomen tot een volstrekt verziekt milieu, internationaal terrorisme en de totale verwoesting van het wereldwijde financiële systeem.

Betekent dit dat de ooit geprezen babyboom-generatie in hoofdzaak bestaat uit incompetente schurken? Nee, het betekent dat het generaliseren en categoriseren van complete generaties nutteloze onzin is.

Er bestaat gewoonweg geen babyboom-generatie. Het enige wat babyboomers verbindt is het toevallige tijdsgewricht waarbinnen zij ter wereld zijn gebracht. Dat mag best enige invloed hebben op het gedrag van sommige individuen. Maar voor het overige hebben de babyboomers zich ontplooid tot een breed spectrum van hippies, rechts-extremisten, communisten en alles er tussenin. De typische babyboomer bestaat niet.

Ja, de Generatie Einstein groeit op met Google, Youtube, Facebook en Hyves. Maar al deze concepten zijn bedacht door vorige generaties. Dat Einsteiners zich massaal storten op de consumptie van deze toepassingen betekent niet dat zij zich vanzelf ontwikkelen tot visionaire technologie-adepten.

De gedachte dat massaal gebruik van technologie ook leidt tot massaal begrip voor technologie is keer op keer onjuist gebleken. De uitvinding van de stoommachine leverde niet een samenleving van ingenieurs op maar een nieuwe generatie van treinreizigers die mocht zitten in plaats van lopen. De uitvinding van de televisie kweekte geen massale belangstelling voor elektrotechniek maar introduceerde vooral de ‘couch patato’: de zapmens die met afstandbediening in de hand geen stap meer buiten zijn voordeur zet.

Met die voorbeelden in gedachte zouden sociologen kunnen verzinnen wat het gevolg is van massale consumptie van technologie die het de mensen toestaat om nog luier te worden. Waarom nog iets weten als Wikipedia het al weet? Waarom nog creatief zijn als je van Youtube 2 miljard video’s kunt jatten? Waarom nog een mening hebben als je op online forums anoniem mensen kunt uitschelden? Waarom nog zoeken als ontzagwekkende hoeveelheden informatie vanzelf naar je toe komen?

Dat mag best doorgaan voor een cynisch wereldbeeld. Maar het is daardoor niet minder realistisch. Indien de Generatie Einstein zich echt wil ontpoppen tot de belofte die de laatste jaren tot een hype is aangezwollen, dan dient deze generatie over voldoende kritische massa te beschikken die wel weet, creëert, opinieert en zoekt. Eigenlijk dus gewoon een cohort zoals ieder ander, die Generatie Einstein.

Na 20 jaar ervaring bij diverse grote werkgevers heb ik de nodige kennis opgedaan over solliciteren. Daarbij heb ik een visie ontwikkeld op technieken die het succes bij solliciteren kunnen vergroten.

Daarom heb ik vorig jaar het plan ontwikkeld om een website te lanceren over solliciteren. Met ingang van oktober 2009 was het zover: ‘De Turbo Sollicitatie’ zag het licht!

De bezoekers van De Turbo Sollicitatie kunnen een gratis abonnement nemen op mijn sollicitatie tips die ik om de dag per mail stuur. En er is de mogelijkheid om een online sollicitatie training te bestellen.

Daarbij heb ik een e-boekje geschreven genaamd Help, ik ga solliciteren!. Het boek geeft een overzicht van 50 vragen die sollicitanten tijdens een sollicitatiegesprek kunnen stellen.

Inmiddels lijkt mijn site in een redelijk grote behoefte te voorzien. Op het moment dat ik dit schrijf is De Turbo Sollicitatie reeds door zo’n 40.000 belangstellenden bezocht. En circa 1000 sollicitanten hebben een abonnement genomen op mijn sollicitatie tips.

Gezien de reacties en het resultaat tot nu toe ontwikkel ik op dit moment plannen om de site verder uit te breiden.

Hans Netten

Al bijna 20 jaar koppel ik synthesizers aan computers om vervolgens muziek te maken. In de beginjaren waren mijn producten niet om aan te horen. Dat had te maken met gebrek aan talent en gebrekkige technologie.

Tegenwoordig kan ik wel een paar nootjes spelen, arrangeren en componeren. Daarbij is de techniek zodanig verbeterd dat je voor een paar tientjes een stuk software koopt dat de amateurcomponist op professionele wijze ondersteunt bij de totstandkoming van zijn muzikale werkstukken.

Ik heb voor 69,95 de nieuwste versie (16) van Magix Samplitude Music Studio gekocht. Samplitude biedt mogelijkheden die tot een paar jaar geleden alleen waren weggelegd voor professionele en zeer kostbare muziekstudio’s.

Ik zal mij niet verliezen in technische details maar je in plaats daarvan gewoon een stukje huisvlijt laten horen. Bij wijze van test heb ik de titelmuziek van de film ‘The Terminator’ (Brad Fiedel, 1984) handmatig ingespeeld en er een modern-klassieke update aan gegeven. Klik op het onderstaande filmpje om het resultaat te horen.

Het geeft je een beknopt beeld van wat met beperkt muzikaal talent in een paar uurtjes mogelijk is.

Ik heb de muziek als geluidsspoor op het bovenstaande Youtube filmpje gezet.

De beelden zijn gefilmd op de Zoetermeerse Plas en niet bijster interessant. Maar ik kon het niet laten om gelijk mijn nieuwe versie (14) van Pinnacle Studio een beetje te te testen door een overdaad aan opzichtige titels en effecten toe te passen.

Pinnacle Studio is software om films te monteren en kost in de door mij gekochte Ultimate uitvoering 119 Euro. Wederom een stuk software waarmee je voor een minimaal bedrag kunsten uithaalt die tot een paar jaar geleden waren voorbehouden aan dure studioproducties.

Binnenkort meer muziek en film van mijn hand!

Hans

Mijn eigen stoep schoonvegen? Strooizout is nergens te krijgen. En daar weet onze overheid kennelijk alles van want de wegen blijven opvallend glad. Ik heb gisteravond een half uur met een schoffel het ijs van de straat staan bikken maar dat bleek volkomen zinloos. Hoewel, tijdens het uitoefenen van mijn burgerplicht kwam ik op enige lucide gedachten.

Want ik realiseerde mij dat onze overheid zelf helemaal niet haar eigen straatje schoon veegt. Bij iedere tegenvaller op de begroting van Balkenende en zijn maten mogen u en ik er voor bloeden.

Te veel geld uitgegeven aan de bouw van nieuwe ministeries? Te veel en te dure ambtenaren? Mislukte automatiseringsprojecten en peperdure adviseurs? Geen probleem. We korten gewoon de salarissen van de hardwerkende man en vrouw. En we bedenken nog een paar nieuwe belastingen. Want leuker willen we het niet maken.

Dus in plaats van zelf in de vrieskou het ijs van de stoep te beitelen, jat onze overheid gewoon de pot zout van de buren. En dat moet natuurlijk anders. Daarom stel ik voor dat ons kabinet vanaf nu wel haar eigen straatje schoon veegt. Ik heb de eerste honderd miljoen al bij elkaar geharkt:

- Een totale stop op de verbouwing en verhuizing van de kantoren van kabinetsleden. Wat goed genoeg was voor uw voorganger, is goed genoeg voor u.

- Een totale stop op het inhuren van externe adviseurs door kabinetsleden. Wij hebben u gekozen omdat wij dachten dat u zelf deskundig genoeg bent. Wat denkt u dat gewone mensen doen als ze niet deskundig zijn? Dan worden ze ontslagen.

- Het afschaffen van peperdure dienstwagens voor kabinetsleden. Laat Balkenende en zijn maten maar lekker in een Opeltje rijden. Die nieuwe Astra ziet er best geinig uit.

- Kan dat niet want de dienstauto is het ‘kantoor’ van een minister? Prima. Maar dan schaffen we de echte kantoren van kabinetsleden wel af. Want twee kantoren is nergens voor nodig.

- Een korting van 25% op de salarissen van kabinetsleden. Als je daarmee het ‘toptalent’ wegjaagt dat nu in het kabinet zit is een korting van 50% ook te overwegen.

- Afschaffing van de onkostenregeling voor kabinetsleden. Dure horloges, maatpakken en chique etentjes. Wat een onzin allemaal. Voor de gewone burger is een patatje toch ook goed genoeg?

- Afschaffing van de absurde wachtgeldregeling voor kabinetsleden. Als u zonder werk komt te zitten, hoort u net zoals de rest van Nederland gewoon in de WW thuis.

- Onmiddellijke opheffing van de door het kabinet opgerichte 20 commissies die de bezuinigingen onderzoeken. Ik herhaal dit: het kabinet heeft 20 commissies opgericht om te verzinnen hoe zij de burger nog verder kan kaalplukken. Hef die clubs onmiddellijk op. Want alleen al het salaris van die commissies loopt in de miljoenen. Laat het kabinet gewoon haar eigen werk doen en zich niet verschuilen achter clubjes ambtenaren. Wanneer ik als nederig columnist in 15 minuten al acht effectieve bezuinigingen kan verzinnen moet dat voor 27 kabinetsleden toch een peuleschilletje zijn?

Update 4 februari 2010: Vandaag heeft de redactie van het EO/NCRV actualiteitenprogramma Netwerk contact met mij gezocht over dit artikel. Vanavond toont Netwerk een item over klimaatbeleid en de redactie wilde mij vragen stellen over het onderstaande artikel.

Want dit jaar was het redelijk warm maar er was weinig bijzonders aan. Met een gemiddelde temperatuur van 10,5 graden in De Bilt bezet 2009 een 13e plaats in de ranglijst van warmste jaren.
Hoewel het moeilijk boven water is te krijgen meldt het KNMI dat de gemiddelde temperatuur in De Bilt in 1989, al weer 20 jaar geleden, maar liefst 10,7 graden bedroeg. Dat is inderdaad 0,2 graden warmer dan in 2009. Maar de gemiddelde temperatuur in Nederland was toch alarmerend snel aan het oplopen? Dan was 1989 vast een uitzondering die ik speciaal voor dit artikel strategisch heb gekozen om u zand in de ogen te strooien. Nee hoor. In 1990 was de gemiddelde temperatuur in De Bilt nog hoger: maar liefst 10,9 graden!

Wie de gemiddelde temperaturen in De Bilt van de afgelopen 20 jaar op een rijtje zet kan niet anders concluderen dan dat het kan vriezen en dooien. Maar van aantoonbare opwarming is volgens de cijfers van het KNMI de afgelopen 20 jaar in De Bilt geen sprake.

Maar, zult u dan zeggen, op zo’n korte termijn zeggen die cijfers niet zo veel. De metingen van de afgelopen 300 jaar laten echter wel een opwarming zien. Dat is zeker waar. Maar juist in die lange termijn schuilt ook een probleem. Want gelooft u dat het KNMI al 300 jaar met de zelfde apparatuur, meetmethodes en registraties werkt? Nee natuurlijk. Dat soort voor het meetresultaat essentiële factoren is de afgelopen 300 jaar voortdurend gewijzigd.

Ben ik daarmee een klimaatverandering-ontkenner? Nee hoor. Want eigenlijk vind ik het bovenstaande nog niet eens zo belangrijk. Belangrijker is dat de overgrote meerderheid van klimaatwetenschappers vermoedt dat ons klimaat wel verandert en dat dat desastreuze gevolgen zal hebben voor de leefbaarheid van onze planeet. Als zij gelijk hebben zijn gewone mensen zoals u en ik mede-verantwoordelijk voor een zich langzaam voltrekkende en vernietigende milieuramp die desastreuze gevolgen kan hebben voor de generaties die na ons komen.

De èchte vraag voor klimaatverandering-ontkenners ligt op het vlak van het gelijk. Als zij gelijk hebben dan worden nu miljarden besteed (aan CO2-reductie, energie-besparing, schone energie, hergebruik van materialen, enzovoort) waarvan een deel overbodig zal blijken. Als zij ongelijk hebben, en we doen die investeringen niet, dan wordt deze planeet onleefbaar door klimaatverandering en alle vernietiging die daar bij hoort.

Hoe belangrijk vind je het om nu je gelijk te krijgen? Belangrijk genoeg om het leven van miljoenen mensen op het spel te zetten? Hoe belangrijk vind je jezelf?

Diverse shreds maken op dit moment hun opmars op Youtube. Shreds vormen eigenlijk het vervolg op het melige
‘Mama Appelsap’ (Pas op, filmpje met ranzige ondertiteling!). Bij Mama Appelsap wordt in de regel een bestaande clip ondertiteld met een dwaze tekst die de artiest natuurlijk niet zo heeft bedoeld. Maar bij een goede Mama Appelsap kijk je naar het beeld en de ondertiteling en lijkt het toch te kloppen, met alle hilarische gevolgen.

Dat ondertitelen is al een hels karwei. Maar bij shreds gaat het allemaal nog een stuk verder. De clip wordt niet ondertiteld maar in zijn geheel opnieuw ingezongen en ingespeeld. Dat vergt niet alleen scherpzinnigheid op het vlak van taal en humor (die door veel mensen niet eens zal worden gewaardeerd) maar ook aanzienlijke muzikale kwaliteiten.

Een guitige kerel uit Finland is de koning der Shreds. Hij heeft al zijn opwachting gemaakt in diverse Amerikaanse televisie-shows. Zie hieronder enkele voorbeelden van zijn werk.

Deze shred van Queen is ook een Fins product.
En ook de Rolling Stones moet er aan geloven. Wat een juweel!

Ik kan mij overigens levendig voorstellen dat je ook shreds van films kunt maken. Door een complete film van alternatief geluid te voorzien zou je een geheel nieuw verhaal kunnen creëren. Lijkt mij ontzettend leuk maar ik ga er maar niet aan beginnen.

Want tot welke opzienbarende conclusies is het CBS deze keer gekomen? Houd u vast, het is weer reuzespannend:

Mensen met ernstig overgewicht zijn ongelukkig! Het CBS heeft kennelijk onderzoek nodig om dat te ontdekken. Natuurlijk zijn dikzakken ongelukkig! Ze kunnen nauwelijks bewegen, niemand vindt ze aantrekkelijk en in het vliegtuig moeten ze voor twee stoelen betalen. Zou u daar gezellig van worden?

Maar er is meer. Ook rokers blijken ongelukkig. Rokers zijn verslaafd aan peperdure rotzooi waarvan het gebruik op steeds meer plekken verboden is. Het CBS dacht: zouden ze daar nu wel of niet vrolijk van worden? Onderzoekje!

Maar het CBS heeft nog een interessante ontdekking voor ons: mensen die bovenmatig veel alcohol drinken zijn ook al ongelukkig. Natuurlijk zijn dronkenlappen ongelukkig! Dat is überhaupt de reden waarom ze naar de fles grijpen. En als ze eenmaal 10 whiskey per dag achterover slaan en hun vrienden, baan en rijbewijs zijn kwijtgeraakt, dan wordt het natuurlijk alleen maar erger. Wie bij het CBS twijfelde hier zodanig aan dat hij het nodig vond om hier een onderzoek aan te besteden?

Om het CBS voor verdere dwalingen te behoeden wil ik graag de volgende inzichten met deze Haagse denkhoofden delen:

- Onvruchtbare mensen, mensen die net een miskraam hebben gehad of mensen met ernstig zieke kinderen zijn ongelukkig.
- Mensen met longkanker, keelkanker en alvleesklierkanker zijn ook ongelukkig.
- Mensen die zojuist een familielid hebben verloren aan zo’n ziekte zijn ook al ongelukkig.

Ik ga er van uit dat het CBS op basis van deze inzichten haar januari-budget voor overbodige onderzoeken in haar zak kan houden. En nu ik toch bezig ben wil ik ook graag het februari-budget veilig stellen. Daar gaat ie:

- Mensen die veel zwemmen hebben vaker natte haren.
- Op plekken met minder uitlaatgassen is de lucht vaak schoner.
- Mensen met een baan hebben vaker werk.

Indien het CBS dat op prijs stelt ben ik bereid in een volgend artikel de CBS onderzoeksconclusies voor heel 2010 nu al te publiceren. Dit onderzoek betaal ik uit eigen zak en is dus voor de belastingbetaler geheel gratis. Vrolijk Kerstfeest!

BESTEL WATCHMEN NU BIJ MOVIEMAX!

Amerikanen hebben een superhelden-complex. Hun moederland is de afgelopen 100 jaar zo machtig geworden dat het zichzelf steeds vaker boven de internationale rechtsorde plaatst. Zo weigert de Verenigde Staten het Internationale Strafhof in Den Haag te erkennen. Daarbij voorziet de Amerikaanse wetgeving expliciet in een mogelijkheid om Amerikanen die door dat Strafhof worden berecht met militair geweld te bevrijden. Dat betekent dat de Amerikanen bereid zijn om Nederland te bezetten als er een paar Amerikaanse boeven in de Scheveningse gevangenis zitten. Tamelijk ironisch, gezien de Amerikanen ons juist van de vorige bezetter hebben bevrijd.

Maar terug naar de superhelden. De Amerikaanse grootheidswaanzin – Er deugt ook een heleboel aan Amerikanen, maar het is voor dit artikel aardiger als ik een beetje op ze mopper – wordt weerspiegeld in de beeldliteratuur. Daar waar wij in Nederland Olivier Bommel en Suske en Wiske (overigens een Vlaamse uitvinding) al behoorlijk spannend vinden, lezen Amerikanen graag ‘comics’, stripboeken veelal bevolkt door gemaskerde binken die beschikken over bovenmenselijke krachten. De superheldencultuur is volledig aan Nederland (en grote delen van de rest van de wereld) voorbij gegaan. Ziet u het al voor u? Een gemaskerde bink met een rood-wit-blauwe cape die zich Captain Bloemkool noemt en met zijn spruitjeskanon het geteisem van de straat schiet?

Amerika kent echter letterlijk duizenden superhelden waarvan lieden als Superman, Batman en Hulk tot de bekendste behoren. Veel van deze superhelden zijn bedacht door de briljante striptekenaar Stan Lee. Het Amerikaanse mediabedrijf Marvel (onlangs door Disney overgenomen voor 4 miljard dollar) is wereldwijd de belangrijkste rechthebbende van superhelden. Aan het eind van de vorige eeuw vormden superhelden een weinig rendabel bezit want comics waren op sterven na dood. Totdat Hollywood, mede door het beschikbaar komen van al dan niet realistische computeranimaties, plotseling brood zag in het naar het witte doek brengen van superhelden. De rest is geschiedenis. Superhelden-films genereren tegenwoordig een miljardenomzet.

Maar goed. Dan nu toch eindelijk naar Watchmen. Want Watchmen is om een groot aantal redenen iets volstrekt anders dan de gebruikelijke superhelden-kitsch. Om te beginnen zijn de meeste superhelden in Watchmen helemaal geen superhelden. Ze beschikken namelijk in veel gevallen niet over superkrachten. Natuurlijk kan Rorschach best een aardig partijtje knokken. Maar wanneer 5 agenten bovenop hem duiken delft hij toch echt het onderspit en wordt hij door de lange arm der wet in het gevang gesmeten. Wanneer in de loop van de film het masker van Rorschach wordt verwijderd dient zich een volgende verrassing aan: Is dit nu de superman waarom de hele film draait? Is dit de held die de wereld moet behoeden van de ondergang? Dan is er wel degelijk reden tot ernstige zorg.

Wachtmen kenmerkt zich door nog veel meer buitengewoon merkwaardige fenomenen: zo zijn diverse leden van deze superhelden-clan domweg ordinaire schoften. Met name The Comedian is gewoon een vuile ploert. Dat hij op zijn oude dag berouw krijgt van zijn vroegere misdaden doet daar niet zo veel aan af. Het lukt je als kijker echt nergens om gedurende de film sympathie voor The Comedian te krijgen.

De enige echte superheld van de film is dr. Manhattan. Voorheen een nederig wetenschapper, maar vanwege een onbedoelde opsluiting in een een of ander stralingsapparaat (wel heel erg ongeloofwaardig in beeld gebracht) nu in staat om eigenhandig de planeet te vernietigen. Maar vreemd genoeg vormen die superkrachten het minst interessante aspect aan dr. Manhattan. Veel interessanter is zijn voortdurende twijfel over de juistheid van zijn keuzes. Die combinatie van enerzijds oneindige fysieke kracht en anderzijds een door ethische vraagstukken ingegeven machteloosheid creëert dilemma’s die in het verlengde liggen van de grote levensbeschouwelijke vraagstukken. Het is Rorschach die in de loop van de film Manhattan de eeuwenoude vraag voor de voeten werpt: Als je zo machtig bent, waarom sta je dan oorlog en vernietiging toe? Als de reactie van Manhattan model staat voor wat wij van God mogen verwachten ziet het er vooralsnog niet best uit voor ons.

Watchmen is misschien wel op zijn sterkst in deze gitzwarte levensbeschouwelijke kritiek. Wat Watchmen ons leert is dat wanneer je individuen bovenmenselijke kracht geeft, zij dat vermogen niet als vanzelf aanwenden om naar eer en geweten het kwaad te bestrijden. Je hoeft maar een krant open te slaan om je te realiseren dat dat een sprookje is. Neen, lieden met onevenredig veel macht gebruiken hun vermogens om zichzelf te verrijken en hun opponenten uit te schakelen. En dat er in dat proces onschuldige slachtoffers vallen is maar bijzaak.

Dat Watchmen in die moraal niet ontspoort is te danken aan de briljante regiseeur Zack Snyder. Snyder liet eerder met ‘Dawn of the Dead’ (2004) zien dat hij in staat is om eigenhandig een doodgebloed genre volledig te vernieuwen. Met ’300′ (2006) toonde hij over een meesterlijke visie op beeldtaal te beschikken. En hoewel Watchmen zeer de moeite waard is worden de stijlmiddelen van Snyder onderhand een beetje sleets. Het zeer expliciete bloedvergieten, de vale kleuren, De plotselinge vertagingen, enzovoort, we hebben hem het allemaal eerder zien doen.

Daarbij kent Watchmen twee grote gebreken. Ten eerste is dat het schrijnende gebrek aan humor. Dat in het alternatieve universum van Watchmen de Vietnam-oorlog is gewonnen door een gelauwerde Richard Nixon, is op zich een geslaagde grap te noemen. Dat acteur Robert Wisden zichtbaar een namaak-neus opgeplakt heeft gekregen om op Nixon te lijken is dan weer onbedoeld grappig.

Ten tweede komt Watchmen helaas tot een nogal gekunstelde ontknoping. Dat die verwikkelingen zijn ontsproten aan het brein van een man die volgens de film ‘de slimste man ter wereld’ is, maakt die afloop niet geloofwaardiger. Ik denk dat een dommere jongen een beter slot-akkoord had kunnen aanslaan. Maar goed. Na 150 minuten visueel spektakel en gitzwarte levenbeschouwelijke kritiek ben je als echte filmliefhebber dik tevreden.

Het heeft mij enige moeite gekost om dit fragment op Youtube te lokaliseren. Gelukkig heeft iemand het de moeite gevonden om het te bewaren want ik ben het nog niet op de officiële DVD’s van K&B tegen gekomen. Het fragment toont Wim de Bie als gladde verkoper van een Pyramidespel en Kees van Kooten als de sukkel die er in trapt en denkt dat zijn dromen zullen worden verwezenlijkt omdat “3 tot de 4e is 81″. Van Kooten slaagt er prima in om een ranzige domkop neer te zetten die denkt dat succes in een handomdraai is te realiseren. En zoals zo vaak blijken de types van K&B volkomen tijdloos.

(17 December 2009, eerste sneeuw in Zoetermeer. Klik op het plaatje om een vergroting te zien.)

Veel mensen die mij kennen weten dat ik woonachtig ben in Zoetermeer. Sommige van die mensen kunnen zich misschien nog herinneren hoe vrolijk zij zich maakten toen ik ooit te kennen gaf naar Zoetermeer te verhuizen. Ik zou het nog geen 2 maanden volhouden in die saaie slaapstad. Er was immers niets te doen in dat suffe snurk-filiaal van Den Haag. Bovendien waren weinig steden zó lelijk als dat vervloekte Fok-zeug-city. Dat is inmiddels 9 jaar geleden…

En al 9 jaar lang kan ik mij weinig voorstellen bij een terugkeer naar Den Haag. Telkens als ik op bezoek ben bij vrienden en familie in Den Haag heb ik er meer moeite mee om mijn auto door smalle straatjes te wurmen om vervolgens te moeten betalen om mijn auto kilometers van het centrum te mogen parkeren. Dat betaalde parkeren (rare uitdrukking, want ik heb nog nooit één Euro van de gemeente ontvangen in ruil voor het stallen van mijn auto: ergo, dat parkeren wordt dus helemaal niet betaald) is inmiddels opgerukt tot aan de rand van bijvoorbeeld de Bomenbuurt. De ooit zo statige en ruime Ieplaan is veranderd in een ranzige blik-jungle waar illegaal-parkeerders hun wagens 6 lagen dik boven op elkaar stallen.

Ik verwonder mij over het feit dat mijn vrienden in Den Haag bereid zijn om 3 ton neer te tellen voor een volledig uitgewoond appartement. Ik erger mij er aan dat ik zo’n beetje op iedere straathoek moet stoppen voor een verkeerslicht en dat je tijdens de spits eigenlijk al midden in Den Haag in een file terecht kunt komen. Dat enkele van de meest vervuilde straten van het land midden in het centrum van Den Haag liggen. En bovenal dat de historische architectuur van Den Haag stap voor stap is verkwanseld aan buitengewoon middelmatige blokkendozen.

Natuurlijk heeft Den Haag een aantal prachtige plekken die onvergelijkbaar fraai zijn. Maar om die plekken te zien moeten de meeste Hagenezen de tram of de bus pakken. Dus als ik mijn portie Mauritshuis wens te verteren stap ik in de auto en sta ik in de regel binnen 25 minuten onder het Plein. Veel Hagenezen zullen evenveel tijd kwijt zijn om hun favoriete museum te bereiken.

Als ik weer op weg naar huis ben slaak ik meestal een zucht van verlichting. Thuis aangekomen parkeer ik mijn auto direct voor mijn huis zonder munten in de meter te hoeven gooien. Files en betaald parkeren kennen wij niet in Zoetermeer. Zelfs in het centrum mag je 3 uur lang gratis je auto neerzetten. In overdekte garages! Zoetermeer heeft alle denkbare medische instanties, winkels, culturele instellingen en recreatieve voorzieningen binnen de eigen grenzen en timmert inmiddels aan de weg met attracties die een landelijke betekenis hebben. Denk daarbij bijvoorbeeld aan Snow World.
Werkloosheid, criminaliteit, drugsproblematiek, milieuvervuiling en meer van dat soort stadse fratsen spelen in Zoetermeer maar een zeer beperkte rol. Wie zich daarbij realiseert dat je in Zoetermeer voor 3 ton niet een uitgewoond appartement maar een zeer ruime eengezinswoning met voor- en achtertuin en desnoods een garage koopt, zou misschien nog eens zijn positie in de grootstad willen heroverwegen.

Tijd voor een simpele rekensom. Hoeveel consumptief krediet heeft u op dit moment uitstaan? Kortom; hoeveel Euro schuld heeft u buiten uw hypotheek? Ik wil niet flauw doen, maar bij ons thuis is dat bedrag feitelijk 0,- Euro. Ik ben van simpele komaf en heb altijd geleerd dat je geld alleen uitgeeft als je het hebt. Alleen voor een huis sluit je een lening af. Dus bij ons thuis hebben we geen tweede auto, we doen niet aan wintersport, dragen geen merkkleding en uit eten gaan doen we ook niet. Want al die luxe kun je je nu eenmaal niet veroorloven als simpele loonslaaf.

Ik heb altijd gedacht dat dat slim was. Maar sinds de kredietcrisis ben ik daar ernstig aan gaan twijfelen. Want ondanks dat ik mijn hele leven braaf had gespaard en nooit had geleend gaf Wouter Bos mij vorig jaar de schuld van de kredietcrisis. Althans, u en ik kregen van Wouter Bos te horen dat wij op te grote voet hadden geleefd en dat dat maar eens afgelopen moest zijn. De kost gaat voor de baat uit en de tering naar de nering zetten en dat soort wijsheden.

Het was voor mij dan ook onbegrijpelijk dat juist de partijen die op de meest schunnige wijze geld in bodemloze putten hadden gesmeten, jawel, een aantal van de grootste banken van Nederland, door Wouter Bos werden beloond voor hun wangedrag. Fortis, ABN-AMRO, ING en AEGON hadden er een bende van gemaakt en werden ondersteund met miljarden-injecties die u en ik moesten ophoesten door belasting te betalen. De rest van ondernemend Nederland moest overigens gewoon personeel ontslaan, lease-auto’s inleveren of failliet gaan.

De Miljoenennota vormt een curieus vervolg op die reddingsactie. Want nadat Wouter Bos eerst de burger (en dus zijn eigen kiezers) de schuld gaf van de kredietcrisis, en vervolgens de werkelijke daders, zijn falende en prutsende bankiersvrienden, van de ondergang heeft gered, blijkt hij vandaag een briljante oplossing te hebben gevonden voor het probleem dat wij met z’n allen te veel geld hebben geleend: Wouter gaat nog meer geld lenen!

De staatsschuld loopt daardoor volgend jaar op tot 328 miljard Euro. Dat is zo’n 20.000 Euro per Nederlander, inclusief bejaarden en baby’s. Als u thuis met z’n vieren bent, betekent dat, dat ome Wouter uw huishouden voor 80.000 Euro in de schulden steekt. En echt waar, dat gaat u en niemand anders terugbetalen in de vorm van torenhoge belastingen.

En wanneer u zich over 10 jaar nog steeds dag in dag uit een breuk werkt om die staatsschuld terug te betalen, zult u zich afvragen wat er terecht is gekomen van Wouter Bos. Dat zal ik u vertellen. Over 10 jaar vangt Wouter Bos 2 miljoen per jaar als bestuursvoorzitter bij ING of AEGON. Want waar heb je anders vrienden voor?

Steeds meer mensen vergelijken op het Internet hypotheekrentes. De gedachte is dat een vergelijking van hypotheekrentes kan uitmonden in het overzetten van de hypotheek naar een bank met een lagere hypotheekrente. Op het Internet zijn talloze sites te vinden die een mogelijkheid bieden om hypotheekrentes te vergelijken. Hier vindt u de 10 tips die u eerst moet lezen voordat u hypotheekrentes gaat vergelijken.

1) Pas op met sites die beloven een ‘onafhankelijke’ vergelijking te maken tussen hypotheekrentes. Natuurlijk zijn er veel betrouwbare partijen die een evenwichtige vergelijking van hypotheekrentes kunnen maken. Maar er zijn ook veel sites waarvan de eigenaar zich een commissie laat betalen als hij u doorverwijst naar bepaalde banken. Het is dus de vraag of zo’n persoon een eerlijke vergelijkging van hypotheekrentes maakt en u niet gewoon verwijst naar de bank die hem de hoogste commissie betaalt.

2) Een vergelijking tussen verschillende hypotheekrentes heeft alleen zin indien gekeken wordt naar een zelfde rentevaste periode. Hoe korter de rentevaste periode is, hoe lager over het algemeen de hypotheekrente wordt. De zogenoemde variabele hypotheekrente, een rente die in veel gevallen per maand kan veranderen, is de afgelopen 20 jaren vrijwel altijd lager geweest dan een rente die voor één of meer jaren wordt vastgezet. Dat betekent niet dat je met een variabele rente altijd minder betaalt! Want de variabele hypotheekrente kan op het moment dat u dit leest best hoger zijn dan de rente waarvoor u een paar jaar geleden uw lening 5 jaar had kunnen vastleggen.

3) De meeste banken berekenen ‘boetes’ wanneer u besluit om uw hypotheek open te breken. De hoogtes van die boetes verschillen sterk per bank. Laat u vooraf goed door uw bank uitleggen hoe hoog die boetes zijn.

4) Rente vormt weliswaar een belangrijk onderdeel van uw hypotheeklasten, maar er is meer. Veel banken brengen de klant aanvullende premies en andere kosten in rekening. Wees er alert op dat u die kosten meerekent wanneer u een vergelijking maakt van hypotheekrentes.

5) Let bij het vergelijken van hypotheekrentes goed op dat de lagere rente geen tijdelijke aanbieding is. Enige tijd terug adverteerde een grote bank met een hypotheekrente die een procent onder het tarief van de concurrentie lag. Het bleek slechts te gaan om de gedurende de eerste zes maanden te betalen hypotheekrente.

6) Wanneer u hypotheekrentes vergelijkt doet u er verstandig aan om vooral het netto effect van een lagere hypotheekrente te berekenen. Een bank kan wel een indrukwekkende aanbieding doen met een bruto hypotheekrente die per jaar 1000 Euro lager ligt dan uw huidige hypotheek. Maar wanneer u heeft afgerekend met de belastingdienst is dat verschil misschien veel kleiner.

7) Wanneer u hypotheekrentes vergelijkt heeft dat ook alleen zin wanneer u de zelfde types hypotheken met elkaar vergelijkt. Stap dus niet omwille van een lagere rente in een ander type hypotheek dat niet bij u past of dat u niet voldoende begrijpt. Een hypotheek waarvan de premies voor een deel in risicovolle beleggingen worden gestopt kan een lagere rente hebben dan een lening waarbij u op de einddatum gegarandeerd het geleende bedrag heeft terugbetaald. Dat betekent niet dat u beter af bent met die eerste lening.

8) Wees voorzichtig met het aangaan van hypotheken met buitenlandse banken. Niet omdat die banken niet zouden deugen, maar omdat de voorwaarden en werkwijzes van buitenlandse banken vaak anders zijn dan we in Nederland zijn gewend. Ga alleen in zee met een buitenlandse bank als u die verschillen goed begrijpt.

9) Laat u bij het vergelijken van de hypotheekrente niet van de wijs brengen door ingewikkeld geklets van uw bank. Ingewikkelder dan u in deze tips leest is het niet. Als een bank er niet in slaagt om op een eenvoudige manier aan u uit te leggen hoe hoog de rentelasten zijn die u bij die bank betaalt, dan kunt u beter geen zaken met die bank doen.

10) Helaas werken veel banken met tussenpersonen. Een werkwijze waar veel klanten veel meer last dan profijt van hebben. Mijn advies is om die types zo veel als mogelijk te vermijden. Wat zij ook beweren, tussenpersonen kosten u heel veel geld. U hoeft maar naar het kantoor en de auto van uw tussenpersoon te kijken en u ziet hoeveel geld deze mensen opstrijken. En u weet natuurlijk wie al die dure zaken allemaal betaalt. Precies, dat bent U zelf! In de loop van de jaren verdwijnen duizenden Euro’s van uw maandelijkse lasten in de zakken van uw tussenpersoon. En zeg nou zelf, hoeveel werk heeft hij of zij daar voor verricht? Dus wanneer u uw lening oversluit, maak dan niet weer dezelfde fout, en maak deze keer geen gebruik van een tussenpersoon. Of vraag deze tussenpersoon hoeveel geld hij aan u verdient en beslis dan zelf of u het waard vindt.

Want vroeger kreeg ik van de Postbank massa’s ongevraagde en ongewenste flutblaadjes met handige tips, zoals: “Zorg dat u zich goed laat adviseren over uw hypotheek.” Wel, ING stuurt dat zelfde flutblaadje ook. De Postbank verveelde haar klanten met leuk bedoelde maar vooral tenenkrommende spotjes met Jan Mulder. ING gaat daar gewoon mee door.

Maar het ergste is dat ING, net zoals de Postbank, nog steeds sjoemelt met het rendement van haar beleggingsfondsen.

Ter illustratie heb ik hierboven een grafiek uit de brochure van het ING Internet Fund afgebeeld. Zoals iedere belegger weet barstte in het jaar 2000 de zogenoemde Internet ‘zeepbel’. De enige jaren daarvoor geintroduceerde Internetfondsen stortten volledig in. Sommige beleggingsfondsen in deze sektor verloren in enkele jaren meer dan 90% van hun waarde. Zo ook het Postbank Internetfonds, dat nu door het leven gaat als het ING Internet Fund.

Net zoals de Postbank kiest ook ING er voor om die zwarte bladzijde uit de beleggingsgeschiedenis voor haar klanten verborgen te houden. In plaats daarvan presenteert zij haar klanten een laf grafiekje beginnend bij het jaar 2004, precies het moment waarop het fonds zijn dieptepunt had bereikt. Daardoor lijkt het ING Internet Fund een heel gewoon fonds met normale ups en downs. Maar in feite heeft het fonds zo slecht gepresteerd dat het nog maar een fractie waard is van zijn introductie-koers.

Ondertussen hangt ING aan een staatsinfuus van 10 miljard Euro. Kennelijk was het gewenst dat ING door de belastingbetaler overeind werd gehouden. Als dat werkelijk nodig was begrijp ik niet dat ING geld over heeft voor een miljoenen-operatie waarbij alles wat blauw is oranje moet worden. PIN-automaten, afschriften, gevelborden, briefpapier, visitekaartjes, alles moet vervangen worden vanwege een nieuwe huisstijl waar geen enkele klant om gevraagd heeft. Wat een verspilling.

Vandaag kreeg ik een nieuwe bankpas van ING. Pardon? De ‘oude’ pas viel krap 9 maanden geleden op mijn deurmat en zou pas over 4 jaar vervangen hoeven worden! De pas zit in een enveloppe met een brief en een door het minuscule lettertpye onleesbare uitdraai van de algemene voorwaarden. Nog meer verspilling. Maar ja. Door dat gepruts krijg je wel dat oude, vertrouwde Postbank-gevoel.

De bazen van de krantenindustrie vrezen inmiddels voor hun baantjes. Daarom hebben ze cultuurminister Plasterk om hulp geroepen. Deze heeft in januari 2009 de ‘Tijdelijke Commissie Innovatie en Toekomst Pers’ in het leven geroepen. Beter bekend als de ‘Commissie Brinkman’.

Zoals uit haar naam blijkt, was het de taak van de commissie om voorstellen te doen voor innovatie in de krantenindustrie. Vandaag openbaarde de commissie haar voorstellen. De commissie adviseert een belasting te heffen over Internetgebruik. Die belasting moet in de zakken van de krantenbazen vloeien. De Commissie Brinkman vindt dit kennelijk innovatief. Ik vind het achterhaald gepruts. Het geforceerd in stand houden van bedrijfstakken die niet rendabel zijn leidt meestal tot ellende. Zie de Amerikaanse autoindustrie en de Nederlandse scheepsbouw. Kennelijk wil de Commissie Brinkman die kant op.

De toelichting die de Commissie Brinkman op de Internet-belasting geeft is bespottelijk. Zo’n heffing zou nuttig zijn omdat het de samenleving ervan zou doordringen dat nieuws vergaren geld kost.

Ten eerste was het helemaal niet de taak van de Commissie Brinkman om Nederlanders te onderwijzen over de kosten van nieuwsvergaring. Ten tweede weten we al lang dat kranten maken geld kost. Te veel geld zelfs. Dat is nu juist de reden waarom consumenten die dure kranten niet meer willen kopen.

Ten derde gaat dit onvervalste stukje Hollandse betutteling volledig voorbij aan het feit dat online nieuwsmedia ook kosten maken. Denkt de Commissie Brinkman soms dat in de Internetbranche gratis wordt gewerkt? Dat het publiek meestal niet betaalt voor online nieuws komt doordat online media een veel moderner en slimmer business model hebben dan de traditionele kranten. Online wordt geld verdiend met advertenties die vele malen beter uitgevoerd, getimed en getarged worden dan het ouderwetse dubbele kolommetje in een krant.

Daarbij vangen online media hun klanten in slimme marketingconcepten, zoals nieuwsbrieven, polls en deelname aan sociale netwerken. Het nieuws is misschien wel gratis, maar de lezer betaalt voor gerelateerde producten of levert als tegenprestatie informatie. Dat, beste heer Brinkman, is innovatie. En de door uw commissie voorgestelde Internet-belasting bestraft die innovatie.

Het ‘Genootschap van Hoofdredacteuren’ is ondertussen enorm blij. Als de Internet-belasting doorgaat krijgen zij straks gratis geld dat wordt gepikt bij online concurrenten. Ik ben benieuwd wat Euro-commissaris Kroes van deze door de overheid opgelegde concurrentievervalsing vindt.

Maar het zou zomaar kunnen dat zij niet ingrijpt. Want de onzinnige Internet-belasting is onderdeel van een achterhoedegevecht dat niet kan verhullen dat de gedrukte krant zoiets is als een kolenkachel of een typemachine. Een leuk nostalgisch object dat over 20 jaar nog maar op één plek in zijn element is: het museum. Misschien moet de Commissie Brinkman overwegen om ook in die richting te verkassen.

Regisseur Darren Aronofsky is een zonderlinge figuur die al even curieuze films maakt. Het merkwaardige maar sterke Pi (1998) is daar een goed voorbeeld van. Recenter wist hij de aandacht te trekken met The Fountain (2006) en The Wrestler (2008). Inmiddels is Aronofsky aangetrokken om een remake van Paul Verhoevens’ Robocop te draaien.

Misschien is Aronofsky nog het meest bekend om Requiem for a dream. Requiem is het indringende relaas van vier mensen die ten onder gaan aan verslaving en komt vaak voor in lijstjes met beste films aller tijden. Zo staat de film op nummer 63 in het IMDB overzicht van ‘Top 250 movies as voted by our users’. Requiem krijgt op dit moment van 159.155 IMDB-gebruikers een stem en scoort gemiddeld een 8.4 als rapportcijfer. Hiermee laat Requiem klassiekers zoals L.A. Confidential, Raging Bull enThe Maltese Falcon achter zich. Hoewel Requiem zeker indruk maakt wordt de film in mijn optiek toch overschat.

Want hoe origineel is het om het verval van drugsverslaafden te verfilmen? Het 4 jaar eerder dan Requiem gemaakte Trainspotting (1996) deed dat kunstje ook. Trainspotting wordt over het algemeen als de definitieve junkenfilm gezien en daarom lijkt het gerechtvaardigd om die film als ijkpunt te gebruiken. De vraag is dus wat Requiem toevoegt aan alle narigheid die we met Trainspotting al voor onze kiezen hebben gekregen. Het antwoord is: niet veel.

Dat druggebruik leidt tot hallucineren, paranoia, lichamelijke aftakeling, ziekte en problemen met justitie is inmiddels bekend. Dat is in het echt zo en dat is in de film zo. Dat jarenlange vriendschap en familiebanden door drugs in een oogwenk kunnen worden verwoest is ook al niet nieuw. Doordat Requiem dik bezaaid is met deze clichés heeft het plot van de film een nogal voorspelbaar verloop.

Technisch gezien is er ook veel te zien dat al vaker is gezien. Ontregelende cameravoering, hakkelende montage, razendsnelle close-ups, hypnotiserend kleurggebruik, enzovoort. De kunstjes worden weliswaar vakkundig toegepast maar zijn al lang niet meer nieuw.

Waar Requiem wel indruk maakt is in de finale. Het kijken naar met name het laatste kwartier van de film is niet voor iedereen aan te bevelen. Daar wordt de rolprent zo intens ziekelijk dat het je moeilijk onberoerd kan laten. Maar daar vertoont Requiem weer overlap met films zoals One flew over the cuckoo’s nest.

Wat overblijft is een sterke vertolking van Ellen Burstyn die terecht werd beloond met een Oscar-nominatie. Voor wie graag studie maakt naar het betere acteerwerk is die vertolking zeker de moeite waard. Maar voor het overige zie ik geen aanleiding deze film expliciet aan te bevelen.

Kijkt u eens naar het volgende voorbeeld:
Voorbeeld van een nep-artikel

De Telegraaf suggereert met dit schrijfsel nieuws te publiceren terwijl er helemaal geen nieuws is. In plaats van een relevante gebeurtenis te melden, promoot de Telegraaf een product van een telecom-bedrijfje. Toch suggereert de vorm en opmaak dat het hier een redactioneel artikel betreft.

Er is natuurlijk niets mis met adverteren. Wat wel mis is, is doen alsof je onafhankelijke journalistiek bedrijft in de vorm van een artikel, terwijl dat artikel gewoon een reclameboodschap is. Hoewel niet bewijsbaar, ligt het voor de hand dat de Telegraaf zich laat betalen voor dit soort nep-artikelen. Of zou de Telegraaf-redactie zodanig ingedut zijn dat zij derden gratis laat adverteren?

Als de Telegraaf hier een gewoonte van maakt (en dat doet zij), dient de vraag zich aan achter welke ‘artikelen’ nog meer een (betalende) adverteerder schuilt.

Hilarisch aan het genoemde voorbeeld waren de reacties op het artikel. Veel lezers hadden snel door dat het artikel nep was en gaven dat glashelder aan in hun commentaar. Weer andere lezers prezen de producten en diensten van het betreffende telecombedrijf. Dat werd alleen op een dermate knullige wijze gedaan dat de indruk ontstond dat die reacties ook nep waren, en wellicht werden geschreven door medewerkers van het telecombedrijf zelf. En dat vermoeden werd weer door andere lezers in de commentaren verwoord.

Met grote haast heeft de Telegraaf alle reacties verwijderd. Want een adverteerder wil graag waar voor zijn geld. En daaronder valt niet een pijnlijke discussie over de integriteit van het artikel. Tja, een beetje naief van de Telegraaf dat zij niet had geanticipeerd op lezers die dit bedrog zouden ontmaskeren. Richt je dan niet op ‘wakker Nederland’ zou ik zeggen.

De beroepsklagers die mij met dat gezeur lastigvallen begrijpen vaak niet wie die belastingbetalers zijn. Dat zijn de werkenden van Nederland. Akkoord, het schijnt dat je met een bijstanduitkering ook belasting betaalt. Maar die belasting krijg je eerst cadeau voordat ze het weer inhouden. Dus dat telt niet echt.

Nee, het zijn de werkenden die de Nederlandse schatkist jaarlijks vullen met honderden miljarden Euro’s belastinggeld. En het mag niet verbazen dat de meeste huizenbezitters werken. Want zonder werk krijgen ze geen hypotheek. En zonder werk hebben ze geen inkomen en verliezen ze hun koopwoning. Dus in de regel werken woningbezitters. Of zijn ze met pensioen, maar dan hebben ze meestal tientallen jaren gewerkt.

Wie enigszins gevoel heeft voor logische verbanden kan uit het bovenstaande afleiden dat huizenbezitters in groten getale eerst de schatkist vullen voordat ze er zelf een deel uit terug krijgen. Best leuk hoor, een eigen woning, maar ik betaal ieder jaar veel meer belasting dan ik terugkrijg in de vorm van hypotheekrenteaftrek. De belastingdruk in Nederland is zo hoog, dat zelfs ik, een doodgewone loonslaaf, voldoende belasting betaal om permanent een bijstandgezin op sleeptouw te nemen. Daarmee is hypotheekrenteaftrek dus geen subsidie, maar slechts een korting op de belasting die huizenbezitters betalen omdat zij zich drie slagen in de rondte werken.

Hoewel minder vaak dan huizenbezitters, werken veel huurders ook. Maar zij hoeven niet persé eerst te werken of belasting te betalen voordat zij kunnen graaien in de schatkist. Huurders worden rechtstreeks gesubsidieerd. De Nederlandse staat keert jaarlijks 1,2 miljard Euro huursubsidie uit. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is niet al te lang te studeren zodat je inkomen niet zo hoog is. Niet werken help het beste. Dan heb je de grootste kans dat vadertje staat je huur betaalt.

Voordat dat geld bij de huurders terecht kan komen moeten eerst een paar miljoen Nederlanders zich de krampen werken. Anders komt er geen cent over de balk. Dat geld wordt betaald door veel huurders, maar door nog meer woningbezitters. Want die werken bijna allemaal. Woningbezitters draaien dus niet alleen op voor het betalen van hun eigen hypotheekrenteaftrek, maar ze hoesten ook voor een belangrijk deel de huursubsidie voor anderen op.

In Britain’s Got Talent wist de spuuglelijke telefoonverkoper Paul Potts met zijn fantastische stem en innemende persoonlijkheid de jury en het publiek tot tranen te roeren. De man werd de winnaar van het seizoen en groeide uit tot een wereldster.

Sinds gisteren hebben de Britten een nieuw wereldwonder; de 47-jarige huisvrouw Susan Boyle. Het mens is werkelijk lelijk als de nacht (borstelwenkbrauwen, onderkinnen, warrig en dun kapsel, jurk uit de jaren ’50) maar wie het interview voorafgaand aan haar optreden in Britain’s Got Talent goed beluistert begrijpt al snel dat dit een vrouw met karakter is. Een vrouw op middelbare leeftijd die voor een miljoenenpubliek grappen durft te maken over ‘I have never been kissed’ heeft buitengewoon veel lef. En wanneer Simon Cowell haar met zijn gebruikelijke vooringenomen en neerbuigende houding ondervraagt laat Boyle zich volstrekt niet van de wijs brengen en koketteert ze met haar eigen onvolmaaktheid. Publiek en jury denken echter nog steeds dat ze met een zichzelf overschattende trol te maken hebben die zichzelf historisch voor aap gaat zetten. Ach, misschien had ik het zelfde gedacht.

Maar dan gebeurt wat niemand verwacht. Al bij de eerste regel die Boyle zingt verstijven de jury, het publiek in de zaal en heel televisiekijkend Engeland. Miljoenen mensen krijgen tegelijkertijd collectief kippenvel. Wat een geweldige stem, wat een overdonderende artieste.

Het verschil tussen haar uiterlijk en haar optreden is echter zo groot dat het bijna doorgestoken kaart lijkt. Want juist het bizarre contrast tussen het scheef gegroeide gebit en de loepzuivere stem van Paul Potts maakten zijn verschijning een media-event waar de Britse tabloids garen bij sponnen. Je gaat bijna denken dat Susan Boyle in de kleedkamer van Britain’s Got Talent nog even met haar kapsel in de blender heeft gehangen om het verschil met haar gouden keel extra mooi te laten uitkomen. De Britse pers is in ieder geval dolgelukkig met haar.

Hierbij de link naar het optreden van Susan Boyle. Hoewel ik geen liefhebber ben van en liever niet meewerk aan media-hypes denk ik dat u dit fenomeen niet mag missen. En ik denk dat Susan dat eerste kusje snel gaat krijgen.

Bovenstaande werd vandaag geillustreerd door de klantenservice van XS4ALL. Want vanochtend ontving ik een e-mail die volgens de header afkomstig was van en ondertekend was door XS4ALL. XS4ALL waarschuwde in deze mail dat mijn XS4ALL e-mail account binnen enkele dagen zal worden opgeheven omdat mijn inbox te vol is. Wie dat al niet verdacht genoeg vindt werd vanaf de eerste regel getrakteerd op volkomen gemankeerde zinsconstructies.

Wie dan nog geen onraad ruikt wordt in de mail gevraagd om zijn loginnaam en password naar de afzender van het bericht te sturen. En wie vervolgens nog steeds niet doorheeft dat dit een poging tot oplichting is, ziet dat een eventueel antwoord niet naar XS4ALL maar naar een vage partij met een gratis e-mail adres wordt gestuurd.

Tot mijn verrassing had XS4ALL zelf nog niet een waarschuwing naar haar klanten gestuurd. XS4ALL had zelfs nog niet de moeite genomen om op haar homepage melding te maken van deze poging tot oplichting in naam van XS4ALL. Dus heb ik XS4ALL maar even een mailtje gestuurd met het bericht dat schurken proberen in naam van XS4ALL de klanten van XS4ALL op te lichten. Daarop kreeg ik een auto-reply waarin eigenlijk vooral werd gesteld dat ik mogelijk geen antwoord kreeg op mijn melding als ik niet voldoende info aanleverde.

Dan maar even gebeld met de klantenservice van XS4ALL, want dat kan vandaag (zaterdag). Ik mocht het gebruikelijke omslachtige telefonische menu doorlopen met opties die allemaal geen betrekking hebben op wat ik te melden heb. Dus kies ik maar voor de optie ‘klacht’. Een computerstem stelt dat ik een klacht per brief of fax moet sturen en de verbinding wordt automatisch verbroken.

Dus maar weer opnieuw gebeld en een andere willekeurige niet relevante optie gekozen. Nu kreeg ik een echte mevrouw aan de de telefoon. Om een lang verhaal korte te maken. Mijn melding per e-mail kon zij niet vinden, de afdeling die er over gaat werkt pas weer op maandag (Dat is 2e Paasdag, dus ze zal wel dinsdag bedoelen) en in verdere details was ze niet geinteresseerd.

Het gevolg is dat mogelijk vele klanten van XS4ALL een mail hebben gekregen van oplichters die zich voordoen als XS4ALL. Namens XS4ALL maken zij de klanten aan het schrikken en proberen ze de klant zijn loginnaam en password te ontfutselen.

En wat doet XS4ALL? Niks. Die wachten 3 dagen en zien dan wel of de klanten klagen. Pikant detail: het belangrijkste nieuws van XS4ALL deze week is: ‘XS4ALL start campagne veilig internetten’. Maar weet XS4ALL zelf nog wel wat veiligheid op het Internet precies inhoudt?

Laat ik het maar eens publiekelijk toegeven. Sinds mijn 11e jaar ben ik fan van James Bond. Ik was zelfs zo idolaat van de Britse meesterspion dat mijn denken en doen significant werden beïnvloed door de verrichtingen van 007. En wanneer een nieuwe Bond werd uitgebracht ging mijn zakgeld weken lang op aan het herhaaldelijk bezoeken van dezelfde bioscoopfilm.

Inmiddels zijn een paar jaartjes verstreken en ben ik wat ouder geworden. Zo oud zelfs dat de huidige James Bond voor het eerst wordt vertolkt door een acteur die een paar jaar jonger is dan ik.

Ouder worden heeft zijn voordelen. Je bereikt zogezegd de leeftijd des onderscheids. Vroeger vond ik alle Bondfilms geweldig. Want stoer. Maar tegenwoordig zie ik dat er best aardige films in de reeks zitten, maar toch ook een paar belabberde. Zoals Quantum of Solace.

Technisch gezien is Quantum een vakkundig gemaakt aktiespektakel. Maar ondanks alle explosies, autoachtervolgingen en vechtpartijen mis ik toch een en ander dat bijdraagt aan een onderhoudende, leuke en spannende cinematografische ervaring. Of juist daardoor.

Wat gaat er allemaal mis in Quantum of Solace? Goh, waar moet ik beginnen?

Het verhaal dan maar. Want dat is flinterdun. Quantum gaat letterlijk verder waar zijn voorganger Casino Royale (2006) ophield. Quantum voelt daardoor niet aan als een nieuw avontuur, maar als een paar extra hoofdstukken van Casino Royale die vorige keer op de montagetafel zijn blijven liggen. De zelfde boevenclub als de vorige keer is bezig de macht te grijpen in een Zuid-Amerikaans land. En zoiets is natuurlijk al vele keren vertoond in het actie- en spionagegenre.

Dat in Quantum iedere 5 minuten wordt verwezen naar ‘Vesper’ helpt ook niet. Vesper is het liefje van Bond uit Casino Royale. En in Quantum is zij geen seconde in beeld. De constante verwijzing naar haar karakter geeft het gevoel dat we voortdurend iets missen en eigenlijk vóór het zien van Quantum eerst Casino Royale nog eens in de DVD hadden moeten stoppen. Er zijn nog veel meer karakters die in Casino Royale hun introductie hebben beleefd en die in Quantum zonder enige toelichting opduiken alsof het oude bekenden moeten voorstellen. Zo duiken René Mathis, Felix Leiter en Mr. White weer op. Als u Casino Royale niet heeft gezien of zich die film niet meer kunt herinneren heeft u werkelijk niets aan dit soort oude jongens krentebrood gedoe.

Overigens vormt de laatstgenoemde Mr. White een van de weinige hoogtepunten van de film. White is een rol van de fenomenale Jesper Christensen. Zijn zeer korte ondervragingsscêne aan het begin van de film laat zien hoe je als acteur het maximale uit een minuut zendtijd haalt. Ook Judy Dench trekt met haar overweldigende aanwezigheid iedere scêne naar zich toe. Op zich is dat goed. Maar een beetje sneu voor de stoere Bond die daardoor als karakter minder indruk maakt.

Op het vlak van actie heeft Quantum natuurlijk veel te bieden. Maar vooral veel en niet origineel. Sinds Matt Damon met zijn Bourne reeks fysieke actie op volstrekt vernieuwende wijze in beeld heeft gebracht probeert iedereen de kunstjes van Bourne te kopiëren. Dus zien wij in Quantum razendsnel gemonteerde fysieke actie waarbij camera’s bijna op de huid van rondrennende stuntmannen zijn gemonteerd. Bourne rende over daken en balkons dus doet Bond dat nu ook. Het is soms niet erg om een methodiek te kopieëren maar soms wordt het karikaturaal. Want als je naar deze scênes in Quantum kijkt weet je, ondanks de fraaie vormgeving, dat het jatwerk is.

Laten we de schurk eens bekijken, immers een hoofdbestanddeel van iedere Bondfilm.
Deze keer luistert de onverlaat naar de naam Dominic Greene, en wordt hij vertolkt door de Franse acteur Mathieu Amalric. Hoewel Amalric zeker een merkwaardige tronie heeft en absoluut een naar mannetje neerzet, maakt hij te weinig indruk om echt angst aan te jagen. Dat hij slechts 1,68 m groot is wil ook niet helpen. En dat hij in zijn slotgevecht toch echt meisjes-achtige kreten slaakt doet bij mij ook niet het koude angstzweet uitbreken.

Nog meer problemen doen zich voor wanneer de regisseur kennelijk poogt de kijker mee te nemen in een mysterie. Wat is die akelige boef Greene toch van plan? Ik denk niet dat er veel filmliefhebbers zijn die niet een uur tevoren ziet aankomen dat de man het heeft gemunt op de watervoorraadden van Zuid-Amerika. Het ligt er zo dik bovenop. De geforceerde aanwijzingen stapelen zich vanaf het begin op. Dus wanneer Bond eenmaal ‘ontdekt’ hoe de vork in de steel zit ben je als kijker al veel verder. Die ontdekking is overigens een staaltje van onzinnig toeval dat echt afbreuk doet aan de verhaallijn. Na een wilde en spectaculaire vliegtuigachtervolging stort het toestel van Bond toevallig precies neer op de plek waar hij de aanwijzingen mag vinden voor het snode masterplan van Greene. Heel flauw.

Laten we dan eens kijken naar de persoon Bond Zelf. Hoewel Daniel Craig in Casino Royale Bond herdefinieerde als een intrigerende en spijkerharde einzelganger die zich tegen het psychopatische aan manifesteerde, maakt hij in Quantum een veel vlakkere indruk. Toen Craig als de nieuwe Bond werd geintroduceerd was er veel commentaar op deze keuze. Craig lijkt immers in niets op alle eerdere Bondvertolkers die de afgelopen 47 jaar op het zilveren scherm hebben geschitterd. De figuur Bond ontleent zijn kracht voor een niet onbelangrijk deel aan het feit dat hij een aantrekkelijke, lange vent is. Daniel Craig is lelijk en klein. Hoe absurd de vergelijking ook moge overkomen: onderstaand heb ik een overzicht gemaakt van alle Bondvertolkers en hun lengte. Craig is een fysiek onderdeurtje in vergelijking met al zijn voorgangers.

Sean Connery: 1,89 m
George Lazenby: 1,88 m
Roger Moore: 1,85 m
Timothy Dalton: 1,88 m
Pierce Brosnan: 1,87 m
Daniel Craig: 1,78 m

Het verweer tegen het on-Bondachtige uiterlijk van Craig bestond er voornamelijk uit dat hij een gerespecteerd en getalenteerd karakter-acteur is. En dat is toch veel belangrijker dan een mooie grijns en een paar centimeter langer? Dat lijkt inderdaad waar. Althans, het feit dat Craig een getalenteerd acteur is. En in zijn eerste optreden als superspion bood het script voldoende gelegenheid om dat talent tenminste voor een deel uit te buiten. Maar het script van Quantum is zo hol dat zelfs Craig weinig anders te doen heeft dan nors en wezenloos voor zich uit staren. Er zit zo weinig diepte in de verhaallijn dat er voor karakters eigenlijk weinig eer valt te behalen.

Daarmee samenhangend slaagt Craig er 90 minuten in om niet grappig te zijn. Dat mag dan de schuld zijn van het kleurloze scenario, maar Craig lijkt niet zijn best te doen om dit avontuur met een paar geslaagde grappen te garneren. Zoiets hoefde je Connery, Moore of Brosnan geen twee keer te vragen.

Tja, en dan volgt die belachelijke finale in het woestijnhotel. Ik wil best geloven dat een explosie in bijvoorbeeld een wapenfabriek enige kettingreacties kan veroorzaken. Maar dit is een hotel! En hoe dit hotel zichzelf volkomen verwoest na een lullig binnenbrandje tart alle grenzen van geloofwaardigheid.

Ik heb 15 Euro geïnvesteerd in de DVD van Quantum of Solace. Ik heb 90 minuten geïnvesteerd om de film te bekijken. En ik heb 60 minuten geïnvesteerd om dit artikel te schrijven. Mijn advies is dat u uw 15 Euro en 150 minuten een andere bestemming geeft.

M. Night verbaasde in 1999 de wereld met het prachtige en ijzingwekkende “The Sixth Sense”. The Sixth Sense is een briljante thriller die volledig is gebouwd om een centraal gegeven dat zo eenvoudig en slim is dat ik niet begrijp dat ik het niet heb zien aankomen. Toen ik The Sixth Sense voor het eerst zag kwam het eind aan als een mokerslag. Zo goed gevonden en zo meesterlijk getimed. Alles klopte en viel in elkaar als een perfect passende legpuzzel. In een split second was M. Night mijn favoriete regisseur. De film is zo goed dat het nog steeds de moeite loont om the catch niet te verklappen. Er zijn immers nog steeds mensen die de film nog niet hebben gezien.

De categorie filmliefhebbers die zich door het eind van The Sixth Sense kan laten verrassen wordt echter steeds kleiner. Want de geniale truc uit The Sixth Sense is inmiddels door tientallen andere regisseurs gejat. Dus de kans is groot dat je het zelfde geintje inmiddels al ergens anders hebt gezien. Waarschijnlijk in een veel minder sterke uitvoering.

M. Night werd door The Sixth Sense in één klap op zijn 29e jaar een wereldberoemde regisseur. In het jaar na The Sixth Sense schonk hij de wereld ‘Unbreakable’. Hoewel Ubreakable niet kon tippen aan zijn meesterlijke voorganger, flikte M. Night het kunstje weer. Wie Unbreakable ziet, kijkt een hele film lang naar een donkere en intrigerende thriller om vervolgens op het eind op een verrassende manier in de maling te worden genomen. Maar de verrassing was minder groot dan bij The Sixth Sense.

Het volgende project van M. Night was ‘Signs’. Op zich was dit een onderhoudende en deskundig gemaakte thriller. Maar het uitgangspunt (Graancirkels brengen mysterieuze verschijningen) was toch wel een beetje uitgekauwd. In 2004 volgde ‘The Village’. M. Night verloor wederom een beetje van zijn glans. Want het slotakkoord was toch wel een van de meer voorspelbare opties. In 2006 verloor M. Night met ‘Lady in the Water’ definitief zijn status van wonderkind. Want Lady in the Water slaagde er een volle 90 minuten in om niet spannend te worden.

En toen was er in 2008 ‘The Happening’. Ik vind het moeilijk te bepalen of The Happening nog slechter is dan Lady in the Water. Maar die vraag is helaas ongeveer het spannendste wat The Happening te bieden heeft.

The Happening speelt zich af aan de oostkust van de Verenigde Staten alwaar een massale epidemie van zelfmoord uitbreekt. Hoewel The Happening in het eerste half uur zeker naargeestige momenten kent, wordt al vroeg in de film prijs gegeven dat planten het op mensen hebben gemunt. Dit plot-element wordt vervolgens wel in een stuk of 5 aanwijzingen opgediend. Jaja, nu weten we het wel. Er is iets niet pluis met bomen en struiken!

Helaas wordt er na deze onthulling niets nieuws meer geserveerd in de film. Het blijft bij het angstig wegrennen voor een opstekende wind en ritselende bladeren. En ja, af en toe sneuvelt er weer iemand die niet goed naar de bevindingen en adviezen van onze held heeft geluisterd. Die held is de acteur Mark Wahlberg. En hoe goed deze mijnheer ook zijn best doet, hij is gewoon (nog) niet in staat om op overtuigende wijze een film te dragen. Je blijft het gevoel houden naar een verongelijkte puber te kijken. En als je daar schooier John Leguizamo tegenover zet heb je toch echt onvoldoende massa om een film op het rechte spoor te houden.

De voor M. Night te doen gebruikelijke plotwending aan het eind is deze keer echt een dertien-in-een-dozijn open deur. Dit laffe hapje is in Hollywood al honderden keren gepresenteerd als ‘verrassend’ eind.

Samenvattend is The Happening alleen interessant als onderdeel van het steeds verder aftakelende ouvre van M. Night. Dat ouvre geeft een interessant beeld van hoe de reputatie van een als briljant betitelde regisseur in 10 jaar tijd volledig kan verdampen. Of het volgende project van M. Night, The Last Airbender, deze deceptie kan keren moet in 2010 blijken.

De AEX is een graadmeter die aangeeft hoeveel rendement Nederlandse aandelen behalen. De afgelopen 14 jaar boekte de AEX nul procent koerstwinst. Wie in 1995 1.000 Euro in de AEX had gestoken zou anno 2009 nog steeds 1.000 Euro in zijn portefeuille hebben. Wat is beleggen in Aandelen toch een waardeloze hobby. Daarbij schieten de koersen dan weer omhoog en dan weer omlaag. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen. Beleggen in aandelen is eigenlijk gewoon een loterij.

Wie denkt dat dat waar is moet zijn geld maar eens beleggen in loten van de Staatsloterij. Is het kopen van een Staatslot dan ook beleggen? Volgens de hiervoor besproken definitie uit de Van Dale wel. Want miljoenen Nederlanders besteden er geld aan in de hoop dat het meer waard wordt.

Vandaag bericht De Telegraaf dat de door het Ministerie van Financiën gerunde Staatsloterij minder prijzengeld uitkeert dan wettelijk is toegestaan. De Staatsloterij gaat dus op de illegale toer. Het uitkeringspercentage is in bepaalde periodes gezakt tot onder de wettelijke norm van 60 procent. Pardon? Onder de 60 procent? Jazeker. Zelfs als het casino van Wouter Bos zich precies aan deze norm houdt krijgt u dus van iedere 1.000 Euro die u inlegt gemiddeld slechts 600 Euro terug!

Laten we de vergelijking met de AEX maar eens maken. Stelt u zich voor dat we in 1995 voor 1.000 Euro Staatsloten hadden gekocht. Na een jaar hadden we het restant (600 Euro) wederom in Staatsloten gestoken. En dit proces zouden we herhalen tot in 2009. Stelt u zich voor dat de Staatsloterij zich de afgelopen 14 jaar precies aan de uitkeringsnorm van 60 procent heeft gehouden. In dat geval zou van uw 1.000 Euro nog maar een dramatische 78 cent zijn overgebleven. Wie zijn geld onder de bovengenoemde omstandigheden in de Staatsloterij heeft gestoken mag dus gemiddeld rekenen op een verlies van 99,92 procent. Zelfs het aandeel Fortis is hierbij vergeleken een topstuk!

De Staatsloterij zou zich kunnen verweren met het feit dat de gigantische verliezen van de deelnemers worden besteed aan goede doelen. Boze tongen beweren echter dat slechts een relatief klein deel deel van uw inleg feitelijk terecht komt bij de zieke kindertjes in Afrika. Want tja, de kantoren, salarissen, huizen en auto’s van de directeuren in Nederland moeten ook worden betaald.

Maar wie geld steekt in aandelen van aan de AEX genoteerde bedrijven brengt een deel van zijn geld ook naar het goede doel. Kijk maar wat ondernemingen zoals Ahold, ING en Shell allemaal aan goede doelen doen. Zij verstrekken studiebeurzen aan jong talent, sponsoren kunst en sport en ontwikkelen projecten ten behoeve van een schoner milieu. Daarbij zorgen deze bedrijven voor grootschalige en kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid. Een beter doel is er bijna niet!

Toch zijn er vele Nederlanders die Staatsloten kopen omdat ze denken dat je daarmee geld kan verdienen. En dat is een illusie. 99 procent van de deelnemers van de Staatsloterij wordt er natuurlijk armer van. Daar doen die paar geluksvogels die de jackpot winnen niets aan af. Eigenlijk is het een schande dat onze overheid veel geld verdient aan deze illusie. Al helemaal gezien onze overheid met regelmaat haar belerende vingertje in de richting van het bedrijfsleven wijst. Daar mag men zich namelijk niet verrijken. In mijn optiek een glashelder geval van pot en ketel.

Misschien zijn er soms wel eenvoudige praktische of zakelijke redenen om als evenementenorganisator niet met bepaalde opdrachtgevers in zee te willen gaan. Waar het in dit soort kwesties om gaat is dat een ieder over dit soort zaken nadenkt en zijn of haar eigen weloverwogen beslissingen neemt.

Laten we beginnen met een onschuldig voorbeeld. Hieronder zie je een filmpje van een tattoo en piercing conventie in de Verenigde Staten. Op zich moet dit misschien allemaal kunnen maar ik krijg toch een beetje de kriebels van al die naalden en spijkers in die menselijke lichamen. Is het een raar idee wanneer ik als beheerder van een evenementenlocatie deze activiteiten liever niet toesta in mijn pand? Of moet ik niet zeuren, want zaken zijn toch gewoon zaken?

Laat ik het iets moeilijker maken. De afgelopen jaren zijn er steeds meer artiesten actief geworden die rondtrekken met een ‘hypnose’ show. De Amerikaan ‘Sailesh’ is zo’n artiest. Hij trekt met zijn medewerkers langs vooral hogescholen en universiteiten. Op de video’s van zijn optredens zijn grote groepen jonge meiden en knullen te zien die zich kennelijk onder invloed van Sailesh in het openbaar verlagen tot de meest curieuze gedragingen. Zie hieronder een fragment waarin de jongelui kennelijk sex willen hebben met een stoel. Nu vraagt deze Sailesh u zijn show te organiseren. Is dat een ja of een nee?

Het vraagstuk kan ook in de politieke sfeer worden gezocht. Zo bestaat er in Nederland de SGP. Dat is een politieke partij die het tussen 1918 en 2006 niet toestand dat vrouwen lid werden van deze club. En nog steeds mogen vrouwen zich binnen de SGP niet verkiesbaar stellen voor een plek in een gemeenteraad of Tweede Kamer. Is het denkbaar dat wanneer je het principieel oneens bent met de standpunten van een politieke partij, je ook de keuze kan maken om bijvoorbeeld geen medewerking te verlenen aan de organisatie van een congres van die partij?

De praktijk wijst uit dat de beheerders van evenementen accomodaties soms geen medewerking bieden aan bijvoorbeeld congressen van extreem rechtse partijen. Ook de partij van Geert Wilders moet vaak goed haar best doen om een lokatie te vinden voor haar bijeenkomsten. Hieronder een video met enige perikelen rond de organisatie van een evenement van enkele rechts-extremisten die 70 jaar geleden erg bekend waren.

Sommige evenementen brengen door hun aard een dermate hoog risicoprofiel met zich mee dat een organisator zich wederom de vraag kan stellen: faciliteer ik zo’n evenement ja of nee? Bij vliegshows gaat meestal alles goed, maar een enkele keer gebeurt er een akelig ongeluk. Zie de video hier onder.

Ook tewaterlatingen van schepen brengen risico’s met zich mee. Daarom wordt het technische deel van dat soort klussen in principe door zeer deskundige specialisten georganiseerd. Desondanks zinken er schepen tijdens tewaterlatingen (zie video hieronder) en worden soms complete tribunes met toeschouwers weggespoeld als een groot schip bij zijn tewaterlating een golf veroorzaakt. Wat doe jij, als onervaren evenementen-organisator, als jou wordt gevraagd om de zorg te dragen voor de genodigden van een tewaterlating van een groot schip? Ver gezocht denk je? Ben je in staat om de risico’s in te schatten?

Wat te denken van een open dag van de landmacht (zie video hieronder), of een wervingsactie van het leger op middelbare scholen. Misschien wil jij helemaal niet dat jongens en meisjes van 18 jaar worden aangemoedigd om te vechten in Afghanistan. En levert dat bij jou gewetenbezwaren op. Of misschien denk je er heel anders over. Zou jij meewerken aan de organisatie van zo’n evenement?

Een andere categorie evenementen die gewetensbezwaren zou kunnen oproepen is die van de ‘talentenjachten’. Want veel van de grote talentjachten zijn tegenwoordig steeds meer gericht op het exploiteren van kandidaten die zich onbedoeld in het openbaar voor aap zetten. Mag dit wel of niet in jouw accomodatie gebeuren?

Hoewel ik zeker vind dat werklozen niet voor eeuwig gratis geld moeten krijgen ben ik wel voor een nuancering van dit beleid, en wel op twee punten.

Ten eerste zijn er nog steeds Nederlanders die zich 40 jaar lang de krampen werken om de uitkering van hun werkschuwe buren op te hoesten. Moeten die Nederlanders na een jaar WW direct tomaten plukken terwijl hun buren nog steeds hun hand ophouden?

Ten tweede, en dat is mijn belangrijkste punt, denk ik dat zo’n regeling voor alle beroepsgroepen moet gelden. Dus ook voor kamerleden zelf. Laten we eens kijken hoe onze kamerleden hun eigen werkloosheidsuitkering hebben geregeld.

Ga daar voor naar parlement.com en verbaas u over de riante regelingen die de kamerleden voor zichzelf hebben georganiseerd!

“Na vertrek heeft een ex-Tweede Kamerlid recht op een uitkering van:
- 80 procent van zijn laatstgenoten schadeloosstelling in het eerste jaar;
- 70 procent van zijn laatstgenoten schadeloosstelling vanaf het tweede jaar.

De uitkering duurt even lang als de het Kamerlidmaatschap heeft geduurd, maar geldt minimaal twee en maximaal zes jaar.”

Pardon? Een kamerlid mag zelf 6 jaar lang z’n handje ophouden terwijl de brave burger tomaten moet plukken? Maar het is nog veel erger, lees en huiver:

“Als een Kamerlid bij zijn vertrek 50 jaar of ouder is en in de 12 jaar daarvoor minstens 10 jaar Kamerlid is geweest, dan loopt de wachtgelduitkering door tot de 65-jarige leeftijd.”

Een beetje handige volksvertegenwoordiger kan dus op basis van 10 jaar werk maar liefst 15 jaar lang geld vangen op kosten van de gemeenschap! In deze tijd van economische recessie is zo’n riante voorziening natuurlijk onhoudbaar. Het is tijd dat de wachtgeldregeling voor kamerleden wordt afgeschaft. Gewoon in de WW die lui, net zoals andere Nederlanders. En dus ook na een jaar tomaten plukken!

Beleggen in Nederlandse aandelen levert dus gemiddeld al 13 jaar, 2 maanden en 19 dagen nul procent rendement op. Wie op 5 december 1995 voor (omgerekend) 1.000 Euro een mandje aandelen AEX had gekocht zou dus dik 13 jaar later nog steeds een waarde van 1.000 Euro in zijn bezit hebben gehad. Wie in diezelfde periode zijn 1.000 Euro had vastgezet op een spaarrekening met 4 procent rente had nu over een kapitaaltje van 1.670 Euro beschikt. Dat is een rendement 67 procent.

Ik heb deze vergelijking in eerdere artikelen ook al gemaakt. Als reactie kreeg ik veel e-mails van lezers die deze vergelijking niet eerlijk vinden. Want op aandelen krijg je dividend, zeggen ze. Ten eerste is dat niet altijd waar. Zeker in de huidige tijden zijn er veel bedrijven die geen dividend uitkeren. En de meerderheid van de kleine beleggers heeft helemaal geen aandelen maar beleggingsfondsen. Dat zijn mandjes aandelen die worden beheerd door fondsmanagers van banken en verzekeraars. Hun inspanning en deskundigheid zou er toe moeten leiden dat u een hoger rendement behaalt dan wanneer u zelf aandelen koopt. In ruil voor hun inspanning betaalt u de fondsmanagers een commissie. Die commissie is echter zo hoog dat het uitgekeerde dividend vaak volledig wordt teniet gedaan. Daarbij presteren veel van die fondsmanagers uitermate slecht. Een goed voorbeeld daarvan zijn de fondsmanagers van de Postbank. Zo heeft het Postbank Internetfonds in 7 jaar tijd een koersverlies van 92 procent geboekt. Zaten de managers van dit fonds soms 7 jaar te slapen? Waaruit heeft het ‘beheer’ van dit fonds al die tijd bestaan? En welke ‘deskundigheid’ was nodig om tot een verlies van 92 procent te komen?

Wie goed oplet ziet dat de grote banken nogal in hun maag zitten met het gepruts van hun fondsmanagers. En weet u hoe banken deze problemen ‘oplossen’? Een bekende truc is dat ze op hun website alleen de grafieken laten zien van periodes waarin het zo slecht nog niet ging. Dan lijken de verliezen nog een beetje mee te vallen.

Maar de meest kordate manier om de verliezen van hun klanten te verdoezelen is het opheffen van een beleggingsfonds! Huppekee, in één dag 92 procent verlies weggepoetst. Over een paar jaar is er niemand die het nog weet. Dit heeft de Postbank ook gedaan met het Postbank Internetfonds. Inmiddels is zelfs die hele bank opgeheven. Dus het gepruts van de fondsmanagers is als het ware aan de geschiedenis onttrokken.

Daarom steekt het toch een beetje dat veronderstelde deskundigen zoals Corné van Zeijl, fondsmanager van het SNS Nederlands Aandelenfonds, u doen geloven dat het allemaal wel meevalt met dat beleggen. Zo zegt Van Zeijl in Intermediair van 19 februari 2009 ‘Wie over tien jaar terugkijkt of hij geld heeft verdiend, zal altijd rendement hebben op aandelen’.

Ik ken echter genoeg mensen die de afgelopen 10 en zelfs 15 jaar alleen maar koersverliezen hebben geboekt door hun geld toe te vertrouwen aan fondsmanagers van gerenommeerde banken.

Laten we eens kijken wat het fonds van Corné Van Zeijl zelf doet. Het SNS Nederlands Aandelenfonds had 10 jaar geleden een koers van circa 67 Euro. Wanneer ik dit schrijf is de koers 25,59 Euro. Wie 10 jaar geleden zijn geld heeft toevertrouwd aan het fonds van Corné Van Zeijl heeft dus een koersverlies van bijna 62 procent geboekt. Hoezo altijd winst na 10 jaar?

Wellicht zou Van Zeijl zich kunnen verweren met het argument dat zijn fonds wel beter heeft gepresteerd dan ‘de markt’. Maar ook dat is niet waar. Op 24 februaru 1999 sloot de AEX op 538,84. En wanneer ik dit schrijf staat de AEX inmiddels op 220,50. Een koersverlies van 59 procent in 10 jaar. Het Nederlands Aandelenfonds van Corné van Zeijl verliest dus niet alleen dik in 10 jaar tijd, maar presteert zelfs slechter dan de AEX.

Wie mij kan uitleggen wat de meerwaarde van fondsmanagers is mag het zeggen. Volgens mij dragen die lui vooral mooie pakken en horloges van uw en mijn zuurverdiende centjes.

Waar het al mis kan gaan is bij een te lage opkomst of wanneer je bezoekers niet behoren tot het soort mensen dat voor de sfeer kan zorgen die je in gedachten had. Het resultaat kan een mislukt feest zijn. En geen van de aanwezigen zal achteraf zeggen dat het aan hem of haar ligt. De organisatie krijgt altijd de schuld. Zie voor een mislukt en saai feest het onderstaande fragment uit Jiskefet.

Sportdagen en -toernooien behoren tot de meest risicovolle evenementen. Bij veel sporten is sprake van een intensieve lichamelijke inspanning. Soms worden daarbij inschattingsfouten gemaakt die pijnlijke gevolgen kunnen hebben. Zie het onderstaande filmpje. Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid voor zo’n incident in eerste aanleg bij degenen die direct bij de uitvoering betrokken waren. Toch is het verstandig wanneer je als organisator van een evenement goed nadenkt over wat voor programma-onderdelen je toelaat. Want dit soort ongelukken reflecteert ook op de naam van de organisator.

Bij sportevenementen ben je ook afhankelijk van een deugdelijke werking van apparatuur. Een klein technisch mankement kan grote gevolgen hebben.

Bij sportevenementen zit een ongeluk vaak in een klein hoekje. Maar bij sommige evenementen wordt het risico echt opgezocht. De vooral in de zomer populaire vuurwerkshows zijn daar een goed voorbeeld van. Hoe professioneel sommige vuurwerk-experts ook zijn, vuur en explosies hebben toch te vaak een onvoorspelbaar karakter. En wanneer er dan iets mis gaat zijn de gevolgen soms rampzalig.

Een combinatie van een vuurwerkshow en een sportevenement vormt eigenlijk een optelsom van risico’s. Duizenden mensen op elkaar gepropt die in geval van nood moeilijk zijn te evacueren. Wie er voor kiest om in die context een reusachtig vuurwerk te organiseren speelt lettelijk met vuur.

Bij trouwerijen kan ook veel misgaan. Dat heeft enerzijds te maken met de spanning die er heerst bij de deelnemende partijen. Anderzijds willen mensen vaak ‘iets anders’ op hun bruiloft en dat brengt soms ook risico’s mee. Zie het onderstaande filmpje voor een plechtigheid aan de rand van een zwembad.

Maar in de meeste gevallen is risicomanagement bij evenementen toch gewoon een kwestie van het op waarde schatten van kleine gevaren. Valpartijen komen nu eenmaal voor op de dansvloer. Serviesgoed en dienbladen gaan nu eenmaal wel eens op de grond. Tafels en stoelen vallen wel eens om. Dit soort zaken is niet te voorkomen. Wel kan door een bewuste keuze in de opstelling en inrichting van de accomodatie geprobeerd worden om de kans op dat soort ongemak iets te verkleinen.

Tot slot nog twee voorbeelden van klein ongemak. Een artiest die een microfoon inslikt en een bruid die haar gebit verliest.

Een van de belangrijkste aspecten van een evenement is de lokatie. Het selecteren van een plek met de voor jouw evenement geschikte uitstraling en voorzieningen was tot enkele jaren terug een lastige klus. Met de komst van videosites zoals Youtube is daar verandering in gekomen. Veel beheerders van bijvoorbeeld partycentra hebben filmpjes van hun accomodatie online gezet. Vaak geeft dat een uitstekend beeld van de geschiktheid van de lokatie.

Een typisch voorbeeld van een echt Hollands evenement is de Libelle Zomerweek. Een week lang houden vooral vrouwen zich bezig met allerlei zaken die interessant zijn voor … vrouwen. Daarom zitten de treinen naar de Zomerweek vol vrouwen en zijn de straten in de gastgemeente gevuld met vrouwen. En ze vinden het allemaal reuze gezellig. Hoe kneuterig de Libelle Zomerweek ook mag overkomen, ik weet zeker dat er een geweldig team professionals achter dit evenement schuilt. Want wie zo vaak zo succesvol is met zo’n groot landelijk evenement heeft verstand van zaken.

De sportdag en het sporttoernooi zijn klassiekers in de evenementenbranche. Niet echt vreselijk spannend maar dit behoort nu eenmaal tot de realiteit. Overigens is het organiseren van een sporttoernooi zo eenvoudig niet. Afhankelijk van de sport moet rekening worden gehouden met aspecten zoals EHBO, mobiele toiletten, dranghekken, kaartverkoop, toegangscontrole, enzovoort.

Het strandfeest is de favoriet onder veel jonge evenementen organisatoren. Altijd leuk om te organiseren, altijd leuk om te bezoeken. Behalve als het geen mooi weer is. En dat zit in Nederland helaas niet altijd mee. Gezien het enorme aanbod aan strandfeesten wordt het steeds moeilijker om in dit segment nog iets nieuws te bedenken. Maar een echt creatieve geest deinst daar natuurlijk niet voor terug.

Sommige evenementen hebben een kleine omvang. Persconferenties bijvoorbeeld. Meestal gaat het om enkele belangrijke personen die tegelijkertijd door een aantal journalisten worden geïnterviewd. Vanuit technisch en logistiek oogpunt bezien zijn persconferenties meestal niet zo ingewikkeld. Maar persconferenties worden vaak gegeven omdat de geïnterviewden omstreden zaken willen toelichten. Daarom heb je als evenementenorganisator niet altijd het verloop van een persconferentie in de hand. Zie hieronder een door Louis van Gaal gegeven persconferentie.

Hieronder zie je versnelde beelden van de opbouw van de 9 Maanden Beurs in 2008. De 9 maanden beurs is Nederlands grootste beurs voor aanstaande mama’s en papa’s.
Wie een beurs door facilitaire ogen bekijkt ontkomt niet aan de vraag hoe al die stands toch op hun plek terecht zijn gekomen. Voorafgaand aan iedere grote beurs vindt een logistiek wonder plaats. In een periode van enkele dagen, en soms zelfs in slechts één dag, worden vloeren gelegd, wanden en daken gebouwd, licht-armaturen geïnstalleerd, keukens, toiletten, meubilair, product-displays en decorstukken geplaatst, posters en versiering opgehangen, enzovoort, enzovoort. Wie een grote beurs wil organiseren zal dus verstand moeten hebben van (of kennis moeten inhuren over) logistieke zaken, nutsvoorzieningen en bouwtekeningen.

Als zo’n beurs dan uiteindelijk draait (in het onderstaande filmpje is dat de Vakantiebeurs 2009) blijkt soms sprake te zijn van een evenement dat best een beetje saai kan overkomen. Ieder land/bedrijf/verkeersbureau heeft zijn eigen stand. Op al die stands staan dames in lokale klederdracht. En op iedere stand krijg je een tas met folders. Als alle aanbieders een beetje op elkaar lijken zou dat kunnen betekenen dat het mogelijk moet zijn om iets creatiefs te doen dat anders is dan de rest. Of is dat niet zo makkelijk?

Een goed voorbeeld van een succesvol ‘brand event’ is het concept “Drie Dwaze Dagen” van de Bijenkorf. Een brand event heeft als doel de naamsbekendheid van een merk te vergroten. En dat is bij de DDD heel goed gelukt. De DDD zijn uitgegroeid tot een landelijke happening die regelmatig het nieuws haalt vanwege de spectaculaire openingen en vaak hysterische gedragingen van kopers. Want zodra de deuren open gaan wordt er gerend, getrokken en geduwd. En natuurlijk ook heel veel gekocht. Het concept van de DDD is betrekkelijk simpel en in één zin te beschrijven: Chique warenhuis verkoopt 3 dagen lang dure merkartikelen met korting. Als het allemaal zo simpel is, waarom heeft niemand het dan eerder bedacht?

Sommige Nederlandse beurzen lijken misschien een beetje braaf en saai. Maar daar is wellicht een goede reden voor. Want je organiseert je evenement voor een doelgroep. Die doelgroep heeft een bepaald verwachtingspatroon van het evenement. En sommige doelgroepen willen het liefst iets eenvoudigs en voorspelbaars. In de Verenigde Staten zijn sommige beurzen ietsje uitbundiger dan we in Nederland gewend zijn. Amerikanen vormen kennelijk een andere doelgroep dan Nederlanders. Zie hieronder een filmpje van de jaarlijkse Comic Con in San Diego.

Nog een voorbeeld van een evenement met een specifieke doelgroep: de Atlantis Freedom of the Seas Cruise. Dit is een vakantie op een cruiseschip, speciaal voor homosexuele mannen. Bij dit type evenement wordt het heel erg belangrijk om je doelgroep op de juiste wijze te benaderen en er voor te zorgen dat er geen personen op het evenement belanden die niet tot de doelgroep behoren. Zie filmpje hieronder.

Trouwerijen vormen een stabiele bron van inkomsten in de evenementenbranche. Het organiseren van een trouwerij is misschien niet altijd vreselijk spannend, maar wel enorm belangrijk. Als organisator ben je voor een deel verantwoordelijk voor het succes van de belangrijkste dag in het leven van twee mensen. Sommige organisatoren zijn zo goed in het uitdenken van bruiloften dat zij zich in dit vak specialiseren. Zij worden ‘wedding planners’.

Wanneer ik dit schrijf staat in Beijing een reusachtige wolkenkrabber in brand. Het gaat waarschijnlijk om het Mandarin Oriental Hotel, een gloednieuwe toren. Het is op dit moment nog niet te zeggen of het gebouw overeind blijft staan maar het is al wel zeker dat het gebouw volkomen is verwoest door de brand…

Tot vandaag had ik nog nooit gehoord van het fenomeen Mama Appelsap. Maar vandaag stuurde een vriend mij een link naar het bovenstaande filmpje dat het verschijnsel Mama Appelsap haarfijn uit de doeken doet.

Mama Appelsap is vernoemd naar de hit van Michael Jackson ‘Wanna be starting somethin’. Zie hieronder. En inderdaad, Jacko lijkt toch echt “Mama Say Mama Sa, Mama appelsap” te zingen. Hoe is het mogelijk. Nee, dan Marco Borsato. ‘Dat er mensen zijn die innig sjoelen’. Hij zegt het echt.

Harding was aanvankelijk ontwerper van videogames maar nam in 2003 ontslag omdat hij naar eigen zeggen “didn’t want to spend two years of my life writing a game about killing everyone”.

Na zijn ontslag begon Harding een reeks reizen en al snel werd het idee geboren om op beroemde lokaties het malle dansje dat hij toch al vaak deed te filmen. In een eerste versie is Harding op 20 lokaties te zien maar in de tweede versie waren dat er reeds 36. Dat is de video waarmee hij beroemd is geworden. Zie filmpje hieronder.

In 2006 werd bij Pausch terminale kanker aan de alvleesklier vastgesteld. Hij volhardde in zijn werk en ging door met het geven van colleges, soms direct na zijn chemotherapie. In 2007 trad hij op als spreker in een college-reeks genaamd “The Last Lecture”. Deze serie was oorspronkelijk bedoeld als gedachtenexperiment voor docenten: wat zouden zij willen overbrengen op hun studenten, er van uitgaande dat het de laatste keer was in hun leven dat zij iets mochten vertellen. Voor Pausch was dat gedachtenexperiment inmiddels ingehaald door de realiteit. Het filmpje hieronder toont de buitengewoon inspirerende Last Lecture van Randy Pausch.

In de Britse provinciestad Slough bevindt zich de papiergroothandel Wernham Hogg. En daar werkt David Brent. Brent is een fantastische manager. Een echt mensenmens. Hij heeft humor, inspireert zijn personeel en is een echte entertainer. De BBC komt een tijdje op zijn kantoor langs om een documentaire te schieten over Wernham Hogg. Aldus wordt de kijker getuige van de beslommeringen op de afdeling van David Brent. Dit is het uitgangspunt van BBC comedy The Office (2001).

Comedy? Klinkt als een tamelijk saaie documentaire. Dat klopt. The Office is comedy vermomd als documentaire. Dat levert allerlei praktische voordelen op. Je mag je materiaal los uit de hand schieten, een echte plot heb je niet nodig, je hoeft geen bekende sterren in te schakelen, theatraal acteren is niet nodig en er hoeft geen ingeblikt gelach te worden toegevoegd. Overigens bevinden zich wel een paar echte sterren in The Office. Een van die sterren is de fabuleuze Mackenzie Crook. Inmiddels een wereldster door zijn fantastische rol in de Pirates of the Caribbean reeks.

Maar wat is er nu zo leuk aan The Office? Dat is het grote misverstand van David Brent. Want hoewel David Brent zelf denkt dat hij gods gift aan de werkvloer is, is hij in werkelijkheid een vreselijke domme, lompe, zichzelf in epische proporties overschattende hufter.

David Brent beledigt en schoffeert zijn personeel aan de lopende band. Zijn grappen zijn in een gunstig geval gewoon niet leuk maar meestal ronduit kwetsend. Hij kan slecht tegen zijn verlies en is volstrekt niet in staat om een normaal gesprek te voeren. Hij demotiveert en denigreert vrijwel iedereen in zijn omgeving en heeft totaal geen belangstelling voor de inbreng, prestaties of talenten van anderen. Maar zijn zelfbeeld is volkomen vertekend. Daar waar zijn personeel hem ziet als een lompe zielepoot, denkt hij zelf het lokale middelpunt van humor en inspiratie te zijn. Dat levert tientallen zo niet honderden zeer geslaagde en vooral onuitgesproken grappen op. De ingetogenheid waarmee de grappen worden geserveerd zal echter lang niet bij iedereen in de smaak vallen. Sommige grappen zullen door de niet in Engelse comedy getrainde kijker niet eens als zodanig worden herkend. Daardoor blijft The Office toch vooral een document voor liefhebbers.

De rol van David Brent wordt uitmuntend vertolkt door Ricky Gervais. Brent probeert weliswaar voortdurend grappig te zijn, maar hij is juist zo grappig omdat hetgeen hij zelf denkt dat grappig is dat juist niet is. En juist op die momenten dat Brent echt vreselijk grappig is, speelt Gervais hem bijzonder onderkoeld. En dat is toch een hele knappe prestatie.

Degenen die de moeite nemen om de complete DVD-box van The Office te bekijken, kunnen een merkwaardig dubbel gevoel krijgen bij het zien van The Office. Enerzijds is The Office als satire onderhoudend en enigszins origineel te nomen. En toch kan het zijn dat u na het bekijken van The Office het gevoel krijgt dat u het allemaal wel eens eerder hebt gezien. Alleen niet op televisie. Maar wel in het echt.

Want de meeste mensen die wat jaartjes op een kantoorvloer hebben meegedraaid, hebben wel eens een David Brent als manager gehad. Of tenminste een manager die een aantal karakter- en gedragseigenschappen met David Brent deelt. Het gedrag en de houding van Brent zijn daardoor op een onaangename manier herkenbaar. Als u trekjes van Brent in u zelf herkent is het echt tijd om weer eens op cursus te gaan.

Hoewel ik zelf na één seizoen het gevoel kreeg dat de koek echt op was, heb ik mij toch behoorlijk kunnen amuseren met het tweede seizoen. Ook de daarna geproduceerde Kerstspecials waren de moeite waard.

Iedere keer vraag je je weer af of David Brent nog dieper kan wegzakken in zijn lompheid. Wie eenmaal heeft gezien hoe David Brent een door hem zelf ingehuurde cursusleider het werk volkomen onmogelijk maakt, denkt dat hij het ergste ongeveer heeft gehad. Maar wie daarna getuige is van het optreden van Brent als door externen ingehuurde motivatiecoach, weet dat een nieuw dieptepunt is bereikt. Steeds opnieuw weet Brent de kijker te verrassen met nog lomper gedrag.

Maar wanneer Brent zich als professionele entertainer gaat manifesteren slaat The Office de plank een beetje mis. Het is zeker nog grappig om te zien hoe Brent zich volkomen onmogelijk maakt door op te treden in lokale discotheken, maar de sfeer is net iets over the top. En dan past niet zo goed bij het verder tamelijk ingetogen en onderkoelde karakter van de serie.

Ook in de laatste 10 minuten van de Kerstspecials wordt een valse noot geproduceerd wanneer Brent tot een vorm van inkeer lijkt te komen. En als beloning krijgt hij ook nog een mooi meisje. Volkomen onnodig vals sentiment. Laten we David Brent gewoon onthouden als de onnozele hufter die hij is. Dat is echt veel leuker.

De extra’s op de DVD’s maken dit laatste euvel weer een beetje goed. Want daaronder bevinden zich documentaires over het tot stand komen van de serie. Daarin worden de acteurs in casual outfit en met andere haardracht dan in de serie geïnterviewd. De gebruikte camera produceert een nog iets korreliger beeld dan in de serie. Door deze authentieke elementen valt het heel even niet op dat de acteurs in deze documentaire over de documentaire gewoon doorgaan met acteren. Kortom, de documentaire over de nepdocumentaire is ook nep. Dat smaakt naar meer. En ja hoor, het regiseurscommentaar is ook nep. Heel slim.

Want Funda is primair geen informatiesite voor woningezoekenden, maar wel de grootste verzameling betaalde woningadvertenties van Nederland. Woningverkopers moeten namelijk betalen om hun woning terug te zien op Funda. En de woningverkoper moet waar voor zijn geld krijgen. Kennelijk betekent dit dat informatie over hoe lang een pand in de verkoop is mag worden verhaspeld.

Dit punt is belangrijk omdat potentiële kopers eerlijk en volledig moeten worden geïnformeerd over de belangrijkste aanschaf van hun leven. Wie weet dat een pand al jaren te koop staat heeft er ook belang bij om te weten waarom dat zo is. Is het pand gewoon te duur geprijsd? In dat geval wil ik er als koper minder voor betalen. Of deugt er iets niet aan het pand dat ik als potentiële koper misschien over het hoofd zie? Makelaars hebben een informatieplicht naar kopers. En daaronder valt wat mij betreft ook het op correcte wijze weergeven van de voorgeschiedenis van een pand.

Funda is het hier kennelijk structureel niet mee eens. Want het als ‘nieuw’ in de verkoop betitelen van panden die langdurig onverkoopbaar zijn, is al vele jaren een van de vaste gewoontes van Funda. En tot op de dag van vandaag zie ik dat ‘nieuwe’ panden in mijn woonplaats gewoon al vele maanden te koop staan.

Gelukkig is er www.miljoenhuizen.nl. Deze site vermeldt van ieder pand de complete verkoopgeschiedenis. Zo kun je precies zien hoe lang een pand al te koop staat. En nog veel meer. Je kunt zelfs zien of de vraagprijs van een pand de afgelopen tijd is gewijzigd en wanneer een pand eerder is verkocht. Essentiële informatie voor mensen die graag de juiste prijs willen betalen voor een huis. Maar ook belangrijk om te achterhalen of er misschien een ‘luchtje’ aan een huis zit.

De constatering dat Funda op sommige vlakken twijfelachtige informatie levert heeft vanuit mijn positie een lange voorgeschiedenis. Vanaf 2004 heb ik Funda er diverse keren een e-mail over gestuurd. Het ging daarbij om de volgende punten.

1) De perceeloppervlakte van veel panden deugde niet. Honderden panden hadden volgens Funda een perceeloppervlakte van 999 m2, 9999 m2, 99999 m2 en 999999 m2. Dit bleek bij navraag te betekenen dat de verkopende makelaar geen idee had hoe groot de perceeloppervlakte was. En dus vulde de makelaar onzin in. De gebruiker die op zoek was naar een pandje met een stuk grond moest zich dus eerst door rijen flauwekul heen werken. Terwijl het even bestuderen van de kadastrale kaart toch geen probleem mag zijn voor een makelaar.

2) De woonoppervlakte van veel panden deugde niet. Zelfde probleem als bij perceeloppervlakte.

3) Vele panden die op Funda te koop stonden waren al weken en soms maanden daarvoor verkocht. Zeer onhandig en frustrerend voor de woningzoekende. Funda stelde in haar antwoord dat enige vertraging in het systeem nu eenmaal onvermijdelijk is. Ik dacht juist dat het Internet het mogelijk maakte om informatie razendsnel door te spelen naar de gebruiker.

4) Panden die langdurig op Funda te koop staan worden plotseling als ‘nieuw’ aangeboden. Zie eerder in dit artikel.

De antwoorden die ik van Funda kreeg waren vooral van de categorie: niet onze schuld en we doen er niets aan. Na diverse keren zonder enig resultaat te hebben geklaagd, besloot ik in april 2007 een eerste artikel over de eigenaardigheden van Funda te publiceren. Daarna volgde nog drie artikelen over Funda. Dit is inmiddels mijn vijfde artikel over Funda.

Kort na mijn publicaties paste Funda In 2008 op enkele door mij genoemde punten haar systeem aan. Een verbetering was dat Funda onzinnige perceeloppervlakten en woonoppervlakten zoals 999999 m2 uit haar systeem verwijderde. Maar Funda verwijderde ook de mogelijkheid om panden te ordenen op perceeloppervlakte. Door deze maatregel is het inmiddels nog lastiger om in Funda te zoeken naar een woning met een stukje grond.

Wie op zoek is naar een pandje met een paar hectare land, bijvoorbeeld voor hobby- of bedrijfsdoeleinden, kan hooguit panden met 5000 m2 grond of meer selecteren. Vervolgens dient de potentiële koper alsnog een hele lijst met panden minutieus te doorzoeken om per pand de hoeveelheid grond te achterhalen. Zonde, een gemiste kans.

Maar de grootste misser van Funda blijft dat potentiële kopers kennelijk niet mogen weten dan veel panden al heel lang onverkoopbaar zijn. Als Funda haar informatievoorziening echt wil verbeteren ligt hier de grootste kans.

Gelukkig is het water ter plekke ondiep. De brandweer rukte met groot materieel uit om de wagen weer aan wal te krijgen. Ik heb het incident gefilmd maar merkte achteraf dat het filmpje wel erg korrelig was (zie eerste filmpje hieronder). Daarom nog een toegift van door-het-ijs-zakkerts die er echt om gevraagd hebben. Sterker nog, als je die filmpjes ziet lijkt het of de jeugd het tegenwoordig lekker vindt om bij vrieskou te badderen.

Decennia lang probeerde de groene lobby ons de fabel wijs te maken dat meer asfalt leidt tot meer auto’s. En dus mochten er geen wegen worden gebouwd. Dit verband is nooit bewezen en ook niet waar. Laat u zich bij de aanschaf van een auto leiden door de hoeveelheid asfalt? Onzin natuurlijk.

Gelukkig mag het nu wel en kunnen de komende jaren een paar hinderlijke knelpunten op het Nederlandse wegennet worden aangepakt. De aanleiding tot dit verstandige besluit komt echter helaas niet voort uit goed verkeersbeleid maar uit economische afwegingen. Nu de recessie dreigt wil de overheid graag wat centjes uitgeven om de morrende bouwsector koest te houden. Leidt die crisis toch nog tot iets moois.

Dit is een nogal raar bericht in een tijd waarin de huizenprijzen al jaren gematigd stijgen of zelfs dalen. Pas aan het einde van de eerste alinea blijkt dat het bericht kolder van de eerste orde is.

Waar het om gaat is dat de Nederlandse gemeenten weer eens de ambtelijk vastgestelde WOZ-waarde van woningen stevig hebben verhoogd. Huizen worden daardoor geen cent meer waard. Het enige gevolg is dat de burger meer belasting mag afdragen aan zijn gemeentebestuur voor een vermeende prijsstijging van huizen die inmiddels al weer goedkoper worden.

De kop van het artikel had dus eigenlijk kunnen zijn: ‘Ondanks daling huizenprijzen verhogen ambtenaren nog steeds de belasting op woningen.’

Deze praktijk doet een beetje denken aan de jaarlijkse vermogensrendementsheffing. U weet wel, de belasting die u afdraagt over de aandelenportefeuille die vorig jaar 50 procent in waarde kelderde. Belasting heffen is op zich prima, maar liever geen onzinheffingen over niet bestaande prijsstijgingen van woningen en aandelen.

Wie op remax.com zoekt naar goedkope Duitse woningen kan vandaag het bovenstaande pand, zeg maar gerust krot, tegenkomen in Grebenau. Maar dat krot is wel van u voor het belachelijk lage bedrag van 15.000 Euro! Jawel, u kunt in Duitsland eigenaar worden van een stuk grond van 400 m2, met een woonbestemming, en met een feitelijke woning op die grond, voor een bedrag waarvoor je in Nederland hooguit een garage-box koopt.

Deze stapel stenen in Feldatal begint al iets meer op een huis te lijken. Voor een schamele 18.900 Euro is het van u!

En dit pand ligt zelfs in het centrum van Kirchberg en meet niet minder dan 140 m2 woonoppervlak. Daar krijg je dan nog een winkelruimte bij. Uiteraard moet het pand volledig worden opgeknapt. Maar een flink woon/winkelpand in het centrum van een dorp zul je in Nederland toch niet snel tegenkomen voor 19.000 Euro. Zoiets zou zelfs in de goedkoopste streek van Nederland (Noord-oost Groningen) tenminste 100.00 Euro kosten. En dan heb je nog veel geluk.

Conclusie, aan de onderkant van de Duitse huizenmarkt bevinden zich panden voor prijzen die in Nederland in geen 20 jaar zijn vertoond. Natuurlijk zijn het stuk voor stuk bouwvallen en die dorpen bevinden zich vast aan de Poolse grens, maar het verschil met Nederland blijft verbazingwekkend. Wat mag dat kosten als de internationale crisis op de woningmarkt dit jaar ook in Duitsland voeten aan de grond krijgt? Wordt het dan 10.000 Euro voor zo’n pandje? Voor die prijzen koop je gelijk het hele dorp!

In principe ben ik een groot voorstander van Global Warming. Het weer wordt er voor ons waarschijnlijk een stuk beter door, en we hebben jarenlang lekker werk en inkomen aan het ophogen van dijken en het CO2-vrij maken van vrijwel alles.

Er is echter een steeds luidruchtiger lobby die het bestaan van Global Warming ontkent, en stelt dat eventuele temperatuurschommelingen helemaal niet door de mens worden veroorzaakt. Hoewel ik mij liever comfortabel vasthoud aan de gedachte van een strand met palmbomen in Amersfoort, is de gedachte van het omgekeerde van Global Warming ook intrigerend.

Wie de excacte temperatuurcijfers tot achter de komma beschouwt moet inderdaad constateren dat 1998 voor Nederland het warmste jaar was. Daarna is het nooit meer zo warm geworden. Wie probeert de gemiddelde temperaturen vanaf 1998 met een lijn te verbinden zou zelfs een neerwaartse trend kunnen bespeuren.

Stelt u zich voor dat de eerder genoemde luidruchtige lobby gewoon gelijk heeft. Dan duiken wij misschien een nieuwe ijstijd in. Helaas geen NS-station Amersfoort-strand, maar Leeuwarden-gletsjer.

Liefhebbers van Global Warming, zoals ik zelf, wordt nogal eens verweten een complete hoax in elkaar te hebben gedraaid om zo een CO2-economie te creëren. De belangen in die economie zijn inmiddels zo groot dat Global Warming liever niet meer wordt teruggedraaid. Ook als het niet bestaat. Maar het tegengestelde, namelijk ‘Coolonomics’, biedt commerciëel minstens even interessante perspectieven. Ik realiseerde mij dit toen ik hoorde dat deze winter de fabrikanten van schaatsen geweldige winsten draaien.

Wanneer Nederland op termijn te maken krijgt met een welhaast arctisch klimaat zullen wij Nederland volledig moeten herbouwen. Onze huizen en kantoren moeten zodanig worden aangepast dat zij bestand zijn tegen veel lagere temperaturen. Winkelcentra moeten worden overdekt of misschien zelfs ondergronds worden gebouwd.

Rails van trams en treinen zullen moeten worden verwarmd. Wegen zullen moeten worden voorzien van vorstbestendige lagen. Sneeuwruimen en ijsbreken zal zo vaak nodig zijn dat er een commerciële markt voor is. Nederlandse machinefabrieken kunnen zich gaan toeleggen op de productie van hippe sneeuwscooters.

Onze fossiele brandstoffen zullen in een nog veel hoger tempo worden verstookt. Maar alternatieve energiebronnen zoals zonne-energie en waterkracht zullen in een kouder klimaat juist moeilijker renderen. Dus zullen er nieuwe technologieën moeten worden ontwikkeld op het vlak van energiewinning en energie-opslag.

En dit is nog maar het topje van de ijsberg. Een nieuwe ijstijd zou er toe leiden dat we onze samenleving en economie volledig op de schop moeten nemen. Zo’n ijstijd zou miljoenen mensen werk en inkomen kunnen verschaffen: Coolonomics in optima forma.

Laten we hopen dat niet te veel mensen te snel gaan geloven in een nieuwe ijstijd. Want als die ijstijd toch een hoax blijkt te zijn krijgen we het zelfde gedonder als we nu hebben met die CO2 economie. Als de boel eenmaal gaat draaien mag je niet meer zeggen dat het nergens goed voor is.

Particuliere beleggers verwachten in 2009 een stijging van de AEX-index van 30 procent naar 321 punten. Dat meldt de ING op basis van een respresentatieve steekproef onder ruim zeshonderd mensen. Zo’n AEX-stijging is in de afgelopen kwart eeuw eens in de vijf jaar voorgekomen.

Zie De Telegraaf voor het volledige artikel.

Sinds een half jaar heb ik veel last van telefoonterreur door energiebedrijven. Op de meest ongemakkelijke momenten gaat de telefoon over en verschijnt op mijn display de laffe mededeling ‘nummer onbekend’. Dan weet ik het al: de telefoonmaffia van de energiebedrijven maakt weer overuren.

Meestal volgt dan een boel gepruts. Soms gaat de telefoon een paar keer over en houdt het plotseling op. Soms neem ik de telefoon op en hoor ik aan de andere kant van de lijn niets. Soms gebeurt dit wel 3 of 4 keer op een dag. Het betekent waarschijnlijk dat het callcenter van het energiebedrijf een paar nummers tegelijk heeft gebeld en dat een ander slachtoffer eerder heeft opgenomen. Vervolgens wordt mijn verbinding zonder pardon verbroken. Andere keren hoor ik een computerstem die meldt dat ik wordt ‘doorverbonden’. Soms krijg ik ook direct een ‘mens’ aan de lijn.

Het gaat na dit soort gepruts in vrijwel alle gevallen om telefonische verkopers van energiebedrijven. Vanochtend was het weer zo ver. Het begon uiteraard weer met het laffe ‘nummer onbekend’. Vervolgens kreeg ik een mevrouw aan de lijn die ik twee keer vriendelijk en een paar keer minder vriendelijk heb verzocht om het gesprek te beëindigen en mij niet meer te bellen. Zelfs toen bleef ze doorkletsen.

De mensen die zich lenen voor dit soort werk verlagen zich tot het anoniem, ongevraagd en opdringerig lastigvallen van burgers. Ga je schamen en zoek snel ander werk! En waarom maken deze energieboeven zelf hun telefoonnummer niet bekend als ze bellen? Heel erg laf en onbeleefd.

Dit geneuzel kost mij tijd, mijn concentratie wordt er door verstoord en soms bellen die energieterroristen mij zelfs uit bed. En als je dan al zo vriendelijk bent om ze te woord te staan blijken ze volkomen doof voor je wens om dit soort telefoontjes niet meer te ontvangen.

Deze terreur kan doorgaan omdat KPN er geld aan verdient. Want al die verkoopgesprekken duren bij elkaar allemachtig lang. En de energiemaffia betaalt daar een dikke telefoonrekening voor. Kassa voor KPN! KPN vindt het kennelijk minder belangrijk dat haar particuliere klanten worden geterroriseerd.

Ik roep alle lezers op om tips te geven hoe een einde te maken aan de telefoonterreur van de energiebedrijven! We hebben ons lang genoeg door dit soort clubs laten lastig vallen.

Onlangs hoorde ik op BNR de column van beroepspessimist en professioneel zwartkijker Kees de Kort. De man die beweert alleen maar conclusies te trekken op basis van cijfers en feiten bracht tendentieuze taal te berde. Volgens De Kort is op dit moment vooral het vertrouwen in de financiële sektor verdwenen. Maar wacht maar tot het publiek het vertrouwen in het toezicht en de autoriteiten verliest. Want dan komen er pas echt problemen.

Dank u wel mijnheer De Kort. Daar hadden miljoenen Nederlanders nog helemaal niet aan gedacht. We zouden ook ons vertrouwen in het handelen van onze overheid kunnen opzeggen. Daarmee zouden we onszelf een nog veel diepere economische recessie in kunnen kletsen. Gouden tip voor de liefhebbers van armoede en ellende!

Daarna kwam een hysterische mevrouw aan het woord. Het CPB had namelijk een economische krimp van 0,75 procent voorspeld en daarom waren zij leugenaars. Want allerlei bedrijven rapporteerden op dit moment al een omzetdaling van 30 procent. Buiten het feit dat een voorspelling nooit een leugen kan zijn (want van een voorspelling kent niemand de uitkomst, dus is daar onmogelijk over te liegen) was deze mevrouw over meer zaken in de war.

Presentatrice Harmke Pijpers probeerde met het voor haar gebruikelijke geduld nog uit te leggen dat economie vooral psychologie was en dat de gerapporteerde dubbelgecijferde omzetdalingen toch in ieder geval ten dele konden worden verklaard uit angst, met als gevolg dat het publiek de hand op de knip houdt. Pijpers durfde zelfs de vraag aan of journalistiek en overheidheid misschien enigszins terughoudend zouden moeten zijn met berichtgeving op dit vlak. En dat was natuurlijk de spijker op zijn kop.

Want hoeveel is uw inkomen dit jaar gedaald? In de publieke sektor (bijna 1 miljoen werknemers!) zal er geen cent minder zijn verdiend en zijn ten gevolge van de recessie nauwelijks of geen ontslagen gevallen. In het traditionele bedrijfsleven (gewoon een salaris en geen gedoe met bonussen voor behaalde targets) valt het ook erg mee met de ontslagen en zijn de inkomens ook al niet gedaald. In de snelle commerciële sektoren (ICT, onroerend goed, marketing) manifesteren zich wel enige problemen. Maar wie in goede tijden een dikke lease-volvo en 10.000 Euro eindejaarsuitkering geniet, mag niet verwachten dat die luxe tot het einde der tijden stand houdt. En wie op grond van die extra’s een te hoge hypotheek heeft afgesloten mag bij zichzelf te raden gaan.

Hoe komt het dan toch dat in diverse sektoren een scherpe omzetdaling wordt gerapporteerd? Angst. Angst voor slechte tijden die op het moment dat ik dit schrijf nog niet eens echt zijn aangebroken. Angst voor dalende inkomens die op het moment dat ik dit schrijf nog steeds op niveau zijn. Angst die deels wordt veroorzaakt door negatieve kletspraat op radio en tv.

Door die angst houdt u de hand op de knip. U heeft nog steeds het zelfde inkomen maar uit angst geeft u minder geld uit. Daardoor keldert de omzet van verkopers van auto’s, keukens, televisies en meer van dat fraais. En die omzetdaling wordt breed uitgemeten in de pers. Paniek! Het gevolg is dat u nog minder geld uitgeeft. De economische recessie bent u zelf!

Een van de populairste creaties van het illustere duo Kees van Kooten en Wim de Bie: de gebroeders Gé en Arie Temmes. Gé en Arie wonen samen in de arbeiderswoning waar ze zijn opgegroeid. Nu ze in het staartje van hun leven verkeren merken ze dat ze steeds meer moeite hebben om de moderne tijd te begrijpen. Pinnen en ‘Tjilpen’ roept bijvoorbeeld veel verwarring op.

Van Kooten en De Bie maakten vroeger tv met geweldige typetjes. Heb nog steeds hun opvolgers niet ontwaard.

Volkomen belachelijk doelpunt. Doelman neemt penalty en scoort en loopt daarna in looppas terug naar zijn eigen doel. Scheids laat wedstrijd echter weer te vroeg beginnen. Tegenpartij knalt bal over nog naar zijn doel lopende keeper heen.

In 1984 deden de Britten een test om de onverwoestbaarheid van een nucleaire container aan te tonen. Hoe laat je dat zien? Simpel. Je laat er een trein met 160 km per uur op knallen.

Van Kooten en De Bie hadden 13 jaar geleden al messcherp in de gaten hoe irritant mobiel bellen zou gaan worden. Een van de bellers is overigens de personage Jack Rubato die een dagtaak had aan het lastig vallen van John (de Mol) en Joop (van den Ende) met zijn ideeën voor televisie-programma’s.

In 1996 bedachten Van Kooten en De Bie de personage Jack Rubato. Jack was een enthousiaste bedenker van televisie-programma’s. Hij stuurde zijn ideeën al jaren naar de publieke omroep maar daar werd eigenlijk nooit op gereageerd. In 1996 ging Endemol naar de beurs en zo kon Rubato aandeelhouder worden van Endemol. Dat gaf zijns inziens inspraak in de programmering. Hij ging dus steevast met zijn koffertje op pad om in gesprek te gaan met John en Joop. Maar of die er nu echt brood in zagen…

Het vriest in Nederland. Het was vanochtend in Limburg zelfs -18 graden. De schaatsen zijn uit het vet en er worden lange afstanden op natuurijs gereden.

Niet alleen schaatsliefhebbers maken gebruik van de vorst. Ook Global Warming ontkenners zien gelegenheid om van de kou te profiteren. Want als de temperaturen maar even onder nul dalen zet de luidruchtige lobby van Global Warming ontkenners haar gebruikelijke deuntje in.

Zij denken kennelijk dat een paar dagen kou het statistische verschil maakt tussen een warm en een koud jaar. Ze zijn onder de indruk van een weekje strenge nachtvorst in Limburg en vergeten gemakshalve dat de temperatuur op veel plekken in Nederland overdags maar net onder nul komt. Weinig spannends dus.

Het is voor een ieder heel makkelijk uit te rekenen hoe onbeduidend een paar dagen vorst zijn voor de gemiddelde temperatuur in een jaar. Vorig jaar heeft het uiteraard ook gevriest. Maar misschien vriest het nu iets langer en harder dan vorig jaar. Stelt u zich voor dat het deze winter 10 dagen lang 5 graden harder vriest dan in 2008. Het jaar 2009 heeft 365 dagen. Als het op al die dagen precies 1 graad kouder is dan vorig jaar, dan zou de gemiddelde temperatuur in 2009 precies 1 graad lager liggen dan in 2008. Maar in het rekenvoorbeeld gaat het om slechts 10/365 deel van het jaar. En in dat 10/365 deel is het 5 graden kouder. Ten gevolge van deze vorstperiode zou de temperatuur in 2009 daarmee 5*10/365 = 0,137 graad lager liggen dan in 2008. Zo’n weekje vorst heeft dus statistisch weinig betekenis. En niemand weet wat de rest van het jaar gaat brengen.

Maar de Global Warming ontkenners vertrouwen geen getallen. Want ze konden vorig jaar maar een paar keer op het strand liggen. En in augustus heeft het wel een week geregend. Dus Global Warming bestaat echt niet. En die lui van het KNMI zitten hun cijfers gewoon te jokken. Want die zitten in het komplot van de linkse kliek. Zo simpel is dat.

Gelukkig gaan de Global Warming ontkenners voortaan zelf de temperatuur in de achtertuin meten. Die thermometers van de de Aldi zijn best betrouwbaar. De Global Warming ontkenners zullen de temperatuur echt bijna iedere dag meten. Of anders iedere week. En altijd als ze uit het werk komen. Want dan wordt ongeveer op het zelfde tijdstip gemeten. Zoiets moet je ook niet aan een duur instituut overlaten. De burger is mondig genoeg om zelf te bepalen of de gemiddelde temperatuur in Nederland daalt of stijgt. Ik ben benieuwd naar de resultaten.

Lees hier wat het KNMI zegt over de gemiddelde temperatuur in de wereld.

Vorige week, op 31 december 2008 sloot de AEX op 245,94. Wie op dat moment was ingestapt in een leuk pakketje gezonde Hollandse aandelen, had vandaag al een vette winst behaald. Want de AEX sloot vanmiddag op 269,27. Dat is 9,5 procent rendement in een week tijd.
Wanneer u een fatsoenlijke bankrekening heeft kost het u 2 jaar om dat zelfde rendement te behalen.

Die winst is misschien nog iets scherper te benoemen. Op 21 november 2008, dus krap anderhalve maand geleden, zakte de AEX tot een tijdelijk dieptepunt van 222,93.
Vanaf dat dieptepunt is AEX inmiddels bijna 21 procent gestegen!

Betekent dit dat het ergste voorbij is op de beurs? Betekent dit dat u weer veilig in de aandelen kunt stappen zonder forse verliezen te hoeven incasseren? Nee, dat hoeft het niet te betekenen.

Want dit is maar een momentopname en morgen kan het sentiment weer omslaan. Wat het wel betekent is dat de beurs zijn veerkracht nog lang niet is verloren. Kennelijk is er nog een basis van vertrouwen bij beleggers die de AEX in ieder geval tijdelijk fors kan doen opleven.

Wanneer ik dit schrijf is de Dow Jones zojuist 0,69 procent hoger gesloten. Niet indrukwekkend. Maar ook geen slecht uitgangspunt voor de dag van morgen. Het wordt spannend om te zien of de AEX dit niveau de komende tijd kan vasthouden. Ik denk van wel.

Ik heb in een eerder artikel reeds betoogd dat de feitelijke aanleiding van de
economische recessie vrij gering was. Het is beargumenteerbaar dat alle ellende die na die aanleiding is ontstaan, goeddeels is veroorzaakt door angstige reacties op negatieve berichtgeving.

Ik ben al dat negatieve geklets over onze economie een beetje zat. De sombere wijze waarop vooral politiek en overheid zich in de media uitlaten is volgens mij een belangrijke oorzaak van die recessie. Daarom ga ik vanaf vandaag tegen de stroom in positief economisch nieuws brengen. Want als we ons een economische recessie in kunnen kletsen, kunnen wij ons ook weer er uit kletsen.

Een van de belangrijkste positieve economische feiten van de laatste tijd betreft de dalende brandstofprijs. Hoewel de oliebranche haar winstpotentiëel hierdoor enigszins ziet afnemen, draagt een lage brandstofprijs op diverse niveaus bij aan economische groei.

Want een dalende brandstofprijs schept extra koopkracht bij de burger. Op haar hoogtepunt lag de prijs van een liter Euro 95-benzine in 2008 op 1,69 Euro. Wanneer ik dit schrijf is die prijs inmiddels gedaald tot 1,12 Euro. Dat is een daling van 0,57 Euro per liter.

Nu is het niet reëel om te stellen dat u dat prijsverschil van 0,57 cent per liter in uw zak kunt steken. Want de Euro 95-benzine was kostte in 2008 gemiddeld zo’n 1,40 Euro per liter. Als de huidige prijs van 1,12 in 2009 aanhoudt, zult u gemiddeld zo’n 0,28 Euro per liter goedkoper uit zijn dan in 2008.

Dat klinkt niet als veel geld maar het hangt er een beetje vanaf wat voor type rijder u bent en wat voor auto u heeft. Als u geen auto rijdt dan pakt u natuurlijk geen voordeel. Maar voor wie niet echt heel veel kilometers maakt, bijvoorbeeld zo’n 10.000 kilometer per jaar, kan uitgaande van een gemiddeld gebruik van 1 op 10, zo’n 280 Euro goedkoper uit zijn. En een extra koopkracht van netto 280 Euro in een jaar zal voor veel huishoudens een welkome aanvulling zijn.

Voor wie meer kilometers maakt is de winst veel groter. Maar de echte kilometervreters rijden vaak voor hun werk. Daardoor valt er privé minder winst te betalen. Tenzij u veel kilometers maakt voor uw eigen zaak natuurlijk.

Indien het genoemde voordeel van 280 Euro representatief zou zijn voor de Nederlandse automobilist, dan heeft Nederland in totaal (ruim 7,5 miljoen auto’s) in 2009 een koopkrachtvoordeel van dik 2 miljard Euro ten gevolge van de lagere brandstofprijs. Niet gek dus.

belangstellenden kunnen op brandstofprijzen.nl nagaan waar zich goedkope tankstations bevinden.

Nu wij lijken af te stevenen op een serieuze economische recessie staat consuminderen weer enorm in de belangstelling. Consuminderen is niet alleen een best aardig gevonden woordspeling, er schuilt al jaren een complete levensstijl achter.

Want reeds lang voordat ons land in roerig economisch vaarwater belandde, bestond een harde kern van overtuigden die menen dat consumeren slecht is. Zij zagen hun standpunten de laatste jaren bevestigd door de opkomst van de duurzaamheidsbeweging. Minder consumeren was immers ook duurzaam, en dus goed.

Helaas moet ik de goede bedoelingen van het consuminderen enigszins relativeren. Consumeren is namelijk gewoon vreselijk goed. Doordat wij in Nederland veel consumeren is er geld om uw en mijn salaris te betalen. Kunnen er wegen, bruggen en huizen worden gebouwd. En is er geld voor onderwijs en zorg. Minder consumeren betekent minder geld voor al die aangename, nuttige en nodige zaken.

Daarbij creëert consumptie banen en dat zorgt er voor dat wij met z’n allen bezig blijven. Dat voorkomt dat wij onze tijd niet steken in allerlei gedragingen waar de samenleving veel last van zou kunnen hebben. Het is niet voor niets dat criminaliteit veel voorkomt in de economische onderlagen van de bevolking.

Jawel, consumptie vormt nu eenmaal de motor van onze economie en daarmee de praktische basis van ons bestaan. En laten we eerlijk zijn: het is toch buitengewoon aangenaam om te consumeren. Wie wil er nu niet lekker shoppen en leuke spullen kopen? Consuminderen druist in tegen die natuurlijke wens.

Uiteraard heeft het beperken van de consumptie ook nuttige effecten. Maar die liggen vooral in het eigenbelang. Want het is voor mij handig om mijn uitgaven eens kritisch tegen het licht te houden. Misschien geef ik wel onnodig veel geld uit. Geld dat ik gewoon in mijn eigen zak kan steken.

Maar het meest gehoorde en nobele argument voor consuminderen ligt in de sfeer van milieu en duurzaamheid. Want minder consumeren betekent minder productie, en dus minder gebruik van energie, materiaal, ruimte en andere schaarse hulpmiddelen.

Zo makkelijk ligt dat niet. Duurzaamheid en milieu zijn niet alleen kwantitatieve maar ook kwalitatieve grootheden. Als ik minder consumeer doet het er nogal toe waaraan ik minder geld besteed.

Mijn buurman kan best veel minder consumeren door een goedkopere en oudere auto te kopen dan ik. Maar als dat een auto is die door zijn leeftijd niet beschikt over een moderne en zuinige motor leidt dat consuminderen niet tot een schoner of duurzamer milieu.

Dit geldt voor enorm veel producten, denk aan wasmachines, vaatwassers, cv-ketels, enzovoort. Het duurdere alternatief is vaak juist zo prijzig omdat er kosten zijn gemaakt om een product milieuvriendelijk te maken. Wie gaat consuminderen en het goedkope alternatief aanschaft kan zo juist meer gaan vervuilen.

Dat geldt ook voor veel levensmiddelen. ‘Biologische’ producten zijn duurder dan de gewone producten. Dus wie gaat bezuinigen en het goedkope alternatief kiest, gaat meer vervuilen.

Maar we kunnen toch minder benzine tanken, want dat is altijd goed voor het milieu?
Ook dat ligt niet zo eenvoudig. Veel grote ondernemingen maken juist gebruik van hun schaalvoordeel om te investeren in duurzame technologieën. Zodra wij minder consumeren en daarmee de winstmarges van die ondernemingen onder druk zetten, wordt ook de bereidheid om te investeren in milieu en duurzaamheid minder. Zo leidt milieuwinst op de korte termijn misschien wel tot meer vervuiling op de lange termijn.

Wie werkelijk consuminderen wil inzetten als instrument voor het algemeen nut, zou misschien eens kunnen nadenken over de volgende zaken:

1) Indien u geld overhoudt door te consuminderen dient dat geld niet in een oude sok te verdwijnen. Misschien is dit het moment om grote uitgaven te doen aan producten die nu goedkoper zijn dan vorig jaar. Er worden op dit moment zeer flinke kortingen gegeven op wasmachines, keukens, badkamers en dergelijke. Als u zoiets toch nodig heeft is dit voor u een goed moment om tot aanschaf van een nieuw, milieuvriendelijk model over te gaan. Daarbij draagt u bij aan het overleven van een noodlijdende economie. Daar heeft u straks zelf weer profijt van.

2) Als u toch uw uitgaven tegen het licht houdt, probeer dan zo veel mogelijk uw kosten te verminderen door over te stappen op duurzame alternatieven. Denk aan het overstappen op groene energie. Ruil uw gedrukte krant in voor een (goedkoper en schoner) online versie. Kies voor levensmiddelen die goedkoper zijn vanwege minder verpakkingsmateriaal. De kaas zonder een velletje papier achter ieder plakje is echt goedkoper.

3) Indien u het uitgespaarde geld niet wil uitgeven, zet het dan tenminste op een bankrekening zodat uw bank het geld weer nuttig kan gebruiken en u een mooie rente vangt. Indien u het geld parkeert op een bankrekening van Triodos of ASN wordt uw geld zelfs gebruikt om te investeren in duurzame projecten. Wie onze economie echt weer een duwtje in de rug wil geven start met eventuele overschotten een onderneming en investeert daarmee in de baan van anderen.

4) Gebruik uw bezuinigingen om met uw voeten te stemmen. Verlaat dus leveranciers die de afgelopen jaren slechte service hebben geleverd of een foute bedrijfspolitiek hebben gevoerd. Breng uw klandizie onder bij ondernemingen die laten zien op verantwoorde wijze om te gaan met mens en milieu.

5) Deel uw kennis met anderen. Heeft u de gouden besparingstip die tevens bijdraagt aan een betere wereld, publiceer er dan over zodat anderen er ook van kunnen profiteren.

Day of the dead is net zoals Dawn of the dead een remake van een klassieker van George A. Romero. Maar daar waar de opgefriste Dawn of the dead kon profiteren van het talent van meesterregisseur Zack Snyder, moet Day of the dead het doen met Steven Miner die toch iets minder oog van detail, originilaiteit, humor en maatschappijkritiek heeft.

Wat is er wel aardig aan Day of the dead? Niet zo heel veel. De zombies zijn deze keer nog veel krachtiger en sneller dan we al gewend waren. Ze lopen zelfs over het plafond. Maar goed, dat soort trucjes kenden we al uit Jeepers Creepers en vele andere horror-films.

Verder zien we Ving Rhames opduiken. En dat is meestal goed nieuws. In Dawn of the dead nam hij een van de hoofdrollen op zich. Helaas is hij in Day of the dead minder prominent aanwezig en komt hij ook nauwelijks in actie. Zijn meest memorabele scêne wordt gevormd door het moment waarop hij zijn eigen oog opeet. En daarmee heeft de regisseur toch een redelijk geslaagde grap gemaakt. Maar wel de enige in de film.

Verder is Day of the dead helaas gewoon een 13 in een dozijn slasher. De hoofdrolspelers zijn kennelijk vooral gekozen om tieners naar de bios te lokken. En dan moet je een film niet te ingewikkeld maken en het acteren is bij voorkeur niet te complex. Althans, het lijkt alsof de regisseur zo heeft geredeneerd.

Vanwege het beoogde jonge publiek kent Day of the dead de obligate scene waarin tieners onbeholpen met elkaar aan het scharrelen zijn in een schuurtje. De karakters zijn zo flinterdun dat zij eigenlijk nergens enige oprechte emotie oproepen. Er wordt nog een poging gedaan om raciale spanning op te bouwen, maar het ligt er toch echt iets te dik bovenop.

Dan is er de schaamteloze herhaling van trucjes die we al lang kennen. De montage en fotografie zijn opzichtig gekopieerd van Dawn of the dead. Denk daarbij aan ontbrekende frames, plotselinge versnellingen en vertagingen van de beelden en korrelige shots in fletse kleuren. Dat werkte in 2004. Maar nu kennen we dit foefje toch echt al.

Er zit nog meer gepruts in Day of the dead, want de montage klopt op sommige momenten niet. Zoals op het moment dat de vader van korporaal Bowman (een weinig overtuigende Mena Suvari) zojuist in een zombie is veranderd en tot de aanval overgaat. De kijker wordt op dat moment plotseling een kijkje gegund op een heel andere locatie alwaar andere lieden zombies van zich af proberen te houden. Daarna staat de camera weer in het ziekenhuis alwaar de gebeurtenissen zich hervatten op precies het zelfde moment dat de camera was vertrokken. Alsof de tijd in het ziekenhuis een paar minuten heeft stil gestaan.

Voor een film die zich Day of the dead laat noemen spelen opvallend veel scênes zich af in het donker. Dat is niet alleen merkwaardig maar roept ook irritatie op. Want we weten allemaal dat dat omwille van twee banale redenen gebeurt. ‘s Nachts is het zogenaamd enger, maar bovenal goedkoper om te filmen. Want de afdeling special effects hoeft veel minder op detail te letten als je de helft toch niet kan zien.

Overigens worden de special effects in Day of the dead door een weinig kritisch publiek nog wel gepruimd. Maar wie beter oplet ziet dat de meeste bloedspetters zijn gegenereerd door software waarop, gezien de te grote pixels, stevig is bezuinigd. De film kent ook nog een aantal scênes waarin zombies vlam vatten. De vlammen in die scênes zien er erg onecht uit. Het lijkt alsof de regisseur deze matige visuele kwaliteiten probeert de compenseren met een overdaad aan bloed vergieten.

Dat levert volkomen absurde taferelen op. Want dan je met een brandblusser achter elkaar hoofden van zombies af kunt afhakken is zelfs voor dit genre ongeloofwaardig. De geloofwaardigheid van de zombies staat op meer momenten onder druk. Want ondanks dat ze hele film door als überras worden neergezet, zijn er toch ook ineens scênes waarin ze onverklaarbaar traag zijn. Zoals het moment waarop Suvari de zombies achter zich aan probeert te lokken in een gangstelsel. Waarom kunnen ze dan ineens niet meer bovenmenselijk hard rennen?

De ontknoping van de film is geheel in harmonie met de rest van de vertoning: al 10 keer eerder gezien, berustend op ongeloofwaardig toeval en ondersteund door onzinnige technische hulpmiddelen. Dat het geheime lab zich bevindt aan het einde van een donkere gang waar onze helden toevallig schuilen is echt een belediging voor de intelligentie van de kijker. Terwijl de liefhebber van dit genre toch bereid is om behoorlijk wat flauwekul voor lief te nemen.

Zoals bekend was 2008 een rampjaar voor beleggers. De slotstand van de AEX in 2007 bedroeg 517,77, de slotstand in 2008 245,94. Een verlies van 52,5 procent in één jaar. Hiermee gaat 2008 de geschiedenis in als het slechtste beursjaar ooit. Toch leuk dat we dat allemaal hebben mogen meemaken.

Ik kan proberen het nog treuriger te formuleren. Indien de AEX dat verlies weer wil goedmaken (een stijging van 245,94 naar 517,77) zal zij niet 52,5 procent maar zelfs 110,5 procent moeten stijgen! Dat is het nadeel van een hele diepe put. Er in vallen gaat reuzesnel, maar er uit krabbelen duurt vaak veel langer.

Ik kan het nog sneuer maken door het zelfde sommetje te maken voor het aandeel Fortis (slotstand 2007: 18,08 Euro en slotstand 2008: 0,93 Euro). Het aandeel Fortis is in 2008 namelijk met ongeveer 95 procent gedaald. Om het verlies van dat ene rampjaar 2008 weer goed te maken zal het aandeel Fortis 1844 procent moeten stijgen. Nee, ik ben niet vergeten een komma in dit getal te zetten.

Hoewel de eerste beursdag van 2009 begon met een formidabele stijging van 5 procent van de AEX, is de stemming onder beleggers over het algemeen nog steeds somber. Ik denk dat die somberheid een tikje zwaar is aangezet en sluit niet uit dat 2009 juist best een aardig jaar kan worden voor beleggers. Ik gok op een leuke winst en een eindstand van de AEX rond de 350 punten. Zo’n voorspelling is behoorlijk gewaagd, want we hebben het dan over een winst van ruim 42 procent in 2009.

Wat is uw voorspelling voor de eindstand van de AEX in 2009? Laat uw voorspelling samen met uw naam en e-mail adres achter in de comments. Wat mij betreft mag u het hele jaar door voorspellen. Maar een goede voorspelling is natuurlijk indrukwekkender naarmate hij vroeger in het jaar wordt gedaan. Ik zal eind 2009 kiezen welke voorspelling ik de beste vind, contact opnemen met de winnaar en een artikel schrijven over hem of haar.

Ongeveer 7,5 miljoen Nederlanders werken. Ongeveer 5,5 miljoen van deze werknemers hebben een CAO. Het gemiddelde CAO-loon steeg in 2008 niet minder dan 3,2 procent.

U leest het goed. Ondanks al het geklets over een economische recessie, hebben we in 2008 met z’n allen gewoon veel meer geld verdiend dan in 2007.

Een economische recessie is dus nog steeds nergens voor nodig. Maar toch gaat het gebeuren. Hoe kan dat toch?

Dat gebeurt omdat allerlei partijen belang hebben bij een economische recessie. Daarom hebben zij een ‘kletsrecessie’ gecreëerd. Door die kletsrecessie zijn we met zijn allen bang geworden en geven we minder geld uit.

In het tijdperk van televisie en op papier gedrukte kranten duurde het vaak enkele jaren om een kletsrecessie te veroorzaken. Met dank aan het Internet lukt dat tegenwoordig in een paar maanden.

De vraag is hoe snel we ons weer uit deze recessie kunnen kletsen. Wat dat betreft is de economie net zoals een relatie. Wat in jaren is opgebouwd kan in een paar minuten kapot worden gemaakt. Meestal duurt het dan vrij lang om het vertrouwen weer terug te krijgen.

Toen ik ooit jong was werden de breakdance en de electric boogie uitgevonden. Resultaat is dat we op schoolfeesten allemaal probeerden te moonwalken en meer van die zooi. Ik dacht dat ik dat toen best aardig kon. Maar na het zien van de tweede knaap in dit filmpje kan ik met terugwerkende kracht stellen dat al mijn pogingen zinloos zijn geweest. Wat is die knul onwaarschijnlijk goed!

De jongen in het onderstaande filmpje is ook briljant. Jammer dat de regie totaal niet begrijpt hoe je zoiets registreert. Wat interesseert mij die klappende juryleden nou. Een close-up is ook al niet interessant. Op die manier missen we cruciale moves. Het ging toch om het dansen? Hoe dan ook, een briljante knaap!

Vorige maand (op 3 december 2008) heeft makelaarsclubje NVM bekend gemaakt dat Nederlandse woningen naar verwachting in 2009 5 procent in prijs zullen dalen. Aangezien de NVM er belang bij heeft dat woningen juist duurder worden mag je dit bericht best met een korreltje zout nemen. Indien de NVM spreekt van een prijsdaling van 5 procent dan zal ze misschien in het achterhoofd rekening houden met een veel grotere prijsdaling. Interessant was dat Het Kadaster nog geen 3 weken later bekend maakte dat de huizenprijzen al 5 procent in één maand waren gezakt. De makelaars, die grofweg over de zelfde prijsgegevens beschikken als het kadaster, hadden zich kennelijk volkomen misrekend, want dit hadden zij niet zien aankomen.

Is het een reële gedachte dat de huizenprijzen de komende jaren flink gaan dalen? Ja en Nee.

Ja, want het lijkt er op dat de economische crisis waar wij door de media in worden gekletst ook echt gaat plaatsvinden. Dus ligt het voor de hand dat Nederlanders minder snel een huis zullen kopen en daardoor zakken wellicht de prijzen.

Ja, want met huizenprijzen werkt het zo dat als we allemaal denken dat ze gaan zakken, dan gebeurt dat ook.

Het veel gehoorde argument dat Nederlandse huizen veel te duur zijn vind ik niet zo overtuigend. Ik heb al herhaaldelijk op deze website laten zien dat wie zich een beetje inspant makkelijk voor weinig geld een huis kan kopen. En in vergelijking met de bevolkingsdichtheid zijn de huizenprijzen niet zo vreselijk hoog.

Verder zijn er gewoon nog veel factoren die bijdragen aan een hoge(re) huizenprijs.

Nederland heeft nog altijd heel veel inwoners op een klein stukje grond. En zo lang Nederland een relatief rijk, stabiel en veilig land is, zullen de immigranten blijven toestromen. Nederland wordt dus steeds voller en dat draagt bij aan een stijging van de huizenprijs.

Banken houden op dit moment de hand op de knip en zijn zuinig met het verstrekken van hypotheken. De rente daalt ondertussen in hoog tempo. Zodra banken volgend jaar weer gewoon overgaan tot hun core business, en dat is het verstrekken van leningen, komt er bij zo’n lage rente een run op koopwoningen. En dat kan de prijs van huizen weer razendsnel omhoog brengen.

Nee, want de woningproductie is in Nederland al jaren veel te laag om de verouderende woningvoorraad te voorzien van voldoende kwalitatieve woningen. Nederland heeft gewoon te veel woningen die niet aansluiten op de eisen van de huidige woonconsument. Kleine, verouderde flatje in de mindere volksbuurten zijn al jaren niet aan de straatstenen te slijten. Dat is niets nieuws. Maar ruime, moderne en goed onderhouden woningen in de betere buurten zullen voorlopig schaars blijven. De woningen die er kortom toe doen zullen waarschijnlijk niet zo snel in prijs zakken.

Maar als ik een getal moet noemen: ik houd het op een prijsdaling van circa 10 procent in 2009 en nog eens het zelfde voor 2010. Ik denk dat de Nederlandse huizenprijzen daarna weer zullen aantrekken.

Twee weken geleden publiceerde het wetenschappelijk instituut van het CDA een rapport waarin werd gesteld dat het helemaal niet nodig is om de hypotheekrenteaftrek af te schaffen. De PvdA Tweede Kamer fractie was het hier niet mee eens was. Zij stelde dat huizen in Nederland zo duur zijn dat een startend stel, bestaande uit een beginnende politie-agent en onderwijzer, niet in staat is om een woning kopen.

Dat is natuurlijk lariekoek. Ik zal het even voorrekenen. Een startend politie-agent (schaal 6 BBP) verdient 1.628 Euro bruto per maand. Een startende onderwijzer (schaal LA) verdient 2.162 Euro bruto per per maand. Naast hun vaste salaris krijgen politie-agenten en onderwijzers vakantiegeld en een eindejaarsuitkering waardoor zij per jaar 13 keer hun bruto maandsalaris verdienen. Dit startende stel verdient een gezamenlijk bruto jaarsalaris van 49.270 Euro.

Vrijwel iedere bank of verzekeraar is bereid dit stel een hypotheek van 4,5 keer hun bruto jaarsalaris te verstrekken. En dat betekent in de praktijk een hypotheek van 220.000 Euro. Na aftrek van de kosten kopen kan dus een woning worden gekocht van ruim 200.000 Euro. Wie voor 2 ton geen fatsoenlijk appartement kan vinden moet ook maar eens buiten de grachtengordel kijken!

Meestal zijn het juryleden van talentenjachten die hun kandidaten als oud vuil behandelen. Maar deze keer is het andersom. Rachel is zo onbeschoft dat een dikke mijnheer haar moet helpen om het gebouw te verlaten.

Normaliter zou ik over zo’n onderwerp geen geintjes maken. Maar deze keer maak ik een uitzondering.

Enige tijd geleden, op 21 december 2008, beleefden wij de kortste dag van het jaar. De zon kwam op om 8.46 uur en ging weer onder om 16.30 uur (gemiddeld). Dat betekent dat het die dag in Nederland slechts 7 uur en 44 minuten licht is geweest. De resterende 16 uur en 16 minuten was het donker.

Er schijnen bijna een miljoen Nederlanders te zijn die mede door die korte dagen last hebben van een winterdepressie. En dan heb ik het niet over zo’n ding van Erwin Krol. Alhoewel ook hij last kan hebben van het soort winterdepressie waar ik nu op doel. Maar goed. Ik heb het over lui die echt vreselijk knorrig worden van koud en donker. Die mensen worden natuurlijk niet vrolijker van rekensommen. Maar ik ga er nog even mee door want ik denk dat het tot iets leidt.

We zijn namelijk weer op weg naar de langste dag. Die zal vallen op of rond 21 juni 2009. De zon komt dan op om 5.29 uur en gaat weer onder om 22.00 uur. Op die dag zal het in Nederland gemiddeld 16 uur en 30 minuten licht zijn.

Er zal van 21 december 2008 tot 21 juni 2009 een verschil van 8 uur en 46 minuten = 526 minuten licht moeten worden overbrugd. Dat betekent dat het in die periode iedere dag ongeveer 3 minuten langer licht zal zijn.

Dit is een hele aanloop om u te vertellen dat het allemaal weer goed komt. Want vandaag, zijnde de vanouds als deprimerend bekend staande nieuwjaarsdag, zal toch echt een half uur meer licht te bieden hebben dan de 21ste december. En die kou verdwijnt echt vanzelf binnen een paar dagen.

En daarmee bied ik u toch een eerste aanzet voor een voorspoedig, gezond en gelukkig 2009! Dat het u goed moge vergaan!

Meesterlijk eigen doelpunt door bal tegen eigen hoofd aan te schieten.

Leuke hobby, dat vliegtuigspotten.

Deze maand (januari 2008) krijgt de Verenigde Staten een nieuwe president, Barack Obama. Tot die tijd moeten we het doen met George W. Bush.

Ik denk dat deze man de geschiedenis in gaat als een van de slechtste presidenten van de Verenigde Staten. Hij stortte zijn land een honderden miljarden kostende oorlog waarvan de meeste Amerikanen vinden dat er al lang een eind aan gemaakt had moeten worden. Zijn kring van vrienden en familie verdiende vervolgens miljoenen aan die oorlog. Tijdens zijn bewind werden de bouwstenen gelegd voor de kredietcrisis en een economische recessie. Daarbij is Bush niet eens in staat zijn moedertaal fatsoenlijk te spreken. Het leukste aan Bush zijn de komieken die hem imiteren, zoals Frank Caliendo. Zie het filmpje voor zijn geweldige Bush-imitatie in de Late Show van David Letterman. Let vooral op zijn geweldige gelaatsuitdrukkingen.

Idols kandidate Joyce komt om “Alles of niets” te zingen. Ze heeft het in ieder geval geprobeerd, zegt ze. De jury blijft deze keer opvallend mild. Merkwaardig is dat. De ene keer lachen ze een kandidaat vierkant uit, de andere keer blijven buitengewoon beleefd. Zouden ze zo snel van stemming wisselen?

Wederom een enthousiaste, jonge en zelfs redelijk goed uitziende knul die zich vrijwillig aanmeldt bij de jury van Idols. Je zou denken dat kandidaten vooraf naar zo’n programma kijken en weten op welke wijze je door dit gezelschap wordt afgeslacht wanneer je geen gouden keeltje hebt. Toch leek het jurycommentaar ook voor Bennie enigszins onverwacht. En in dit soort gevallen ga je bijna denken dat zo’n auditie doorgestoken kaart is. Maar voor het geval de auditie echt was en je werkelijk dacht een kans te maken: Laat je niet gek maken door die lui Bennie! Vooral doorgaan!

De nieuwjaarsdag voelt voor sommige mensen toch een beetje als een kater. Want te veel zorgen geprobeerd weg te drinken met te veel wijn van een te goedkope supermarkt. Daarom even een beetje afleiding. Mark heeft er zin in. Hij heeft een mooi liedje en een leuk dansje ingestudeerd en zich vervoegd bij de jury van Idols. Want niet geschoten is altijd mis.

Vandaag stelt De Telegraaf :

“Vanavond steken we voor miljoenen euro’s vuurwerk af. Per aankoop besteden mensen ondanks de kredietcrisis voor 44,50 euro vuurwerk, 2,50 euro meer dan vorig jaar. Dat blijkt vandaag uit onderzoek van de Postbank onder 84.900 ondervraagden”.

en

“Vorig jaar is er volgens de vuurwerkhandelaren ruim 60 miljoen euro aan vuurwerk verkocht. Het Postbank Economisch Bureau verwacht dat het totaal bedrag aan vuurwerkverkopen dit jaar hoger zal liggen. De kredietcrisis lijkt de bestedingen hier dus niet te beïnvloeden, constateert de bank.”

En zo is het maar net. Als we z’n allen genoeg geld hebben om voor meer dan 60 miljoen Euro aan vuurwerk te verknallen dan moeten we het komende jaar maar stoppen met klagen over een economische crisis.

Maatschappijkritiek? In een zombiefilm? Inderdaad. Laat ik vooraf toch nog maar in herinnering brengen dat ieder filmgenre haar meesterwerken kent. Geen enkel genre brengt alleen maar waardeloze prullen voort. Ook in het horrorgenre komen juweeltjes voor. Dat veel mensen er geen voorkeur voor hebben is wat anders. Ik houd niet van drama. Al dat trage geleuter en geforceerde gejank van Meryl Streep en Dustin Hoffman is aan mij niet besteed. Toch herken ik in dat genre meesterwerken.

Deze recensie gaat over Dawn of the dead, een meesterwerk, jawel, van regisseur George A. Romero. Romero is in het horrorgenre een held. En dat komt vooral door één film: Dawn of the dead uit 1979. Hoewel er eerder films waren gemaakt over wandelende doden, ook door Romero, heeft Romero met Dawn of the Dead het zombiegenre gedefinieerd. De film heeft bij de liefhebbers een cultstatus.

Ik maakte kennis met Dawn of the dead toen de film in 1980 in de videotheek lag. Ik was 14 en volledig overdonderd. De film toont een totaal ontwrichte wereld waarin clubjes vrijbuiters het hoofd boven water proberen te houden. Zij worden belaagd door wandelende doden die met hun beet mensen kunnen besmetten. Wie eenmaal gebeten is wordt zelf ook een wandelende dode.

Maar laten we beginnen met de minpunten van Dawn of the dead. Ook ik zie dat er technisch en artistiek een heleboel niet deugt aan Dawn of the dead. Om te beginnen zit je 2 uur naar onzin te kijken. Wandelende lijken bestaan niet. Maar wie dat bezwaarlijk vindt kan zich beter niet verdiepen in film. Want een onwerkelijk gegeven is juist de essentie van film. Anders hoeft de film niet te worden vertoond en kijken we gewoon uit het raam.

De verhaallijn van Dawn of the dead is flinterdun. Het acteerwerk is met name in het begin van de film nogal houterig. Mogelijk daardoor heeft geen van de hoofdrolspelers de afgelopen 30 jaar nog een andere rol van betekenis gespeeld. En hoewel de special effects vaak behoorlijk gruwelijk zijn is het bloed toch zichtbaar nep. Want de pot verf had net de verkeerde kleur en dikte. Zie foto hierboven. Figuranten worden meer dan eens gerecycled. Dus een zombie die een kwartier geleden in Philadelphia aan stukken is geschoten duikt 200 kilometer voorbij Harrisburg gewoon weer op. Vooral de verpleegster-zombie is een recidivist. Het geluid, inclusief de kenmerkende muziek, is in krakend en ruisend mono opgenomen. Al dit gepruts leidt uiteindelijk toch een beetje af.

Waarom is Dawn of the dead dan toch zo de moeite waard? Omdat het een een zeer rake en vroege aanklacht is tegen het rommeltje dat de blanke, masculine, gevestigde orde van de Verenigde Staten heeft gemaakt.

Vroeg na de Tweede Wereldoorlog stond de Verenigde Staten bekend als het meest vrije, rijke en machtige land ter wereld. Het was de plek waar iedereen die op zoek was naar een beter leven naar toe moest gaan. Maar de de oorlogen in Korea en Vietnam deden afbreuk aan dat mythische imago. Toen daar in de eerste helft van de jaren ’70 een forse economische crisis overheen ging werd het land langzaam verscheurd in de ‘haves’ en de ‘have-nots’. De haves consumeerden zich ongans terwijl de have-nots op straat krepeerden. De binnensteden verloederden en armoede, drugs, criminaliteit en raciale spanningen kenmerkten het straatbeeld. Meer dan 2 miljoen Amerikanen zaten in de gevangenis en nog eens 5 miljoen waren op borgtocht of voorwaardelijk op vrije voeten. Om zich tegen al die boeven te beschermen sloten steeds meer burgers zichzelf op in beschermde wooncomplexen. Verder was de koude oorlog in volle gang en bestond een voortdurende angst voor een nucleaire dreiging vanuit de Sovjet-Unie. Tegen die achtergrond van een bijna verscheurde samenleving maakte Romero Dawn of the dead.

Al die maatschappelijke narigheid weerspiegelt zich voortdurend in de film. In het arrestatie-team dat in het begin van de film een pand ontruimt schiet een rascist alles met een donkere huid tegen de vlakte. Wanneer het land ten prooi valt aan een epidemie van zombies belazeren de media de burgers door lijsten van niet meer in gebruik zijnde hulpstations te publiceren. De politie slaat zelf aan het plunderen en deserteren. Er is geen enkele gecoördineerde actie vanuit de autoriteiten te herkennen. Het straatbeeld wordt bepaald door ongeorganiseerde groepjes militairen en gewapende burgers die al schietend proberen om de wandelende doden op afstand te houden. Kortom, de samenleving zoals wij die kennen is volledig ontwricht en verworden tot een post-apocalyptisch strijdtoneel waar het recht van de sterkste geldt.

Wie graag zoete broodjes bakt zou vanuit dit gegeven een film kunnen maken waarin op de rokende ruinhopen van een verrot systeem een nieuwe samenleving wordt gebouwd. Een nieuwe samenleving die rechtvaardiger is dan de oude. Een nieuwe samenleving waarin we niet meer de fouten van vroeger maken.

En die kant lijkt het in eerste instantie ook op te gaan. Want in de film volgen we een klein groepje vrijbuiters dat zich probeert staande te houden. En dit groepje blijkt volledig politiek correct te zijn samengesteld. Want behalve twee blanke mannen bevinden zich ook een vrouw en een neger in het gezelschap. De vrouw eist, geheel in de geest van de tijd, haar rol op in het gezelschap en de neger is overduidelijk de meest geduldige, verstandige en krachtige van het stel. Alle vier zijn zij rechtschapen en betrouwbaar. En hebben zij de wil en het uithoudingsvermogen om een nieuw bestaan op te bouwen.

En dat doen zij ook. Want zij vinden een door zombies bevolkte maar door mensen verlaten shopping mall alwaar zij hun intrek nemen. Zij ruimen het complex op, bouwen er hun eigen appartementje, wachten braaf op uitzendingen van het officiële noodkanaal en vallen verder niemand lastig.

Maar stap voor stap wordt de droom verstoord. Want onze vier helden zijn niet alleen ontsnapt aan een verrotte samenleving. Ze maakten er ook deel van uit. En daarom dragen ze de kiem bij zich voor een nieuwe mislukking. Want zijn twee van onze helden niet gewoon deserterende politie-mannen? En verplaatsen zij zich niet in een helikopter die zij gestolen hebben van een van hun werkgevers? En overleven zij niet gewoon door materialen te plunderen die hen niet toebehoren?

Het ik-denken neemt ongemerkt steeds grotere vormen aan. Want ons viertal verschanst zich in het complex en sluit zich volledig af van de rest van de wereld. Belangstelling voor het lot van anderen is al heel snel niet meer aan de orde. Die leefstijl is uiteindelijk een kopie van de door de rijke Amerikanen gekozen zelf-isolatie in ‘gated communities’. Vanuit die positie kan ons viertal alleen wachten tot het over is, en draagt zij in het geheel niet bij aan het bouwen van een nieuwe wereld.

Dan is er de wijze waarop onze helden hun dagen vullen. Dat doen ze door gratis boodschappen te doen, winkels leeg te plunderen, een beetje voor een leeg tv-scherm te hangen en zombies om te leggen en uit te lachen. Want de zombies die instinctief terugkeren naar wat in de film omschreven wordt als ‘belangrijke plekken in hun leven’ staan symbool voor de hersenloze consument. Ze staan wezenloos achter elkaar op de roltrap en staren gebiologeerd naar winkelwaren zonder te begrijpen waar het goed voor is. Onze helden kunnen daar smakelijk om lachen terwijl zij zelf evengoed hun wagentjes en mandjes hersenloos vullen met rommel die zij onder de gegeven omstandigheden volstrekt niet nodig hebben.

Niet alleen raken onze helden volledig in de ban van het consumentisme, zij raken ook nog eens verblind door al hun speeltjes waardoor ze steeds meer fouten maken. Fouten die er toe leiden dat een van hen wordt besmet met het zombievirus. En dat is een keerpunt in de film. Vanaf dat moment is er iets geknapt waardoor nog grotere fouten op de loer liggen.

Die fouten worden gemaakt wanneer het winkelcentrum onverwacht wordt aangedaan door een bende motorrijders. In plaats van zich gedeisd te houden openen onze helden het vuur. Zij proberen met geweld te voorkomen dat dieven er vandoor gaan met de spullen die zij zelf al hadden gestolen. Onze helden zijn inmiddels zo ver dat ze bereid zijn om dodelijke slachtoffers te maken om hun spulletjes te beschermen. Hetgeen wordt gerechtvaardigd met: ‘It is ours, we took it first’.

Niet al onze helden kunnen deze helletocht overleven. En wie zich realiseert welk type mens verantwoordelijk wordt geacht voor het maatschappelijke verval in de Verenigde Staten, begrijpt wie in deze film de kans krijgen om ongeschonden de eindstreep te halen. En onze hoop vormen op een nieuw en beter bestaan. En dat is anno 2008 een zeer actuele boodschap. Wie de dit jaar gehouden Amerikaanse presidentsverkiezingen heeft gevolgd weet wie daar als de twee grote winnaars uit zijn gekomen. De blanke masculine kliek heeft er een rotzooi van gemaakt. Het is nu aan anderen om een poging te doen de Verenigde Staten te herscheppen. En dat lijkt Dawn of the dead 30 jaar geleden al te hebben voorspeld.

Nee, de auto op deze foto is niet een Hyundai uit de jaren ’90 van de vorige eeuw. Het is een tweedehands Maybach. U mag hem hebben voor 489.500 Euro.

Een wat? Een Maybach. In de jaren ’90 dreigde een aantal topmerken uit de autoindustrie failliet te gaan. Slimme firma’s zoals BMW, Volkswagen en Audi lijfden deze merken in en waren vanaf dat moment eigenaar van klinkende namen zoals Rolls Royce, Bentley, Lamborghini en Bugatti. Tot op de dag van vandaag bleek dat een zeer gelukkige keuze.

Mercedes greep volledig mis in deze ontwikkeling. Maar Mercedes had nog de rechten op de merknaam Maybach in haar portefeuille. Maybach was een in 1909 opgericht Duits automerk dat vooral in de jaren ’20 en ’30 zeer luxueuze limousines bouwde. Iedere keer wanneer Duitsland een oorlog begon raakte het merk in problemen en kwam de productie van auto’s stil te liggen. Zo ook in 1941. Na de tweede wereldoorlog werd Maybach eigenlijk gewoon een groot autoreparatiebedrijf. In de jaren ’60 kocht Mercedes het bedrijf om het pas weer in 2002 te reanimeren.

De intentie van Mercedes was om Maybach als concurrent van Rolls Royce en Bentley in de markt te zetten. Helaas is het merk bij lange na niet zo succesvol als zijn medestrevers. Er zijn in 2007 maar 400 Maybachs geproduceerd waarvan er slechts 156 zijn verkocht. Rollls Royce produceert zo’n 1.000 wagens per jaar maar verkoopt die allemaal. Er is zelfs een wachtlijst. Bentley doet er een schepje bovenop met een jaarproductie van dik 2.000 bolides. Ook die hebben allemaal al een eigenaar nog voordat ze de fabriek verlaten. Maybach heeft dus nog een lange weg te gaan. Jammer dat Maybach het studiemodel Excelero niet in productie heeft genomen. Dat had misschien voor de doorbraak van het merk kunnen zorgen. Zie foto’s hieronder van dit spectaculaire voertuig.

Dé klassieker in het auditie-genre! Een must-see voor wie kan lachen om mensen die denken iets te kunnen wat ze niet kunnen. Normaal gesproken ben ik er helemaal niet van om het talent van mensen of juist het ontbreken daarvan te kakken te zetten. Integendeel, ik denk dat veel mensen over enorme talenten beschikken die ze helaas nooit zullen ontdekken. Zelf kan ik ook maar een paar dingetjes en ben daar heus niet perfect in. Maar deze mevrouw… je moet het gewoon zelf zien.

Beetje nerveuze mevrouw komt auditie doen in het Bulgaarse ‘Music Idol’ met het nummer ‘Without you’. U weet wel: “I can’t liiive …. If living is without you-o-ou!”. Lees nu nog eens de titel van dit artikel. Kijk dan naar het filmpje en de briljante ondertiteling.

Zo onwaarschijnlijk sneu dat heel Bulgrarije midden in het hart werd geraakt. Deze mevrouw heeft inmiddels een flinke fanclub en heeft in grote tv-shows opgetreden.

Crisis of geen crisis, er zullen altijd huizen zijn die toch net even iets meer waard zijn dan andere huizen. En een van de gemeentes waar u prijzige appartementen zult aantreffen is Aerdenhout.

In dit appartementencomplex te Aerdenhout bevindt zich het op dit moment duurste appartement van Nederland. U mag de woning overnemen voor 3.595.000 Euro. Dat klinkt een beetje duur, maar voor dat geld heb je wel een appartement met 10 kamers op een totaal van 525 vierkante meter woonruimte. Daarmee is dit appartement ruim 4 keer zo groot als de gemiddelde doorzonwoning. Niet gek. Ik denk alleen dat als ik de makelaar was, ik het ding geen ‘portiekflat’ zou noemen.

(Rare jongens die makelaars. Altijd duur doen, behalve als het een keer nodig is. Heb je een appartement van 3,5 miljoen in de aanbieding, noemen ze het een ‘portiekflat’.)

Soms wordt gezegd dat geld lenen altijd fout is en veel geld kost. Dat is onzin. Van een voordelige lening, ingezet voor het juiste doel, kunt u heel veel plezier hebben. En op de juiste manier geld lenen is eigenlijk vrij simpel. Daarom is het merkwaardig dat toch zo veel mensen in problemen komen door hun lening. Hierbij nog maar eens de grondregels van verstandig geld lenen. Wie deze regels in acht neemt leent geld op een verstandige manier en houdt problemen buiten de deur!

1. Leen geld alleen als het echt nodig of rendabel is
Geld lenen kost rente. En voor die rente zal u moeten werken. Daardoor zult u dag in dag uit aan uw lening worden herinnerd. Totdat de lening is afgelost. En dat kan jaren duren. En wanneer u dan terugkijkt zult u waarschijnlijk schrikken van de hoeveelheid rente die u heeft betaald. En zult u zich realiseren wat u allemaal met dat geld had kunnen doen. Leen dus alleen geld als het echt niet anders kan of wanneer de lening wordt benut voor een investering waarmee u juist geld verdient.

2. Vergelijk rentetarieven
Het Internet heeft dit tegenwoordig vreselijk makkelijk gemaakt. Als u via Google zoekt naar ‘rente vergelijken’ zult u honderden sites vinden waarop rentetarieven van leningen worden vergeleken. Let daarbij goed op dat u de echte rentes vergelijkt en niet de aanbiedingen waarbij u bijvoorbeeld het eerste jaar maar de helft of helemaal geen rente betaalt. Het gaat toch echt om de jaren daarna.

3. Pas op voor vergelijkingssites!
Zoals gezegd zijn er honderden sites die de rentetarieven voor leningen vergelijken. Die sites presenteren zich allemaal als onafhankelijk en objectief en adviseren vaak leningen van specifieke bedrijven. Veel van die sites worden echter gerund door zogenoemde ‘affiliates’. Zij laten zich door banken en verzekeraars commissie betalen voor het aanbevelen van hun leningen. U loopt dus de kans dat u via zo’n site niet de voor u goedkoopste lening afsluit maar dat u de lening afsluit waarover de beheerder van die site de hoogste commissie ontvangt.

4. Neem indien mogelijk een lange vaste rente
Geld lenen doet u omdat dat geld zelf niet heeft. Lenen is daardoor altijd een risico. Probeer dat risico zo klein mogelijk te maken door niet te kiezen voor een kortlopende variabele rente. De rente is de laatste jaren erg beweeglijk en staat erg laag. Wie een kortlopende of variabele rente kiest neemt het risico dat de rente over een paar jaar een stuk hoger staat. Als uw rente dan wordt aangepast kunt u in grote problemen komen. Op die manier is de ‘kredietcrisis’ van 2008 ontstaan. Koop dus liever een stukje zekerheid en laat uw rente lang vastzetten.

5. Doe alleen zaken via een tussenpersoon als het echt nodig is
Tussenpersonen van banken en verzekeraars doen u geloven dat zij juist toegang hebben tot uitstekende aanbiedingen en tarieven waardoor u bij hen goedkoper uit bent. Dat is in veel gevallen helaas niet waar. Tussenpersonen laten zich natuurlijk dik betalen voor het aanbrengen van leningen. Dat geld moet ergens vandaan komen, namelijk uit uw portemonnee. Laat u dus niet te makkelijk inpakken door de praatjes van tussenpersonen. Een bank kan altijd nog de goedkoopste rente bieden als zij geen tussenpersonen hoeft te betalen. Daarbij geldt voor tussenpersonen het zelfde als voor vergelijkingssites. Van de ene bank krijgen ze een hogere commissie dan van de andere bank. Sommige tussenpersonen zullen u dus bij voorkeur een lening van bank X aanpraten omdat zij daar zelf het meest geld aan verdienen.

6. Leen liever geen geld van familie of vrienden
Lekker goedkoop, denken veel mensen. Maar het leidt vaak tot wantrouwen en ruzie. Geld lenen is een zakelijke aangelegenheid. Dus sluit u een lening af bij een partij waarmee u een zakelijke relatie heeft. U sluit uw lening dus bij voorkeur af bij een bank of een verzekeraar.

7. Onderhandel over uw lening
Dat klinkt voor sommige lezers misschien absurd. Maar ook banken en verzekeraars verkopen graag hun spullen. En wanneer de handel niet zo goed loopt en zij erg graag willen dat u een lening bij ze afsluit zouden ze wel eens gevoelig kunnen zijn voor het geven van kortingen. Een korting van 0,5% rente op een lening van 100.000 Euro scheelt u maar liefst 500 Euro per jaar. Vraag dus altijd om een korting! Wat heeft u te verliezen?

8. Wantrouw voorwaarden die u niet begrijpt.
Een lening is in principe een buitengewoon simpel product. Een bank of verzekeraar is bereid om u geld voor te schieten. En u moet het allemaal weer terugbetalen. Als beloning betaalt u de bank rente. Ingewikkelder mag het niet zijn! Als u de voorwaarden van een lening niet snapt dan ligt het niet aan u. Dan probeert de bank misschien een boel wollige taal te produceren om te verdoezelen dat het helemaal niet zo gunstige lening is. Accepteer dus geen ingewikkelde voorwaarden en eis duidelijkheid. Als uw bank of verzekeraar niet duidelijk genoeg is, sluit u uw lening ergens anders af.

9. Sluit een lening direct over wanneer dat goedkoper is.
Wat kan u het schelen dat die medewerker van de bank zo aardig is of dat uw tussenpersoon uw zwager is. U bent degene die jarenlang de rente moet betalen. En hoe lager die rente is hoe beter. Wanneer u dus de kans krijgt om uw lening over te sluiten naar een goedkopere maatschappij moet u dat gewoon doen. Pas wel op voor boetebepalingen en dergelijke!

10. Sluit nooit een lening af om de rente van een andere lening te kunnen betalen.
Want dan is het einde zoek en komt u in een spiraal van ellende terecht.

Bonustip:

11. Als u eenmaal een registratie heeft bij het BKR (Bureau Krediet Registratie) wordt het een stuk moeilijker om geld te lenen. In principe wordt u door het BKR geregistreerd als u een ‘wanbetaler’ bent. En dat bent u volgens het BKR al snel. Het overkwam mij bijna toen ik pas een credit card had. Bij toeval kwam ik er achter dat als ik het saldo-tekort op mijn credit card niet iedere maand automatisch zou laten aanvullen tot een saldo van nul, het BKR mij zou registreren. Met alle gevolgen die daar bij horen. Niet leuk als je net een huis wil kopen en je door dit soort gedoe geen hypotheek meer kan krijgen. Verder geldt dat wie een betalingsachterstand van enkele maanden heeft bij bijvoorbeeld zijn huisbaas, energie-leverancier of bank al in aanmerking komt voor een BKR-registratie. In veel gevallen stelt zo’n registratie dus niet veel voor. Maar in veel andere gevallen is er een hele goede reden voor een BKR-registratie. In die gevallen betekent het dat de door het BKR geregistreerde persoon niet kedietwaardig is en dus niet in staat is om leningen terug te betalen. Als u zo iemand bent doet u er het beste aan om gewoon geen geld meer te lenen. Jammer maar helaas. Hoe vervelend het ook is, misschien moet u dan eerst een bijbaantje zoeken om extra geld te verdienen waarmee u uw schulden afbetaalt.

Verdraaid moeilijk spel.

Belspel-presentatrice laat weten in het echte leven juf te zijn. Daarom is zij bereid een vette spelfout te herstellen.

Klassiek fragment uit Kopspijkers. Jack Spijkerman op bezoek bij Vlaamse boer die onder een aanvliegroute woont.

Dat verduidelijkt gelukkig alles weer. Want zonder deze toelichting had ik er echt niets van begrepen.

Want je eigen hoovercraft is natuurlijk veel cooler.

Eventjes dimmen dus!

Sommige quizvragen zijn gewoon niet leuk meer. Hoe kan een mens zo’n antwoord nu weten?

(Voor wie niet oplet is het zo voorbij. In Frenzy doet Hitchcock zijn befaamde cameo al na 3 minuten.)

Frenzy is de een na laatste film van de Britse meester-regisseur Alfred Hitchcock. Na enkele minder geslaagde (politiek getinte) verfilmingen keerde Hitchcock in 1972 terug naar het genre dat hem groot had gemaakt: de misdaad. En hoewel Hitchcock zelf een Brit was, nam hij zijn films vrijwel nooit op in Engeland. Deze keer keerde hij ook geografisch terug naar zijn oorsprong.

In het London van de jaren ’70 van de 20ste eeuw worden de straten onveilig gemaakt door een serie-moordenaar (vertolkt door Barry Foster) die vrouwen met stropdassen wurgt. De politie (Alec McCowen) jaagt bijna de gehele film achter de verkeerde man (Jon Finch) aan.

De film is, zeker voor de tijd waarin hij is gemaakt, tamelijk opzienbarend. Om te beginnen bevat de film enkele behoorlijk expliciete beelden. Zo is er een langgerekte en gedetailleerde scêne waarin een van de slachtoffers wordt verkracht en vermoord. Hoewel het filmpubliek de afgelopen 35 jaar behoorlijk is verziekt met sadistische beelden, voelt deze scêne anno 2008 nog steeds behoorlijk ongemakkelijk aan.

Ook wordt royaal omgegaan met naakt. Alleen al in het eerste halve uur komen 3 naakte vrouwen in beeld. In de slotfase komt daar nog eentje bij. Het valt uiteraard te beargumenteren dat naakt functioneel is in een film over een lustmoordenaar. Hitchcock had echter nooit eerder een film met naaktscênes gemaakt. Misschien dat het naakt in Frenzy daardoor toch enigszins geforceerd overkomt.

De film is ook fotografisch de moeite waard. Het langdurige openingshot roept vragen op over de wijze waarop het tot stand is gekomen. Vederop in de film experimenteert Hitchcock met twee andere shots waarin de camera een langdurige en kennelijk ononderbroken beweging maakt. Dit stijlmiddel is naderhand zeer veel gekopieëerd.

Hitchcock stond niet bekend om zijn goede grappen. Toch heeft hij in Frenzy op geslaagde wijze geëxperimenteerd met humor. De film kent momenten die tegelijkertijd bizar en komisch zijn, zoals de briljante vrachtwagen-scêne. Deze scêne ademt de sfeer van zwarte humor die de afgelopen jaren gretig is geciteerd door regisseurs zoals Quentin Tarantino.

Die humor continueert in de momenten waarop de hardnekkige politie-inspecteur (Alec McCowen) de door zijn vrouw geserveerde Franse maaltijden probeert de verorberen. Die beelden zijn doordrenkt met misplaatste Britse xenofobie.

Interessant is ook dat, ondanks dat Foster vanaf het begin wordt gepresenteerd als de ranzige viezerik, de onschuldig opgejaagde Finch nergens de sympathie van de kijker wint. Finch is weliswaar geen moordenaar maar wel een nogal nare vent met een geweldadig verleden. Aangezien hij ook niet buitengemeen slim of erudiet is dient de fascinatie vooral te komen uit het optreden van Foster.

En dat lukt prima. Want met zijn gladde praatjes en griezelige blik steelt hij iedere scêne. Daarbij is hij zichtbaar slimmer en handiger dan de karakters waarmee hij het doek deelt. Daarom is de achteloosheid waarmee hij te werk gaat zo wonderlijk. In zijn jacht op slachtoffers begaat Foster enorm veel slordigheden. Zelfs wanneer hij zijn fouten inziet en die weer probeert te herstellen laat hij een spoor van aanwijzingen achter. Dat hij niet veel eerder wordt gepakt kan dan ook gezien worden als een element van kritiek op de Britse politie en justitie.

Hitchcock was een vakkundig filmmaker, maar wel eentje uit een voorbij artistiek tijdperk. Dat vertaalt zich in naar huidige maatstaven te theatrale vertolkingen. Wie in de wereld van Frenzy belandt zou zich kunnen afvragen waarom al die mensen zo raar tegen elkaar praten. Met name de vertolking van Finch doet door het schreeuwerige stemgeluid nu en dan aan amateurtoneel denken.

Maar daarmee is dan ook het enige serieuze kritiekpunt genoemd op een verder uitstekende en zeker voor zijn tijd opzienbare Hitchcock!

Vandaag kopt De Telegraaf met een merkwaardig bericht over de oren van Matthijs van Nieuwkerk. De hoororganen van Matthijs zouden van het flapmodel zijn en daarom heeft hij dat malle kapsel, dat inderdaad altijd zijn omvangrijke oren bedekt. En hij weigert zijn oren te laten opereren. Schande. Want dat zou Linda de Mol al lang hebben gedaan.

Matthijs zou zijn kapper steevast vragen om zijn haar over zijn oren te laten knippen. Of iets dergelijks. Kennelijk was de Telegraaf aanwezig bij de laatste knipbeurt van Matthijs. Of heeft zij informanten bij de kapperij van Matthijs. Want anders kun je zoiets niet weten.

Toch maar eens Matthijs gegoogeld. En dan ontstaat het beeld van een arrogante ijdeltuit waar niet mee te werken valt. Vind ik allemaal niet interessant. Dat wordt van iedereen gezegd die een beetje succes heeft. Want één ding weten we zeker. Matthijs van Nieuwkerk is een succesvol en vakkundig tv-maker. En dat is toch het belangrijkste.

Als ik toch al roddel over Matthijs zijn die oren natuurlijk niet boeiend. Dat kapsel is veel interessanter. Want Matthijs heeft inmiddels de gezegende leeftijd van 48 jaar bereikt. Die gast ziet er patent uit voor bijna een halve eeuw schade.

Ik zie vooral weinig grijze haren. En zijn haar heeft wel een opvallend constante lengte en een nogal touw-achtige structuur. Had die Telegraaf-informant niet kunnen vragen welke kleurspoeling Matthijs gebruikt? Of had de Telegraaf niet even kunnen uitzoeken of dat haar van Matthijs überhaupt echt is of dat we misschien met een haarstukje of implantaten te doen hebben?

Kijk, dat zijn interessante vragen. Want misschien laat Matthijs niet zijn haar staan om de aandacht van zijn oren af te leiden, maar laat hij zijn oren staan om de aandacht van zijn haar af te leiden.

Wat mij betreft is het haar van Matthijs van Nieuwkerk een twijfelgeval. Maar zegt u het maar; is het haar van Matthijs van Nieuwkerk echt of niet?

In een vorige artikel berichtte ik u al over de gewoonte van het CBS om bedoeld of onbedoeld onze economie te saboteren. Vandaag is het weer zover. Het CBS laat een persbericht uitgaan waarin staat dat de Nederlandse ondernemers ongekend somber zijn over de toekomst.

Jawel, daar gaan we weer. Ik voorspel dat bij het volgende ‘onderzoek’ de ondernemers wederom erg somber zullen zijn. Want zij zullen dan nog het huidige persbericht van het CBS vers in het geheugen hebben.

Wie vraagt überhaupt om dit soort onderzoeken, en wie wordt er, behalve het CBS, beter van dit soort doemdenken? Het CBS zou serieus moeten overwegen om te stoppen met dit soort overbodige en schadelijke berichtgeving. Nu het CBS er in geslaagd is om ons een crisis aan te praten kan al dat belastinggeld vast nuttiger worden besteed!

Vandaag kopt De Telegraaf dat makelaars op dit moment proberen de huizenprijzen overeind te houden door gebruik te maken van verboden prijsafspraken. Makelaars hebben echter al eeuwen een werkwijze die prijsafspraken uitlokt.

Want wat gebeurt er als wij een makelaar inschakelen voor de aankoop van een pand? Die gaat in onderhandeling met de makelaar van de verkoper. En daar bent u helemaal niet bij aanwezig. Beide makelaars krijgen een percentage van de verkoopsom. Hoe hoger de verkoopprijs is, hoe meer geld de kopende en de verkopende makelaar verdienen. Beide makelaars hebben dus belang bij een zo hoog mogelijke verkoopprijs. Dit is een voor de consument zeer nadelige belangenverstrengeling.

Makelaars profileren zich weliswaar als onafhankelijk, maar zij hanteren een eeuwenoud verkoopmodel dat die onafhankelijkheid zwaar op de proef stelt. Makelaars zouden veel geloofwaardiger zijn wanneer zij een verkoopmodel zouden hanteren dat geen wederzijdse parallelle belangen bevat.

Er zijn diverse modellen voor de beloningstructuur van makelaars denkbaar die dit bezwaar niet kennen. Zo zouden makelaars, zowel kopende als verkopende, voor een vast tarief of een uurloon kunnen werken dat niet gerelateerd is aan de verkoopsom. Ook kan worden gekozen voor een model waarbij de verkopende makelaar een percentage krijgt van de verkoopprijs en de kopende makelaar ook, maar dan omgekeerd evenredig. Dus hoe hoger de verkoopprijs, hoe lager de beloning voor de kopende makelaar. Dan is er voor de kopende makelaar een reden om de prijs naar beneden te onderhandelen. Die reden ontbreekt nu volledig.

Ook zou de factor tijd een rol moeten spelen in de tariefstructuur van makelaars. Want het huidige systeem moedigt de makelaar op geen enkele wijze aan om zijn werk snel te doen. Indien een makelaar maanden niets doet en het huis aan een toevallige belangstellende wordt verkocht, krijgt hij nog steeds duizenden Euro’s uitbetaald. En maanden wachten op een koper kost de klant kapitalen aan dubbele maandlasten. Dus eigenlijk zou de courtage van de makelaar na iedere maand dat het pand niet is verkocht bijvoorbeeld met 20 procent moeten afnemen. Als een makelaar na een half jaar nog niet heeft verkocht zou het recht op vergoeding moeten vervallen.

Maar het beste is misschien om helemaal geen makelaar te gebruiken. Zeg zou zelf, wat voegen die lui nu voor waarde toe? De geringe toegevoegde waarde die ze leveren is absoluut niet de absurde makelaarstarieven van duizenden Euro’s waard.

Het kadaster maakt vandaag bekend dat de prijzen van de in Nederland verkochte woningen in de periode oktober-november 2008 met ruim 5 procent zijn gezakt. Dit is de grootste prijsdaling sinds 1980. Koopjesjagers kunnen in 2009 hun slag gaan slaan en eindelijk die langverwachte doorzonwoning in de Vinex aanschaffen. Althans, het deel van de Nederlanders dat in 2009 nog werk heeft.

De sterke daling wordt vooral veroorzaakt doordat nieuwe woningen sterk in prijs dalen. De prijs van bestaande woningen zakt nauwelijks.

Het aantal verkochte woningen is in Nederland in een maand tijd met bijna 30 procent gedaald.
De oorzaak hiervan kan mede liggen in de neiging van huiseigenaren om hun woning niet te koop te zetten in stagnerende markt. Het krimpende aanbod van woningen maakt het ondanks de dalende prijzen dus toch weer moeilijker voor kopers om een woning te vinden. Dit kan tot gevolg hebben dat de prijsdaling weer enigszins wordt gedempt.

Ik had mij voorgenomen om die narigheid verder te laten rusten. Maar vandaag kreeg ik te maken met een voorval dat het prutswerk van TNT Post weer volledig actueel maakte. Daarom wil ik graag voor u op een rijtje zetten met welke terreur ik te maken kreeg bij het huren van een postbus bij TNT Post.

Natuurlijk kan uw persoonlijke ervaring met TNT Post beter zijn. Dat hoop ik van harte. Maar ik heb gemerkt dat deze firma op zo veel niveaus fouten maakt, dat ik niet meer kan geloven dat mijn verhaal een incident betreft.

Dit artikel is vrij lang. Maar voor wie serieus overweegt een postbus bij TNT Post te huren is het echt de moeite waard om dit te lezen. Lees en huiver: hoe TNT Post haar klant wegjaagt in 17 stappen.

1) In 2006 wilde ik bij TNT Post (toen TPG Post geheten) een Postbus openen. Ik vroeg de postbus aan via de website van TNT Post. Ik kon op de website kiezen uit een aantal locaties op een lijst. Ik koos op de lijst voor locatie A, dat was dicht bij mijn woning. Enkele dagen na mijn aanvraag ontving ik een bericht van TNT Post. Locatie A was volgens TNT Post geen postbuslocatie. TNT Post bood op dat moment dus postbussen aan op een locatie waar helemaal geen postbussen bestonden. Was ik toen maar argwanender geweest.

2) Enigszins geërgerd vroeg ik een nieuwe postbus aan. Na enkele dagen ontving ik een brief van TNT Post. Er was voor mij een postbus geopend op locatie B, maar dat was wel behoorlijk ver van huis. TNT Post stelde dat ik de sleutels van de postbus kon ophalen op locatie B. De brief noemde echter alleen de straatnaam van locatie B. Huisnummer en telefoonnummer werden niet genoemd. Ook de openingstijden van locatie B werden niet genoemd. TNT Post bood op haar website een zoekformulier voor postbuslocaties. Als ik daar het postcodegebied van locatie B invulde meldde de website van TNT Post dat die postcode niet bestond. Hoe kon dat nu weer? TNT Post beschikte over een telefonisch informatienummer voor postkantoren (30 cent per minuut, eerst een langdurig onzin-menu doorlopen). Maar dat nummer stelde dat er in het postcodegebied van locatie B helemaal geen postkantoor bestond. Ik beschikte dus inmiddels over een postbus. Maar TNT Post liet op geen enkele manier toe dat ik er achter kwam waar die postbus zich bevond.

3) Er zat dus niets anders op dan op mijn vrije middag op goed geluk naar locatie B te rijden om te zien of ik daar de postbuslocatie kon vinden en mijn sleutels kon ophalen. Ondanks navraag bij winkeliers en buurtbewoners leek het postkantoor op locatie B onvindbaar. Na langdurig zoeken vond ik uiteindelijk een postsorteercentrum. Niet eens op locatie B. Maar in de omgeving van en niet eens zichtbaar vanaf locatie B. Uit een bord op de gevel bleek dat dit de postbuslocatie moest zijn. Het loket van die locatie was echter gesloten met een rolluik. TNT Post had kennelijk niet zo veel zin om haar klanten te helpen. Want op een briefje stond dat het loket alleen geopend was van maandag tot en met vrijdag van 9.00 tot 9.30 uur ‘s ochtends. Ik was ten gevolge van de gebrekkige communicatie van TNT Post voor niets afgereisd naar locatie B. En ik kon mijn postbus nog steeds niet gebruiken.

4) Omdat ik inmiddels al een week betaalde voor mijn postbus, en ik het postbusnummer aan diverse partijen had doorgegeven, wilde ik mijn postbus toch echt graag in gebruik nemen. Dus dan maar vrij nemen van mijn werk om ‘s ochtends de postbussleutels op te halen. Op het door TNT Post voorgeschreven tijdstip meldde ik mij de volgende week bij het loket van locatie B. Het loket was desondanks weer gesloten. Op de balie bevond zich een drukknop. Toen ik er op drukte klonk een luide bel in het pand. Aan de andere kant van het rolluik bevond zich hoorbaar personeel van TNT Post. Maar ondanks langdurig bellen kwamen zij mij niet helpen.

5) Hoewel ik inmiddels het kookpunt had bereikt dacht ik TNT Post nog een kans te willen geven. De volgende week stond ik wederom op het voorgeschreven tijdstip bij het loket. Het loket was deze keer open. Maar de jongeman achter de balie vertelde dat mijn postbus nog niet klaar was en dat hij geen sleutels had. Hij zei dat de sleutels de volgende week klaar zouden liggen. Hij kon mij geen telefoonnummer geven dat ik vooraf kon bellen.

6) De week daarna ben ik wederom afgereisd naar locatie B. Er was nu een andere TNT Post medewerker aanwezig. Hij kon mij alleen maar melden dat hij geen idee had waar de sleutels waren. Hij toonde geen enkele bereidheid naar de sleutels te zoeken of om te bellen met collega’s, ondanks dat ik daar expliciet om vroeg. Ik was dus voor een 4e keer voor niets naar locatie B afgereisd en stond door wanprestatie van TNT Post wederom met lege handen. Ik betaalde al 3 weken voor mijn postbus en ondertussen hadden diverse partijen mogelijk post naar die vervloekte postbus gestuurd.

7) De maat was vol en ik wilde een klacht indienen. Maar dat kon niet op de website van TNT Post. Daar mag je alleen maar vragen stellen. Het werd een boze mail aan TNT Post inclusief een schadeclaim van 170 Euro. Dit bedrag bestond uit compensatie voor het feit dat ik al 3 weken niet bij mijn postbus kon, vervoerskosten voor 4 keer heen en weer rijden en de vergoeding van de uren die ik van mijn werk had moeten opnemen.

8> Nu was TNT Post plotseling snel van reageren. Aan schade vergoeden deden ze niet. Dat was mijn eigen probleem. En ze zouden de postbussleutels per post naar mij sturen. Daarmee was het voor TNT Post afgehandeld. Wat een stelletje schoften. Maar goed. Uiteindelijk had ik na een maand gepruts van TNT Post eindelijk mijn postbussleutels.

9) Na enkele maanden viel het mij op hoe weinig post ik in mijn postbus ontving. Het postbusadres was toch bekend bij veel partijen? Ik had toch een bankrekening met de postbus als adres? En daar ontving ik ook al geen afschriften van. Heel ververlend allemaal. De TNT Post medewerkers ter plaatse waren op zijn best van 9.00 tot 9.30 uur ‘s ochtends aanspreekbaar en hadden geen telefoonnummer. Dus daar had ik niets aan. Ik heb diverse keren met de klantenservice van TNT Post gebeld maar die begrepen niets van het probleem.

10) Omdat alle voor de postbus bestemde post al maanden leek te verdwijnen deed ik maar eens een test. Ik stuurde een envelop naar mijn eigen postbus. En inderdaad, die envelop kwam nooit aan. Ik maakte mij inmiddels ernstig zorgen. Dus ik belde mijn bank met het verzoek geen afschriften meer naar mijn postbus te sturen. Mijn bank vertelde mij dat zij inmiddels mijn bankrekening hadden geblokkeerd! Want ieder afschrift dat zij naar mijn postbus stuurde werd direct door de medewerkers van TNT Post retour afzender gestuurd. Wat was hier nu weer gaande?

11) Om een lang verhaal kort te maken. Door een fout in de administratie van TNT Post dachten de medewerkers van locatie B dat mijn postbus onverhuurd was. Dus stuurden zij alle aan mijn postbus gerichte post direct weer terug naar de afzender. En in de gevallen waarbij dat niet mogelijk was hebben ze de post uiteindelijk maar weggegooid. En dit alles zonder enige poging tot overleg met mij. Dit is waar het geknoei van TNT Post werkelijk alle grenzen te buiten ging. Maar het werd nog erger.

12) Wederom stuurde ik een woedende mail naar TNT Post en verzocht ik ze om met hun tengels van mijn post af te blijven. Inmiddels liep de door TNT aangerichte schade aardig in de papieren dus dit moest echt stoppen.

13) Weer 2 maanden verder was er nog steeds niets verbeterd. De medewerkers van TNT Post bleven mijn post kwijt maken. Ik heb toen weer een envelop naar mijn eigen postbus gestuurd. Deze keer had ik op achterkant duidelijk mijn huisadres geschreven. En jawel, binnen een paar dagen lag die zelfde envelop weer thuis op mijn deurmat. Met een stempel ‘retour afzender’ er op. Plus de naam van de TNT Post medewerker die met zijn vuile tengels al maanden mijn post saboteerde! Dat was nog eens waardevolle informatie. Wat zou ik daar eens mee gaan doen?

14) Maar inmiddels had ik het opgegeven. Klant zijn van TNT Post kostte mij te veel schade, tijd en ergernis. Ik stuurde TNT Post dus een mail waarin ik de postbus opzegde. Ik vroeg om een schriftelijke bevestiging van die opzegging. Die kreeg ik niet. Wat ik wel kreeg was een mail met het verzoek om mijn sleutels in te leveren. Dat moest natuurlijk weer bij die prutsers aan het loket van locatie B. Wederom nam ik vrij van mijn werk om op de voorgeschreven tijd de sleutels in te leveren. De medewerker van locatie B stelde echter dat zij nooit sleutels innemen. Ik was dus zelfs deze laatste keer voor niets naar locatie B gereden.

15) Een maand later zag ik op mijn bankafschrift dat TNT Post 122 Euro van mijn rekening had afgeschreven. Dat is precies de jaarlijkse huur voor een postbus. Maar die had ik al een maand geleden opgezegd. Ik liet mijn geld onmiddelijk terug storten en stuurde TNT Post een mail met het verzoek om voortaan geen geld meer van mijn rekening af te schrijven. Ik was al een maand geen klant meer bij ze. TNT Post stelde dat opzegging en facturering elkaar waarschijnlijk gekruist hebben. Het probleem was nu echt opgelost.

16) Het jaar daarop verhuisde ik. Ik heb mijn verhuisbericht maar liefst 5 keer naar TNT Post gestuurd. Maar zij bleven hun ongevraagde reclamefolders naar mijn oude adres sturen. Op een dag verscheen er op mijn oude adres ook een factuur. Voor een postbus! Ik heb TNT Post toen in een mail gesmeekt om alsjeblieft nooit meer klant bij ze te hoeven zijn.

17) Het is inmiddels weer een jaar later. Vandaag zag ik op mijn bankafschrift dat er wederom 122 Euro was afgeschreven door TNT Post! Ik heb inmiddels mijn rekening laten blokkeren voor afschrijvingen van TNT Post. Wat kan ik verder nog doen om van die idioten verlost te worden?

Ik heb de afgelopen jaren wel 10 keer boze mails naar TNT Post gestuurd. Iedere keer beloofden zij weer beterschap en iedere keer hielden zijn geen belofte of verzonnen zij daarna een nieuwe manier om mij lastig te vallen. Daarom heb ik besloten niet meer met ze te communiceren. Dat heeft in twee jaar tijd tot niets geleid. Liever waarschuw ik u voor TNT Post. Dan heeft alle ellende die zij mij hebben bezorgd nog een doel gehad.

Ik ben niet religieus. Maar dat TNT Post überhaupt klanten heeft is in mijn optiek een waarachtig godswonder!

Update 7 februari 2010. Wie in Google zoekt op ‘TNT Postbus’ vindt dit artikel inmiddels op een royale 4e plaats. duizenden bezoekers lazen dit artikel. In de comments en via e-mail krijg ik veel bijval. Ik wil jullie daar hartelijk voor bedanken. Kennelijk is het mogelijk om met het schrijven van een stukje een probleem om te zetten in een bescheiden succesje.

In de jaren ’80 van de 20ste eeuw werd verzonnen dat de publieke sektor drastisch moest worden ingeperkt. De overheid moest vooral kleiner worden. Dus werden in Nederland talloze banken, scholen, ziekenhuizen, energiebedrijven, waterbedrijven, woningcorporaties, de postbezorging en het openbaar vervoer geprivatiseerd.

Want al die instanties waren veel te groot, duur, traag en arrogant geworden. Door er echte commerciële bedrijven van te maken zouden zij zelf verantwoordelijk worden voor hun eigen winst en verlies. Dat zou er vanzelf toe leiden dat zij burgers weer als klanten gingen zien, hun tarieven zouden dalen en hun bedrijfsvoering efficient zou worden.

Wie toen had opgelet kon al weten dat het allemaal mis zou gaan. Want het eerste wat de kersverse managers deden met hun zojuist verworven vrijheden was het verhogen van hun eigen salarissen. Het door de belastingbetaler opgebrachte startkapitaal werd direct ingezet voor zelfverrijking.

Deze brutale vorm van diefstal werd gemaskeerd met nieuwe management-praat: ‘marktconformiteit’ werd het genoemd. Want in andere bedrijven lagen de salarissen van topmanagers ook zo hoog. Dus kon je niet achterblijven. Gemakshalve werd vergeten dat die ‘andere’ bedrijven geen publieke functie hebben. Wat kan mij het schelen dat de topmanager van Heineken miljoenen verdient? Als mij dat stoort koop ik wel bier van een andere brouwer.

Maar dat argument ging voor de geprivatiseerde overheidsbedrijven niet op. Want de beloofde concurrentie bleef goeddeels uit. En daar waar wel concurrentie was maakten voormalige overheidsbedrijven handig gebruik van de jarenlang bij burgers ingesleten angst om naar een concurrent over te stappen.

Na 20 jaar is de girorekening van de Postbank nog steeds de standaard in het betalingsverkeer en kan ik nog steeds alleen maar kiezen voor treinen van de Nederlandse Spoorwegen. De voormalige ambtenarenclub TNT heeft nog steeds het monopolie op postbussen in handen. En in mijn woonplaats heeft Eneco nog steeds het monopolie op het leidingnetwerk voor energie. Het mag niet verbazen dat er voor deze bedrijven weinig aanleiding is om betere producten voor lagere prijzen te leveren.

Vandaar dat de spaarrente van de Postbank al meer dan 10 jaar beschamend laag is, zij de klant laat betalen voor niet bestaande overschrijvingen en dat een aantal van haar beleggingsfondsen het slechtst presteren van de gehele branche.

Treinen rijden nog steeds niet op tijd, de prijzen van treinkaartjes stijgen onredelijk snel en je staat rustig een half uur in een weiland stil zonder enige vorm van uitleg door de spoorwegen.

En TNT, tja… Ik kan u uit eerste hand bevestigen dat dit voormalige staatsbedrijf postbussleutels kwijt maakt, poststukken zonder overleg aan de afzender retourneert en ondanks 5 verzoeken een simpele adreswijziging niet in haar administratie verwerkt.

In de energiesektor spant men misschien wel de kroon. Want het voormalige overheidsbedrijf Eneco zou echte ‘concurrenten’ krijgen waardoor de energiemarkt zou worden geliberaliseerd. Daar komt natuurlijk niets van terecht. Want geen enkele ‘concurrent’ krijgt toestemming om zijn eigen leidingnetwerk aan te leggen. Daarom zijn al die energie-concurrenten afhankelijk van de tarieven en voorwaarden die Eneco ten aanzien van dat leidingnetwerk hanteert.

Dus durft Eneco zonder het schaamrood op de kaken vandaag bekend te maken dat gas 15% duurder wordt en electriciteit zelfs 20%! Terwijl de prijs van een vat olie dit jaar is gezakt van 150 dollar naar minder dan 40 dollar! En als klap op de vuurpijl krijgt de topman van Eneco een miljoenensalaris! Wat een dievenbende.

Ik wacht in spanning af of de belangrijkste economische les van de afgelopen 20 jaar langzaam doordringt tot de politiek. Zaken van publiek belang dienen te worden bestuurd door publieke organen. Daarom moet de privatisering van het openbaar vervoer, de energievoorziening, de postbezorging, en enkele andere voor het functioneren van een samenleving cruciale zaken, ongedaan worden gemaakt. Dit soort bedrijven hoort thuis in handen van de overheid. En als dat een beetje inefficient is neem ik dat graag voor lief. Alles beter dan het prutswerk en de zakkenvullerij die nu plaatsvindt ten koste van de burger.

Eergisteren, op 13 december 2008, overleed op 85-jarige leeftijd de Duitse acteur Horst Tappert. Tappert was een monument in de Duitse televisie- en film-industrie en verwierf grote bekendheid met zijn rol als hoofdinspecteur Stephan Derrick in de duitse crimi ‘Derrick’. Deze serie liep maar liefst 25 jaar (van 1974 tot 1998), telt in totaal 281 afleveringen en werd in 104 landen vertoond. Pas 10 jaar geleden, toen Tappert 75 jaar was geworden, vond hij het tijd om te stoppen.

Derrick leverde een gedistingeerd antwoord op de veelal Amerikaanse misdaad-series waarmee de wereld in de jaren ’70 van de 20ste eeuw werd overspoeld. Derrick ging niet over schieten en tieten. Derrick trok zeer zelden zijn dienstwapen en was bijna nooit in fysiek geweld betrokken. In plaats daarvan werd in Derrick veel gesproken. De dader was meestal al vroeg in de aflevering bekend. Vervolgens ging het om het psychologische kat- en muisspel waarmee Derrick de daders en getuigen tot hun verhaal wist te brengen.

Derrick vertegenwoordigde een aantal basiswaarden waar ik mij goed in kon en kan vinden. Hij rookte niet. Was zeer matig met alcohol. Hij dacht eerst na voordat hij iets deed, bleef altijd rustig en verloor nooit zijn geduld. Derrick werkte hard, ook in het weekend en ‘s avonds en was kennelijk een solist. Ik kan mij in ieder geval geen aflevering herinneren waarin collega’s of bazen opdoken. Behalve dan zijn trouwe assistent Harry Klein, vertolkt door Fritz Wepper.

Hieronder voor de liefhebber een zeldzaam fragment waarin Derrick tegen zijn gewoontes in een brutale apenkop tegen de grond mept.

Al meer dan een jaar wacht ik op het moment dat ik ‘The Dark Knight’ van regisseur Christopher Nolan mag zien. In de bioscoop heb ik de film moeten missen. Maar inmiddels heb ik de DVD drie keer achter elkaar gezien. Dit vervolg op het uitstekende ‘Batman Begins’ heeft vanaf het moment dat de productie startte hoge verwachtingen gewekt.

Dat had veel te maken met de geruchten die de ronde deden over de gedragingen van acteur Heath Ledger op de set. Ledger zou zich al maanden opsluiten in een hotelkamer en leven als een kluizenaar. Bovendien ging hij tijdens de opnames zodanig op in zijn rol als “The Joker” dat zijn collega’s bang van hem werden. Deze berichten bezorgden de film al snel een media-hype.

Toen de nog maar 28-jarige Ledger vlak na het afronden van de opnames op 22 januari 2008 onder merkwaardige omstandigheden om het leven kwam, was het hek van de dam. Er ging geen dag voorbij of de kranten stonden vol met nieuwe, vaak mysterieuze berichten over de film.

Het leek er daarbij soms op alsof de dood van Ledger werd gebruikt om The Dark Knight een massale hoeveelheid gratis media-exposure te geven. Hoe dan ook werd The Dark Knight de meest succesvolle film van 2008. Met een opbrengst van bijna een miljard dollar is The Dark Knight de op 3 na best verkochte film aller tijden. Dat miljard is tot stand gekomen met de verkoop van bioscoopkaartjes. Daarbij komt nog het geld dat zal worden verdiend met de verkoop van DVD’s, games en merchandise.

Voor degenen die niets hebben met het genre of het karakter van deze film: ja, de film gaat over een vent in een vleermuispak die van de daken springt en boeven vangt. Het avontuurlijke neefje van Sinterklaas dus. En ja, dit is een actiefilm, dus je moet niet opkijken van onzinnige ontploffingen, overbodige knokpartijen, fysiek onmogelijke auto-achtervolgingen en potsierlijke high-tech snufjes. In het actie-genre is dat nu eenmaal het jasje waarin de boodschap is verpakt.

Bij 90 van de 100 van de actiefilms ontbreekt die boodschap overigens. Van de resterende 10 is er 1 waarvan de boodschap zó intens, zó herkenbaar en zó schokkend is, dat u er weken na het zien van de film nog steeds rillingen van krijgt. Die film heeft u nu gevonden.

Hoewel duizenden meer getalenteerde recensenten het waarschijnlijk al veel beter hebben gedaan, wil ik u toch in mijn eigen woorden uitleggen waarom The Dark Knight de meest briljante film van 2008 is.

The Dark Knight is eigenlijk geen film maar een statement dat zich op verschillende niveaus manifesteert. En iedere keer wanneer je denkt te weten hoe de vork in de steel zit twijfel je of je überhaupt nog met bestek bezig bent.

Regisseur Christopher Nolan wil met The Dark Knight geen goed nieuws brengen. Integendeel, hij wil ons wijzen op het grote gevaar van angst. In de film wordt Gotham City (een metafoor voor de door onlusten en armoede afgezakte Amerikaanse grootsteden) geteisterd door The Joker, een ongrijpbare schurk. Niet fysiek ongrijpbaar, want The Joker laat zich herhaaldelijk kansloos door titelheld Batman (The Dark Knight, vertolkt door Christian Bale) tegen de grond beuken, maar mentaal ongrijpbaar. Niemand begrijpt zijn motief, plan of doel. Daardoor blijft hij zelfs wanneer hij achter tralies zit ongrijpbaar voor de politie-mensen die hem vasthouden en verhoren.

The Joker speelt vrienden tegen elkaar uit en verenigt vijanden in instabiele coalities waaraan beide partijen ten onder gaan. Hij wakkert ijdelheid en eigenbelang van topfiguren aan die daardoor ongemerkt hun eigen graf graven. Door middel van chantage maakt hij anderen mede verantwoordelijk voor zijn eigen wandaden. En vooral, hij zet vragen en onzekerheid om in wantrouwen en angst.

Het resultaat is dat een hele samenleving stuk voor stuk uit elkaar valt. Zelfs de tot op dat moment onkreukbare helden van deze film laten zich door The Joker voor schut zetten en slaan ernstig aan het twijfelen over elkaar en zichzelf. We staan erbij, we kijken er naar, we begrijpen nog maar net wat er is gebeurd maar zijn volkomen machteloos tegen dit soort gedrag. The Joker demonstreert perfect hoe ongelooflijk gevaarlijk de combinatie van intelligentie en gewetenloosheid kan worden ingezet om onzekerheid om te zetten in een allesverwoestende angst. Wat richten spierballen en kogels uit tegen zo’n vijand?

De gedragingen van The Joker lijken in eerste aanleg vooral op cartooneske bijdehandheid. Maar naarmate de film vordert vervliegt die afstandelijkheid, worden zijn acties herkenbaar en kruipt het intimiderende gedrag van The Joker in de kijker. Steeds minder gaat het om het bloedvergieten en meer om de intimiderende mentale spelletjes waarin deze psychopaat behagen lijkt te scheppen.

Heeft een familielid u ooit eens op dezelfde manier in de hoek gezet toen u nog een kind was? Bent u vorige week niet op een vergelijkbare wijze uitgespeeld tegen een bevriende collega? Heeft u misschien het idee dat uw leidinggevende ook dit soort psychologische trucs toepast om de macht te behouden? Lijken sommige gedragingen van The Joker niet een beetje op de manier waarop populistische politici proberen ons angst in te boezemen voor terroristen? En tot welk niveau moeten we ons verlagen om de burger bescherming te bieden tegen dat soort lui?

De indringende boodschap van deze film wordt perfect gemanifesteerd door de fenomenale acteerprestatie van Heath Ledger. U moet deze vertolking met eigen ogen zien om te begrijpen wat ik daarmee bedoel. De vertolking is volkomen tijdloos en contextloos. Er is werkelijk niets zinnigs te zeggen over zijn leeftijd, afkomst of overtuiging. De hele fim door blijft The Joker daardoor een onberekenbare factor. Ledger trekt met zijn indringende vertolking iedere scêne volledig naar zich toe. Ondanks dat hij tegenspel krijgt van grote talenten zoals de formidabele Christian Bale, Gary Oldman, Morgan Freeman en Michael Caine gaat het toch eigenlijk om de momenten waarin Ledger in beeld is. Alles daartussen is, hoewel zeer vakkundig gemaakt, vulling.

De soms nerveus ogende trekjes van The Joker (het likken aan zijn mondhoeken, het plichtmatig fatsoeneren van zijn absurde kapsel, het kantelen van zijn hoofd en opzetten van grote ogen) en zijn kennelijk door gemankeerde ledematen verhinderde loopje, maken hem op sommige momenten aandoenlijk. Wij vragen ons af hoe het zover is gekomen dat een bijna zielig ogend mannetje tot zulke wandaden in staat is. Misschien als kind misbruikt of mishandeld? Is het wel allemaal zo zwart-wit met deze schurk? En is de aanpak van het kwade of ongewenste toch niet iets genuanceerder dan gewoon de beuk er in? En met de twijfel die daarmee is gezaaid heeft The Joker u in een nieuwe cirkel gevangen.

Dat The Dark Knight in het laatste kwartier iets aan kracht inboet door een bijna plichtmatige optimistische boodschap kan na twee uur geniale cinema niet meer verhinderen dat dit inderdaad dé film van het jaar 2008 is.

Complot-denken is vooral in de Verenigde Staten erg populair. Meestal ben ik daar niet van. Maar deze keer heb ik een eigen complot-theorie: de economische recessie wordt misbruikt door een complot van overheid, banken en media. En dat complot loopt inmiddels gierend uit de hand. Lees en huiver.

In een vorig artikel ben ik uitgebreid ingegaan op de ‘noodsteun’ die de laatste maanden royaal door onze overheid wordt verstrekt. Die noodsteun, feitelijk gewoon uw en mijn belastinggeld, komt terecht bij de banken en nu ook de media, sektoren die de afgelopen tien jaar door slecht management in problemen zijn gekomen. Dat heeft niets te maken met de recessie van de afgelopen maanden.

Is het niet merkwaardig dat onze overheid probeert de economie te redden door uw en mijn belastinggeld te pompen in bedrijven die hebben laten zien dat ze daar niet mee kunnen omgaan? Om te laten zien waarom dit gebeurt is het belangrijk te weten er nu als grote winnaars uit de economische recessie komen.

Ten eerste zijn dat diverse banken en verzekeraars, vooral Fortis, ING en AEGON. Die krijgen miljarden Euro’s overheidssteun, een vrijbrief om duizenden werknemers te ontslaan en een unieke kans om voor een spotprijs hun eigen aandelen terug te kopen. Daarbij wordt het gepruts van hun falende managers verdoezeld door het aantreden van nieuwe directies. De slecht presterende managers mogen met een mooie doorbetaling genieten van een vervroegd pensioen.

De tweede categorie grote winnaars vindt u bij de media, zoals kranten, televisie en radio. De inkomsten van deze sektor worden al 10 jaar volledig uitgehold doordat partijen zoals Google een succesvol advertentie-model op het Internet toepassen. Daarbij is er al jaren geen echt nieuws meer. De voortslepende oorlog in Irak levert nauwelijks nog interessante berichten op. Dus er is weinig kans voor redacties en journalisten om zich te bewijzen. Maar de economische recessie, die is om van te smullen. Een waar geschenk voor de media! Tegenwoordig staan de kranten, tijdschriften en tv-magazines weer vol met berichten over instortende beurskoersen, winstwaarschuwingen, alarmerende onderzoeken en commentaren van analisten. En ook de heroïsche artikelen over hoe onze regering de economie redt doen het erg goed bij het publiek. Daarbij valt op hoe weinig kritisch de media zijn over het optreden van deze regering. Als klap op de vuurpijl krijgen de media de kans om met de noodsteun van de overheid hun verouderde redacties en bedrijfsmodellen op de schop te nemen en te investeren in modernisering.

Er is een derde grote winnaar in deze economische recessie. Dat is de overheid. De regeringspartijen staan er al jaren beroerd voor in de peilingen en zijn hard op weg naar een historische nederlaag in de verkiezingen. Wat zij nodig hadden was een gewillig slachtoffer dat gered kon worden. Gelukkig waren de banken in nood en konden Balkenende en Bos met uw en mijn belastinggeld de held uithangen. Op die manier lijkt ons kabinet toch weer te bestaan uit flinke mannen en vrouwen die dit land daadkrachtig besturen. Ze zouden er zomaar de volgende verkiezingen mee kunnen winnen.

Het complot was dus simpel. De door slecht management op de rand van de afgrond balancerende banken hadden geld nodig en een excuus om veel mensen te ontslaan. Deze slachtoffers hadden een redder nodig. Onze regering bevindt zich dicht bij een historische verkiezingsnederlaag en had juist een slachtoffer nodig om vervolgens zelf als redder te kunnen optreden. Om dit heldhaftige optreden in beeld te brengen waren de media nodig. In ruil voor hun loyale medewerking aan dit toneelstuk krijgen zijn nu een tas met belastinggeld.

U gelooft er niets van? Er komt een parlementair onderzoek naar de manier waarop onze regering de economische recessie aanpakt. Misschien gebeurt dat omdat meer mensen in een complot geloven. We gaan het zien…

Sinds het begin van de economische recessie staan de kranten vol over een tot voorheen vrij onbekend fenomeen: noodsteun. Noodsteun werd in eerste aanleg verstrekt in de financiële sektor, en dan vooral aan Fortis. Fortis ging bijna failliet en dus zouden duizenden Nederlanders hun baan verliezen.

Dat mocht niet gebeuren, vond de overheid. Dus kocht de Nederlandse staat Fortis voor 16,8 miljard Euro. En passant werd 20 miljard Euro gereserveerd voor andere banken die ook zin hadden in een stoot belastinggeld. ING en AEGON deden gelijk een greep in de kas. Waarom zou je dat geld toch laten liggen? Straks pakt een ander het! Mooi geregeld toch? De staat grijpt in en niemand verliest zijn baan. Wat hebben wij toch een verstandige en daadkrachtige overheid.

Toch zit mij iets niet lekker. Waarom ging Fortis ook al weer failiiet? Dat kwam doordat het bedrijf slechte managers heeft die het bedrijf kapot maakten. Als Fortis failliet was gegaan hadden duizenden mensen hun baan verloren. Die hadden dan een uitkering moeten krijgen. En dat moet de overheid allemaal betalen. Nu is Fortis een staatsbank geworden. En moet de overheid dus de salarissen van al die Fortis-medewerkers betalen. En dat is veel duurder dan die uitkeringen.

Maar dacht u werkelijk dat met de noodsteun aan Fortis voorkomen wordt dat mensen hun baan verliezen? Want dat is namelijk flauwekul. Die 16,8 miljard Euro om Fortis overeind te houden komt niet uit een pot aan het einde van de regenboog. De Nederlandse overheid moet dat geld ergens vandaan halen. Dat kan een overheid maar op twee manieren doen. Bezuinigen of lenen.

Wanneer de overheid moet bezuinigen om de aankoop van Fortis te betalen, dan is er straks minder geld voor bijvoorbeeld onderwijs, zorg en cultuur. En dan vallen daar dus de ontslagen. Als de overheid geld leent om Fortis overeind te houden, moet zij daar rente over betalen. En wie betaalt dat? Precies, u en ik. In de vorm van hogere belastingen. En hogere belastingen zijn slecht voor onze bedrijven. Die moeten daardoor mensen ontslaan.

Dus iedere keer wanneer onze overheid een tas geld tevoorschijn tovert om een onderneming of een hele bedrijfstak te redden, schuift zij de ellende en ontslagen gewoon door naar andere sektoren.

Gisteren hebben de media, en dan vooral de kranten, alarm geslagen. Door de economische recessie, die ze ons zelf hebben aangepraat, verliezen ze plotseling een heleboel centjes, zeggen ze. Wat een toestand, denkt onze overheid. En nog dezelfde dag belooft onze regering een plan voor noodsteun aan de traditionele media.

Maar dat is gek. Al tien jaar lang gaan de dagbladen, tijdschriften en tv-magazines er op achteruit. Steeds minder lezers/kijkers en steeds minder inkomsten. Waarom is dat? Omdat de media in een aantal gevallen niet met hun tijd meegaan. Nieuws drukken op papier is traag, duur en vervuilend. Daarom lezen steeds meer mensen hun nieuws op het Internet. En daar hebben bedrijven zoals Google en Yahoo de advertentie-markt in handen.

De dagbladen hebben jaren gelegenheid gekregen om hun bedrijfsmodel hierop aan te passen. In plaats daarvan piepen ze nu om noodsteun. En u weet inmiddels wat dat betekent: een pot met geld die uiteindelijk door u en mij moet worden opgebracht.

Zo is ‘noodsteun’ inmiddels verworden tot een landelijke kapitaalverhuizing. Geld wordt op grote schaal verplaatst naar bedrijven die in het verleden weinig innovatief en efficiënt zijn geweest.

Al met al lijkt de door de overheid verstrekte ‘noodsteun’ een instrument van willekeur dat slecht management beloont. Er zijn de afgelopen maanden ontzettend veel bedrijven in problemen geraakt. Ook gezonde bedrijven die al jaren uitstekend worden bestuurd. Maar het geld komt terecht bij slechts enkele bedrijven en sektoren die al jaren lang inefficiënt en ouderwets worden gerund. En dat is niet de bedoeling van noodsteun. Noodsteun geef je aan slachtoffers. Slachtoffers die door een calamiteit worden overvallen. Niet aan bedrijven die voor een belangrijk deel hun eigen problemen hebben veroorzaakt.

Het zou interessant zijn om te weten waarom de noodsteun nu precies terecht komt op de plekken waar je het vanuit economische efficiëncy niet zou verwachten. Misschien wordt het tijd dat er iemand uit de school klapt.

Wederom een video van een schip in slecht weer. Op sommige momenten wordt dit schip volledig uit het water getild door de golven. Soms vraag je je af hoeveel zin het heeft om dijken en dammen te bouwen. Als de zee er langs wil doet ze dat toch wel.

Het vrachtschip dat u op dit filmpje ziet is in een zware storm terecht gekomen. Het schip flink zwaar bij iedere golf maar toch heeft de bemanning gezellig de radio aan. Als slome landrot vraag ik me steeds af of de volgende golf het schip naar de bodem van de oceaan zal brengen. Ongelooflijk dat zo’n groot schip zo makkelijk een speelbal wordt van de natuurkrachten.

Frank Caliendo is een zeer succesvolle Amerikaanse komiek die vooral bekend is om zijn goede imitaties. Vooral zijn impressies van de presidenten G.W. Bush en Clinton zijn fameus. Spoel het filmpje direct door naar 3 minuten en 20 seconden om te zien hoe hij een perfecte Bush neerzet. Het is niet alleen de stem maar ook de gelaatsuitdrukking die hij tot in detail beheerst.

Vandaag in de serie ‘Huizen onder een ton’ deze keurige 2 onder 1 kap woning in Wiuwert te Friesland. De woning ligt tussen Leeuwarden en Sneek en dicht in de buurt van de Friese meren. Met 95 m2 is deze woning niet echt groot. Ook komt de woning uit de huursektor. En woningen uit de huursektor worden meestal opgeleverd met een zeer eenvoudige keuken en een simpel toilet. De wanden zijn meestal van kaal beton of kalk en op de vloeren ligt geen vloerbedekking of laminaat of iets dergelijks.

Toch heeft dit huis een aantal sterke punten. Om te beginnen heeft u boven en onder geen buren. Voorts dateert de woning van 1986 en is daardoor op moderne wijze gebouwd. Tenslotte staat de woning op 245 m2 grond. U koopt er dus een behoorlijk grote tuin bij. En dat voor een vraagprijs van 95.000 Euro. In het westen van Nederland kost alleen al de grond meer. Hoezo voor starters niks te vinden?

(Disclaimer: Uiteraard kan ik u niet garanderen dat dit huis geen verborgen gebreken heeft…)

Vandaag in de serie ‘Huizen onder een ton’ een keurig appartement in de Hulshorststraat te Den Haag. Met 3 kamers en 65 m2 koop je geen zee van ruimte. Maar voor een vraagprijs van 99.500 Euro hoeft dat ook niet.

Wat je wel krijgt voor dat geld is een keurige starterswoning. De woning heeft recent groot onderhoud gehad en beschikt over een nette keuken en een leuke badkamer met een modern hoekbad. De ruime woonkamer van 11 meter diep beschikt over een originele kastenseparatie en glas in lood ramen. Kortom, een zeer aardig appartement midden in de Randstad voor minder dan een ton. Hoezo voor starters niks te vinden?

(Disclaimer: Uiteraard kan ik u niet garanderen dat dit huis geen verborgen gebreken heeft…)

Harry van Klingelen, de ‘ambulante reprentant’ was in de jaren ’90 van de 20e eeuw een geziene verschijning in ‘Keek op de Week’ van Van Kooten en De Bie. Van Klingelen staat model voor de laag opgeleide scharrelaar die met list en bedrog probeert onzin-producten aan de deur te verkopen.

Het taalgebruik van Van Klingelen is fenomenaal. Hij gebruikt woorden die ver boven zijn macht liggen waardoor zijn spraak bestaat uit een aaneenrijging van deftig bedoelde verhaspelingen. Hoewel het tempo waarin Van Klingelen de Nederlandse taal verprutst zo hoog ligt dat alle gekkigheden in één sketch aan de orde zouden kunnen komen, kwam Van Klingelen diverse keren terug in het programma. En iedere keer vond hij weer nieuwe manieren om zich in vocabulaire narigheid te wentelen.

Ik vond Van Klingelen dermate aanstekelijk dat ik ruim 15 jaar later nog steeds woorden zoals ‘jubileuma’, ‘officieule’ en ‘chipolacia’ bezig. Een van de toppers van Van Kooten en De Bie!

In de programma’s van Van Kooten en De Bie dook regelmatig de oud-verzetsstrijder de heer Bussink op. Deze mijnheer maakte zich overal druk om. Nu weer om het verzetten van de klok.

Bussink was een van de meest intense vertolkingen van Kees van Kooten. Hij perst zijn stem en adem met zichtbare inspanning uit zijn lijf om het nerveuze karakter van Bussink te benadrukken.

Sommige types van Van Kooten en De Bie lijken pure fantasie. Maar het karakter Bussink is volledig uit het leven gegrepen. Wie een half uurtje post bij de ingang van een bejaardentehuis in een van de betere wijken van Den Haag kan zomaar een paar Bussinks tegenkomen.

Wat mij betreft het onbetwiste hoogtepunt in de reeks van Carla en Frank van Putten. Moeder en Frank gaan naar het bos om de vorig jaar geplante kerstboom met kluit uit te graven. Daar is helaas weinig van over. Geluk krijgt Frank van zijn moeder een cd met Kerst-top-hit-songs.

Deze keer in de belevenissen van de de familie Van Putten: Frank gaat het huis uit. Jawel, hij moet een eigen theepot en droogrek kopen, want hij gaat zijn moeder verlaten. Gelukkig voor moeder is zijn eigen stekje niet zo heel ver weg.

Ook deze episode uit het leven van de familie van Putten biedt voldoende verrassingen. Frank wordt namelijk 40. En dan mag hij niet meer in het grote bed bij moeder. Let vooral ook op de kenmerkende ‘shuffle’ die moeder maakt met haar voeten wanneer zij de hoek om komt.

Bijna 30 jaar lang definieerden Kees van Kooten en Wim de Bie progressieve televisie-humor. Eigenlijk is het onmogelijk om een adequate opsomming of een samenvatting van de hoogtepunten van hun tv-programma’s te maken. Maar ik ben zo’n grote fan van hun werk en denk dat wat zij hebben gedaan zo belangrijk is, dat ik maar ga beginnen aan de behandeling van hun oeuvre.

Vandaag Frank en Carla van Putten. Carla heeft jaren terug haar man verloren en kan daardoor haar volwassen zoon Frank niet loslaten. Frank wil echter niets liever dan het huis uit en met een lekkere vriendin gaan rollebollen. Maar aangezien Frank een beetje gemankeerd is wil dat allemaal niet zo lukken. Daar is hij voor behandeld. Dit leidt er onder andere toe dat hij in de winter gezellig met zijn moeder moet zwieren op het ijs.

Al Pacino heeft voor imitators een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Aangezien zijn stem zo onderscheidend en expliciet is denken velen dat hij makkelijk is te imiteren. Het gevolg is dat op Youtube honderden onherkenbare Al Pacino impressies ten ‘beste’ worden gegeven. Ik zal uw tijd niet verdoen met dat broddelwerk. Laten we gelijk een sprongetje maken naar Craig Gass. Voor zover mij bekend de beste Al Pacino imitator ter wereld. Niet omdat zijn stem een kopie is van de keelklanken van Pacino. Nee, Gass slaagt er in de maniertjes van Pacino’s stem net iets uit te vergroten waardoor een iets aangezette karikatuur ontstaat. Meesterlijke imitatie!

Ter vergelijking hieronder een mindere god. Maar deze onbekende en nog zeer jonge knul doet het zeker niet onaardig. Hij doet een impressie van de speech van Al Pacino in ‘City Hall’.

Voor de volledigheid hieronder de originele speech van Al Pacino in City Hall.

Wanneer ik dit schrijf (7 december 2008) ben ik nog volledig verdwaasd door het ontluisterende tafereel dat ik vannacht heb moeten aanschouwen in de finale van het wereldkampioenschap K-1.

In mijn vorige artikel sprak ik gloedvol over het wereldkampioenschap van de vechtsport K-1. Ik roemde met name de sportiviteit van de topvechters. Het liep allemaal een beetje anders.

Wat best een aardig toernooi leek te worden, ontaardde tijdens de finale tussen Remy Bonjasky en Badr Hari in de meest beschamende vertoning die ik ooit in het K-1 gezien. Nadat Bonjasky in de tweede ronde neerging bleef Hari slaan terwijl Bonjasky op de grond lag. Toen de referee Hari uit het gevecht trok gaf Hari Bonjasky nog een trap op het hoofd. Het leek er zelfs even op dat Hari met de scheids op de vuist wilde gaan.

Hoewel de referee in eerste aanleg een gele kaart uitdeelde, trok hij na overleg met de jury alsnog rood. Hari werd per direct gediskwalificeerd waardoor Bonjasky de nieuwe wereldkampioen werd.

Het interview dat Badr Hari na afloop van de match gaf maakte de zaak nog veel erger. Hij betuigde geen spijt en verdedigde zijn onreglementaire gedrag met “Op de stoep fietsen mag ook niet”.

Badr Hari lijkt niet te begrijpen dat reglementair gedrag de essentie van sport vormt. Regelgeving is in de sport niet een soort vrijblijvende hindernis die je negeert als het je niet uitkomt. Zonder reglementair gedrag is sport zinloos. Zonder reglementair gedrag kan een schaakpartij worden gewonnen door de tegenstander een oog uit te draaien met een loper. Bedenkt u zelf maar hoe je op onreglementaire wijze je tegenstander kunt uitschakelen bij biljarten en darten.

Extra zuur is dat de meeste K-1 kenners Badr Hari beschouwen als de meest talentvolle jonge vechter. Ook zonder dit onsportieve gepruts had hij misschien wel de partij van Bonjasky gewonnen.

Voor mensen die er geen probleem mee hebben om iemand die op de grond ligt tegen het hoofd te schoppen is er het MMA, een sport die nog een tandje scherper gaat dan het K-1. Maar hoe barbaars het MMA ook mag lijken, ook daar geldt een zeer streng reglement dat door alle toppers wordt gerespecteerd. Bepaalde handelingen (krabben, de ogen of het kruis aanvallen) zijn echt verboden. En de referee is altijd de baas! Dus ook daar geldt dat doortrappen nadat de referee ingrijpt als een zeer zwaar vergrijp wordt gezien.

Overigens, indien Badr Hari inderdaad zou beslissen om zich in het MMA te mengen, dan zal hij daar spoedig kennismaken met een mijnheer die de naam Fedor Emelianenko draagt. Fedor (spreek uit ‘Fiodor’) is altijd correct, rustig en sportief. De voor deze sport relatief kleine man maakt gehakt van iedereen, ook van mannen dik over de 2 meter. De zwijgzame en relatief onopvallende Fedor heeft van zijn 30 prof-partijen slechts 1 verloren. En over die ene verlies-partij zijn de geleerden het niet eens. Lijkt mij een interessante tegenstander voor de zeer ambitieuze en talentvolle Badr Hari. Althans, als hij zin heeft in een robbertje vechten tegen een man die je ook op je hoofd trapt wanneer je op de grond ligt.

(K-1 grootheid Remy Bonjasky)

In welke sport is Nederland het allerbeste? Voetbal? Ach nee. Ook al hebben we bij ieder EK of WK weer een boel praatjes, Nederland is slechts één keer Europees kampioen (1988) en nog nooit wereldkampioen geweest. Althans, bij de heren. Bij de dames gaat het nog beroerder.

Hockey dan? Gaat zeker niet slecht. Met name de dames veroveren met regelmaat de wereldtitel.

Schaatsen, dat moet het zijn. Bij de heren werd Nederland de afgelopen 10 jaar maar liefst 7 keer wereldkampioen! Maar toch bedoelde ik dat niet.

Wat ik wilde horen is K-1. Nee, K-1 is niet een variant op het succesvolle zangtrio K3. K-1 is een vechtsport. Wat zeg ik, K-1 is dé vechtsport. K-1 is in feite een merknaam voor een wereldwijde competitie in kick-boksen. Die competitie bestaat uit reeksen toernooien die over de hele wereld worden gehouden.

Ieder jaar onmoeten de 8 beste vechters ter wereld elkaar in Japan om in de grote finale te beslissen wie zich wereldkampioen mag noemen. Het K-1 wordt wereldwijd door honderden miljoenen toeschouwers bekeken. In Japan is K-1 zo popualir dat de echte profs er als halfgoden worden gezien.

En nu komt wat ik wilde zeggen. De afgelopen 10 jaar is 9 keer een Nederlander wereldkampioen geworden. Jongens zoals Remy Bonjasky, Ernesto Hoost, Peter Aerts en Semmy Schilt zijn zo ontzettend goed dat niet-Nederlanders in de regel weinig kans maken.

Maar kick-boksen is toch iets voor domme en agressieve idioten die elkaar graag lam slaan? Hmm. In het K-1 gaat het er inderdaad stevig aan toe. Maar in de wereldtop van het K-1 bewegen zich opvallend veel vechters met een uitstekende reputatie op het vlak van sportiviteit en zelfbeheersing . En op de vraag “Hoe ga je de wedstrijd in?” geven zij meestal een iets geavanceerder antwoord dan “We gaan gewoon proberen te voetballen”.

Wat ook al opvalt binnen deze sport is dat de mannen uit de absolute top vaak goede vrienden zijn en samen trainen. En na een wedstrijd bedanken ze elkaar en betuigen ze elkaar respect. Onsportief en onreglementair gedrag komt zeer zelden voor in de K1-top.

Wanneer ik dit schrijf (6 december 2008) klopt mijn hart vol verwachting. Niet alleen vanwege het feit dat er nog enkele onuitgepakte Sinterklaas cadeautjes onder de schoorsteen liggen. Maar ook omdat SBS 6 vanavond om 23.15 uur een samenvatting uitzendt van de vanochtend gehouden K-1 Finale in Tokyo. Van de 8 finalisten zijn er 5 van (half) Nederlandse afkomst!

Om kwart over 11 zit ik met een zak nootjes voor de buis. Want dit is echt vreselijk spannend. Wie wordt dit jaar de wereldkampioen? Ik geef de briljante strateeg en 3-voudig wereldkampioen Peter Aerts een goede kans. Maar in de 1e ronde komt hij uit tegen mega-talent Badr Hari. Die eerste partij voelt daarmee eigenlijk als de finale. Want de vroeger nogal opvliegende en soms onsportieve Bard Hari lijkt de afgelopen jaren als mens en sporter reusachtig gegroeid en wordt gezien als dé grote belofte van het K-1.

Of komt er een revanche van 2-voudig wereldkampioen Remy Bonjasky? Het afgelopen jaar was hij namelijk uitstekend in vorm. Of mogen wij een verrassing verwachten van nieuwkomder Errol Zimmerman? Of, en daar denk ik liever niet over na, gaat vanavond voor het eerst in 10 jaar, een niet-(halve)Nederlander met de wereldtitel aan de haal? Als dat zo is ga ik er van uit dat Badr Hari volgend jaar gehakt van hem maakt.

Het is de hoogste tijd om aandacht te besteden aan de briljante Amerikaanse komiek Frank Caliendo. Hoewel de man beste leuke grappen maakt zijn het vooral zijn geweldige imitaties die de aandacht trekken. Hier doet hij zijn Sean Connery’s Voice Club For Men sketch. Daarin leert Sean Connery mannen praten zoals … Sean Connery. Want dat loont.

Een van de grootste beroemdheden op Youtube is de Numa Numa Guy (echte naam: Gary Brolsma). Brolsma is een jonge vent die in zijn slaapkamer het nummer Dragostea Din Tei van O-Zone playbackte. Het korrelige webcam-filmpje dat hij daarvan in 2004 op Youtube plaatste is niet om aan te zien en portretteert Brolsma in het gunstigste geval als een sneue nerd met behoorlijk wat overgewicht.

Toch is de video wereldwijd inmiddels 700 miljoen keer (u leest het goed) bekeken. De clip is inmiddels zo fameus dat de wereldberoemde tv-serie South Park er een persiflage op maakte. Brolsma is te zien geweest op de grote Amerikaanse tv-netwerken en is in veel talkshows te gast geweest.

Na verloop van tijd was hij de aandacht zat en annuleerde hij een optreden in NBC’s Today Show. Ook ging hij niet in op een uitnodiging voor een interview met de New York Times. Later zag Brolsma toch weer meerwaarde in publiciteit en kwam hij terug met ‘New Numa’. Deze wederom tamelijk onbeduidende video is alleen al op Youtube door meer dan 11 miljoen mensen gezien. Zie hieronder.

Allemachtig, dit is echt een eindeloze bron van vermaak! Overigens ben ik van mening dat de meeste mensen veel meer talent hebben dan ze zelf weten. Maar bij deze auditie kwam dat in de meeste gevallen nog niet overtuigend uit de verf.

Voor wie niet genoeg kan krijgen van dappere mensen die net niet genoeg hebben geoefend maar het toch aandurven om een performance te geven voor de bikkelharde jury van American Idol: Hier nog eens de top 5 van grootste durfals uit seizoen 5. Klassiek materiaal!

Hier is Keith. Een van de meest bekende kandidaten uit de gehele reeks van American Idol. Jury-voorzitter Simon Cowell gaf hem de ere-titel “Worst singer in the world” voor zijn opvallende vertolking van “Like a virgin”. Maar voor dit soort gevallen is er het Internet. De buzz op Youtube, Myspace en Facebook deed zijn werk. Inmiddels heeft de man een heuse fanclub en een volgeboekte agenda. Want wie wil op zijn feest geen optreden van de enige echte slechtste zanger van de wereld?

Ook in Nederland hebben we (te veel) talentenjachten. Frontrunner in die branche is Idols. Een van de hoogtepunten van Idols was de auditie van Kevin in 2005. Kevin kon totaal niet zingen maar had wel duidelijk een ander talent: hij bleek een buitengewoon sportieve en beleefde verliezer! Daarbij was hij zeer openhartig over zijn acné probleem. Dat werd ook gespot door Paul de Leeuw die de knul herhaaldelijk in zijn tv-show vroeg. Gerechtigheid dus voor deze aandoenlijke knul!

Alstublieft. Ik presenteer u William. Hij komt er vlak voor zijn auditie bij American Idol achter dat hij Civiele Techniek studeert. En dat heeft helemaal niets met muziek te maken. Als dat maar goed afloopt!

Ontmoet Stephen. Hij is zodanig overtuigd van zijn zangtalent dat hij het aandurft om Bohemian Rhapsody te zingen in de audities van American Idol. Maar zelfs voor een alleskunner zoals Stephen is dit nog een harde dobber.

James is best een leuke knul. Bovendien kan hij zingen. Want dat zeggen zijn collega’s. Die hebben hem daarom naar de audities van American Idol gestuurd. Wat een fijne collega’s.

Hieronder een auditie van een aandoenlijke Brit die in de kroeg altijd succes heeft met zijn Bee Gees imitatie. Dus zal Simon Cowell het ook wel leuk vinden. Verder werkt hij in een kippen fabriek.

Waarschuwing: Hierna volgt een fragment dat geen goed voorbeeld geeft aan kinderen. Volwassenen moeten dit ook niet willen doen trouwens.

Youtube is een verbazingwekkend fenomeen. Op zich is er weinig bijzonders aan een website waarop je video kan zien. Sites met film- en tv-fragmenten bestaan al 10 jaar. Nee, Youtube is zo’n fenomenaal succes omdat het de beschikbare technologie combineerde met het vertonen van ‘user generated content’. Wat? Youtube begon niet met video’s die je ook op tv kon zien, maar met materiaal dat door de gebruikers zelf was gefilmd.

Dat was een briljante zet. Want Youtube had hiermee heel slim het copy right issue omzeild. Er hoefden immers geen dure rechten te worden betaald voor de huis-tuin-en-keuken video’s die door Youtube gebruikers werden geupload. Het concept was ook briljant omdat mensen zoals u en vooral ik nu eenmaal vreselijk ijdel zijn en graag hun home-video’s aan de wereld laten zien. Youtube groeide daardoor vanzelf in een spectaculair tempo.

Nu is het wel zo dat de gemiddelde gebruikersbijdrage op Youtube volstrekte tijdverkwisting is.
Er bevinden zich op Youtube miljoenen volkomen onbenullige video’s van pubers die zich zelf ‘vet’, ‘cool’ en ‘da bomb’ vinden. Dus.

Maar juist omdat Youtube zo groot is, zijn er relatief veel juweeltjes op te vinden. Sommige amateur-video’s zijn ronduit briljant. In die gevallen is het onbegrijpelijk dat de tv-bazen dit creatieve talent nooit hebben ontdekt. In andere gevallen is de huisvlijt van Youtube gebruikers zo onwaarschijnlijk fout, dom en ranzig dat het nooit vertoond zou worden op de reguliere netwerken. En soms, aan daar is Youtube berucht om, verschijnen er filmpjes waarvan de hoofdrolspelers nooit hebben bedoeld dat ze openbaar zouden worden. Dat levert vaak reusachtig genante taferelen op.

Het resultaat is dat de afgelopen jaren honderden mensen wereldberoemd zijn geworden door Youtube. Die roem had niet kunnen ontstaan zonder Youtube en in sommige gevallen strekt de roem zich ook niet uit tot buiten Youtube.

Een van de beroemdheden van Youtube is ‘Angry Kid’. Zie de video hieronder. In 2006 verscheen een korrelig filmpje op Youtube van een Duitse tiener die volledig door het lint gaat als zijn computerspelletje niet goed wil opstarten. De video wekt de indruk te zijn opgenomen met een webcam zonder dat de tiener daarvan wist. Als snel deden geruchten de ronde dat de video in scene was gezet. Maar het maakt allemaal niet meer uit. Meer dan 9 miljoen (!) Internetters zagen het filmpje! Welke tv-ster krijgt dat voor elkaar met een fragmentje van 4 minuten?

Angry Kid is inmiddels veelvuldig op televisie geweest en heeft een grote schare fans opgebouwd. Zijn aanhangers maken remixes van en parodieën op zijn woede-uitbarsting en zetten die filmpjes weer op Youtube.

In de jaren ’70 van de 20ste eeuw was Stefan Hentschel een weinig succesvol bokser in Duitsland. Tijdens zijn eerste prof-partij werd hij in de tweede ronde knock-out geslagen. Daarna kwam hij niet meer aan bod in het prof-boksen.

Dat was ook niet nodig want Hentschel had een andere bezigheid gevonden. In de jaren ’80 vervolgde hij zijn carriere als pooier op de Reeperbahn, de prostitutie-zone in St. Pauli te Hamburg, alwaar hij 27 prostituees onder zijn hoede had.

Langzaam maar zeker groeide Hentschel uit tot een bekende verschijning op de Reeperbahn. Hentschel bewoog zich in het criminele milieu en overleefde diverse moordaanslagen. Toch spande hij zich in om de Reeperbahn te ontdoen van zijn ranzige imago. Hij investeerde zijn geld in het opknappen van bordelen en ging in debat met de gemeente Hamburg over een opknapbeurt van de Reeperbahn. In 2006 pleegde Hentschel zelfmoord door zichzelf op te hangen.

Waarom schrijf ik dit verhaaltje over Stefan Hentschel? Omdat Hentschel in het jaar 2000 eeuwigdurende roem verwierf met een video-fragment van 40 seconden. Wanneer hij wordt geinterviewd voor een documentaire flaneert hij over de Reeperbahn. Een jonge drugsverslaafde (Hentschel had een hekel aan junks, want die deden afbreuk aan de Reeperbahn) houdt halt bij de camera.

“Hast du ein Probleem?” vraagt Hentschel de junk. En nog voordat deze kan antwoorden slaat Hentschel hem met een vuistslag tegen de grond. Zie bovenstaand fragment. Sindsdien is Hentschel Duitslands nationale symbool voor de keiharde aanpak van straattuig.

In verband met een kwestie inzake de auteursrechten wordt dit fragment keer op keer van Youtube verwijderd. Indien het onderstaande fragment niet werkt, zoek dan op Youtube naar “Hast du ein Problem’. Bekijk dan ook een paar spin-offs. Het fragment heeft namelijk een dermate indrukwekkende cultstatus op het Internet dat vele fans naar Hamburg afreizen om het fragment na te spelen op de Reeperbahn.

Om film kan vaak behoorlijk gelachen worden. Het mooiste is als film onbedoeld leuk is. Bijvoorbeeld wanneer de regisseur de bedoeling had om een spannende vechtscêne in beeld te brengen. Maar waarbij die spannende scêne zo volkomen belachelijk in elkaar is gezet dat het pure comedy wordt. Hieronder ziet u een fragment uit de Amerikaanse tv-serie Star Trek (1966-1969). Onze held Captain James T. Kirk (vertolkt door de Canadese acteur William Shatner) wordt aangevallen door een ‘monster’ (en daar gaat het al mis). Hoewel Star Trek natuurlijk berucht is om zijn slechte special effects en suffe actie, is deze vechtpartij zelfs voor Star Trek slaapverwekkend. Daarom een aanrader!

Deze keer in de serie “Huizen onder een ton” een nette eengezinswoning in de Hortensiastraat te Assen. Voor wie zich oriënteert op Noord-Nederland is Assen geen slechte optie. Midden-Drenthe biedt de ruimte en rust die je mag verwachten van de noordelijke provincies. Toch kent Assen voldoende voorzieningen om geen desolate indruk achter te laten.

Deze eengezinswoning met voor- en achtertuin komt uit de huursector en zal van binnen moeten worden opgeknapt. Ook ontbreekt op dit moment verwarming in de woning. Je kan je afvragen waar die gebleven is. De woning beschikt wel over kunststof kozijnen met dubbele beglazing.

Het prijsniveau van woningen is in Assen redelijk bescheiden. De vraagprijs van deze ruime eengezinswoning is slechts 91.000 Euro. Hoezo voor starters niks te vinden?

(Disclaimer: Uiteraard kan ik u niet garanderen dat dit huis geen verborgen gebreken heeft…)

N.B. naar aanleiding commentaar van Eef:
Ik heb een Google image search naar Assen gedaan maar ben inderdaad nog niet onder de indruk. Maar ach, iedere stad kent zijn bijzondere plekjes. Wie iets meer geld heeft te besteden (969.000 Euro) kan eigenaar worden van deze behuizing (zie hieronder).

Het doet pijn aan je ogen maar er wordt gegarandeerd over je gepraat.
Is er iemand die mij kan vertellen wat het mooiste plekje van Assen is?

Waarschuwing: Het onderstaande fragment is komisch bedoeld doch zeer gewelddadig. Ongeschikt voor kinderen en gevoelige mensen!

Richie en Eddie krijgen ruzie over een partijtje schaak. Zie wat je in dat verband allemaal kunt doen met steelpan, tafel en paraplu! Zie ook mijn recensie van de complete serie Bottom.

Hieronder vindt u wederom een fragment uit ‘Bottom’. Deze keer is het fragment niet gewelddadig of extreem ranzig. Desondanks is het fragment de moeite waard vanwege de ongeëvenaarde mimiek van Rick Mayall.

Richie en Eddie besluiten ‘op vakantie’ te gaan. En alleen al van die gedachte raakt Richie een beetje opgewonden. Zie ook mijn recensie van de complete serie Bottom.

Hieronder een fragment uit Bottom. Waarschuwing: zeer ongeschikt voor kinderen en gevoelige mensen!

Richie valt in een enthousiaste bui van een ladder af. Maar doet dat even pijn! Gelukkig is zijn beste vriend Eddie altijd bereid om de problemen weer op te lossen.
Zie ook mijn recensie van de complete serie Bottom.

Hieronder een fragment uit Bottom. Waarschuwing: absoluut niet geschikt voor kinderen of tere zielen!

Richie gaat met de Kerst wat lekkers koken! Helaas is hij niet zo handig met het hakmes. Gelukkig schiet Eddie te hulp en komt alles weer goed.
Zie ook mijn recensie van de complete serie Bottom.

Hieronder een fragment uit ‘Bottom’. Waarschuwing: niet geschikt voor kinderen en mensen die niet houden van lompe ranzigheid!

In een eerder artikel recenseerde ik de Britse tv-serie Bottom. Om u een beeld te geven van de complete waanzin en ranzigheid van dit product trakteer ik u hierbij op een fragment waarin Richie en Eddie proberen te voorkomen dat de man van het gasbedrijf ontdekt dat ze illegaal gas aftappen.

(Hieronder een fragment uit de Steve Wilkos Show. Waarschuwing: niet voor kinderen of gevoelige mensen, of mensen die wat beters hebben te doen dan naar schreeuwende windbuilen te kijken.)

Gelukkig kijk ik weinig televisie. Het is daarom heel erg raar dat ik er toch verstand van meen te hebben. Dat komt doordat ik al jaren (delen van) tv-programma’s via het Internet bekijk. Wanneer er weer een buzz is rondom een bepaald programma bekijk ik wat fragmenten op mijn laptop, want daar zit ik toch al de hele dag aan vastgeplakt.

Zo ging het ook met de Steve Wilkos Show. Nooit op tv gezien. Maar via via kwam ik op Youtube bij dit fenomeen terecht.

Waar gaat het allemaal om? Wie in de jaren ’90 niets te doen had en zich uit armoede vermaakte met pulp-tv stemde af op de Jerry Springer Show, de moeder aller ‘trash-tv’. In dat programma kwamen ongelooflijk foute mensen ruzies uitpraten met hun nog foutere ouders of kinderen. Het programma begon altijd met Springer die met de armen over elkaar en een cue-card tussen de vingers het probleem uitlegde en daarna mochten de gasten hun zegje doen. Dat liep gegarandeerd binnen 5 minuten uit op vechten. Altijd prijs.

Hoewel de verdenkingen sterk zijn dat de show goeddeels in scene was gezet vielen er af en toe rake klappen. En om te voorkomen dat dat niet uit de hand liep was er gelukkig Steve Wilkos. Steve was een boomlange ex-marinier die zich had opgewerkt tot hoofd beveiliging van de Jerry Springer Show.

Na enkele letterlijk ‘geslaagde’ acties van Wilkos nam zijn populariteit enorm toe. Zodanig dat zodra gasten ook maar even gebrouilleerd met elkaar raakten, het publiek op voorhand “Steve! Steve! Steve!” scandeerde.

Toen Springer een keer met vakantie ging en Wilkos die week de show overnam was het hek van de dam. Wilkos is geen extreem begaafd redenaar, want hij debiteert ongeveer zoals een pro-wrestler, hetgeen hij ook is geweest. Maar toch had Amerika dit nog nooit gezien; een talkshowhost die zijn aso-bezoekers de huid vol schold en desnoods eigenhandig tegen de vlakte sloeg. Dat was wel even wat anders dan die suffe Jerry Spinger!

Het duurde niet lang of Wilkos kreeg zijn eigen show. Ook voor die show geldt dat je je kunt afvragen wat nu echt is, en wat in scene is gezet. Want in relatie tot de brute wijze waarop Wilkos zijn gasten behandelt wordt er toch opvallen weinig gevochten in de show. En wat ook opvalt is dat de meeste opponenten van Wilkos kleine mannetjes zijn. Daarbij blijkt Wilkos zelf ook ineens beschermd te worden door zware jongens. Is hij toch bang af en toe zelf een oplawaai te krijgen?

Hoewel Wilkos een lompe windbuil is heeft hij zeker lef. Want zijn uitspattingen zijn niet zonder risico’s. En zijn gasten zijn echte prentboeven. Want regelmatig verschijnen in de pers berichten over de arrestatie van sommige van zijn gasten. De Steve Wilkos Show levert hoe dan ook opvallende televisie op waarbij voor de zoveelste keer in het talkshow-domein de grenzen van wat moet kunnen worden verlegd. De vraag is of Wilkos met zijn programma een nieuw subgenre heeft aangeboord: ik noem het intimidatie-tv. Voorlopig is Wilkos uniek in zijn soort. Maar het zal niet lang duren of andere jongens met spierballen en een verbaal talent zullen nog dwazere programma’s gaan maken.

Reeds in mijn jeugd was ik gefascineerd door film. Toen ik 15 jaar was kocht ik mijn eerste videorecorder (een Sony Betamax voor 1600 gulden!) zodat ik mij serieus kon verdiepen in de betere cinematografie. Althans, in mijn ogen. Ik kreeg al snel een voorkeur voor de horror- en science fiction genres. En binnen die stromingen bleken meesterwerken dun gezaaid.

Een van de eerste films die ik op video had was “The Thing” van John Carpenter. Hoewel je op de leeftijd van 15 jaar heus wel het onderscheid tussen werkelijkheid en horror nonsens kunt maken, heb ik aan The Thing toch enkele slapeloze nachten overgehouden.

Onlangs heb ik mij vanwege een nostalgische behoefte een DVD van The Thing eigen gemaakt en de film opnieuw bekeken. Was de film anno 2008 nog steeds zo griezelig? Wel, de film viel 26 jaar na zijn release zeker niet tegen.

De special effects in The Thing dateren allemaal van vóór het digitale tijdperk. Dus computeranimaties bestonden nog niet. Wat u wel ziet is het werk van de geniale ‘special make up effects artist’ Rob Bottin. Het resultaat werd ten tijde van de release als buitengewoon schokkend en gruwelijk ervaren.

The Thing is overigens veel méér dan een griezelaar met baanbrekende special effects. Ik zou de film ernstig tekort doen als ik niet zou ingaan op de interessante manier waarop de spanning wordt opgebouwd. Dat gaat namelijk niet met de obligate loos-alarm schrikeffecten.

U kent dat wel. De held van de film wordt in een donker steegje plotseling van achter besprongen, door een kat. Loos alarm dus. Een variant hierop is dat de zichtbaar opgeluchte held vijf seconden later alsnog door het monster wordt gegrepen. Dit is de afgelopen decennia de gangbare wijze geworden waarop in horror films de sfeer wordt opgefokt.

In The Thing werkt dat anders. De gehele film speelt zich af op een onherbergzame poolbasis. De lokatie is zonder enige glamour in beeld gebracht. Het ontbreken van die mooifilmerij maakt de sfeer van de film naargeestig. Daarbij worden alle processen vertraagd door de eeuwige koude en sneeuw. Naar buiten achter een monstertje aanjagen? Dat betekent eerst dikke jassen en laarsen aan en dan door een halve meter sneeuw ploegen. Die traagheid creeert langzaam maar zeker de onbehaaglijke wetenschap dat vluchten zinloos is.

Die zinloosheid reflecteert zich in het gelaten en ongeïnteresseerde gedrag van de hoofdrolspelers. Hun haardracht, kleding en uitspraken zijn volkomen glamourloos. Zelfs megaster Kurt Russel maakt met zijn rommelige baard en kapsel een weinig heroïsche indruk. Ook het volledig ontbreken van vrouwen is een frisse invalshoek. Daardoor blijven ons de obligate vluggertjes en romances bespaard die in andere genrefilms tot zoveel voorspelbare problemen leiden.

Ik denk niet dat The Thing een meesterwerk is, maar 26 jaar na zijn release is de film nog steeds interessant. En dat is knap voor een film in een genre dat anno 2008 bijna is doodgebloed door een overdaad van extremiteiten.

Bottom is een redelijk beleefd Engels woord voor het achtereind van uw lichaam. Je zou het met ‘bips’ kunnen vertalen. Hiermee zijn alle beleefdheden van de Britse tv-serie ‘Bottom’ zo’n beetje behandeld. Want daarna wordt Bottom een aaneenrijging van ranzige en gewelddadige slapstick.

Rick Mayall en Adrian Edmondson werden in de jaren ’80 van de 20ste eeuw bekend met hun tv-serie ‘The Young Ones’. Deze absurdistische comedy speelde zich af in een studentenhuis waar een hippie, rock & roller, punker en socio hun kostbare jeugd door de vingers lieten glippen met dronkenschap, vechtpartijen en naïeve ambities.

In Bottom spelen Edmondson en Mayall wederom kansloze nietsnutten die zich bezighouden met scheten laten en elkaar op de bek timmeren. Het decor waar tegen deze banaliteiten zich afspelen is wederom een vervuild pand in Londen. En net zoals in The Young Ones dienen alle inspanningen eigenlijk maar tot drie doelen te leiden, s@x, s@x en s@x. (gecensureerd om geen strafpunten van zoekmachines te krijgen…)

Kun je met zo’n concept nu werkelijk een paar uur televisie vullen? Jazeker. Het werden uiteindelijk 3 seizoenen met in totaal 18 afleveringen. En hoewel het materiaal vaak een beetje traag is, want er gebeurt werkelijk helemaal niets van betekenis in het leven van deze druiloren, behoren sommige afleveringen tot de hoogtepunten van de Britse comedy.

De wijze waarop Edmondson en Mayall proberen te voorkomen dat de man van het gasbedrijf ontdekt dat zij illegaal gas aftappen moet worden gezien om te geloven. En Mayall die zich verleidelijk in zijn onderbroek posteert om een naar binnen gelokte vrouw te versieren verdient zeker uw aandacht. Ook het plan om stiekem het houten been van een dronkaard weg te nemen om de opbrengst te vergokken bij de paardenraces is een klassieker in de geschiedenis van de absurdistische humor. En wie dan nog niet genoeg ranzige nonsens heeft verteerd is rijp voor de scene waarin Edmondson poogt het gebroken been van Mayall te ontzetten.

Toen Bottom in 1991 werd uitgebracht sprak Engeland schande van zo’n uit zijn verband getrokken flauwekul. Maar anno 2008 is Bottom verworden tot een anachronisme. We zijn al lang niet meer geschokt door een comedy waarin natte ruften worden gelaten en men elkaar met steelpannen te lijf gaat. Tegenwoordig kun je dat soort lui de hele avond op SBS6 in het echt zien.

Steeds weer moet ik het fabeltje aanhoren dat woningen in Nederland onbetaalbaar zijn. Het maakt niet uit hoe vaak je aantoont dat je voor een klein bedrag best een huis kan kopen. Geklaag over de huizenmarkt doet het gewoon goed in Nederland.

In een poging toch maar weer met deze nonsens af te rekenen start ik een serie artikelen over huizen onder een ton. U leest het goed dames en heren: huizen die minder kosten dan 100.000 Euro. De meeste minimum verdieners met een baan krijgen voor zo’n bedrag heus wel een hypotheek.

Hierboven ziet u de overloop van een riante 5-kamer maisonnette aan de Katendrechtse Lagedijk te Rotterdam. De woning moet hier en daar nog een beetje worden opgeknapt maar er is ook al veel aan gedaan. In diverse kamers ligt een nieuwe laminaatvloer. De woning is grotendeels voorzien van kunststof kozijnen met dubbel glas. En alle wanden zijn reeds wit geschilderd.

De 5 kamers zijn verdeeld over 2 etages en de woning beschikt over 2 vrij gelegen en zonnige balkons. Verder bevat de woning fraaie glas-in-lood ramen, marmeren schouwen en originele paneeldeuren.

Voor 99.000 Euro bent u eigenaar van dit ruime appartement op 5 minuten fietsen van het centrum van Rotterdam. Op het moment dat ik dit schrijf (29 november 2008) is de woning nog te koop. Hoezo voor starters niks te vinden?

(Disclaimer: Uiteraard kan ik u niet garanderen dat dit huis geen verborgen gebreken heeft…)

Bijna de helft van de volwassen Nederlanders is dik. Bijna 15% van de volwassenen is zo dik dat sprake is van ernstig overgewicht. De verwachting is dat over enkele jaren de meerderheid van de Nederlanders dik is.

Daarom is het buitengewoon merkwaardig dat zo weinig dikke mensen topfuncties hebben. Kijk bijvoorbeeld naar onze minister-president: premier Balkenende is een slank mens. Alle premiers van de afgelopen 50 jaar waren slanke mensen. Alle ministers uit het huidige kabinet zijn slanke mensen. Van de 16 ministers is er niet één dik. Dat klopt toch niet?

Burgemeesters, wethouders, ziekenhuisdirecteuren, professoren, commissarissen, bestuursvoorzitters, het zijn in overgrote meerderheid slanke mensen. Filmsterren, succesvolle zangers en tv-presentatoren, ze zijn bijna allemaal slank. In de topsport vindt de meeste discriminatie plaats. Daar komen dikke mensen helemaal niet voor.

Het lijkt alsof een glazen plafond bestaat voor dikke mensen. Wanneer een hoge functie vrijkomt wordt die bijna altijd opgevuld door een slank mens. Dat komt doordat alle andere hoge functies ook door slanke mensen worden bekleed. Slanke mensen zijn nu eenmaal meer uit op macht. Ze zijn materialistisch en vinden geld belangrijk. Terwijl dikke mensen veel socialer zijn en meer waarde hechten aan gevoel en welzijn. Directies en besturen zijn dus totaal niet dikke-mensen-vriendelijk.

En dat is zo zonde. Waar hierdoor ontbreekt de inbreng van dikke mensen op topniveau. En die inbreng is hard nodig. Want wie hebben de kredietcrisis veroorzaakt? Wie hebben onze pensioenen doen verdampen? Wie zijn verantwoordelijk voor het kelderen van de beurzen? Inderdaad, slanke mensen. Want die vormden de directies en besturen.

Het lijkt alsof de meeste directies en besturen nog steeds denken dat dikke mensen gewoon in de keuken thuishoren. Dikke mensen zijn eigenlijk niet eens baas in eigen buik. Terwijl dikke mensen even goed in staat zijn om een organisatie te leiden. Het is dan wel belangrijk dat de mentaliteit van werkgevers verandert zodat dikke mensen hun werk en de keuken beter kunnen combineren.

Dikke mensen danken hun achterstandsposite ook aan traditionele en discriminerende rolopvattingen. Zo worden advertenties voor afslankproducten nog steeds gericht op dikke mensen. Verkopers van grote kledingmaten proberen hun producten vooral aan dikke mensen te verkopen. En campagnes tegen vetzucht gaan toch nog steeds vaak over dikke mensen. Zo maar even een paar voorbeelden om aan te tonen dat sprake is van ongelijke behandeling.

Al met al is er een groot tekort aan dikke mensen in hoge functies. En dat is niet meer van deze tijd. In deze tijd gaan we uit van evenredige vertegenwoordiging. De besturen en directies van bedrijven en overheden dienen een afspiegeling te vormen van de samenleving. Dat betekent dat de verhouding tussen dik en dun moet kloppen.

Daarom vind ik dat in topfuncties bij voorkeur dikke mensen moeten worden aangenomen. We kunnen ook een wettelijk dikke-mensen-quotum vastleggen. Want als het niet vanzelf gaat moet de overheid ingrijpen. In 2015 moeten alle directies tenminste voor 50% uit dikke mensen bestaan. Ook wil ik een voorstel lanceren voor een faculteit dikke-mensen-studies. De directeur daarvan moet bij voorkeur dik zijn. Zelf ben ik overigens niet beschikbaar.

De titel van dit artikel geeft wat mij betreft in één regel aan waarom de meeste beleggers falen.

Stel, u koopt vandaag aandelen ING, want die staan met 6,52 Euro nog steeds heel erg laag. Vervolgens zakt de koers morgen 5%. U vindt dat heel frustrerend maar houdt uw aandelen. Beleggen is immers risico nemen. Maar het komt op de lange termijn altijd weer goed.

Echter, de volgende dag dalen uw ING-tjes met 10%. U raakt nog meer gefrustreerd maar gelooft dat het snel weer zal goed komen. De volgende dag dalen uw ING-tjes 15%. Op dat moment raakt u zo angstig dat u toch maar besluit om te verkopen: 30% van uw investering is in een paar dagen verdampt.

Maar u bent natuurlijk niet zo’n kinderachtige belegger. U kunt best wat fluctuaties aan. Dus u houdt gewoon vast aan uw stukken. Zelfs wanneer de waarde van uw aandelen is gehalveerd houdt u ze vast. Want u heeft een collega eens horen zeggen: “Als je geschoren wordt moet je stil zitten.”

Wanneer uw ING-tjes na een lange periode van schommelingen eindelijk weer het niveau bereiken waarop u hebt gekocht verkoopt u ze onmiddelijk. Want liever gewoon geen winst dan dat het aandeel straks weer de min in duikt. En u weet wat er dan gebeurt: het aandeel stijgt weken lang uitbundig maar u profiteert er niet meer van.

Veel beleggers vertonen dit gedragspatroon. Als het aandeel verliest verkopen ze te laat, en als het aandeel winst boekt verkopen ze te snel. Het resultaat is dat ze een paar keer flinke verliezen boeken die ze niet kunnen compenseren met de kleine speldeprikjes winst die daar tegenover staan.

In een volgend artikel zal ik u uitleggen hoe ik denk dat ik mij tegen dat soort gepruts bescherm. Ik zeg er wel bij dat ik u adviseer om vooral uw eigen conclusies te trekken. Want de meeste beleggers, ook degenen die vinden dat ze professionals zijn, boeken teleurstellende resultaten. En ik vorm geen uitzondering op die regel. Dus doe uw voordeel met mijn artikelen, maar neem altijd zelf verstandige beslissingen over uw eigen spaargeld. U bent zelf het beste in staat om te beoordelen of u het risico moet nemen om dat geld te verspelen. Geloof nooit in gouden tips en gegarandeerde beleggingsrendementen. Dit gezegd hebbende hoor ik op een gerenommeerde radiozender een reclamespotje voor een belegging in onroerend goed met een ‘gegarandeerd’ rendement. Dit soort flauwekul zou wat mij betreft verboden moeten worden.

Gisteren liet ik u weten dat ik een leuk rendement heb behaald op mijn aandelen
General Motors, maar dat de pret een beetje wordt overschaduwd door mijn verliezen op Fortis. Wie het Internet afspeurt op zinnige informatie over het aandeel Fortis komt al snel terecht op fora waar vreselijk boze bezitters van dit geplaagde aandeel hun woede van zich afschrijven.

Die woede is goed te begrijpen. Want toen de Nederlandse staat op 28 september 2008 een 49% belang nam in Fortis, jokte minister van financiën Wouter Bos dat Fortis een gezonde onderneming was waar de Nederlandse overheid alle vertrouwen in had. Op basis van die uitspraak hebben veel beleggers hun aandelen Fortis aangehouden of zelfs bijgekocht.

Nu is beleggen uiteraard riskant en dat weet iedere belegger. Maar wat een belegger wel mag doen is waarde hechten aan een uitspraak van de minister van financïen. Als die zegt dat een onderneming gezond is dan mag worden verwacht dat dit op degelijke wijze is onderzocht.

Maar het bleek allemaal lariekoek. Een week later moest Fortis vrijwel in zijn geheel worden opgekocht door de Nederlandse en Belgische staat. Want als dat niet zou gebeuren zou Fortis binnen enkele dagen failliet gaan.

Het toch al zwaar beschadigde aandeel Fortis kelderde van ruim 8 Euro begin oktober 2008 tot 70 cent vandaag. Hele volksstammen hebben aandelen Fortis aangehouden op basis van het door de minister van financiën uitgesproken vertrouwen en zien hun spaargeld in enkele weken tijd volledig verdampen.

Op de eerder genoemde Internet fora kom je vaak Fortis aandeelhouders tegen die zeer vastberaden hun stukken Fortis zullen aanhouden tot de koers ooit weer belandt op het niveau (10 Euro, 15 Euro, 20 Euro, u zegt het maar) waar ze ooit voor hebben gekocht. Het is voor die mensen heel erg zuur, maar dat zal waarschijnlijk nooit meer gebeuren.

Ik zeg dat niet omdat ik geen geloof heb in het herstel van de beurs maar omdat het huidige beursgenoteerde Fortis helemaal niet meer het zelfde bedrijf is als het Fortis van 2 maanden geleden. Vrijwel alle activiteiten die in Fortis zaten zijn overgeheveld naar de overheid. De huidige aandelen Fortis vertegenwoordigen alleen nog maar een paar gemankeerde kredietportefeuilles en wat cash.

Enige tijd terug was het mijn inschatting dat de koers van het aandeel Fortis zodanig was gedaald dat die hoeveelheid cash meer waard moest zijn dan de som van de aandelen. Dus toen heb ik aandelen Fortis gekocht. Daarna is het aandeel Fortis nog verder gezakt, dus kennelijk was de markt niet zo optimistisch.

Wie nu nog aandelen Fortis koopt moet weten dat hij of zij eigenlijk alleen maar speculeert op het bestaan van een beetje cash dat wordt verdeeld onder de aandeelhouders. In dit soort situaties is het risico groot op een sterfhuis-constructie waarbij de schuldeisers met de grootste mond het bedrijf kaalplukken alvorens het alsnog failliet wordt verklaard. In dat geval wordt het aandeel Fortis nul waard en zal het spoedig uit de handel worden genomen.

De optimistische invalshoek is dat er in de boedel van het huidige Fortis nog wat geld overblijft. Fortis heeft 2 miljard uitstaande aandelen. Indien er nog 1 miljard in kas blijkt te zijn vertegenwoordigen de aandelen 0,50 Euro per stuk. Maar als er bijvoorbeeld nog 5 miljard Euro in kas blijkt te zitten, is uw aandeel Fortis straks 2,50 Euro waard. Als het goed is geeft de directie van het beursgenoteerde Fortis volgende maand uitsluitsel over de aanwezige cash en zullen we zien wat het aandeel waard is. Vandaag klom in ieder geval het vertrouwen want beleggers waardeerden het aandeel Fortis vanmiddag 20% hoger dan gisteren. Wordt vervolgd.

Vorige week heb ik in diverse artikelen betoogd dat het aandeel General Motors in mijn optiek zwaar is ondergewaardeerd en mooie groeikansen biedt. Ik voorspelde onder andere dat het aandeel General Motors zijn bodem had bereikt. Daarom kocht ik vorige week een mooi pakketje General Motors op een moment dat de rest van de wereld dacht dat deze autofabrikant failliet zou gaan.

Welnu, vandaag was het zover; beleggers omarmden massaal het aandeel General Motors.
Op het hoogtepunt van de euforie noteerde het aandeel General Motors vandaag een winst van 63% ten opzichte van gisteren! Ik heb de piek niet afgewacht en mijn Hummertjes en Cadillacs met 40% rendement terug gegeven aan de markt. U leest het goed, 40% rendement in minder dan een week.

En dat komt mij niet zo slecht uit. Want ik heb ook nog een pakketje aandelen van een Nederlands-Belgische bank waarvan iedereen, behalve ik, kennelijk wel doorhad dat ie failliet zou gaan.

Beleggen. You win some, you lose some. En wie het spel goed speelt wint wat vaker dan hij verliest. Ondanks het mooie succes dat ik vandaag heb geboekt kan ik u in alle eerlijkheid vertellen dat ik in het algemeen geen succesvolle belegger ben. Tenzij u het een prestatie vindt dat ik een lange tijd niet heb belegd waardoor mijn verliezen beperkt zijn gebleven. Maar dat vind ik echt te makkelijk.

Vandaag was er in het nieuws aandacht voor de kwestie piraterij in de Golf van Aden. Steeds vaker worden in dit naast Somalië gelegen deel van de Indische Oceaan schepen gekaapt.

Vroeger was de pa van Pipi Langkous een piraat maar verder vielen die lui wel mee. Aangezien die gasten tegenwoordig complete olietankers enteren wordt het allemaal wat minder leuk. Dus is de politiek een tijdje terug op het idee gekomen om de Marine op die zeeschuimers af te sturen.

De Marine, u kent ze wel, van die reclame op tv. Als er namelijk ergens een internationaal conflict is, dan doet de Marine eventjes ingrijpen en kunnen wij weer rustig slapen. Maar ondanks de grootschalige aanwezigheid van de lange arm der maritieme wet in de probleemwateren, gaan die zoutwater schobbejakken gewoon door met bootje snaaien.

Gelukkig was vandaag een woordvoerder van de Marine bereid om uit te leggen waarom toch zo weinig succes wordt geboekt in de strijd tegen piraterij. Wel, waar het op neer kwam is dat de Marine die piraten niet kan vinden. Want de Golf van Aden beslaat toch een behoorlijk groot gebied.

Ik begreep die uitleg niet zo goed. Want als de Golf van Aden zo groot is dat de Marine die piraten niet kan vinden, hoe hebben die piraten dan hun slachtoffers gevonden? Ik bedoel, het is toch niet zo dat de Golf van Aden zich speciaal voor deze zeeboeven eventjes tot een compact binnenplasje opvouwt zodat het overzicht wat beter wordt? Die piraten moeten echt een even grote watermassa afspeuren om een geschikte prooi te vinden. En dat doen ze de laatste tijd redelijk succesvol. Hoe kan het dan dat de Marine niet in staat is om die piraten te vinden?

Dit gezegd hebbende maak ik mij nog meer zorgen. Als de Marine al niet in staat is om een stelletje losgeslagen zeeboefjes te lokaliseren, hoe kunnen ze dan in de oorlog de vijand vinden? Want in de oorlog neemt de vijand gerust een paar onderzeeërs mee en die schijnen zelfs onder water te varen. Ik denk dat ik er liever niet meer over nadenk…

Vandaag (24 november 2008) was het weer zover. Na een aantal opeenvolgende dagen van forse koersdalingen werd de AEX omhoog gekatapulteerd. De index sloot vandaag 10,29% hoger.

Mijn ING-tjes deden het vandaag nog beter dan de index: ze sloten 17,92% boven de slotstand van gisteren. Dat was overigens ook wel nodig om het koersverlies van de laatste paar beursdagen weer een beetje te compenseren. Zelfs een doorgaans stabiele waarde zoals Royal Dutch Shell legt er 14% bovenop!

In de Verenigde Staten was het nog idioter. De Dow Jones steeg weliswaar ‘slechts’ 4,93% maar er waren een paar ongekende uitschieters. Bank of America pakte 27,20% winst. En daarmee lifte zij vooral mee op de winst van Citigroup die maar liefst 57,82% opwaarts realiseerde op het bericht dat de Amerikaanse overheid met een steunplan van 20 miljard komt voor deze geplaagde bank.

Wat leren wij van deze uitspattingen? Dit betekent dat de onrust nog niet voorbij is en dat we de komende weken waarschijnlijk flinke bewegingen op en neer blijven zien. Voor beleggers met te flexibele zenuwen nog geen moment om in te stappen. Die kunnen misschien beter wachten tot de AEX tenminste een maand lang geen uitschieters meer maakt van meer dan 3% per dag.

Beleggers die wel een gokje durven te wagen wachten weer een paar mineur-dagen af en vullen hun portefeuille in etappes aan. Je hebt nooit de garantie dat je op het laagste moment instapt. Maar wie in dit soort situaties op het goede moment koopt kan over 2 of 3 jaar best wel eens een rendement van vele tientallen procenten hebben gerealiseerd. Zolang je je portefeuille een beetje spreidt over de verschillende sektoren (bijvoorbeeld industrie, financials en retail) lijkt mij dat geen slechte keuze.

Nog maar even een flauw filmpje om te laten zien dat je geen storm nodig hebt om een groot schip te laten kantelen. Je kan het ook gewoon verkeerd ontwerpen of beladen.

Ik mag graag een stukje varen, maar liever niet op zee. Vooral niet met slecht weer. Want hoe luxe en groot en modern schepen ook worden ontworpen, uiteindelijk komt er een storm die zich daar niets van aantrekt. Zie hier de Voyager, een van de grootste cruise schepen van Carnival in de Middellandse Zee. Zo’n cruise schip is volkomen kansloos tegen windkracht 10. Ik huur wel weer een huisje in Drenthe.

(Dubai, Verenigde Arabische Emiraten)

Doe maar gewoon. Want dan doe je al gek genoeg. Dit schijnt een typisch Nederlandse zienswijze te zijn. Kennelijk heeft ooit iemand bedacht dat we het in Nederland vooral niet te dol moeten maken. Geen buitensporigheden. Geen overdrijvingen. En vooral geen grote gebaren.

Met name dat laatste is een beetje een probleem aan het worden. Want de Gouden Eeuw en het koloniale tijdperk zijn voorbij. Dus achterover leunen terwijl onze slaven de centjes voor ons verdienen is er niet meer bij. We leven in een mondiale economie waarin ontwikkelingen zich razendsnel afspelen. Wie even niet oplet of wie even niks doet, mist de boot en raakt achterop.

En dat laatste is nu precies wat er in Nederland aan de hand is. Wij raken achterop.

Nog geen 40 jaar geleden was Nederland de 10e economie van de wereld. We hoefden alleen de Verenigde Staten, Japan en de grote West-Europese landen voor ons te dulden. Wij waanden ons in een veilige en onaantastbare positie van vrede, veiligheid en welvaart. Dus we leunden nog eens achterover. Doe maar gewoon. Dan doe je al gek genoeg.

In landen zoals China, India en Zuid-Korea hanteerde men een ander motto: aan de slag. Handen uit de mouwen en werken. Innoveren. Durven. Doen. En groot denken.

In China was men niet bang om de indertijd grootste bouwput ter wereld uit de grond te stampen. Het Pudong gebied in Shanghai. In India was men ambitieus genoeg om de grootste film-, media en software industrie ter wereld te creëren. En Zuid-Korea wilde een leidende rol gaan spelen in de wereldproductie van schepen en electronica.

Al deze grote projecten zijn uiterst succesvol gebleken en hebben miljoenen banen gecreëerd en miljarden dollars omgezet. In Nederland zijn hierdoor duizenden banen verdwenen en zijn complete industrieën, zoals de scheepsbouw, volledig verloren gegaan.

En wat deed Nederland? U weet het. Gewoon doen. Want dan doe je al gek genoeg.
Het resultaat is dat Nederland van de 10e naar de 16e positie is gezakt op de lijst van grootste economieën ter wereld.

Inmiddels dient zich een nieuwe generatie van landen aan waar men bereid is hard te werken, te innoveren en grote economische projecten op te tuigen. Denk aan bijvoorbeeld Turkije, Indonesië, Polen, Taiwan en Thailand. Ook Saudi Arabie en de Verenigde Arabische Emiraten laten van zich horen. Deze landen zijn hard op weg om Nederland in economische kracht voorbij te streven. Het gevolg kan zijn dat Nederland de komende jaren nog veel meer banen en industrieën verliest.

Daarom is het tijd dat wij in Nederland weer overgaan tot het grote gebaar. De afgelopen 100 jaar heeft Nederland maar één keer een economsiche prestatie van internationale allure neergezet: de Deltawerken. De Deltawerken hebben Nederland op de kaart gezet als een natie van baggeraars en waterbouwers. Tot op de dag van vandaag verdient de Nederlandse baggerindustrie miljarden dankzij die reputatie.

Laten we met zijn allen durven en opnieuw een groot gebaar maken. Laten we weigeren ons er bij neer te leggen dat onze toekomst wordt bepaald in Mumbai, Dubai en Shanghai. Laten we het heft weer in eigen handen nemen en als Nederland weer een rol van betekenis gaan spelen.
De geschiedenis leert dat wie zwak is, een groot gebaar van een ander door de strot krijgt geduwd. Wie echt pech heeft ziet dat grote gebaar met rupsbanden over zijn landsgrenzen rollen.

Op 29 mei 2006 borrelde er in de streek Sidoarjo (Oost-Java, Indonesië) een beetje modder uit de grond. De omwonenden besteedden er weinig aandacht aan. De modder bleef echter stromen en blokkeerde na enkele dagen een lokale weg waardoor dorpelingen hun woning niet meer konden bereiken.

Een eerste poging om het moddergat te dichten mislukte en al snel bereikte de modder de eerste woningen. De dorpelingen hadden zich ondertussen bij hun gemeentebestuur beklaagd over de gang van zaken en vermoedden dat de modderstroom was veroorzaakt door een gasboring van het bedrijf PT Lapindo Brantas. Nog geen 200 meter van het moddergat hadden zij een boorinstallatie in bedrijf. Die boorinstallatie moest overigens op dat moment al worden ontruimd omdat deze werd bedreigd door de steeds groter wordende modderplas.

De modderstroom zwol aan en het eerste dorp moest worden ontruimd. Honderden huizen werden door de modder vernietigd. Na verloop van tijd werden graafmachines en vrachtwagens ingezet om de modder af te voeren. Maar het was een druppel op een gloeiende plaat.

Inmiddels zijn in Sidoarjo 12 dorpen door de moddervulkaan verwoest. Niet minder dan 30.000 mensen hebben hun huis moeten verlaten. Behalve een permanente stroom modder braakt de vulkaan ook grote hoeveelheden gifgassen uit. Iedere dag rijden honderden vrachtwagens af en aan om de modder weg te voeren. Er worden grote dijken om het moddermeer gebouwd in een poging nog meer dorpen voor de ondergang te behoeden. Maar de modder lijkt niet te stoppen. Bewoners van steeds meer omliggende dorpen en steden kiezen eieren voor hun geld en verlaten hun woning. Zo zijn om de moddervulkaan heen spooksteden ontstaan.

Via een pompsysteem wordt een deel van de modder in de nabijgelegen Porong rivier geloosd. Die rivier raakt daardoor ernstig vervuild en slibt langzaam dicht voor het scheepvaart verkeer. De vraag is of dit middel niet erger is dan de kwaal.

Een echte oplossing is nog steeds niet gevonden en niemand weet waar dit gaat eindigen. De vraag dient zich aan of de nabijgelegen miljoenenstad Surabaya ook door de modderstroom in problemen zal raken.

Kunstenaar en architect Richard Wilson heeft in Liverpool iets fenomenaals bereikt. In 2007 realiseerde hij in het kader van de manifestatie ‘Capital of Culture’ het zogenoemde ‘Turning The Place Over’ project.

Het project bestaat er uit dat 18 maanden lang (tot en met het einde van 2008) een ei-vorming deel van de gevel van een kantoorgebouw ieder uur een keer volledig om zijn as roteert. Het effect is werkelijk verbluffend.

Hoewel het project vooraf zwaar is bekritiseerd (het zou geen kunst zijn maar wel veel te duur) gaan er nu stemmen op om de duur van het project te verlengen of de installatie zodanig te verbouwen dat de draaiende gevel een permanente attractie kan worden.

Het is al weer een half jaar geleden maar ik vind het nog steeds zeer pijnlijk om te zien: het instorten van de faculteit waar ik heb gestudeerd en gewerkt. Aan de andere kant is het erg goed dat dit soort beelden voor altijd bewaard kunnen blijven. Toch is het, zelfs voor een bouwkundige, moeilijk te bevatten dat zo’n klomp beton überhaupt kan branden en instorten. Bouwkunde was eigenlijk een behoorlijk log en lomp gebouw. Zo solide gebouwd dat het een eeuwigheid zou kunnen bestaan. Het mocht helaas niet zo zijn…

Het moet natuurlijk niet veel gekker worden. Vroeger was het buitengewoon gewaagd om aan parachute springen te doen. Maar al snel doken de eerste bejaarden op die ook een sprongetje uit een vliegtuig waagden. Dus dat was niet meer zo hip.

Toen bedachten enkele waaghalzen het zogenoemde ‘base jumping’. Je ging naar de top van wolkenkrabber en sprong daar van af. Je parachute ging pas open als de lantarenpalen zo’n beetje je voetzolen raakten.

Maar nu iedereen al van alle beroemde gebouwen is gesprongen moest er weer iets nieuws worden bedacht. En dat werd ‘wingsuit flying’. Durfals met vleermuispakken springen van een kilometers hoge berg. Door hun armen en benen te spreiden vliegen zij als het ware naar beneden. Ondanks dat dit natuurlijk levensgevaarlijk is lijkt het een populaire ‘sport’ te worden. Ook al was ik 20 jaar jonger… voor geen goud!!!

Meer dan 10 jaar geleden zag ik dit merkwaardige fragment op tv. En nu vond ik het terug op Youtube, Het toont een baai met een haventje in Groenland. Verderop in de zee breekt een stuk van een ijsberg af. Aanvankelijk levert dit slechts verwondering op van de omstanders. Maar al snel blijkt dat het afgebroken stuk ijs een vloedgolf veroorzaakt die in een minuut de hele haven verwoest. Buitengewoon bizar!

Onwaarschijnlijke reeks beelden van mensen die allemaal een engeltje op hun schouder hebben. Sommige idioten vragen er gewoon om, maar desondanks blijven ze op een haar na in leven. Kijk gerust, het wordt nergens bloedig.

In het kader van het wat lichtere vermaak deze video van een reusachtige vrachtwagen die op een snelweg is gekanteld. Onder de vrachtwagen is een personenauto geplet. Wanneer de vrachtwagen omhoog wordt getakeld komt uit de volledig geplette personenauto een man tevoorschijn. volkomen ongedeerd!

Vandaag (21 november 2008) sloot de AEX op een betreurenswaardige 222,93. De Telegraaf kopt lafjes dat dit de laagste stand van het jaar is. U en ik weten dat het veel erger is. Want op 2 januari 1996 passeerde de AEX deze slotstand ook al. Wie dus 12 jaar, 10 maanden en 19 dagen geleden instapte in een beleggingsfonds dat de AEX volgt (immers een veilige en solide belegging voor de lange termijn), heeft geen cent koerswinst geboekt. En dividend heeft u dan ook niet opgestreken, want dat wordt bij beleggingsfondsen gewoon met de ‘kosten’ verrekend.

Als ik naar de koersen van individuele AEX fondsen kijk, constateer ik dat een aantal daarvan tot ridicule dieptes is gezakt. Het aandeel AEGON is daar een interessant voorbeeld van. In het najaar van 1998 tikte AEGON eventjes de 55 Euro aan. Anno vandaag sloot AEGON op een schamele 2,68 Euro! De koers-winst verhouding is beland op 2,03.

Dat betekent dat een aandeel AEGON nog maar twee keer de winst per aandeel kost. Die berekening gaat uiteraard uit van de winst over 2007. En in 2008 en wellicht ook in 2009 zal AEGON vooral rode cijfers schrijven. Maar indien AEGON niet failliet gaat en over een paar jaar weer het winstniveau van 2007 zou bereiken, zijn die aandelen met gemak weer 10 Euro waard.

Voor het aandeel ING geldt een gelijksoortige situatie: een koers-winstverhouding van 1,57. Indien ING ooit weer zou opkrabbelen tot het winstniveau van 2007 doen die ING-tjes zonder moeite 15 Euro in plaats van de huidige 5,33 Euro. Natuurlijk loopt u risico’s wanneer u financiele waarden koopt (zie Fortis), maar niet de hele sektor zal failliet gaan. Nederland zal altijd banken overhouden. En de aandelen daarvan zijn nu werkelijk spotgoedkoop.

Hoewel vooral de financiele waarden ondergewaardeerd lijken, doet dit verschijnsel zich in vrijwel alle sektoren voor. Ook Shell, Randstad en TNT hebben een koers-winst verhouding bereikt die alleen gerechtvaardigd is wanneer deze bedrijven jaren lang geen winst zullen maken.

Ik had u reeds eerder verteld dat ik in ieder geval zou instappen bij een AEX onder de 200. Daarom is het moment waarop ik weer serieus aandelen ga kopen erg dichtbij gekomen. Daarmee adviseer ik overigens niets. Want wat u met uw geld doet moet u natuurlijk zelf weten!

Naar het schijnt stevent de wereld af op een diepe en langdurige economische recessie. Maar was dat nu echt nodig?

Het begon allemaal met Amerikanen. Want die kochten huizen. En toen de rente steeg konden zij hun hypotheeklasten niet meer betalen. Laten we er voor het gemak van uit gaan dat niet alle huiseigenaren in de Verenigde Staten in de puree zitten. De meeste huiseigenaren hebben hun huis zo lang geleden gekocht dat hun hypotheek een lachertje is. Net zoals in Nederland.

Voor het gemak veronderstel ik dat de pijn zich met name voordoet bij de 60 miljoen huiseigenaren die hun woning de afgelopen 7 jaar hebben gekocht. Want juist in die periode zijn de Amerikaanse huizenprijzen explosief gestegen.

De gemiddelde prijs van een koophuis in de Verenigde Staten was de afgelopen 7 jaar ongeveer 150.000 dollar. De afgelopen 7 jaar is de korte termijn hyoptheekrente in de Verenigde Staten ongeveer 3 procent gestegen.

Stelt u zich voor dat de helft van deze huiseigenaren, dat zijn er dus 30 miljoen, in financiele problemen is gekomen. En stelt u zich voor dat zij allemaal die volledige 3 procent renteverhoging niet meer aan hun hypotheekverstrekker betalen.

De gemiddelde huiseigenaar uit dit rekenvoorbeeld heeft jaarlijks een betalingsachterstand van 4.500 dollar (3 procent van 150.000 dollar). Vermenigvuldigd met 30 miljoen is dit een jaarlijkse economische strop van 135 miljard dollar.

Dat klinkt als veel geld maar het stelt feitelijk niets voor. Want het Bruto Nationaal Product van de Verenigde Staten bedroeg in 2007 maar liefst 13.844 miljard dollar. Dat gat van 135 miljard per jaar is dus minder dan 1 procent van het nationaal inkomen van de Verenigde Staten! En toch is dit akkefietje de aanleiding geweest voor alle economische rampspoed die nu over ons heenkomt.

Indien de Amerikaanse overheid op tijd actie had ondernomen was het met een relatief kleine ingreep mogelijk geweest om een economische recessie te voorkomen. Maar daar had de Amerikaanse overheid geen tijd voor. Want haar president en ministers waren veel te druk met het vullen van hun eigen eigen zakken door het verkopen van hamburgers, uniformen en olie aan het leger dat zij zelf in een oorlog hadden gestuurd. En die oorlog, oh ironie, kost per maand meer geld dan de achterstallige hypotheeklasten waar alles mee is begonnen.

Terwijl de Amerikaanse kabinetsleden miljoenen dollars verdienden aan de oorlog, braken hitsige journalisten, nerveuze beleggers, bange managers en twijfelende consumenten onbedoeld de wereld-economie af. En het was allemaal nergens voor nodig. De aanleiding van deze economische recessie is zo onbeduidend dat het bijna verdacht is dat het überhaupt mis kon gaan. Daarom is het misschien een interessante exercitie om uit te zoeken wie er belang hadden bij een economische recessie.

Leuk huisje. Maar dit artikel gaat toch over General Motors? Ik zal het zo uitleggen.

General Motors verkocht in 2007 9,3 miljoen auto’s en was daarmee de op één na grootste autofabrikant ter wereld. In dit artikel en dit artikel heb ik u reeds gewezen op de reusachtige koersval van het aandeel General Motors. Ik heb daarbij laten zien dat een meerderheidsbelang (51%) in General Motors op dit moment nog maar een schijntje kost, namelijk 661 miljoen Euro.

Maar aangezien General Motors in Europa niet echt een sterke merkbeleving oproept wil ik even focussen op Hummer. Hummer is een automerk van General Motors dat vooral bekendheid kreeg in de eerste Golfoorlog (1991). Het Amerikaanse leger verplaatste zich veelvuldig in de Hummer en het merk werd daardoor wereldberoemd en mateloos populair als patsmobiel van aannemers, makelaars en advocaten. En nog een paar anders beroepsgroepen waarvan het nu niet nodig is om ze te behandelen. Voor de duidelijkheid toch nog maar even een plaatje van een Hummer.

Hummer is verantwoordelijk voor minder dan één procent van de autoverkopen van General Motors. Hoewel de vergelijking niet helemaal klopt zou je kunnen stellen dat Hummer daarmee minder dan één procent van de beurswaarde van General Motors vertegenwoordigt.

Als die logica ook maar een klein beetje deugt is het wereldberoemde automerk Hummer op dit moment minder dan 6,6 miljoen Euro waard. Daarvoor koop je dus het hele automerk inclusief fabrieken, kantoren, inventaris, voorraden en merkrechten.

Nu valt er veel af te dingen op de bovenstaande berekening. En als General Motors Hummer in de etalage zou zetten zou het prijskaartje vast niet bij dik 6 miljoen Euro blijven steken. Maar wat dit artikel wel duidelijk maakt is dat de koers van het aandeel General Motors tot een absurde waarde is gedaald. De huidige koers is alleen te rechtvaardigen indien General Motors goeddeels failliet gaat.

En misschien zijn er beleggers die dat inmiddels hebben begrepen. Want gisteren knalde de Dow Jones 3,82 procent naar beneden. Slechts twee fondsen konden winst noteren, Citigroup en … General Motors. Volkomen tegen de stroom in pakte General Motors gisteren ruim twee procent rendement in een dag. Zou de bodem voor het geplaagde aandeel nu eindelijk zijn bereikt?

Nu terug naar de foto van het huis aan het begin van dit artikel. Dat huis staat in Naarden en moet 6,75 miljoen Euro opbrengen. Het hele automerk Hummer is dus inmiddels goedkoper dan één woonpandje in een Nederlandse provinciestad. Wat vindt u de beste investering, dat ene huisje of het volledige merk Hummer? Ik heb wel een idee waarop ik zou inzetten.

Fortis. Fortis. Fortis.
Ik noem de naam maar eens een paar keer. Zodat we deze club niet zullen vergeten.

Fortis was Nederlands grootste verkoper van woekerpolissen. Duizenden klanten werd een poot uitgedraaid door middel van beleggingsverzekeringen die geen cent winst konden opleveren.

Fortis was de bank die ondanks een zware internationale financiële crisis besloot om ABN-AMRO over te nemen. Een overname die zij volstrekt niet kon betalen en die bovendien veel te duur bleek. Deze katastrofale blunder bracht Fortis feitelijk tot een faillisement waardoor duizenden particuliere beleggers de waarde van hun aandelen Fortis volledig zagen verdampen.

Fortis was ook de bank die een dag na haar faillissement haar managers voor 150.000 Euro feest liet vieren in Monaco. Zodat u nog even wist wat het management van Fortis met uw centen doet.

Fortis was ook de bank die loog over het feit dat haar welvarende klanten op de dag voordat Fortis door de Nederlandse staat werd overgenomen, 20 miljard Euro aan spaartegoeden opnamen. Fortis was dus kennelijk ook de bank die geheime informatie over die overname naar haar welvarende klanten liet lekken en u en mij in de steek liet.

Tot slot kan ik u uit eigen ervaring melden dat de kwaliteit van de dienstverlening van Fortis zo bedroevend is dat het eigenlijk een wonder is dat deze bank überhaupt klanten heeft.

Vandaag (31 oktober 2008) lees ik echter dat Fortis niet twijfelt aan het beleid dat zij de afgelopen maanden heeft gevoerd. Neen, integendeel. De directie van Fortis kan werkelijk geen enkel punt vinden waarop zij heeft gefaald.

Terwijl wij ons druk maken over zoveel prutswerk en wij verontwaardigd zijn over zo’n ontluisterende ontkenning, zet Fortis de volgende stap in het verdoezelen van een van de grootste bancaire schandalen uit de Nederlandse geschiedenis.

Vanaf nu zullen de managers van Fortis stap voor stap de herinnering aan hun eigen prutswerk gaan uitwissen. Fortis beletteringen zullen van de gevels verdwijnen, Fortis beleggingsfondsen zullen van naam veranderen, klanten van Fortis krijgen bericht dat hun bank voortaan een andere naam heeft en het management van Fortis zal volledig worden vervangen door nieuwe boeven die wij natuurlijk niet de schuld kunnen geven van al het gepruts van hun voorgangers.

En het foute management zelf? Tja, u weet hoe dat gaat. Die kunnen een fraaie som zwijggeld tegemoet zien waarmee ze zich terug trekken op een warm eiland. Dat schoelje gaat lekker vakantie vieren van het rendement uit uw woekerpolis.

Op 31 oktober 2008 berichtte ik over de ongelooflijke koersval van het aandeel General Motors. De waarde van dat aandeel was namelijk in een jaar tijd gekelderd van 42 tot 5,75 dollar. Ik heb toen even gedacht dat het misschien een gepast moment was om aandelen van de geplaagde autofabrikant aan te schaffen.

Inmiddels is het 11 november 2008 en is de koers van het aandeel General Motors nog eens 49% verder gezakt. Zojuist sloot de New York Stock Exchange en noteerde General Motors nog slechts een schamele 2,92 dollar!

Ik zal de rekensom die ik op 31 oktober 2008 maakte nog eens herhalen. General Motors heeft 566 miljoen vrij verhandelbare aandelen uitstaan. Wanneer ik dat aantal vermenigvuldig met de slotkoers van vandaag, kom ik uit op 1,6 miljard dollar. De totale beurswaarde van de op een na grootste autofabrikant ter wereld bedraagt dus nog maar een schamele 1,3 miljard Euro! Absurd weinig voor een bedrijf dat alleen al een vermogen aan grond en onroerend goed op de balans heeft staan! 1,3 miljard Euro is het soort bedrag waarvoor in steden als New York met enige regelmaat een enkel gebouw van eigenaar verwisselt.

Ik zeg het nog maar eens; als iedere Nederlander bereid is om vandaag 80,55 Euro opzij te zetten, kunnen we met z’n allen General Motors opkopen. Eigenlijk kan het nog veel makkelijker. Want met een meerderheidsbelang van 51% hebben we de touwtjes in handen. En dat kost op dit moment maar 661 miljoen Euro. Zo bezien zijn er tientallen Nederlanders die in hun eentje General Motors kunnen opkopen.

De beurswaarde van General Motors is op dit moment zo laag dat het er sterk op lijkt dat de verwachting van een faillissement al goeddeels in de koers van het aandeel is verwerkt. Indien General Motors daadwerkelijk failliet gaat zal de waarde van het aandeel de komende maanden verder verdampen tot het nulpunt.

Maar indien General Motors niet failliet gaat, en eventueel in afgeslankte of opgesplitste vorm actief blijft in de autobranche, zal het aandeel General Motors toch wel iets waard blijven. De vraag is wat dat iets ongeveer kan zijn.

In mijn overtuiging is het niet uit te sluiten dat indien General Motors niet failliet gaat, de huidige aandelen een goudmijn vormen voor beleggers die de gok aandurven.

De huidige malaise op de effectenbeurzen leidt tot onwaarschijnlijke taferelen. Het aandeel van General Motors, tot 2006 ‘s werelds grootste autofabrikant, heeft een ongekende duikeling gemaakt. Minder dan een jaar geleden noteerde het aandeel nog 42 dollar. Vandaag (31 oktober 2008) is het aandeel tot een schamele 5,75 dollar gekelderd, het laagste niveau sinds de Tweede Wereld Oorlog.

Indien we de prijs van het aandeel vermenigvuldigen met het aantal uitstaande aandelen (566 miljoen) komen we op een marktwaarde van 3,25 miljard Dollar. En dat is 2,5 miljard Euro. Pardon? U leest het goed: het wereldberoemde General Motors, onder andere eigenaar van Opel, Saab, Cadillac, Chevrolet en Hummer, is op dit moment slechts 2,5 miljard Euro waard!

Onlangs trok de Nederlandse overheid in één weekend nog 20 miljard Euro uit de lade om een paar banken te helpen. Als daar maar een klein deel van overblijft is dat al genoeg om General Motors in te lijven bij de Nederlandse staat.

Als de pot van Wouter Bos toch leeg blijkt te zijn kunnen we een inzamelingsactie houden. Als iedere Nederlander bereid is 160 Euro bij te dragen hebben we die 2,5 miljard bij elkaar en zijn we met z’n allen eigenaar van de op een na grootste autofabrikant ter wereld. We kunnen ook John de Mol vragen of hij General Motors in zijn eentje koopt. Dan sturen we een Hollandse topmanager zoals Jan Timmer of Cor Boonstra naar de States om de boel te reorganiseren en binnen een paar jaar draait zo’n tent weer als nooit tevoren.

Als ik dit soort onzin kan bedenken heeft een Rus of Arabier met te veel geld en tijd dit al maanden terug verzonnen. Ben benieuwd welke rijkaard straks niet meer een Hummer heeft, maar gewoon Hummer heeft.

Ook vandaag (27 oktober 2008) nam de AEX een duikvlucht. Deze keer eindigde de index 3,59% in de min op een hoogte van 237,10. Een slotstand die al eerder op 18 maart 1996 werd behaald. Daarmee heeft de AEX inmiddels de winst van 12 jaar, 7 maanden en 9 dagen verloren.

Als dat u niet absurd genoeg klinkt is het misschien interessant om een blik te werpen op de koers/winst verhoudingen van enkele bekende AEX-fondsen. De koers/winst verhouding is een getal waaruit u kunt afleiden hoeveel dividend (winstuitkering op een aandeel) u mag verwachten per geinvesteerd bedrag. U koopt aandelen namelijk niet alleen omdat u koerswinst hoopt te boeken, u koopt aandelen ook omdat u graag het dividend ontvangt.

Zo is de te verwachten koers/winst verhouding van Ahold voor 2008 11,6. Dat betekent dat, uitgaande van de huidige marktpositie van Ahold, een aandeel Ahold 11,6 keer zo veel kost als het dividend dat op dat aandeel wordt uitgekeerd. En dat betekent dat indien u bijvoorbeeld voor 1000 Euro aandelen Ahold koopt, u mag verwachten dat Ahold daar dit jaar 1000 : 11,6 = 86,20 Euro dividend over uitkeert. Deksels! Een rendement van 8,6% in een jaar. Dat is zelfs nooit beloofd door uw IJslandse bank!

Hoe lager de koers van een aandeel zakt in relatie tot het uit te keren dividend, hoe lager de koers/winst verhouding wordt. En dus wordt uw dividend steeds hoger.

Laat ik nog een voorbeeld pakken. Het aandeel Randstad bijvoorbeeld is nu zo ver gezakt dat de koers/winst verhouding is gedaald tot 2,93. De zelfde rekensom leert ons dat uitgaande van de huidige marktpositie van Randstad, het uit te keren dividend op 1000 Euro aandelen Randstad gelijk is aan 1000 : 2,93 = 341,29 Euro. Dat is een rendement van ruim 34%.

Wie een beetje research doet ziet dat bij vrijwel alle AEX-fondsen, de koers/winst verhouding op dit moment absurd laag is, en daarmee de potentiële winstuitkering op die aandelen fenomenaal hoog. Hier dient wel een waarschuwing te worden geplaatst! Ons land staat mogelijk op de rand van een serieuze economische recessie. Indien dat gebeurt zullen de bedrijfswinsten kelderen waardoor u misschien helemaal geen dividend krijgt uitgekeerd.

Maar indien u inschat dat een eventuele aanstaande recessie ietsje zal meevallen ten opzichte van de doemscenario’s die we op dit moment in de pers zien, dan zijn er op dit moment geweldige koopjes te behalen op de beurs. En zodra meer mensen dat vinden, weet u wat er met de aandelen koersen zal gebeuren.

Onlangs heb ik u in dit en dit artikel mijn observaties kenbaar gemaakt inzake het fenomenale verlies van de AEX-index. Inmiddels zijn de verliezen verder opgelopen en loont het de moeite om te bekijken hoe de huidige crisis in de effectenhandel in historisch persepectief kan worden geplaatst.

Een veel genoemd historisch voorbeeld is de beurskrach van 1929. Want in 1929 bereikte de Dow Jones (cijfers over de Nederlandse effectenbeurs ontbreken) een voorlopig hoogtepunt van 381,17. Het dieptepunt werd pas bereikt op 8 juli 1932. De Dow Jones noteerde toen nog maar een schamele 41,22. Een verlies van ruim 89%. Het duurde vanaf dat moment nog 22 jaar om weer het in 1929 bereikte hoogtepunt te passeren.

Tijdens de beruchte beurskrach van 1987 daalde de AEX (toen nog in guldens) van een voorlopig hoogtepunt van 286,06 (11 augustus 1987) naar een dieptepunt van 152,36 (10 november 1987). Dat is een verlies van ruim 46%.

Hoe serieus is nu de huidige beursmalaise in vergelijking met deze twee historische voorbeelden?
Wel, tamelijk serieus. Het verlies is niet zo erg als in 1929, maar een behoorlijk stuk erger dan in 1987.

De tegenwoordige crisis in de effectenhandel begon reeds in het jaar 2000. De 4e september van dat jaar is voor Nederlandse beleggers een historische datum. Op die dag, inmiddels ruim 8 jaar geleden, bereikte de AEX-index haar vooralsnog hoogste notering, te weten 701,56.

Eergisteren echter, vrijdag 24 oktober 2008, sloot de AEX-index na de zoveelste dag van zware verliezen maar liefst 4,63% in de min. De slotstand bedroeg daarmee 245,92. Die zelfde stand werd ook al eens op 10 april 1996 gepasseerd. Inmiddels heeft de AEX dus de winst van 12 jaar, 6 maanden en 15 dagen verloren. Dit jaar alleen al heeft de AEX ruim 52% van zijn waarde verloren. Ten opzichte van het hoogtepunt in 2000 is het verlies bijna 65%.

Het verlies is inmiddels zo ernstig dat de VEB onlangs bekend maakte dat de gemiddelde particuliere Nederlandse belegger dit jaar ruim 50.000 Euro per persoon is kwijtgeraakt! En dat is alleen nog maar het verlies binnen de eigen portefeuille. Als de verliezen van de pensioenen en beleggingshypotheken- en verzekeringen worden meegerekend is het allemaal nog veel dramatischer.

De vraag is waar dit gaat eindigen. Want iedere keer weer denken beleggers dat sprake is van een goed instapmoment maar daarna zakken de koersen nog verder weg. Op zeer korte termijn verwacht ik nog geen verbetering. De Nikkei is zaterdagnacht al weer 9,6% lager gesloten en de Europese beurzen hebben daar nog niet op gereageerd. De stroom slechte bedrijfsresultaten is waarschijnlijk nog maar net begonnen. Dus op dat front is de komende maanden nog behoorlijk veel beroerd nieuws te verwachten. Op een deel van slechte nieuws is inmiddels wel door de beleggers geanticipeerd waardoor de koersen wellicht al een beetje vooruit lopen.

Dat het zo erg gaat worden als in 1929 wil ik niet geloven. De wereld is in bijna 80 jaar volkomen veranderd en de oorzaken die toen tot een zeer diepe depressie hebben geleid ontbreken nu in ieder geval ten dele. Maar een verdere daling van de AEX tot onder de 200 punten grens sluit ik niet uit. Tegen die tijd zijn er wellicht nog voldoende bedrijven die interessante winsten maken waardoor in een aantal gevallen aandelen wel erg goedkoop worden. Ik stap in ieder geval weer in als de AEX onder de 200 zakt.

Spoiler alert: deze recensie bevat details over No country for old men die u misschien niet wilt weten voordat u de film gaat zien. Wie de film nog moet zien kan beter niet doorlezen.

In 2007 maakten de Amerikaanse broers Joel en Ethan Coen ‘No country for old men’. Tijdens de uitreiking van de Academy Awards in februari 2008 ging Country aan de haal met de Oscars voor beste film, beste regie en beste bijrol. Op papier was Country daarmee de beste film van 2007. Akkoord, Country is een goede film, maar zó goed?

De gebroeders Coen beleefden hun voorlopige cinematografische hoogtepunt al in 1996 met Fargo. Daardoor dringt zich bij iedere nieuwe Coen film onwillekeurig de vergelijking op met dat meesterwerk. Het probleem van Country is dat deze film inderdaad veel parallellen vertoont met Fargo.

In beide gevallen laat een gewone man zich verleiden tot een criminele daad waaraan hij een flinke duit hoopt te verdienen. In beide gevallen maakt deze man een blunder waardoor hij psychopatische moordenaars aan zijn broek krijgt. En in beide gevallen weten we vanaf het begin dat het slecht gaat aflopen met onze hoofdpersoon.

Dat zijn wel erg veel parallellen voor twee films van de zelfde regisseurs. Dat kan voor een deel worden vergeven uit de wetenschap dat de Coen broers met Fargo welhaast een nieuw genre op de kaart hebben gezet. En het staat hen natuurlijk vrij om dat genre te verrijken of er zelfs uit te citeren. Maar bijna alles wat we in Country zien is in Fargo net iets beter gedaan.

Zo stond Fargo bol van de cynische en absurdistische humor. In Country zijn de grappen echter zo dun gezaaid en ingetogen dat het nergens tot lachsalvo’s komt. In Fargo werden de karakters zeer expliciet uitgewerkt en waren de dialogen staccato en messcherp. In Country zijn de dialogen traag en moet je goed bij de les blijven om de opbouw van de onderhuidse spanning te blijven voelen.

Fargo had een begin en een eind dat niet alleen verhaaltechnisch bevredigde maar zelfs fotografisch in elkaar overliep. Country daarentegen kent weliswaar een heftige en intrigerende opening, maar aan het eind dooft de film als een kaarsje onder een glas met een net iets te klein luchtgaatje. Kortom, op veel punten legt Country het af tegen zijn voorganger. En dat is opmerkelijk voor een film die drie grote Oscars heeft binnengesleept.

Wat is er dan wel zo goed aan No country for old men? Ten eerste de onderkoelde manier waarop Javier Bardem zijn rol van pschyopaat neerzet. Nu eens geen hysterische woedeuitbarstingen zoals we die kennen van door Travolta, Pacino of Hopper geportretteerde schurken. Nu eens geen geschmier met een overdreven accent. Nu eens geen onderknuppels die het al in de broek doen als Bardem ten tonele verschijnt.

Nee, de meeste slachtoffers van Bardem hebben gewoon net iets te laat door met wat voor idioot ze te maken hebben. Het publiek weet echter wel dat lieden die iets langer dan een paar minuten het pad van Bardem kruisen meestal ten dode zijn opgeschreven. Dat verschil in voorkennis doet de spanning nu en dan hoog oplopen.

Ook de maatschappijkritische ondertoon van de film is interessant. Texas wordt neergezet als een dorre woestijn die alleen goed genoeg is voor het anoniem afknallen van opponenten in de drugshandel. Wanneer het decor zich verplaatst naar de bewoonde wereld verandert daar niets aan. Het gemak waarmee in de stoffige Texaanse stadswijken ongezien kogels worden uitgewisseld is beangstigend. Niemand komt poolshoogte nemen wanneer de lijken zich op een straathoek opstapelen en politie is geen velden of wegen te bekennen. De wel aanwezige wetsdienaren bewaken de Mexicaanse grens alwaar ze een dutje doen of zich schuldig maken aan machtsmisbruik.

De enige politiemannen die wel deugen zijn sherrif Tommy Lee Jones en zijn assistent. Jones zet zoals in veel van zijn films een klopjacht in naar de schurk, maar de makke van Jones is dat hij daar inmiddels veel te oud voor is en zelfs de gehele film niet in actie komt. Hij beperkt zijn speurtocht tot het aan de koffietafel doen van observaties en het achteraf bezoeken van een plaats delict. Bardem heeft daardoor geen flauw benul van zijn inspanning. En Jones heeft gedurende de hele film geen benul achter wie hij aan zit.

Juist zijn onmacht en onwetenheid vormen de redding voor Jones. Dat Jones op zeker moment op een haar na het pad van Bardem kruist, waarbij de onbewuste opponenten elkaar net niet in de ogen kunnen kijken, maakt dat we Jones nog levend en wel in de slotscene kunnen tegenkomen. En daarmee lijkt de film een donkere moraal te bevestigen: bemoei je maar gewoon nergens mee, dan loopt het misschien goed af.

Maar om de openingsvraag te beantwoorden: waren de oscars verdiend? Country is een prima film voor de liefhebber van trage en spijkerharde misdaadvertellingen. Het acteerwerk is ook dik in orde. Maar misschien was dit jaar de concurrentie bij de Academy Awards niet zo briljant als in andere gevallen.

Kort na de release bleek al snel dat de film geen kaskraker zou worden. Een deel van het publiek had zelfs na het zien van de film niet begrepen dat het een comedy betreft. En voor wie zich dat niet realiseert valt er weinig aan de film te beleven. Voor degenen die wel de catch van de film begrijpen (of zoals ik zelf daar vooraf van op de hoogte waren) is de film een aaneenrijging van satirische hoogtepunten.

De bandleden van Spinal Tap zijn volstrekt incompetent. Hun muzikale kwaliteiten schieten aantoonbaar tekort. Hun songteksten zijn op zijn best spiritueel bedoeld geneuzel maar vaker volstrekt verwerpelijke sexistische manifesten. Als rocksterren zijn ze al een decennium uitgerangeerd maar hun gebrek aan succes wordt volkomen overschaduwd door hun buiten proporties geblazen ego’s. Ondertussen zijn onze megasterren te dom om tijdens een optreden het podium te vinden en begrijpen ze niet het verschil tussen een inch en een foot, met alle desastreuze gevolgen van dien.

Het aardige is dat de film niet alleen de band te kakken zet maar het volledige spectrum van de Rock & Roll beweging persifleert. Behalve de bandleden hebben ook hun managers, vriendinnen en zelfs hun fans geen idee waar ze mee bezig zijn.

Soms ligt de satire er net iets te dik bovenop. Maar in de meeste gevallen lijken de maniertjes van de bandleden sprekend op het flinterdunne en arrogante geneuzel dat de ‘echte’ sterren tijdens interviews bezigen. Wat ook buitengewoon sterk is, is de nonchalante manier waarop de grappen worden gedoseerd. In de doorsnee lach of ik schiet comedy wordt iedere grap minuten lang uitgemolken, terwijl de grappen in Tap zo ingehouden worden ontvouwen dat je de film tenminste twee keer moet zien om alles door te hebben. Mijn advies is om bij een tweede keer de ondertiteling uit te zetten. Want veel van de grappen worden niet vertaald en gaan verloren voor degenen die te veel op de lettertjes onderin het scherm focussen.

Tap kent diverse hilarische hoogtepunten en een ieder die de film wel leuk vindt zal een eigen favoriete misklein kunnen aanwijzen. Voor mij is dat het door onze megasterren verzorgde optreden op een militaire basis. Dit is zo’n pijnlijke en knap bedachte mismatch dat het bij mij een gevoel van plaatsvervangende schaamte opriep. En dat is bijzonder voor een nepdocu.

Wat tenslotte niet onvermeld mag blijven is dat Tap in de jaren na haar release een indrukwekkende status verwierf in het cult circuit. Dit had bijzondere Droste-effecten. Zo besloten de acteurs uit de film na verloop van tijd om daadwerkelijk als de band “Spinal Tap” te gaan optreden. Hun leven als popartiesten ging zelfs gepaard met echte foute managers. En naar aanleiding van hun roerige bestaan als werkelijke popsterren zijn vervolgens echte documentaires gemaakt! Het moet niet veel gekker worden.

Nu weet ik dat Stephen King verfilmingen vaak teleurstellen. Niet omdat het boek beter is, want dat heb ik toch niet gelezen. Nee, Stephen King verfilmingen zijn vaak 13-in-een-dozijn genre-werkjes die bij gebrek aan vertrouwen van de productiemaatschappij linea recta in het video-circuit worden gepompt om zo het debacle van lege bioscoopzalen te voorkomen.

Deze keer pakte het anders uit. The Mist is werkelijk waar zo’n beklemmende en effectieve griezelaar dat ik iedere genre-liefhebber aanraad dit bijna-meesterwerkje te gaan zien.

Zonder al te veel te verklappen kan ik aangeven wat er nu zo goed is aan deze film. Akkoord, de film kent de bekende genre-cliches. Hoofdkarakter David Drayton raakt met een groep mensen in een supermarkt afgesloten van de buitenwereld door een dikke mistwolk waarin zich afschrikwekkende monsters bevinden. En natuurlijk worden onze helden stuk voor stuk door dit griezelgespuis afgeslacht.

Maar de film kent een goed gedoseerde hoeveelheid dubbele bodems die de aandacht van het relatief simpele verhaal afleiden. Zo wordt al snel duidelijk dat het gevaar niet alleen buiten op de loer ligt, maar ook binnen. Want het groepje opgesloten winkelgangers verandert al rap in een slangenkuil waarin paranoia en wantrouwen tot een explosieve situatie leiden.

Dat gebeurt op een wijze die buitengewoon realistisch is. Ten eerste vanwege maatschappelijk herkenbare achtergronden, zoals raciale spanningen, en ten tweede doordat de karakters volkomen geloofwaardige conclusies trekken die in veel andere films over het hoofd worden gezien.

Zo wordt al vroeg in de film een van de hoofdkarakters door een soort reusachtige octopus aan flarden gescheurd. Wanneer David zijn (zwarte) buurman Brent Norton hierover inlicht stapt deze niet kordaat met een knuppel het magazijn in om met eigen ogen het monster te aanschouwen. Nee, hij wordt woest op zijn gesprekspartner omdat hij denkt in de maling te worden genomen. Het gevolg is een enorme escalatie die de spanning verder opvoert.

Op andere momenten wordt de film angstaanjagend omdat het in de groep wemelt van de angsthazen die zich laten manipuleren door een hysterische vrouw met een religieus sektarische boodschap. Net zoals in het echt. Door de voortdurende intermenselijke spanning kruipt de film in de kijker en dringt steeds de vraag op: wat zou jij doen?

Ook is het verfrissend om te zien dat de film nergens heroïsch wordt. Bejaarden, labiele monteurs en suffe winkelbediendes zijn de vaandeldragers van de strijd tegen het kwaad. Zelfs hoofdrolspeler Thomas Jane (bekend van minder subtiel actiewerk zoals “The Punisher”) vliegt nergens uit de bocht. We zien hem in deze film vooral als vader optreden en niet als stoere held.

De laatste vijf minuten van de film zijn dermate vervreemdend en confronterend dat ik moeite had om te blijven kijken. Dat de monsters nu en dan zichtbaar uit de computer komen doet er dan al lang niet meer toe. The Mist laat je achter met een onbehaaglijk gevoel dat vragen oproept. Hoe reageer jij in een echte crisis? Ga je alleen verder of zoek je aansluiting bij een groep? Wie vertrouw je wel en wie niet? En ben je bereid je eigen leven en dat van anderen op het spel te zetten als je denkt dat dat een kans op redding biedt?

Weet u hoeveel partijen zijn vertegenwoordigd in het Iraanse parlement? Dat zijn er 7. Daarnaast lopen in het Iraanse parlement nog eens 40 onafhankelijke parlementariërs rond die vaak regionale belangen behartigen. Hierdoor komt de politiek iets dichter bij de burger te staan.

Wist u dat Syrië, ook al zo’n berucht dicatorsnest, ook gewoon een parlement heeft? Bij de verkiezingen kunnen de Syrische burgers op niet minder dan 8 partijen stemmen. En als ze daar op zijn uitgekeken zijn er nog 83 onafhankelijke volksvertegenwoordigers die allemaal een pakket lokale belangen in hun portefeuille hebben.

Op 4 november 2008 is het zover; het meest vrije land ter wereld houdt verkiezingen. Op 4 november mogen de burgers van de Verenigde Staten naar de stembus. Weet u uit hoeveel partijen zij kunnen kiezen? Dat zijn er 2. Ik spel het maar even: t-w-e-e. Hoeveel onafhankelijke kandidaten er zijn weet ik niet. Maar er zit er op dit moment maar 1 in het Amerikaanse parlement.

Hoe is het toch mogelijk dat het land dat zich bij voortduring manifesteert als de vaandeldrager van de vrije wereld zelf al 150 jaar lang maar 2 politieke smaken kent? Waarom zijn er niet meer partijen vertegenwoordigd in het parlement? En waarom zijn er niet meer onafhankelijke kandidaten?

Dat komt doordat de 2 heersende partijen (democraten en republikeinen) de politieke markt hebben dichtgetimmerd. Kleine partijen moeten door een trage ambtelijke molen als ze aan de verkiezingen willen meedoen. Vervolgens zijn er de door traditionele politiek gemanipuleerde tv-stations (FOX, CNN, ABC, CBS) die kleine partijen en onafhankelijke kandidaten zelden uitnodigen voor debatten met de grote jongens. Tenslotte is er een hoge kiesdrempel die er toe leidt dat kleine partijen, ook al wordt er op ze gestemd, vrijwel geen kans hebben op een parlementszetel.

Ieder ander land dat al zo lang gedomineerd wordt door slechts 2 politieke partijen, en waar kleine, nieuwe en afwijkende politieke stromingen systematisch buiten de arena worden gehouden, noemen wij normaal gesproken een 2 partijen dictatuur. Maar laten we niet te hard van stapel lopen. Want voor een relatief gering bedrag koop je in de Verenigde Staten gewoon een parlementariër. De USA is immers zo vrij als uw donatie aan de partijkas. Zolang het maar de Republikeinse of Democratische partijkas is.

De aandelenbeurs is een wonder. Zo was er ING. Vrijdag 17 oktober 2008 was een historische dag voor het aandeel ING. Wie op de ochtend van die dag in het bezit was van ING-tjes mocht ‘s avonds constateren dat zijn bezit ruim 27% in waarde was gekelderd! Wat was er nu voor vreselijks aan de hand dat er toe kon leiden dat Nederlands grootste consumentenbank in krap 8 uurtjes 4 miljard Euro minder waard werd?

Wel, een groot deel van het verlies kon verklaard worden uit een gerucht. Namelijk het gerucht dat ING op zeer korte termijn een beroep zou doen op de pot met geld die de Nederlandse overheid heeft gereserveerd om banken te ondersteunen in deze tijd van crisis. In die pot zit 20 miljard Euro waarvan ING ongeveer 9 miljard zou willen hebben. Althans, zo luidde het gerucht. Beleggers vonden deze financiële steun aan ING zo’n angstige gedachte dat zij massaal hun stukken ING in de uitverkoop deden. Het gevolg was dat de koers kelderde.

Dat zelfde weekend bleken Wout en Nout samen te gaan lunchen. Voor de niet-ingewijden onder u, we hebben het hier over onze (anno 2008) minister van financiën (Wouter Bos) en de president van De Nederlandse Bank (Nout Wellink). En warempel, het opperhoofd Tilmant van de ING groep had ook trek. Gedrieën waren zij dermate door deze maaltijd geinspireerd dat het trio na het tafelen een gezamenlijke persverklaring aflegde. Daarin kondigden zij aan dat de Nederlandse staat ING zou ondersteunen met een bedrag van 10 miljard Euro.

Allemachtig! Het door de beleggers gevreesde scenario was dus werkelijkheid geworden. Wat voor dramatische gevolgen zou dat de volgende ochtend hebben voor de koers van het toch al geplaagde aandeel ING? Zou het aandeel wederom een kwart van zijn waarde verliezen? Of zou het nog veel erger zijn? Want het debacle van het aandeel Fortis (min 75% op één dag) lag nog vers in het geheugen.

Die volgende ochtend was vandaag. En weet u wat er gebeurde? Het aandeel ING sloot vandaag maar liefst 29% hoger. Want, en zo verklaarden de deskundigen, ING had zojuist 10 miljard Euro gekregen uit de staatskas. En daar werden de beleggers buitengewoon vrolijk van. Gebeurtenissen die vóór het weekend nog als buitengewoon slecht nieuws werden beschouwd, zag men plotseling als zeer positief. En geen enkele deskundige vond het nodig om dat te verklaren.

Dat heet beurssentiment. Het betekent dat de duur betaalde beleggingsspecialist van uw bank met uw geld naar de beurs gaat en daar volkomen onzinnige dingen mee doet. Eerst raakt hij volledig van de kaart door een gerucht en verkoopt hij uw ING-tjes voor veel te weinig geld. Een paar dagen later keert hij terug op zijn schreden en koopt hij die zelfde stukken weer terug voor een veel te hoge koers. Uw portefeuille daalt in waarde en u krijgt ook nog de kosten van die verloren transacties op uw bordje. Arme adviseur. Hij zal zich vast beroerd voelen door al dat gepruts.

Dit is uiteraard de naieve lezing van de wonderbaarlijke gebeurtenissen rond het aandeel ING. In de cynische versie is de beleggingsadviseur van uw bank geen incompetente sukkel maar een met voorkennis handelende charlatan. Hij golft namelijk met een onderknuppel van Wout en Nout en wist donderdag al dat de koers van ING zou gaan kelderen. Uw beleggingsadviseur heeft dus razendsnel zijn eigen portefeuille en die van zijn baas met dikke winst verpatst. Vervolgens gebruikt hij uw spaarcenten als hefboom om de koers te manipuleren. Maar dat kan toch nooit goed gaan?

Inderdaad. Want beleggen is een “zero sum game”. Iedere verkoop met winst wordt betaald uit een transactie waar iemand anders op verliest. Ik kan u vertellen wie er winst behaalt met de verkoop van aandelen. Uw bank. Vindt u het niet merkwaardig dat uw beleggingsportefeuille ieder jaar minder waard wordt terwijl uw bank maar blijft handelen in aandelen? Als uw bank in aandelen blijft handelen zal zij er wel winst mee behalen. En als uw bank winst wil behalen uit de verkoop van aandelen, is het nodig dat u verlies leidt. Oops…

Dus als u de beurs voor de zoveelste keer ziet instorten, en u uw zoveelste verlies incasseert, dan zegt uw bank dat u niets moet doen. Want alles komt goed, en beleggen doe je voor de lange termijn. Ondertussen stelt uw bank haar eigen posities veilig en bent u de pineut. Het werkelijke wonder van de beurs is dat wij ons spaargeld toevertrouwen aan een bende rovers die hun zakken vullen door ieder jaar een stukje van ons vermogen af te pakken.

Heeft u zich wel eens in gezelschap, bijvoorbeeld op uw werk, krachtig of helder uitgesproken? Bijvoorbeeld: plan A is slecht want het is pas in 6 maanden uitvoerbaar en het zal 300.000 Euro extra kosten. En kunt u zich nog de reacties van uw collega’s herinneren? Ik zal het u vertellen. Vrijwel iedereen zweeg en een paar collega’s werden boos.

Plan A is namelijk bedacht door uw collega’s B en C. Ondanks hun beperkte geestelijke vermogens hebben zij enorm hun best gedaan om plan A in elkaar te zetten. En dat is natuurlijk faliekant mislukt. Iedereen die vroeger op school een beetje heeft opgelet tijdens de economie- en wiskundelessen ziet direct dat plan A gedoemd is te mislukken. Maar wanneer u dit soort vanzelfsprekende en noodzakelijke waarheden verkondigt, voelen uw collega’s B en C zich volkomen voor aap staan. Zij zijn net slim genoeg om te begrijpen dat ze prutswerk hebben geleverd en hebben geen zin om daar aan herinnerd te worden. Dus worden zij boos en beschuldigen zij u van sabotage of jaloezie.

Uw collega’s D tot en met Z zijn te laf om zich in de discussie te mengen. Ze kijken liever een beetje naar het plafond en wachten tot het over is. Ook zij zitten niet te wachten op uw krachtige en duidelijke stellingname. Want daar duurt het werkoverleg gelijk een kwartier langer door. En om half 4 begint de kwalificatiewedstrijd van het Nederlands Elftal. Bovendien zijn ze doodsbang dat u volgende keer de waarheid spreekt over hun werkzaamheden. Dus even dimmen graag.

Kortom, als u zich krachtig en helder uitspreekt over een kwestie, wordt u niet populair en krijgt u met iedereen ruzie. Het maakt niet uit of u gelijk heeft. Het maakt niet uit dat uw alternatief veel beter is. Niemand wil het horen.

Het mooie is dat er een speciaal vak is bedacht voor mensen die geen richting willen of kunnen kiezen. Dat heet politiek. Politici willen graag populair zijn en met niemand ruzie hebben. Dus als zij horen van plan A, dan kijken zij nog maar eens naar het plafond en wachten tot het over is.
Dan houden zij niet alleen kiezer B en C, maar zelfs de kiezers D tot en met Z te vriend.

Daarom zullen politici zoals Geert Wilders (PVV), Marianne Thieme (PvdD) en Bas van der Vlies (SGP) nooit een echt grote aanhang krijgen. Want deze mensen zijn geen draaikonten. Hun uitspraken zijn krachtig en helder waardoor zij met te veel kiezers bonje hebben. Ongeschikt voor de politiek dus.

Al jarenlang beweer ik dat de Nederlandse huizenprijzen niet te hoog zijn en dat je in Nederland voor weinig geld geweldig mooie woningen kunt kopen. En zo is het natuurlijk ook. Voor een ieder die bereid is om niet in Amsterdam te wonen zijn er letterlijk duizenden koopjes te scoren. Ik heb toch nooit begrepen waarom mensen überhaupt in Amsterdam willen wonen. Als ik al in ons hoofdstedelijk rovershol moet zijn zorg ik dat ik er zo snel mogelijk weer weg ben. Vanuit mijn woning is die Amsterdamse gribus in minder dan 45 minuten bereikbaar en dat vind ik maar net ver genoeg weg.

Maar goed, na jarenlang een contrair standpunt over de huizenmarkt te hebben uitgedragen, merk ik nu ineens dat iedereen mij gaat napraten. Althans, iedereen vindt het ineens hip om te beweren dat alle huizen zeer binnenkort spotgoedkoop worden. De huizenmarkt zou zelfs volledig gaan instorten.

Nu is tegendraads zijn niet perse een verdienste en soms zelfs ronduit vervelend. Maar het is in Nederland zo makkelijk om een afwijkend standpunt te hebben. Want alles wat anders is dan voor of tegen is in potentie al bijzonder. Om dat inzichtelijk te maken zal ik deze keer maar eens beweren dat het instorten van de huizenmarkt slechts een statistische exercitie is. Want in de praktijk vragen verkopers nog steeds astronomische bedragen voor relatief onbenullige optrekjes.

Laat ik gelijk een paar voorbeelden geven. Zo moet het huis op de foto aan het begin van dit artikel 10.950.000 Euro kosten. Nee, er is niet per ongeluk een nul te veel in de advertentie terecht gekomen. Hoewel je dat natuurlijk nooit zeker weet. Want ik heb de informatie van Funda en daar staat wel meer onjuiste informatie op. Maar nee, het bovenstaande huis wordt geacht bijna 11 miljoen Euro op te brengen. Voord dat geld koop ik het huis van 40 van mijn buren op. En ik woon toch ook niet echt sneu.

Meer voorbeelden. De onderstaande woning moet 9.999.999 Euro opbrengen. Negen miljoen negenhonderdnegenennegentigduizend en negenhonderdnegenennegentig Euro dus. En het ding staat niet op de grachtengordel of zo maar ergens achter in Twente. Is er echt niet per ongeluk een 9 te veel in de prijs terecht gekomen?

Laatste.

Op de foto hierboven ziet u niet een slecht verhuurbaar kantoorpand. Nee, het blijkt een apartementencomplex. Voor niet minder dan 3.200.000 Euro wordt u eigenaar van een apartement in dit gebouw. De bus die aan de voorzijde voorbij dendert krijgt u er gratis bij. En een beetje leuke openbaar vervoerverbinding heeft u hier hard nodig want het pand ligt in een provinciestad ergens bij de Duitse grens.

Hoezo huizencrisis?

Hoewel de macro-economische cijfers nog lang geen aanleiding geven tot paniek hebben we met z’n allen alvast de Nederlandse economie een toekomstige recessie in gekletst.
Nu het daardoor tamelijk waarschijnlijk is dat Nederland de komende jaren te maken gaat krijgen met oplopende werkloosheid, hogere belastingtarieven, hogere inflatie en ingrijpende bezuinigingen, is het misschien verstandig om nog eens op een rijtje te zetten hoe je daar als eenvoudige loonslaaf mee omgaat.

Het merkwaardige is namelijk dat de eerste reactie op een dreigende economische recessie precies de foute is: bezuinigen. Zodra de lonen niet meer stijgen en de overheid ons de duimschroeven aandraait met belastingverhogingen zullen 9 van de 10 Nederlanders onmiddelijk de budgettaire kaasschaaf hanteren. Is tennisles echt nodig? Dit jaar niet meer op vakantie. De boodschappen komen voortaan van de Aldi. Want bezuinigen levert geld op. En dat heeft u tijdens een economische recessie hard nodig om uw met veel te kortlopende rente afgesloten hypotheek te kunnen betalen.

Ik zal u 3 redenen geven waarom deze handelswijze volkomen fout is.

1) Indien u de hand op de knip houdt verdienen de tennisclub, het reisbureau en de supermarkt ook geen geld meer. De mensen die zij moeten ontslaan hebben straks een uitkering op uw kosten. Dus die besparing betaalt u straks keihard weer terug.

2) U kijkt alleen naar de opbrengsten van bezuinigen. Maar bezuinigen brengt ook kosten met zich mee. U zal uw bezuinigingen eerst moeten bedenken en moeten onderzoeken of ze ook zijn te realiseren. Vervolgens moet u er over onderhandelen met uw gezin. Daarna moet u de bezuinigingen effectueren en dat betekent dat het leven schraler en minder aangenaam wordt. U zal voortaan moeten omrijden voor goedkopere benzine en een goedkopere supermarkt. In die supermarkt moet u zorgvuldig uw best doen om goedkopere producten te vinden. Misschien moet u vooraf alle foldertjes doorkijken om de beste aanbiedingen te selecteren. Kortom, dat bezuinigen kost u zoveel tijd en energie dat u die misschien beter had kunnen steken in een paar uur meer per week werken, misschien voor een andere baas, of liever voor u zelf. Daar verdient u veel meer geld mee dan u in die zelfde tijd kan bezuinigen.

3) Dat brengt ons bij het belangrijkste punt: U kunt nooit méér bezuinigen dan slechts een beperkt deel van het inkomen dan u verdient. Indien u netto 1500 Euro per maand verdient en u er een modale levensstijl op na houdt, zal het al moeilijk worden om 100 of 200 Euro per maand te bezuiningen. Iedere Euro die u daarna moet schrapen kost u meer tijd en energie en wordt uiteindelijk een lijdensweg. Extra geld verdienen is vaak makkelijker dan bezuinigen. En het mooiste is; in tegenstelling tot het aantal Euro’s dat u kunt bezuinigen, is er geen grens aan het aantal Euro’s dat u maandelijks kan bijverdienen. Dus wat doet u bij de eerstvolgende crisis; centen schrapen, of centen graaien?

Gisteren, vrijdag 10 oktober 2008, beleefde de Nederlandse effectenbeurs AEX haar zoveelste dramatische verlies op rij; met een verlies van 8,48% sloot de AEX die dag op 258,05. In een artikel van krap 2 weken geleden had ik reeds becijferd dat de AEX al 11,5 jaar geen winst maakt. Met de klappen die daar de afgelopen 14 dagen bij zijn gekomen is inmiddels de winst van 12 jaar, 4 maanden en 10 dagen verdampt. U leest het goed. De AEX heeft al eens eerder de barriere van 258,05 doorbroken, namelijk op 31 mei 1996. Wie op dat moment zijn geld heeft gestoken in een pakketje aandelen AEX heeft in ruim 12 jaar tijd geen cent koerswinst geboekt.

Toch zijn er nog steeds veel banken die beweren dat we ons niet zo druk moeten maken over de koersverliezen van de afgelopen tijd. Beleggen doe je immers voor de ‘lange termijn’. Mijn advies is om die banken niet meer te vertrouwen. Want 12 jaar lang geen koerswinst staat gelijk aan een dik verlies op uw vermogen. Inflatie en vermogensrendementheffing hebben immers in 12 jaar stevig aan uw vermogen geknaagd.

Banken hebben er juist belang bij dat u vooral stil blijft zitten terwijl de waarde van uw aandelenportefeuille verdampt. Zolang u niets doet houdt uw bank geld in kas om haar personeel te betalen. Desnoods tot de laatste cent is uitgegeven. En dan dooft het licht.

Zoals bij Fortis. Fortis vond het vorig jaar heel slim om branchegenoot ABN-AMRO over te nemen, voor 24 miljard Euro. Een jaar later werd becijferd dat de waarde van die overname nog hooguit 12 miljard Euro bedroeg. Doordat Fortis zich volledig had vertild dreigde zij eind september 2008 failliet te gaan. Maar als de fout maar groot genoeg is, is de redding nabij.

Onze regering, die normaliter weigert om een paar miljoen Euro extra te steken in de verzorging van zieke bejaarden, greep in. Het door knoeiende managers gefaillieteerde Fortis werd door vadertje staat gekocht voor niet minder dan 16,8 miljard Euro. Dat betekent dat iedere Nederlander 1000 Euro moet betalen omdat Fortis slechte managers heeft. Wij zijn thuis met z’n drieën, dus in ons geval kunnen wij 3000 Euro lappen voor die gasten. Bij Fortis weten ze al waar ze dat geld aan gaan besteden. Deze week hebben de managers van Fortis namelijk al weer een leuk feestje gevierd op uw en mijn kosten. Met 50 man naar Monaco voor 150.000 Euro. Lachen man!

Gisteren kreeg ik een briefje van Fortis. Daarin beloofden ze dat de klant er op kan rekenen dat Fortis de vertrouwde wijze van dienstverlening zal voortzetten. Inmiddels weet u wat dat ongeveer betekent. Ik denk dat ik mijn geld voortaan in een oude sok stop. Zolang die feestneuzen van Fortis er maar niet bij kunnen.

Toen Richard Nixon het in de strijd om het Amerikaanse presidentschap in 1960 opnam tegen John F. Kennedy, blaakte hij van zelfvertrouwen. Kennedy was veel minder ervaren in de landelijke politiek. Nixon was immers al vice-president geweest onder de legendarische Eisenhower. Bovendien werd hij na debatten en speeches steevast als kansrijker dan Kennedy betiteld. Tenminste, in radiodebatten en radiospeeches.

Dus toen Nixon op 26 september 1960 deelnam aan het eerste presidentiële televisiedebat uit de geschiedenis, maakte hij zich nergens zorgen over. Hij zou zijn opponent moeiteloos in de schaduw stellen met zijn indrukwekkende kennis op het gebied van nationale en internationale politiek.

Het Amerikaanse publiek (70 miljoen kijkers) dacht daar heel anders over. Nixon zag er nerveus, bleek en zweterig uit en had een stoppelbaardje. Af en toe verscheen een verlegen grimas op zijn gezicht en dwaalden zijn ogen af. Kennedy daarentegen was zongebruind en zat ontspannen in zijn stoel. De zichtbaar jongere en knappere Kennedy had de uitstraling van een filmster en richtte zijn ogen voortdurend op de camera, en dus het publiek. De rest is bekend. Kennedy werd in 1961 gekozen tot 37e president van de Verenigde Staten. En presidentiële debatten zijn door deze gebeurtenissen voorgoed en ingrijpend veranderd.

Wanneer je moet spreken in het openbaar, en je zou de Kennedy-Nixon debatten als leerschool willen gebruiken, dan is de conclusie duidelijk: de vorm is minstens zo belangrijk als de inhoud.

De huidige Amerikaanse president George W. Bush is uiteraard geen begenadigd spreker. Hij struikelt vaak over zijn woorden, maakt onbedoeld komische versprekingen, gebruikt woorden die niet bestaan en laat regelmatig langdurige stiltes vallen als hij echt niet weet wat hij moet zeggen. Steeds wanneer hij tot de kern van zijn verhaal lijkt te komen, verschijnt er een scheef lachje op zijn gelaat dat allerlei vragen oproept.

Het is zelfs zo erg dat er een woord is bedacht voor dit soort presidentieel gestoethaspel, (‘Bushism’). Er zijn hilarische boeken, websites en films over gemaakt. Een president die beweert ‘they misunderestimated me’ verdient in mijn ogen overigens niet beter.

Hoe dan ook, al dat gepruts leidt ontzettend af van de inhoud van zijn boodschap. De les die wij kunnen leren van de redevoeringen van George W. Bush is dat zelfs de ultieme gezagspositie (president van het machtigste land ter wereld) meer dan onvoldoende houvast biedt om door een publiek serieus genomen te worden.

Nee, dan zijn voorganger Bill Clinton. Die had in een cruciaal debat met George Bush senior (de vader van de huidige Amerikaanse president) in 1992 slechts enkele minuten nodig om de gunst van de kiezer definitief naar zijn hand te zetten. Zie het legendarische moment en leer spreken van iemand die het echt kan. De les die we van de doceerstijl van Bill Clinton kunnen leren is dat het zeer de moeite loont om je te identificeren met de problemen en interesses van je publiek. Laat zien dat je gewoon een mens bent dat niet de pretentie heeft om boven zijn of haar gehoor te staan. Toon oprechte belangstelling en je hebt een gespreid bedje voor het overbrengen van je boodschap.

Ook wijlen president Reagan was een getalenteerd spreker. Natuurlijk helpt het als je beschikt over goede tekstschrijvers. Bij Reagan was dat het geval. Daar waar Clinton een meester is in het improviseren van briljante betogen, was Reagan een man met een perfecte timing voor one-liners die daarna in marmer konden worden gegrift. Zie hier zijn fameuze “Mr. Gorbachev, tear down this wall!’

We zouden Ronald Reagan overigens tekort doen als wij zijn succes als spreker alleen verklaren vanuit zijn goede voorbereiding en klassieke (door zijn tekstschrijvers geproduceerde) one-liners. Hoewel dit wel het sterkste punt was van Reagans’ debatten en speeches. Reagan was ook bijzonder goed in het wegnemen van spanningen met onverwachte grapjes. De spreekles die we van Ronald Reagan kunnen leren is dat een goede voorbereiding het halve werk is, en dat een goed getimed grapje de weg kan plaveien voor de feitelijke boodschap.

Iets dichter bij huis is de voormalige Britse premier Tony Blair uiteraard een toonbeeld van een zeer getalenteerd spreker. Zijn persverklaring direct na de dood van Diana Prince of Wales in 1997 is een klassiek voorbeeld van een meesterlijke speech. Met de eerste woorden van de speech werd de toon gezet voor een langdurig premierschap waarbij Blair door velen werd gezien als een man die één was met het volk: ‘I feel like, everyone else in this country today’. Zie hier het nog steeds beklemmende fragment.

In ons eigen Nederland is het toch wat moeilijker om in de recente geschiedenis voorbeelden te vinden van top-politici die ook top-sprekers zijn of waren. Slechts in enkele gevallen konden vorm en inhoud versmelten tot een dusdanige wijze van doceren dat op een zeer effectieve wijze de boodschap werd doorgegeven.

Het ligt voor de hand om te zoeken naar spraakmakende speeches en debatten uit de korte politieke loopbaan van wijlen Pim Fortuyn. Maar dat is niet zo makkelijk. Hoewel Fortuyn een buitengewoon mediagenieke persoon was, durf ik te beweren dat zijn succes niet het gevolg was van de briljante wijze waarop hij zijn boodschappen te berde bracht. Integendeel. Buiten het bekende ‘At your service’ zijn er anno 2008 waarschijnlijk weinig memorabele boodschappen van Fortuyn te bedenken.

Het lijkt er met terugwerkende kracht vooral op dat het succes van Fortuyn mede te danken was aan de spastische manier waarop de zittende politici omgingen met iemand die zich volstrekt niet hield aan de conventies van het toenmalige politieke debat. Fortuyn had een hekel aan het truttige en saaie geneuzel van zijn opponenten en was al helemaal niet van plan zich te houden aan alle geschreven en ongeschreven regels van het politieke poldermodel. Zo liep hij gerust weg uit een uitzending als hij boos werd. Dat ging natuurlijk gepaard met enige vorm van gezichtsverlies maar de volgende dag stond Fortuyn wel in alle kranten.

Tja, wanneer we spreken over de huidige Nederlandse politici die wel in staat zijn om een boodschap helder en effectief weer te geven komen we uiteraard bij de onvermijdelijke Geert Wilders terecht. Je hoeft het echt niet met de man eens te zijn om te constateren dat hij in de meeste debatten, in ieder geval in technische zin de vloer aanveegt met de meeste lieden die zich al weer jaren minister of zelfs premier mogen noemen.

De relatieve kleurloosheid en richtingloosheid die zo kenmerkend is voor de Nederlandse politiek wordt door Wilders gretig en zeer succesvol benut. Iedereen kent de boodschap van Geert Wilders. Maar zou u een paar interessante uitspraken van bijvoorbeeld de kamerleden Jasper van Dijk, Corien Jonker of Agnes Wolbert kunnen noemen? Ik niet. Totdat ik dit artikel schreef had ik zelfs nog nooit van ze gehoord. En van dat fenomeen zal Wilders niet zo snel last hebben.

Het succes van Wilders komt natuurlijk niet alleen voort uit zijn talent om te spreken. Zijn handige keuze voor een nogal eenzijdige thematiek maakt dat hij ongestraft het debat over allerlei andere zaken kan ontlopen. Dat de meeste kamerleden hem blijven aanvallen op zijn eigen terrein (vreemdelingen, immigratie, islam) heeft tot resultaat dat Wilders iedere dag weer een thuiswedstrijd kan spelen. Het zal spannend worden als een wakkere parlementariër Wilders een keer weet te verleiden tot een debat over onderwijs of zorg. Pas dan weten we hoe veelzijdig Wilders als spreker werkelijk is.

Einstein wist het al: soms beinvloedt een waarneming zijn eigen resultaten. Dit verband geldt niet alleen voor een abstracte discipline zoals de kwantummechanika maar is ook eenvoudig te vertalen naar meer alledaagse zaken. Normaal gesproken bent u uitstekend in het verrichten van uw dagelijkse werkzaamheden. Maar zodra er waarnemers ten tonele verschijnen (de chef komt eens even kijken of alles naar wens gaat) maakt u de ene blunder naar de andere.

Helaas geldt in de economie een variant op dit principe. Stelt u zich voor dat in de Verenigde Staten een kredietcrisis gaande is waarbij een beperkt aantal banken in grote problemen komt omdat zij leningen hebben verstrekt aan mensen die het geleende bedrag niet terug kunnen betalen. Los van de wonderlijke bedrijfsstrategie die hieraan ten grondslag ligt, want is het niet de taak van banken om geld te lenen aan mensen die dat wel kunnen terugbetalen, hoeft een land als Nederland in principe weinig met deze malaise te maken te hebben. Want de Nederlandse rente- en hypotheekmarkt zitten volstrekt anders in elkaar dan de Amerikaanse. Zo sluiten de meeste Nederlandse huizenkopers hypotheken af met langlopende vaste rentes waardoor de kans klein is dat zij worden geconfronteerd met stijgende hypotheeklasten.

Juist wanneer u dacht dat Nederland gevrijwaard zou blijven van Amerikaanse toestanden, treedt bij een medewerker van een nota bene door de belastingbetaler betaald onderzoeksinstituut (CBS) enige verveling op. Als gevolg daarvan start het CBS het zoveelste nodeloze ‘onderzoek’. Er wordt een enquete gehouden waarin een prominente plaats is gereserveerd voor een vraag zoals: ‘Denkt u dat de internationale kredietcrisis ook in Nederland tot problemen zal leiden?’. De geinterviewden hadden zich hier eigenlijk nooit mee bezig gehouden. Maar nu u het toch vraagt, tja, misschien krijgen we daar in Nederland ook wel last van. De zich vervelende redacteur tekent op: “50 Procent Nederlanders vreest kredietcrisis”.

Op het moment dat de resultaten van deze enquete worden gepubliceerd wijzigt de status hiervan plotseling van ‘overbodig’ in ‘schadelijk’. Want de 5 miljoen lezertjes van Nederlands grootste pulpblad hadden eigenlijk ook wel iets anders aan hun hoofd (voetbal, bier, enzovoort ) en dus nooit zo veel belangstelling voor dat hypotheekgedonder aan de andere kant van de oceaan. Maar als half Nederland bang is voor de kredietcrisis heb ik vast iets gemist. Laat ik mijn aandeeltjes maar alvast verkopen en de aanschaf van een nieuwe auto voorlopig uitstellen. En het CBS staat al weer klaar om hierover een nieuwe enquete te houden.

In een artikel uit 2007 heb ik al eens aangegeven dat makelaarssite Funda structureel en welbewust onjuiste informatie in haar bestand opneemt. In dat artikel ben ik in hoofdzaak ingegaan op de manipulatie die Funda verricht met ‘nieuwe’ woningen. Funda verstrekt nog meer vormen van onjuiste informatie maar daar is een afzondelijk artikel over te schrijven.

Waarom publiceer ik überhaupt over het gerommel van Funda? Omdat de koop van een huis vaak de belangrijkste aanschaf in het leven van een mens is. De beslissing over zoiets is zeer ingrijpend en moet worden genomen op basis van juiste informatie. Partijen die pretenderen op een professionele manier in die informatie te voorzien hebben een grote verantwoordelijkeid naar de consument toe. En dat begint met het leveren van zuivere informatie.

Vandaag toch nog even aandacht voor het gerommel met woningen die zogenaamd ‘nieuw’ zijn in het bestand van Funda. Op dit moment (4 oktober 2008) beweert Funda bijvoorbeeld dat er in Zoetermeer de afgelopen 3 dagen maar liefst 145 nieuwe woningen in de verkoop zijn genomen. Wie de lokale woningmarkt kent kan zien dat deze ‘nieuwe’ woningen voor de overgrote meerderheid al maanden in de verkoop staan. Die woningen zijn dus helemaal niet ‘nieuw’.

Dit verschijnsel doet zich vandaag over de volle breedte van Funda voor. Funda stelt dat er op dit moment in Nederland 200.586 woningen te koop zijn. Daarvan zouden maar liefst 35.336 woningen de afgelopen 3 dagen ‘nieuw’ in het bestand zijn. Dit betekent dat in een periode die slechts 0,8 % van het jaar beslaat, er volgens Funda ruim 20 % nieuwe woningen zijn bijgekomen. Onmogelijk.

Misschien is er een goede verklaring voor deze merkwaardigheid. Maar zoals gebruikelijk geeft Funda op haar website geen uitleg over dit soort zaken. Mijn ervaring is helaas ook dat de medewerkers van Funda liever geen tijd besteden aan het beantwoorden van vragen over de kwaliteit van de informatie op hun website. Dus hoe dit soort rariteiten tot stand komen zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen.

In 2004 bezocht ik de westkust van de Verenigde Staten. Een van de hoogtepunten van de reis was een verblijf in Los Angeles. Waarom is Los Angeles zo bijzonder? Vooral omdat de beroemde wereldstad Los Angeles, met zijn verheerlijkte sprookjeslocaties zoals Beverly Hills en Hollywood, eigenlijk niet eens een echte stad is.

Het inwonertal van Los Angeles is indrukwekkend maar niet uniek. Met 10 miljoen inwoners behoort Los Angeles nog niet eens tot de top tien van volkrijkste steden ter wereld. Toch staat Los Angeles bekend als de op één na grootste verstedelijkte zone ter wereld. Dat heeft te maken met de enorme fysieke omvang van de stad. Los Angeles heeft een langgerekte vorm en strekt zich uit over een lengte van 100 km (alleen Tokyo is groter).

Maar een echte stad is LA nooit geweest. Er is eerder sprake van een aaneengesloten urbane zone, gevormd door een paar honderd relatief kleine dorpen en stadjes die naar elkaar toe zijn gegroeid. Hierdoor ontbreekt een echt stadscentrum en is het ruimtegebruik buitengewoon inefficient. Om het transport tussen al die dorpen en stadjes mogelijk te maken is een plomp netwerk van highways aangelegd die zonder pardon woonwijken in het hart doorkruisen. Mede door de grote afstanden richt LA zich volledig naar de behoeftes van de automobilist. De ‘stad’ is bezaaid met fast-food drive-ins, goedkope (en vooral slonzige) motels en terreinen die volgestouwd zijn met tweede hands auto’s die we in Europa niet eens willen hebben als ze nieuw zijn. Het resultaat is dat LA een van de lelijkste steden ter wereld is geworden.

Het is dan ook wonderlijk dat zo veel filmregisseurs er in slagen om Los Angeles fotogeniek in beeld te brengen. Dat heb ik dus ook maar eens geprobeerd. Zie het bovenstaande clipje. Met een flitsend deuntje en wat speciale beeldeffecten blaas je toch nog wat leven in het anders tamelijk doodse Los Angeles.

Sinds het begin van mijn tienerjaren heb ik een fascinatie voor de grote stad. Als jonge knaap bezocht ik grote internationale steden in de nabijheid van Nederland, zoals Londen, Parijs, Brussel en Keulen. Het viel mij vaak op hoe bleek mijn geboortestad Den Haag toonde in relatie tot de metropolen die ik in het buitenland bezocht.

Vanuit het idee dat je toch anders naar een stad als Den Haag kan kijken heb ik in de jaren ’80 van de 20ste eeuw veel foto’s gemaakt van Den Haag. Op veel van deze foto’s heb ik geprobeerd om Den Haag als wereldstad te portretteren.

Hierboven ziet u de Grote Marktstraat in de jaren ’80 van de 20ste eeuw. Deze straat was voor mij de enige plek in de stad die kenmerken vertoonde van chique winkelboulevards zoals die te vinden zijn in internationale metropolen. Het kruispunt van de Grote Marktstraat en het Spui vormde het drukste openbaar vervoer knooppunt van Nederland. In het midden van de foto ziet u een exemplaar van de vroegere gele tram. In de Grote Marktstraat zelf bevonden en bevinden zich filialen van de drie grote Nederlandse warenhuisketens (Bijenkorf, V&D en Hema).

Behalve dat de uitstraling van de Grote Markstraat in Den Haag toch iets volkser was dan zijn internationale voorbeelden kampte de Grote Markstraat echter met een complicatie die haar volledig diskwalificeerde als winkelboulevard met internationale betekenis. De straat was slechts enkele honderden meters lang…

In 1990 maakte ik met een groep studenten en docenten van de TU Delft een studiereis naar Barcelona. Het onderwerp van studie werd gevormd door de architectonische en stedenbouwkundige hoogstandjes van Barcelona. Barcelona stond en staat nog steeds bekend als het centrum van de moderne Spaanse en zelfs Europese stedenbouw. Als een van de weinige Europese metropolen is Barcelona ontworpen in een grid structuur. Daarbij beschikt Barcelona over een groot aantal gebouwen dat ontworpen is door de wereldberoemde architect Antoni Gaudi.

Maar de architectonische en stedenbouwkundige hoogstandjes beslaan zelfs in Barcelona een relatief klein deel van de stad. Het grootste deel van Barcelona is gewoon een stad zoals er honderden over de hele wereld zijn. Sterker nog, een belangrijk deel van Barcelona heeft een betrekkelijk armoedige uitstraling die een gelijkenis oproept met de metropolen in Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie.

Juist deze minder fortuinlijke achterkant van Barcelona had direct mijn belangstelling. Terwijl mijn reisgenoten Barcelona doorkruisten, hongerig op zoek naar het zoveelste Gaudi project, bleef ik steeds hangen bij grauwe steegjes, vervallen viaducten en vervuilde ringwegen. Ik heb tientallen foto’s gemaakt van de gribus die Barcelona ook is. Mijn goedkope fotocamera was niet in staat fatsoenlijk te belichten waardoor mijn foto’s extra morsig werden. Hier ziet u enkele voorbeelden van de manier waarop ik Barcelona in 1990 heb vastgelegd. Niet bepaald de gestolde droom van een gemiddelde architectuurstudent.

Ik denk dat ik Berlijn een keer of 5 heb bezocht. Vrijwel alle keren heb ik de moeite genomen om een blik te werpen op de zeer indrukwekkende Berliner Dom. Enerzijds oogt de op het “Museum Insel” gelegen Berlijnse dom rijk en weldadig gedetailleerd. Anderzijds heeft de dom van Berlijn een belangrijk deel van de afgelopen 50 jaar een tamelijk verwaarloosde indruk gemaakt. De Berlijnse dom is uiteraard slachtoffer geworden van de 2e Wereldoorlog. Daarna viel de dom van Berlijn onder communistisch bewind. En de communisten investeerden relatief weinig geld in religieuze gebouwen. Zelfs de fraaie dom van Berlijn moest het ontgelden en heeft decennia lang in vervallen staat verkeerd. Daarbij heeft de jarenlange invloed van vervuilend verkeer de Berlijnse Dom weinig goed gedaan.

Ondanks geldgebrek begon de Oostduitse regering in 1975 met een ingrijpende restauratie en reconstructie van de Berlijnse Dom. Pas in 1992 werd de Berlijnse Dom weer geopend. Anno 2007 staat de Berlijnse Dom er relatief goed bij. Toch is het nooit gelukt om de sporen van vervuiling en verval volledig te verwijderen. Desondanks is de Berliner Dom een van de meest indrukwekkende kerken van Duitsland.

Banken doen ons graag geloven dat beleggen op de lange termijn een leuk rendement oplevert. Zo publiceert de Postbank op dit moment op haar website een indrukwekkende grafiek waarin het Postbank Internetfonds de afgelopen 5 jaar een rendement van bijna 40% toont. Maar laat u niet in de maling nemen. Het Postbank Internetfonds is een van de slechtst presterende fondsen van Nederland. De afgelopen 7 jaar zakte dit fonds van 90 naar 7 Euro. Een verlies van ruim 92 procent!

In 1999 introduceerde de Postbank het gloednieuwe Internetfonds. De Postbank had ontdekt dat er zoiets bestond als het Internet en dat daar in grote delen van de wereld veel geld mee werd verdiend. Echter, al jaren lang waren de koersen van Internet gerelateerde ondernemingen buiten proporties gestegen. Toch dacht de Postbank dat het een goed moment was om het Internetfonds naar de beurs te brengen.

Het fonds werd op 5 september 1999 voor een koers van 25 Euro op de Amsterdamse beurs geintroduceerd. De koers van het fonds explodeert het volgende jaar tot 90 Euro. Dan vindt er op de internationale beursen een ramp plaats die sindsdien bekend staat als het barsten van de Internet zeepbel. De koersen van vrijwel alle aan informatietechnologie gerelateerde fondsen donderen volledig in elkaar. Zo ook het Postbank Internetfonds.

Wanneer het fonds ten opzichte van haar hoogtepunt is gehalveerd stuurt de Postbank een brief naar haar beleggende klanten. De waarde van beleggingen kan fluctueren, sust de Postbank. Dit soort extreme dalingen zijn maar tijdelijk. Wij van de Postbank raden u daarom aan uw beleggingsfondsen vooral niet te verkopen. Daarna stort de koers van het Postbank Internetfonds nog verder in.

De introductiekoers van 25 Euro wordt maar eventjes vastgehouden. Dan is het hek van de dam en zakt het Postbank Internetfonds naar een ongekende diepte van slechts 3,5 Euro. Klanten die dit fonds tijdens de introductie hebben gekocht en het advies van de Postbank hebben opgevolgd incasseren op dat moment een verlies van 86%. Klanten die het fonds op haar hoogste koers hebben gekocht pakken maar liefst 96% verlies. De Postbank heeft lef want zij durft haar klanten voor deze prestatie ieder jaar maar liefst 1,4% beheerkosten in rekening te brengen.

Sinds haar dieptepunt probeert het Postbank Internetfonds uit het dal te klimmen maar het kwam niet meer goed. Op het moment dat ik dit schrijf is het Postbank Internetfonds meer dan 8 jaar oud en slechts 6,79 Euro per aandeel waard. Ten opzichte van de introductiekoers staat het Postbank Internetfonds daarmee op meer dan 72% verlies. Maar niet getreurd. De Postbank heeft ons immers beloofd dat beleggen op de lange termijn een mooi rendement oplevert. Dus misschien hebben uw kleinkinderen daar ooit nog plezier van.

De Nederlandse economie draait al drie jaar op volle toeren. De werkloosheid is zeer laag en de bedrijfswinsten rijzen de pan uit. De economie doet het zo goed dat het kabinet vindt dat zij zelf een flinke salarisverhoging verdient. Daarom heeft ons kabinet een commissie van wijze mannen benoemd. Deze wijze mannen moesten onder leiding van mijnheer Dijkstal bepalen hoe hoog het salaris van de ministers wordt. Dat is wel zo eerlijk. Het zou natuurlijk gek zijn als onze ministers zelf de hoogte van hun salaris bepalen. Want dan pakken ze er zo een paar honderd euro per maand bij. En dat willen we allemaal wel.

De conclusie van de wijze mannen was voor alle Nederlanders een enorme opluchting. Mijnheer Dijkstal vond namelijk dat onze ministers een salarisverhoging van 30% verdienen. Ik weet niet hoeveel dat precies is maar het betekent vast dat onze economie razend goed draait. En dus mogen alle hardwerkende Nederlanders dit jaar op een flinke salarisverhoging rekenen. Niet dan?

Vandaag is het de derde dinsdag in september en presenteert het kabinet de Miljoenennota. Dat is even schrikken. Het kabinet vindt dat de gemiddelde hardwerkende Nederlander helemaal geen salarisverhoging verdient. Integendeel. De salarissen zullen nauwelijks stijgen maar de lasten gaan omhoog. Daardoor zal de gemiddelde Nederlander 0,25% aan koopkracht moeten inleveren. Kennelijk gaat het ineens heel slecht met de economie en zit er voor ons dit jaar geen verbetering in. Wat een geluk dat de salarissen van de ministers wel flink omhoog gaan. Anders had echt niemand een extraatje gekregen.

Update 21 september 2007: Het kabinet heeft besloten haar eigen salarissen met 10% te verhogen. Maar daar blijft het niet bij. Er komt een commissie die gaat vertellen dat ministers nog veel meer moeten verdienen.

Zie ook: Salaris ministers met 30 procent omhoog – Salaris minister gaat omhoog

De Postbank brengt sinds enkele jaren kosten in rekening voor het versturen van afschriften via Dagverzending. Indien u echter eenmaal via Dagverzending een afschrift heeft ontvangen laat de Postbank u voor dat zelfde afschrift ieder kwartaal opnieuw betalen.

Stelt u zich voor dat u een zakelijke girorekening opent bij de Postbank. En u heeft geen tijd om telkens tot het einde van de maand te wachten op uw afschriften. U besluit de Postbank te vragen om over te gaan tot zogenoemde ‘Dagverzending’.

Dat betekent dat wanneer er op uw rekening een betaling of afschrijving plaatsvindt, u gelijk een afschrift krijgt. U betaalt € 0,50 voor zo’n afschrift. Bij wijze van test maakt u één Euro over naar uw zakelijke girorekening. Binnen enkele dagen vindt u een afschrift op de deurmat. Dat is mooi, het werkt dus.

Maar aan het einde van het kwartaal ontvangt u wéér een afschrift. Dit afschrift vermeldt alleen maar een afboeking van € 0,50. Dat waren de kosten voor die ene overschrijving die op deze rekening heeft plaatsgevonden.

Maar aan het einde van het volgende kwartaal ontvangt u opnieuw een afschrift. De postbank heeft namelijk wederom € 0,50 van uw rekening afgeschreven! Waarom? Wel, dit zijn de kosten van het vorige afschrift. Maar op dat vorige afschrift stonden toch alleen maar de kosten van die ene overboeking van één Euro? Jawel, maar dat heeft de Postbank ook weer op een afschrift gezet. En ook voor dat afschrift laat de Postbank u wederom € 0,50 betalen. En nog voordat u deze merkwaardige cirkelredenering volledig heeft begrepen, stuurt de Postbank u aan het einde van het volgende kwartaal opnieuw een afschrift waarop € 0,50 van uw girorekening wordt afgeschreven!

Wanneer u bij de Postbank éénmaal via de “Dagverzending” een afschrift van uw zakelijke girorekening heeft ontvangen blijft de Postbank tot in het oneindige ieder kwartaal € 0,50 van uw rekening afschrijven. Ook als u die girorekening verder nergens voor gebruikt. In mijn optiek verdient de Postbank hier geld door haar klanten gebakken lucht te verkopen. Wie zit er nu te wachten op afschriften waarop alleen maar de kosten staan vermeld van vorige afschriften, waarop alleen maar de kosten staan vermeld van vorige afschriften?

Topmannen in het bedrijfsleven verdienen 65 keer zo veel als hun medewerkers. Maar is dat erg?

Intermediair 37 (14 september 2007) trok mijn aandacht door een artikel over topinkomens. Het blijkt dat bestuursvoorzitters van de 25 grootste beursgenoteerde ondernemingen van Nederland gemiddeld 65 keer zo veel verdienen als hun medewerkers. Is dat nu echt zo scheef?

Rekent u even mee? Pak gerust uw eigen salaris als voorbeeld. Stel dat u zich iedere dag drie slagen in de rondte werkt voor een modaal inkomen van bruto € 2.500 euro per maand. Uw hoogste baas verdient dan 65 X € 2.500 = € 162.500. Nee, niet per jaar. € 162.500 per maand.

Uw baas is vast een fijne vent (m/v) maar maakt hij die dik anderhalve ton per maand echt waar? Welnee, natuurlijk niet. Dus beklagen wij ons in Nederland massaal over de graaicultuur en buitensporige zelfverrijking. Terecht natuurlijk, maar ook een beetje kortzichtig. Want de wereld is groter dan de portemonnee van u en uw baas.

Zo verdient Mirko Modaal uit Kroatië niet meer dan € 600 per maand. Maar Mirko doet het aanzienlijk beter dan Batsaikhan (Mongolië) want die moet genoegen nemen met € 60 per maand. Maar zelfs Batsaikhan leeft als een vorst in vergelijking met Azibo. Azibo woont in Malawi en daar verdient Jan Modaal een schamele € 10 per maand. Daarmee verdient Jan Modaal in Nederland 250 keer zo veel geld als zijn collega in Malawi.

Ok, het is nogal kort door de bocht. Maar het inkomensverschil tussen u en Jan Modaal in menig Afrikaans land is nog veel groter dan het inkomensverschil tussen u en die graaiende bestuursvoorzitters waar we ons zo druk over maken. Hoe onverdiend het salaris van uw baas ook moge zijn; 80% van de rijkdom in de wereld is in handen van 20% van de wereldbevolking. En iedereen die dit leest behoort tot die gelukkige 20%.

U bent van harte welkom bij het centrum voor hoogtevreestherapie op het uitzichtplatform van de 34e verdieping. Ook claustrofobiepatiënten nemen de lift naar bovenste etage. Het informatiecentrum voor rolstoelgebruikers vindt u echter bovenaan de trap. Voor doven en slechthorenden hebben wij een feestelijke audio-cd gemaakt. Zal ik nog even doorgaan? Nee, want u gelooft toch niet dat dit soort absurde zaken in werkelijkheid voorkomt. Maar daar vergist u zich deerlijk in. Want beroepsdeformatie kan ontaarden in buitensporige blindheid voor het doel en de doelgroep waarop alle inspanning is gericht. Een professional kan al zó lang zó deskundig zijn dat hij al lang niet meer begrijpt waar hij mee bezig is.

Daarom bevinden zich bij sommige medische instanties bordjes waarop staat: “Blinden en slechtzienden melden bij loket A17”. Om die reden situeren sommige architecten de meterkast consequent op de donkerste plek van het huis. En daarom worden medicijnen voor reumapatiënten wel eens verpakt in een dubbele laag strak gespannen naadloos cellofaan.

De meest beruchte brandpunten van doelgroepblindheid zijn te vinden in de ICT- en telecom sector. Zo zijn er telecomoperators met een telefonische helpdesk. U wordt geacht die helpdesk te bellen als uw telefoon het niet meer doet. Ook zijn er kabelexploitanten met helppagina’s op Teletekst. U begrijpt het al. Wanneer u geen tv-ontvangst meer heeft raden zij u aan die Teletekst pagina’s te bestuderen.

Maar het medium van vandaag is uiteraard het Internet. En op het moment dat ik dit schrijf vertoont mijn Internetverbinding al 24 uur een storing. Wat ik ook probeer, ik kan het Internet niet op. U voelt hem al aankomen. Een goedbedoelende medewerker van een grote internetprovider heeft mij werkelijk waar geadviseerd om de online helppagina’s op www.providernaam.nl te raadplegen.

Op dinsdag 13 mei 2008 werd een simpele kortsluiting (in een koffie-apparaat) een van de belangrijkste culturele instellingen van Nederland fataal: het gebouw van de faculteit Bouwkunde aan de Technische Universiteit Delft brandde volledig af. De beelden van een instortende gebouwvleugel riepen herinneringen op aan de ramp met het World Trade Center te New York. Hoewel studenten en personeel in staat zijn geweest een hoeveelheid historisch materiaal te redden voordat het gebouw instortte, staat nu al vast dat deze brand een van de grootste culturele rampen van de Nederlandse universitaire geschiedenis is. Talloze historische geschriften, tekeningen en maquettes zijn in de brand verloren gegaan. Het levenswerk van velen is verwoest.

Bouwkunde was ook mijn faculteit. Ik heb er 12 jaar lang gewerkt en gestudeerd. Ik heb colleges mogen volgen bij en werkzaamheden mogen verrichten voor illustere en wereldberoemde architecten zoals Rem Koolhaas, Herman Hertzberger en Carel Weeber. Tijdens mijn Bouwkunde periode heb ik een aantal van de belangrijkste hoogtepunten en dieptepunten in mijn leven gekend. Bouwkunde zelf was echter een instituut waar ik altijd de inspiratie vond om door te gaan, ook al speelde zich elders in mijn leven ingrijpende zaken af.

Hoewel ik al weer een paar jaar niet binnen was geweest in de faculteit kwam het bericht van de brand toch als een schok. Ik kwam er niet eens zelf achter maar een alerte Machiel de Vries stuurde mij razendsnel een bericht. Toen in de loop van de dag bleek dat het gebouw eigenlijk niet meer te redden was, wist ik dat ik spoedig langs moest gaan om Bouwkunde voor een laatste keer te zien. Dat heb ik op zondag 18 mei 2008 gedaan. De foto’s getuigen van de verwoesting die de brand heeft aangericht.

Tijdens mijn aanwezigheid speelde zich surrealistische taferelen rondom het gebouw af. Er liepen mannen in witte pakken rond. Het soort mannen dat je normaliter alleen ziet in slechte films waarin buitenaardse ruimteschepen neerstorten in de woestijn van New Mexico. De mannen in witte pakken duiden er dan op dat er sprake is van een gevaarlijke besmetting. Hoewel de deskundigen op dit moment beweren dat bij de brand geen schadelijke stoffen zijn vrijgekomen houd ik het nieuws de komende dagen in de gaten. Misschien hebben ze nog een en ander over het hoofd gezien. Naast het gebouw stond zwaar slopersmaterieel klaar dat kennelijk in gereedheid werd gebracht om het gebouw de finale genadeslag te geven.

In mijn tijd was ik een soort eeuwige student. Iedere keer weer besloot ik en verkondigde ik mijn afstudeerscriptie af te ronden. En iedere keer weer kwam daar weer een grote buitenlandse reis of een ander groot avontuur tussen. Ik heb gelukkig mijn studie bij Bouwkunde afgemaakt en mijn diploma behaald. Maar soms had ik nog wel eens rare droom waarin ik terug moest naar de faculteit om toch nog een vak af te ronden. Dan werd ik wakker met een onaf gevoel, alsof ik nog steeds student was.

Wanneer de slopershamer deze week zijn werk doet, en Bouwkunde met de grond gelijk zal maken, komt er voor mij en vele anderen een einde aan een tijdperk. Het ‘oude’ Bouwkunde zal vervagen als een droom die nooit meer terugkeert. Inmiddels zijn reeds tenten en noodlokalen ingericht. Deze week al zullen docenten en studenten weer aan de slag gaan met onderwijs en onderzoek. Dat deze daadkrachtige en veerkrachtige houding een voorbode moge zijn voor een nieuw, schitterend en spraakmakend Bouwkunde dat een architectonisch baken zal zijn voor de 21e eeuw!

Volgens mij is vrijwel iedereen ijdel. De mode en make-up industrie draaien ieder jaar een miljardenomzet omdat u en ik mooier willen lijken dan we eigenlijk zijn. Ja, ook ik trap in de val van mijn eigen ijdelheid.

Terwijl op een afstand van een paar uur vliegen onze medemens in het Noordelijk deel van de Sahara soms een dag moet lopen om een paar liter water te bemachtigen, spoeden wij ons op tweede Paasdag naar de outletstore om 4 dezelfde spijkerbroeken te scoren. Aan het eind van de vakantie staan dames massaal in de rij bij het Kruidvat om nog net voordat de collega’s weer in het vizier komen de juiste kleurspoeling te bemachtigen.

Zelf ben ik ook bijzonder ijdel. Dat wordt bewezen door de lichtelijk potsierlijke portretfoto’s die u in de linker kolom van deze pagina aantreft. Deze foto’s zijn onderdeel van een fotoshoot die is gemaakt ten behoeve van een figurantenrol die ik heb bekleed in een grote Hollywood film. Iedereen die zich voor zoiets leent is op voorhand uiteraard een onverbeterlijke ijdeltuit. In aanvulling op de fotoshoot heb ik voor 600 Euro nieuwe kleren gekocht om er opperbest uit te zien gedurende mijn seconde van roem naast Catherine Zeta-Jones. Ik heb de DVD inmiddels talloze keren bestudeerd maar ik weet nog steeds niet zeker of ik in beeld ben geweest. De camera stond ook wel heel ver weg.

Maar terug naar de portretfoto’s. Die zijn inderdaad 2 jaar en 5 kilo geleden gemaakt. Vervolgens heb ik ze met Photoshop uitgerekt zodat mijn gezicht wat slanker lijkt. Door er cijfertjes met versleutelde persoonlijke gegevens over te plakken ontstaat een soort mugshot. De eerste die de betekenis van alle cijfers ontrafelt en de juiste oplossing mailt naar info@hansnetten.com krijgt een cadeaubon van 25 Euro.

Ruim 20 jaar geleden verliet ik het ouderlijk huis en was ik starter op de woningmarkt. Maar een huis kopen was er absoluut niet bij. Eerst werd er gestudeerd om een solide basis te creëren voor het latere inkomen. Dat werd dus eerst een zolderkamer huren. Pas rond mijn 30e jaar hadden wij in de ogen van onze bank voldoende financiële armslag voor het verkrijgen van een hypotheek. We konden eindelijk een woning kopen. Dat was geen luxe vinex-paleis, neen, integendeel. We betrokken een uitgewoond appartementje op de hoogste verdieping van een Haags portiek. Er zaten gaten in de plafonds, de douche zat in een voorraadkast en centrale verwarming was er niet. Een tuin? Vergeet het maar. En daarmee hoefden wij ons zeker niet te beklagen. Want onze ouders hadden het op die leeftijd zeker niet beter.

De huidige generatie tweeverdienende starters lijkt het het in een aantal gevallen minder slecht te hebben. Talloze van mijn 10 jaar jongere collega’s kopen reeds in de eerste jaren van hun werkzame leven luxe rijtjeshuizen in prachtige nieuwbouwwijken. Compleet met eigen parkeerplaats, spachtelputz wanden en hoekbad met bubbeltjes. En verbeeldt u niet dat dit zeer kapitaalkrachtige rijkeluiskinderen zijn. Mijn collega’s en ikzelf hebben normale banen en worden beloond in gangbare ambtelijke salarisgroepen. Toch ligt het op onze weg om zeer fatsoenlijk te wonen. Dat huizen onbetaalbaar zijn zie ik dus vaak niet terug in mijn omgeving.

Natuurlijk is het als alleenverdiener moeilijker en zal je waarschijnlijk genoegen moeten nemen met een appartement. En er zullen altijd mensen zijn die vanwege hun inkomenssituatie (bijvoorbeeld bijstand) geen hypotheek krijgen. Ook zijn er plekken, zoals de omgeving van Amsterdam en Utrecht, waar koopwoningen aanzienlijk duurder zijn dan in de rest van het land. Maar het staat een ieder vrij om zijn heil ergers anders te zoeken. Voor de gemiddelde Nederlander lijken er vooralsnog meer dan voldoende koopwoningen beschikbaar.

Als een huis lang te koop staat daalt de verkoopbaarheid. En dan hoeft u er minder voor te betalen. Makelaars houden daar niet van. Want hun commissie daalt dan ook. Daarom nemen zij u af en toe in de de maling. Dan halen zij een huis dat al maanden te koop staat even een dagje van huizensite Funda af. De dag erna zetten ze het huis terug op Funda. “Nieuw” staat er dan in dikke gele letters bij. En misschien betaalt u dan wel te veel voor dat huis.

Maar laat ik dit artikel vervolgen met een paar relativeringen om vooraf kritiek te pareren die niets met mijn betoog te maken heeft. Ja, Funda is een nuttige informatiebron voor huizenkopers. Ja, Funda is gebruiksvriendelijk en helder vormgegeven. Ja, het overgrote deel van de op Funda gepubliceerde informatie is vermoedelijk correct. Allemaal fantastisch. Maar dit artikel gaat over een categorie informatie op Funda waar het nodige aan schort. En niet omdat er wel eens foutje gemaakt wordt. Neen, Funda kent een systematiek van verwerking van gegevens die door zijn aard structurele desinformatie tolereert.

Wanneer ik dit schrijf (april 2007) komen er in mijn woonplaats Zoetermeer normaal gesproken 5 tot 10 nieuwe koophuizen per dag op de markt. Althans zo lijkt het wanneer Funda als bron wordt beschouwd. Huizen die nieuw in de verkoop zijn worden door Funda in opvallende gele letters met het woord “nieuw” aangeduid.

Toch komt het regelmatig voor dat ik op Funda een woning zie die met “nieuw” wordt aangeduid terwijl die zelfde woning al maanden te koop stond op dat zelfde Funda. Sommige van die woningen staan al meer dan een half jaar te koop en zijn diverse keren in prijs verlaagd. Toch presenteert Funda deze panden plotseling als “nieuw”.

Dat is vervelend omdat huizenkopers een beetje om de tuin worden geleid. Zij hebben er belang bij om te weten of een pand kort of lang te koop staat omdat dat invloed kan hebben op de prijs. Bij een huis dat al lang te koop staat kunt u in de regel een lagere verkoopprijs bedingen dan bij een huis dat daadwerkelijk nieuw is op de woningmarkt. Wanneer Funda dus een pand onterecht als “nieuw” adverteert, betaalt u misschien te veel voor dat pand.

Daarom heb ik heb Funda gemaild om te melden dat er regelmatig “nieuwe” panden op Funda staan die helemaal niet “nieuw” zijn. Het antwoord van Funda was opmerkelijk. De foute informatie wordt niet per ongeluk maar bewust verstrekt! NVM makelaars zitten soms met panden in hun maag die ze slecht kunnen verkopen. De verkoop wil bijvoorbeeld niet zo vlotten omdat zo’n pand in een slechte staat van onderhoud verkeert. Echter, wanneer een pand lang te koop staat daalt de verkoopbaarheid van zo’n pand vrijwel automatisch. De regelmatige bezoekers van Funda zien het pand iedere keer opnieuw voorbij komen en denken dat er een luchtje aan zit of negeren het gewoon.

Om die vicieuze cirkel te doorbreken hebben NVM makelaars een trucje bedacht. Ze melden zo’n pand bij Funda af en de volgende dag melden ze het pand weer aan. Voila, Funda meldt vervolgens met gele letters dat dit pand “nieuw” is! Op deze manier willen de makelaars een beetje verdoezelen dat zo’n pand al vele maanden niet wordt verkocht. Zij verstrekken dus bewust onjuiste informatie.

Meestal worden deze onterechte “nieuw” meldingen mondjesmaat doorgevoerd. Maar soms heeft Funda de hik. Zo zijn er vandaag maar liefst 44 woningen “nieuw” te koop in Zoetermeer. Vorige week waren er zelfs 89 “nieuwe” woningen op één dag. En inderdaad, veel van deze woningen zijn gewoon oude bekenden die al maanden te koop staan.

Wie wil zien hoe “nieuw” panden in werkelijkheid zijn neemt een kijkje op miljoenhuizen.nl. Deze site meldt bij ieder pand de prijsgeschiedenis zodat je kan zien hoe lang het al te koop staat en op welke wijze de vraagprijs zich heeft ontwikkeld.

Telegraaf.nl brengt een alarmerend bericht. Volgens een onderzoek van de Vereniging Eigen Huis zouden starters op de woningmarkt vaak een hypotheek nemen van 6 keer hun bruto jaarinkomen.

Dat doen zij omdat de huizen onbetaalbaar zouden zijn. In Amsterdam zou zelfs een prijsexplosie dreigen. In dit filmpje noemt een Amsterdamse makelaar het voorbeeld van een appartement waarbij een ton boven de vraagprijs werd betaald. Laten we nog eens narekenen wat voor huis je tegenwoordig koopt voor 6 keer je bruto inkomen…

Stelt u zich een jong stelletje tweeverdieners voor waarvan beide partners niet meer verdienen dan het wettelijk minimumloon. Wanneer dit stel kiest voor een hypotheek van 6 keer het bruto jaarsalaris ligt er niet minder dan € 200.000 voor deze starters in het verschiet.
En wat voor woning koop je anno 2007 voor twee ton? Kijkt u even mee…

In Zwijndrecht koopt u het onderstaande karakteristieke vrijstaande pand met een achtertuin van 25 meter diep op het zuid-westen. Het moet van binnen een beetje worden opgeknapt maar met een vraagprijs van slechts € 184.500 mag dat geen probleem zijn.

Het onderstaande charmante grachtenpandje in Enkhuizen is klaar voor bewoning. De links gelegen schuur krijg je er bij! Voor een vraagprijs van € 194.500 woont u aan deze heerlijke gracht!

Maar hebt u het wel gezien met al die drukte in het westen en voelt u meer voor een ruime behuizing met een lapje grond in het noorden van Nederland? Dan zou u misschien de onderstaande voormalige school te Dongeradeel in overweging moeten nemen. De woonoppervlakte van dit pand bedraagt ruim 450 m2! Het pand staat op een perceel van niet minder dan 2000 m2. Het allermooiste is dat de vraagprijs een schamele € 175.000 bedraagt!

Natuurlijk zijn er plekken in Nederland waar je voor een uitgewoond appartementje op de 4e verdieping een kruiwagen vol met goud moet meebrengen. Maar de wereld is net iets groter dan de Amsterdamse grachtengordel. Er zijn nog zo veel plekken te vinden waar de huizenprijzen een veel genuanceerder beeld laten zien. En wanneer je daar je ogen goed de kost geeft kun je voor een vriendenprijs je droomhuis op de kop tikken.

Nederland klaagt steen en been over de onbetaalbaarheid van koophuizen. Is dat wel nodig? Om de betrekkelijkheid van de hoge huizenprijzen in Nederland te illustreren volgt hier een globale indicatie van het soort woning dat een alleenverdiener met het wettelijk minimum loon zou kunnen kopen. Als uitgangspunt hanteer ik een voltijds en vast dienstverband.

Het wettelijk minimumloon voor personen van 23 jaar en ouder bedraagt anno 2007 circa € 1.300 bruto per maand. Een hypotheekverstrekker gaat er in de regel van uit dat er bovenop het salaris bepaalde toeslagen zoals vakantiegeld worden betaald en gebruikt daarom meestal 13 keer uw maandsalaris als indicatie voor uw jaarinkomen. In dit geval ga ik uit van een voorzichtige berekening en neem ik 12,5 x € 1.300 = € 16.250 bruto per jaar.

De officiële richtlijnen voor het berekenen van de maximale hypotheek zijn per 1 janurai 2007 enigszins aangescherpt. Hypotheekverstrekkers worden geacht om standaard niet meer dan 4,5 x het bruto jaarsalaris aan hypotheek te verstrekken. In het voorjaar van 2007 regende het al weer berichten over hoe hypotheekverstrekkers de lat toch weer bij 5 of 6 keer het jaarinkomen weten te leggen. In dit geval ga ik uit van een voorzichtige berekening. Wanneer u het minimumloon verdient zal u een hypotheek van 4,5 x € 16.250 = € 73.125 krijgen.

Van dit bedrag zal bij de aankoop van een woning nog eens 10% moeten worden afgedragen als “kosten koper” (notaris, overdrachtsbelasting, taxatie en meer van die flauwekul). Het resultaat is dat u slechts € 65.812 overhoudt voor de aankoop van een woning. Dat betekent in de praktijk dat u kans maakt op alle koopwoningen die een vraagprijs noteren van € 70.000 of minder. Want in een reguliere woningmarkt koopt u uw huis in de regel ietsje onder de vraagprijs.

Ter illustratie gaan we nu kijken of het mogelijk is om voor dit bedrag een nette woning te kopen op verschillende plekken in Nederland. Een korte speurtocht op funda.nl leert dat de keuze in deze prijsklasse uiteraard gering is. Maar voor wie goed kijkt en zich er bij neerlegt dat hij niet te veeleisend kan zijn is er wel degelijk iets verrassends te vinden.

In Rotterdam vond ik de onderstaande partere. De woning beschikt over een nette keuken en douche en heeft zelfs een achtertuin van 9,5 meter diep. Niet gek voor een vraagprijs van slechts € 67.500!

Indien u meer bent gesteld op het noorden van het land kunt u voor slechts € 66.500 uw intrek nemen in deze gezellige hofjeswoning. Voor dat geld krijgt u een woning met grotendeels dubbele beglazing en een keuken met inbouwapparatuur!

En voor het geval u liever uw heil zoekt in het zuiden: in Vlissingen staat voor de spotprijs van € 59.000 dit voormalige kerkgebouw te koop. Er moet nog wel wat aan verbouwd worden en de gemeente moet akkoord gaan met het gebruik als woning. Maar voor zo’n vraagprijs zou ik het risico nemen en blijft er voldoende geld over voor een nieuwe keuken en douche.

Laat u dus niet van de wijs brengen door de indianenverhalen over de huizenprijzen. Wie goed zijn ogen de kost geeft kan zeker een leuke woning voor weinig geld vinden!

Wanneer ik in Google zoek op “huizen onbetaalbaar” krijg ik ruim 200.000 hits voorgeschoteld. De meeste van deze berichten vormen een klaagzang over de financiële onbereikbaarheid van Nederlandse koopwoningen. Natuurlijk zijn huizen niet goedkoop. En uiteraard kost het moeite om met een beperkt budget een leuke koopwoning te bemachtigen. Maar zijn huizen in Nederland daarom echt te duur?

De eerste keer dat ik met het fenomeen huizenprijzen werd geconfronteerd is meer dan 25 jaar geleden. De ouders van een klasgenoot van mij stonden op het punt om een huis te kopen. Het betrof een stijlvolle jaren ’30 woning in de nette vruchtenbuurt te Den Haag. De woning had 6 kamers, een voortuin en een achtertuin.

Er waren echter 2 problemen. Ten eerste moest er veel sloopwerk worden verricht want de woning zat nog vol met ouderwetse details zoals een originele ensuite kastenseparatie en ornamenten aan het plafond. In die tijd werd dat als buitengewoon hinderlijk beschouwd. Het tweede probleem was nog serieuzer; het huis was absoluut onbetaalbaar. Om dit huis te kopen zouden vader en moeder allebei moeten blijven werken, hetgeen in die tijd uiterst ongebruikelijk was. Meer dan een derde van het gezamenlijke inkomen zou iedere maand in de hypotheek moeten worden gestort. En dat laatste gaf de doorslag. De familie X heeft dat huis nooit gekocht. Want de absurd hoge vraagprijs van omgerekend meer dan € 45.000 was niet op te brengen.

Achteraf hebben we allemaal de wijsheid in pacht. Achteraf kan iedereen zien dat je anno 2007 voor het bedrag van € 45.000 best een leuke garagebox koopt in Den Haag. Maar een 6-kamer tussenwoning in de Haagse Vruchtenbuurt, daar mag je gerust € 400.000 voor meebrengen.
Indien de ouders van mijn schoolvriend dat huis wel hadden gekocht hadden ze nu over een zeer riant kapitaal en lachwekkend lage woonlasten beschikt.

Het klagen over onbetaalbare woningen is van alle tijden. Iedere nieuwe generatie loopt op tegen de voor die tijd torenhoge bedragen die nu eenmaal moeten worden geïnvesteerd wanneer je een huis wil kopen. En het is altijd zo geweest dat degenen die het toch aandurven om een huis te kopen, na 25 jaar op gouden bergen zitten.

Steeds vaker merk ik dat de letter R uit het Nederlandse spraakgebruik verdwijnt. Deze ooit zo krachtige en heldere medeklinker verbastert langzaam tot de letter L. Menig caissière vraagt mij vriendelijk het bedrag van 2 “EuLo” te betalen. Een bekende actrice meldt mij in een beschamend slecht nagesynchroniseerde reclameboodschap “Ik heb een dLoom”. De articulatie inflatie van de Nederlandse taal is al jaren gaande.

In mijn geboortestad Den Haag kent men de letter R überhaupt niet. Daar keek je op zondagavond naar “Studio SpoCHt”. En bij de Hema kocht je een “woCHst”. Ook in Limburg is de letter R verbannen. “Deze zomeCH was ik in DeventeCH”.

De letter R wordt in omroepland traditioneel gepimpt tot een langgerekt drumsalvo waarbij de letter R en de letter D met een centrifuge toerental worden afgewisseld. Men noemt dit de rollende R en deze spreekwijze is vooral populair bij presentatoren van radio- en tv-programma’s. “Dit is DRDRDRadio DRDRDRijnmond!” De jeugd van de gegoede middenklasse vervangt de letter R al jaren door de HURH-klank. “Een BreezHURH is zo lekkHURH! Weet je.”

Inmiddels gaat men ook de sis-klanken te lijf. In menig volkswijk is het “SJavonds om SJeven uur” best nog veilig op straat. Vreemd genoeg gebeurt het omgekeerde met uit het buitenland geïmporteerde sisklanken. Want tijdens de borrel drinkt men “SuderanS en knabbelt men van de “PieStaS” nootjes”. Het overnemen van buitenlandse woorden is overigens helemaal geen sterke kant van onze landgenoten. “Airmiles” werden vanaf het begin “Aarmijls”. Onlangs bestelde de mevrouw voor mij in de ijssalon 2 bolletjes “stretja-tali”. Het zorgwekkende was dat de verkoopster precies wist wat dat betekent.

Ik heb altijd geleerd dat Nederlanders heel goed hun talen spreken maar geloof daar niks meer van. Nederland laat zich op het hoogste niveau vertegenwoordigen door ministers die Engels spreken gelijk Roemeense drugskoeriers in de nieuwste film van Jean-Claude Van Damme.
Deze ministers bieden emplooi aan een Taalunie die er ieder jaar opnieuw in slaagt om ons linguïstische erfgoed naar een verdere staat van onbegrijpelijkheid te transformeren. Niet gek dus dat de Nederlander het heft in eigen handen neemt en zelf bepaalt hoe woorden en letters worden uitgesproken.

Al mijmerend wordt ik op straat aangesproken door een verdwaalde vrouw. Mag ik u iets vLagen?

Op het moment dat ik dit schrijf (1 mei 2007) zit ik heerlijk in het zonnetje in mijn tuin. Al tien dagen lang komt de maximium temperatuur in Nederland niet onder de 25 graden. Nee, het is geen juli of augustus, het is vandaag 1 mei! April 2007 is de warmste april ooit gemeten.

Op 16 april publiceerde ik een bericht over de zomers temperaturen die zich begin april 2007 in Nederland voordeden. Op dat moment hadden we in Nederland net de warmste aprildag ooit gemeten achter de rug. Het is daarna enkele dagen iets koeler geworden maar als snel stegen de temperaturen weer tot ver boven de 20 graden Celsius.

Inmiddels is april 2007 voorbij en kunnen we concluderen dat dit een onvervalste zomermaand is geweest. Normaliter kiezen wij deze maand om een korte vakantie naar Zuid-Europa te maken. Voor het mooie weer had je deze maand even goed thuis kunnen blijven!

(Dit artikel is geschreven op 1 mei 2007. De eigenlijke zomer van 2007 was overigens een complete flop.)

Vandaag (16 april 2007) sluit Nederland een periode van 4 dagen af waarin het ononderbroken zomerweer was. De maximum temperaturen waren alle dagen in vrijwel het hele land tussen de 25 tot 30 graden Celcius. Het bijzondere hiervan is dat het vandaag 16 april is. De echte zomer begint pas over ruim 2 maanden.

Akkoord, de voorspelling voor de komende dagen is een stuk minder aangenaam. De temperaturen vallen terug tot net onder de 15 graden, hetgeen normaal is voor de tijd van het jaar. Toch is er de afgelopen 4 dagen iets bijzonders gebeurd. De telegraaf verwoordde het gisteren als volgt: “Het KNMI heeft nog nooit zo’n warme dag in april geregistreerd. Lokaal werd de hoogste temperatuur gemeten in het Zeeuwse Westdorpe: 29,7 graden.” De warmste dag in april in Nederland ooit gemeten. En deze metingen worden al weer meer dan 300 jaar verricht.

Precies 6 jaar geleden was dezelfde periode in april bar en boos. Er trok een zwaar neerslagfront over Nederland waarbij de temperatuur dik onder het vriespunt zakte. Op 14 april 2001 vroor het in Gilze-Rijzen -6,8 graden. Er viel zelfs een flink pak sneeuw in verschillende delen van het land. Ik heb mij toen naar Schevingen gespoed om te kunnen zien dat het stand met een witte deken was bedekt. Het contrast met 14 april 2001 kon niet groter zijn: 27 graden Celcius en het strand was bedekt met zonaanbidders.

Betekent dit nu dat Al Gore gelijk heeft en de aarde aan de vooravond staat van een ingrijpende klimaatverandering? Dat is op grond van de bovenstaande observaties uiteraard niet te zeggen. Maar 4 bijna tropische dagen in april is behalve zeer aangenaam ook een beetje zorgwekkend. Als ik in april al in mijn korte broek op de fiets zit, hoe warm zal het dan worden in juli en augustus?

(Dit artikel is geschreven op 16 april 2007. De werkelijke zomer van 2007 was overigens een complete flop.)

De afgelopen zes jaren mocht ik beleidsadviseur zijn bij een grote overheidsinstantie. Ik hield mij bezig met beleidskwesties aangaande Facility Management. Daaronder bevonden zich vraagstukken op het vlak van inkoop. Het is mij opgevallen dat duurzaamheid niet altijd als vanzelfsprekend element van een aanbesteding wordt gezien. En dat is anno 2008, laat ik het parlementair formuleren, toch een beetje verrassend.

Een aanbesteding wordt bij overheden meestal gerealiseerd door teams van experts die jaarlijks voor miljoenen Euro’s inkopen. Omdat die bedragen zo groot zijn staan aanbestedingsexperts vaak onder hoge druk om producten en diensten vooral zo goedkoop mogelijk in te kopen. Dat is logisch, want niemand wil dat belastinggeld wordt verspild aan te duur ingekochte producten en diensten.

De focus op de laagste prijs vertroebelt in mijn optiek soms het zicht op de daarvoor geboden kwaliteit. Daarmee doel ik vooral op de breedte van het kwaliteitsspectrum. Het is volstrekt logisch dat slijtvastheid, kleurechtheid en afwasbaarheid relevante kwaliteitsaspecten zijn bij een aanbesteding van vloerbedekking. (fictief voorbeeld!) Maar wie zich daartoe beperkt beschouwt kwaliteit als een grootheid die zich alleen tijdens de gebruiksfase manifesteert. De levenscyclus van een product kent echter ook een productiefase waarin volstrekt andere kwaliteitsaspecten een rol spelen.

Het kan in een aanbesteding namelijk zo zijn dat de goedkoopste aanbieder die voldoet aan de gestelde (gebruiks)kwaliteitseisen zijn productie realiseert met behulp van kinderen die gedwongen worden om vijftien uur per dag te werken. Misschien stort zijn fabriek wel afval in het drinkwater van de lokale bevolking of worden ten behoeve van de productie zeldzame bossen gekapt. Wie in een aanbesteding dat soort aspecten een doorslaggevende rol laat spelen, bedrijft een duurzaam inkoopbeleid. Bij duurzaam inkopen gaat het er om dat de aanschaf van producten en diensten zo min mogelijk bijdraagt aan vervuiling van het milieu, verspilling van schaarse grondstoffen en aantasting van welzijn van mens en dier.

En voor wie die omschrijving te wollig vindt is er een eenvoudiger methode om de affiniteit met duurzaam inkopen te bepalen. Stel gewoon de volgende vraag: Hoe belangrijk vinden wij ons zelf? Vinden wij onze kleurechte vloerbedekking zó belangrijk dat wij ervoor bereid zijn om bij te dragen aan gedwongen kinderarbeid, milieuvervuiling en vernietiging van de natuur?

Wie deze vraag met ja beantwoordt gaat een leerzame tijd tegemoet. Want steeds vaker realiseren overheden en bedrijven zich dat het kwaliteitsspectrum veel breder is dan alleen de voor de eindgebruiker zichtbare producteigenschappen. Steeds meer instanties nemen hun verantwoordelijkheid vanuit een sociale, economische en ecologische totaalvisie op de inkoop van producten en diensten.

Een in Nederland belangrijke exponent van die ontwikkeling is de ambitie van de Rijksoverheid om in 2010 voor 100% duurzaam in te kopen. De gemeenten en provincies moeten in dat jaar minimaal 50% van hun inkopen vanuit duurzaamheid verrichten.

Nederland is op dit vlak geen koploper maar vindt hiermee wel aansluiting bij een voorhoede van landen, staten en regio’s die niet meer wachten tot de grote federale overheden van deze wereld eindelijk verantwoordelijkheid en visie zullen tonen. Deze voorhoede voelt zich mede gesterkt door de ontdekking dat duurzaamheid steeds meer kansen biedt op het commerciële vlak. En wie die kansen niet tijdig op waarde schat zet zichzelf volkomen buiten spel.

Hebt u wel eens een joggingbroek zo lang in de droger laten zitten dat hij 3 maten kleiner werd? Wel eens het vlees voor de barbecue onbeheerd op tafel laten staan terwijl hond en kat vrijuit door uw huis banjerden? Dat doe ik dus regelmatig; simpele zaken verprutsen. Eerder dit jaar mocht ik daar aan denken toen ik in Utrecht een cursus Vastgoedbeheer bezocht. Aldaar stelde een van de sprekers dat facility managers zich moeten onderscheiden door een visie en een strategie, en niet door het goed organiseren van simpele uitvoerende werkzaamheden, want dat kan immers iedereen.

Uiteraard is het vak facility management tegenwoordig dermate complex dat het uitstippelen van een strategie en een visie noodzakelijk is. Maar ik heb die mijnheer toch aangesproken op zijn stelling dat iedereen in staat is om simpele uitvoerende werkzaamheden goed te organiseren. Hoe verklaren wij dan reisbureaus die niet-bestaande vluchten verkopen, tandartsen die de verkeerde kies boren en nieuwbouwwoningen waarvan het toilet niet op het riool is aangesloten?

Neen, veel instanties zijn bij lange na niet in staat om gewoon hun dagelijkse werk te doen zonder er nu en dan een knoeiboel van te maken. Want “simpele” zaken zijn vaak niet zo eenvoudig als ze lijken. Dat laatste geldt bij uitstek voor een vak als facility management. Onze producten en diensten komen vaak tot stand door reeksen handelingen waarin iedere individuele medewerker de kwaliteit van het eindresultaat beïnvloedt. En bij iedere fase in het proces is het in theorie mogelijk dat een van ons een steekje laat vallen waardoor de klant bij oplevering niet precies krijgt waar hij of zij om gevraagd heeft.

Daarom wil ik de uitvoerende fase van het facilitaire vak nooit onderschatten. Sterker nog, ik zou die mijnheer uit Utrecht met terugwerkende kracht willen zeggen dat het goed organiseren van simpele uitvoerende werkzaamheden juist een van de kernpunten van een strategische visie op facility management kan zijn. Misschien ligt in een scherp oog voor schijnbaar eenvoudige uitvoeringsdetails de sleutel tot succesvol facility management. Juist in de uitvoerende fase treedt het meeste contact op tussen de facilitaire organisatie en haar klanten. Voor de facility manager die zich wil onderscheiden liggen daar gouden kansen.

Overigens, toen ik dit stukje schreef stapte ik met mijn sokken op een zojuist gelakte vloer. Daardoor vergat ik dat er broodjes in de oven lagen, waar ik pas aan dacht toen ik het bad liet vol lopen…

Wanneer ik dit schrijf toont RTL 5 het televisieprogramma ‘Vrienden houden huis’. Dit is het soort vermaak waarbij mensen in verlegenheid worden gebracht, de handen voor de mond ineen slaan en vervolgens onbedaarlijk beginnen te huilen. Deze “jankploitatie” begon ooit met programma’s als ‘Vermist’ waarin mensen werden geconfronteerd met reeds 20 jaar doodgewaande familieleden. Altijd prijs, janken maar!

Maar na verloop van tijd waren de in 1952 uit het oog verloren oudtantes op, dus moest een nieuwe manier worden verzonnen om mensen tranen te ontlokken. Toen werden arme sloebers zonder kunstgebit door Wendy van Dijk getrakteerd op een gratis kerstdiner. Wederom prijs, deze keer veel huilende bejaarden.

Maar ook deze truc was snel bekend dus moesten tv-makers nieuwe manieren vinden om mensen aan de waterlanders te krijgen. Men zocht daarbij kennelijk naar steeds onbenulliger gebeurtenissen om de slachtoffers tot huilbuien te verleiden. Ik heb al fragmenten gezien waarin volwassen vrouwen hun emoties niet meer de baas kunnen nadat een team van ‘stylisten’ ze een nieuw kapsel heeft aangemeten!

Terug naar ‘Vrienden houden huis’. Het excuus waarin dit jankvehikel is verpakt is een opknapbeurt van een huis. Hoewel ik zelf vaak moeite heb de situatie ‘voor’ en ‘na’ als zodanig te herkennen, worden de deelnemers van dit programma altijd buitengewoon emotioneel van hun gepimpte woning. Dus geconfronteerd met paars bloemetjes behang en oranje hoogpolig tapijt kon het onvermijdelijke niet uitblijven: janken maar! En precies omdat televisie ons de godganse dag met dit soort onbenulligheid confronteert zet ik het ding nog maar eens aan. Leuke kleurtjes, beetje beweging, wat kabaal op zijn tijd en het ding geeft nog warmte ook. Wat mij betreft is zo’n televisie een lamp, een kachel en een aquarium tegelijk. Topvermaak!

De oplettende lezer Machiel de Vries merkte op dat in mijn artikel Noodrem een filmpje was opgenomen waarin het gebruik van de noodrem in een trein leidt tot een spectaculaire vonkenregen. Deze lezer dacht dat zo’n vonkenregen alleen maar voorkwam als gefabriceerd special effect in Hollywood films en noemde daarbij het voorbeeld van de treinscene in The Fugitive.

In 1993 werd Hollywood verrast door The Fugitive. Deze qua plot tamelijk rechtlijnige achtervolgingsfilm onderscheidde zich door een fenomenale invulling van de karakters door Harrison Ford en Tommy Lee Jones. Ford was de onschuldig veroordeelde voortvluchtige die een zelden vertoonde wanhoop en verbittering uitstraalde. Jones was nog indrukwekkender als de vastberaden en loepzuivere marshal die een nieuwe betekenis geeft aan het woord onderkoeld. Wanneer Ford tot aan de rand van een afgrond in het nauw wordt gedreven waagt hij een laatste poging om de marshal tot rede te brengen. “I didn’t kill my wife!”, roept hij uit. “I don’t care” debiteert Jones met uitgestreken gezicht. Deze laatste zinsnede stond overigens niet in het script maar werd door Jones ter plekke verzonnen. De vertolking van Jones bleef bij de critici niet onopgemerkt en leverde hem de Oscar voor beste bijrol op.

Maar de meest memorabele scène uit de film heeft niets met briljante acteerprestaties maar met flitsend gemonteerde actie te maken. Want het blijft natuurlijk Hollywood. Het filmpje hieronder toont de in de eerste alinea genoemde treinscène maar lijkt gemaakt door een videocamera op een beeldbuis te richten. Dus de beeld- en geluidskwaliteit zijn buitengewoon slecht. Daarom als bonus nog een parodie op die zelfde scène. Kennelijk vond de maker van die spoof de eerder genoemde vonkenregen ook opvallend.

Op zondag 23 september 2007 was in het televisieprogramma “Try before you die” (BNN) te zien hoe presentatrice Nicolette Kluijver in de trein aan de noodrem trok. Het bedoelde hoogtepunt van de reportage is opvallend saai. Nicolette trekt aan de noodrem en een enkele passagier kijkt verstoord op van zijn krant. Het matig geacteerde opgewonden gedrag van Nicolette voegt weinig spanning toe. Wat daarna gebeurt is interessanter; Nicolette opent de deur van de trein en gaat er als een haas vandoor naar een gereedstaande vluchtauto. Kennelijk weigert Nicolette de mogelijke gevolgen van haar daden onder ogen te zien.

En de potentiële gevolgen van zo’n actie zijn niet gering. Wie in de trein aan de noodrem trekt moet daar zo’n belangrijke reden voor hebben dat hij of zij het risico durft te nemen dat passagiers zich bezeren of zelfs gewond raken. Of dat passagiers door de veroorzaakte vertraging te laat komen op een sollicitatiegesprek of een vliegtuig missen. En daarom is aan de noodrem trekken zonder dringende reden een strafbaar feit.

Wat was nu precies het overstijgende belang dat Nicolette er toe bracht om haar medepassagies in gevaar te brengen? Wel, ze had er gewoon zin in. Sinds haar kinderjaren heeft zij de onbedwingbare behoefte om in de trein aan de noodrem te trekken. Het management van BNN vond deze motivatie kennelijk solide genoeg en stuurde Nicolette op pad met een cameraploeg.

Ook wanneer zij door de NOS wordt geïnterviewd blijft Nicolette vol goede moed over dit in haar ogen onschuldige incident. Try Before You Die is volgens haar geen programma dat mensen aanmoedigt om iets te doen. Dan is het misschien aan te raden om de titel van het programma een beetje aan te passen.

Gaat u wel eens op vrijdagavond naar de bioscoop? Ik denk het wel. Want de laatste keer dat ik noodgedwongen op een vrijdagavond een filmpje pikte, was het zo druk dat u er wellicht bij was. De zaal zat bomvol en het was daardoor zo rumoerig dat de film moeilijk was te volgen. In de pauze ging iedereen tegelijk naar het toilet waardoor eindeloos lange rijen ontstonden. Daarom ga ik altijd op zondagochtend naar de film. Geen drukte, geen herrie, geen rijen.

Daarom zien wij elkaar niet op zondagochtend, want dan bent u net op weg naar de meubelboulevard. Dat lijkt mij geen pretje. Want nadat u de file heeft getrotseerd en met gevaar voor eigen leven een parkeerplaats heeft bemachtigd, mag u met 10.000 anderen voetje voor voetje schuifelen in de IKEA. Daarom ga ik meestal op dinsdagochtend naar de IKEA. Dan kun je alles rustig bekijken en is er altijd personeel beschikbaar om het een en ander uit te leggen. Toch jammer dat ik u niet op dinsdagochtend kan treffen, want dan staat u net in de file naar uw werk. Toch wel vies die uitlaatgassen.

Nee, ik ga liever op vrijdag naar mijn werk. Lekker ongestoord aan de slag want u neemt dan net uw vrije dag om samen met alle andere deeltijders op het zelfde moment boodschappen te doen. Inderdaad, lange rijen bij de kassa op vrijdag, is het niet? Vooral op vrijdagavond. Nee, op vrijdagavond ga ik lekker naar de Chinees. Heerlijk rustig en je eten is zo klaar. Toch jammer dat ik u daar niet zie want u gaat met z’n allen op zondagavond naar de Chinees. Met 20 natte regenjassen een half uur tegen elkaar geplakt. En dan maar hopen dat je de goede bestelling meekrijgt. Nee, op zondagavond rust ik lekker uit. Het was weer een drukke week.

In 1998 verscheen het boekje “Who moved my cheese” van de auteurs Johnson en Blanchard.
Cheese is inmiddels uitgegroeid tot een van de bestverkochte managementtitels aller tijden. Tot nu toe gingen niet minder dan 21 miljoen exemplaren over de toonbank. En dat vind ik eerlijk gezegd nogal wonderlijk.

Want Cheese geeft ons geen diepzinnig inzicht in veranderprocessen. Integendeel. De auteurs leggen ons simpelweg uit dat veranderingen er nu eenmaal bij horen. En iedereen die zich daar tegen verzet snapt er niets van. De hoofdpersonen uit het boek denken dat alle rampspoed in hun levens werd veroorzaakt door hun eigen onwil om te veranderen. En wat kunnen ze smakelijk lachen om het feit dat ze vroeger eerst gingen nadenken als iemand van buiten hun wereld op zijn kop zette. Nu weten ze gelukkig beter. De verandermanager dient met open armen ontvangen te worden. Kantelen en uitdunnen die organisatie! En verdiep je liever niet in futiliteiten zoals nut en noodzaak van het opheffen van uw bedrijf, afdeling of baan.

Het is best te begrijpen dat Johnson en Blanchard deze ideeën uitdragen. Want zij verdienen veel geld met het begeleiden van veranderprocessen. Maar het lijkt alsof de auteurs in hun veranderdrift ieder kritisch denkvermogen uit het oog verliezen. En de lezer wordt geacht om hun gedachtegoed aan de hand van wonderlijk naïeve metaforen over te nemen En dat is toch wel heel veel gevraagd.

Veranderprocessen zoals reorganisaties leveren best wel eens meerwaarde op. Maar we weten allemaal dat sommige veranderingen nutteloos zijn en in het beste geval niet al te veel schade veroorzaken. Maar mijn betoog zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Want dit artikeltje kan niet op tegen 21 miljoen Kazen. Bovendien zullen verandermanagers mijn kritiek uitleggen als onwil om te veranderen. Dus dat boekje gaat juist over starre Kaaskoppen zoals ik. Dat is nu het zalige van een vak als verandermanagement. Het grossiert in stellingen die zichzelf bewijzen. En zolang dat het geval is zal ik in ieder geval kritisch blijven.

Vandaag (29 september 2008) sloot de AEX-index met een historisch verlies van 8,75% en eindigde op een waarde van 323,55. Diverse media berichtten vervolgens dat de AEX hiermee terug was op het niveau van mei 2004. Er was inmiddels dus dik 4 jaar winst verdampt. Op zich is het waar dat de AEX op 17 mei 2004 een slotstand behaalde van 323,00. Maar de wereld zit iets complexer in elkaar. In 2004 bevond de AEX zich nog midden in een crisis die is ingezet in het jaar 2000. Op 4 september van dat jaar bereikte de AEX haar voorlopige hoogtepunt van 701,56. Dat betekent dat de AEX daarvóór ook al de waarde van 323,55 had gepasseerd. En ja hoor, op 13 februari 1997 noteerde de AEX een slotstand van 323,32. De AEX boekt dus al ruim 11,5 jaar geen procentje winst! En uw bank blijft roepen dat beleggen vooral op de lange termijn lonend is!

Plotseling had iedereen het over klimaatverandering, met alle nare gevolgen van dien. Want al snel vonden veel klok-maar-geen-klepel types dat klimaatverandering slechts een ‘hype’ was. Echter: over klimaatverandering wordt reeds een eeuwigheid gepubliceerd. Maar sommige mensen hebben gewoon de afgelopen 30 jaar onvoldoende opgelet.

BESTEL DE BOVENSTAANDE BOEKEN OVER KLIMAATVERANDERING NU BIJ BRUNA!

De schade is er niet minder om. Want mijn betoog over klimaatverandering oogst nergens meer verwondering. Het is helemaal niet meer hip om over klimaatverandering te debiteren. Iedereen doet dat ineens. Er ontstond zelfs een dermate grote overdaad aan klimaatprofeten dat de verwondering al snel omsloeg in irritatie. Het werd vreselijk hip om klimaatverandering te ontkennen.

Het klimaatdebat is inmiddels beland in een fase waarin iedereen mee wil praten. Ook mensen die de waarde van 3 eeuwen klimaatonderzoek niet geheel op waarde kunnen schatten.
Daardoor word ik steeds vaker geconfronteerd met de meest onzinnige argumenten over klimaatverandering. Daarbij is nog niet eens zo belangrijk of het klimaat daadwerkelijk verandert en of de mens daar voor verantwoordelijk is. Het meest hinderlijke is de volstrekt onnozele wijze waarop sommige mensen tot hun conclusies komen. Hierbij een bloemlezing van de ‘argumenten’ die ik de afgelopen weken heb mogen horen:

Argument: Het klimaat warmt helemaal niet op!
Onzin want: De aarde warmt op, niet het klimaat. Net zoals een prijs niet duur, een temperatuur niet heet en een gewicht niet zwaar is. Dat heeft iets met taal te maken en daar kunnen we een andere keer wat dieper op ingaan.

Argument: Klimaatverandering bestaat niet want het heeft in december een week gevroren.
Onzin want: Als het in maart een week warm is bestaat klimaatverandering weer wel?

Argument: Al Gore gebruikt zelf geen spaarlampen.
Onzin want: Zucht, waar moet ik beginnen…

Argument: We kunnen nog niet eens het weer van volgende week voorspellen, dus zijn we zeker niet in staat om te voorspellen hoe warm het over 20 jaar is.
Onzin want: Het is juist precies omgedraaid. Het is veel makkelijker om lange termijn gemiddeldes te voorspellen dan individuele waarden. Wanneer u één keer met een dobbelsteen gooit kan ik u met geen mogelijkheid vertellen hoe hoog de worp wordt. Als u echter bereid bent om 1000 keer met die dobbelsteen te gooien durf ik te voorspellen dat de gemiddelde waarde 3,50 zal zijn.

Argument: Het klimaat is in de loop van de geschiedenis al vele malen veranderd. Nederland is tropisch geweest en heeft ijstijden gekend toen de mens nog niet eens bestond. Klimaatverandering wordt dus niet door mensen veroorzaakt.
Onzin want: Dat het klimaat vroeger op natuurlijke wijze is veranderd bewijst op geen enkele manier dat de mens het klimaat niet kan veranderen. Ter vergelijking: Van een zonnebank wordt je niet bruin. Want vroeger waren er geen zonnebanken en werd mensen ook bruin.

Argument: De mens is maar verantwoordelijk voor een zeer klein deel van de CO2 uitstoot en kan daardoor geen invloed hebben op de verandering van het klimaat.
Onzin want: de mate waarin de mens bijdraagt aan het totaal van een verschijnsel zegt weinig over de mogelijkheid om een evenwicht te verstoren. Ik kan een schip laten zinken met een gaatje van een centimeter.

Argument: In de jaren ’80 zouden alle bossen doodgaan door zure regen. De bossen staan er nu echter beter bij dan ooit.
Onzin want: Ik denk dat niemand begrijpt wat dit met klimaatverandering te maken heeft. Ik denk dat de enige gepaste respons op dit argument is om geen feestjes te bezoeken waar men het soort idioten uitnodigt dat deze dingen zegt.

Warme broodjes verkopen spreekwoordelijk. Daarom is er rond warme broodjes een volledige industrie ontstaan van grondstofproducenten, transporteurs, fabrikanten, groothandelaren, detailhandel, veredelaars en adviseurs. Zó veel mensen verdienen hun brood met warme broodjes dat complete volksstammen belang hebben bij het voortbestaan van warme broodjes. Dus wanneer Nederlanders op grote schaal dood neervallen na het eten van warme broodjes, zal de warme-broodjes-lobby artsen inschakelen die adviseren om tenminste twee warme broodjes per dag te eten. En wanneer we zelf geen grondstoffen meer hebben voor warme broodjes, dan zal de warme-broodjes-lobby desnoods deze grondstoffen weghalen uit een land waar mensen doodgaan van de honger. Want warme broodjes moeten hoe dan ook worden verkocht.

Slecht nieuws verkoopt ook. Wanneer een bekende TV-presentator al 30 jaar een mooi huwelijk heeft is niemand daarin geïnteresseerd. We willen juist horen dat hij gescheiden is en het doet met een belspelbimbo. De wederopbouw van 1000 woningen in Bangladesh is geen nieuws. Pas als die dingen in de volgende storm weer omdonderden zitten we massaal achter de buis.

Ook rond slecht nieuws is een complete industrie ontstaan. Journalisten, uitgevers, programmamakers, presentatoren, producenten van TV-toestellen en adverteerders die allemaal hun brood verdienen dankzij slecht nieuws. En daarom heeft deze industrie belang bij het voortbestaan van ellende. Wie leest er nog een krant of kijkt er nog TV wanneer er geen ellende meer is in de wereld? De vraag die zich bij mij opdringt is: wat zou deze industrie allemaal uitspoken om een gestage stroom van ellendig nieuws in deze wereld te garanderen?

In Nederland hebben veel mensen het zo goed dat ze luxe keuzevraagstukken en zelfs futiele bijkomstigheden voortkomend uit grote voorrechten met problemen lijken te verwarren. Dit behang is overduidelijk van het vorige seizoen. Die jurk heb ik op het vorige feest al gedragen. Het ontbijt was aan de magere kant voor een 5-sterren hotel. Op zich misschien allemaal correcte constateringen, maar eigenlijk zou het mooier zijn als we in deze wereld iets meer tijd gaan besteden aan het aanpakken van echte problemen. Maar zolang het nog niet zover is bericht ik u nog even over een van mijn luxe problemen. Toen ik vanochtend de zwanen in mijn achtertuin een stukje brood gaf, zag ik dat een van mijn tuinstoelen in de vaart was gewaaid. Ik heb de stoel weliswaar op het droge kunnen hijsen (zie actie-foto), maar mijn broek en sokken die ik nog maar enkele uren droeg konden gelijk in de was. Ik bedoel maar.

Het afgelopen voorjaar was ik een paar dagen op stap in eigen land. Misschien bent u het al weer vergeten maar in april 2007 leek het alsof we de mooiste zomer van de eeuw zouden gaan krijgen. Weken lang mocht Nederland genieten van zonneschijn en zomerse temperaturen. Ik verbleef toen enkele dagen in een villa aan een uitloper van het Zuidlaardermeer. Het klinkt misschien een beetje kneuterig, maar wat is het daar allemachtig mooi!

Eigenlijk zou ik een hele reeks artikelen kunnen schrijven over de prachtige boerderijen, historische kerken en onbedorven natuurgebieden die je kunt vinden in het gebied rond het Zuidlaardermeer. Maar in eerste aanleg zal ik volstaan met een plaatje van De Wachter. De Wachter is een molen in Zuidlaren die zich moeilijk laat vergelijken met de traditionele molens in Nederland. De Wachter staat bovenop een gebouwencomplex en heeft gezelschap van een schoorsteen uit het industriële tijdperk.

Toen ik langs De Wachter fietste passeerden juist 2 moderne rubberboten met hoge snelheid. Op zich is dat natuurlijk een beetje storend maar het leverde het prachtige bovenstaande plaatje op.

Vandaag kwam VVD-prominent Henk Kamp op opvallende wijze in het nieuws. Zo debiteert hij dat de stroom huwelijksimmigranten uit Turkije en Marokko moet worden ingedamd. Ook vindt hij dat moskeeën niet meer hun gebedsoproep wereldkundig mogen maken via elektrische versterking. Dit alles in het kader van het beperken van ‘de opdringerige aanwezigheid van de islam in de openbare ruimte’. Maar was het niet de VVD die tot gisteren toe juist hevig protesteerde tegen dit soort standpunten? En die zelfde VVD heeft toch de verkiezingskanonnen Geert Wilders en Rita Verdonk uit de partij gebonjourd juist omdat zij de bovengenoemde standpunten huldigen?

Daarom is het buitengewoon interessant om te zien wat VVD-leider Mark Rutte nu gaat doen. Als hij de uitspraken van Henk Kamp onweersproken laat, is er bijzonder nieuws. Namelijk dat de standpunten van Wilders en Verdonk inmiddels een vaste plek op het menu van de VVD hebben verworven. En als de VVD er inderdaad voor kiest om deze weg in te slaan verwacht Nederland uiteraard een excuus van de VVD aan Geert en Rita. Want de VVD geeft Geert en Rita dan kennelijk met terugwerkende kracht gelijk.

Maar er is een ander scenario denkbaar. Misschien heeft bij Henk Kamp de ambitie postgevat om als derde prominent VVD-politicus de partij te verlaten. Dat heeft Geert en Rita bepaald geen windeieren gelegd. Als Mark Rutte een vent van zijn woord en met een ruggengraat is roept hij Henk Kamp al op het matje terwijl ik dit artikel schrijf. En als Henk vervolgens zijn mond niet houdt gooit Mark hem hoogstpersoonlijk uit het liberale parlementaire pluche. In dat geval kan Henk Kamp zich beter nu al warm lopen voor de lancering van een derde rechtspopulistische politieke beweging. Ik schat Henk in op minimaal vijf kamerzetels. Terwijl de VVD dacht dat ze nu wel de bodem had bereikt.

Een paar maanden geleden ben ik verhuisd. Om het gedoe rond mijn adreswijziging te stroomlijnen heb ik gebruik gemaakt van de TNT Post Verhuisservice. Voor een kleine vergoeding geeft TNT Post uw nieuwe adres door aan een groot aantal instanties. Er is echter één instantie waar TNT Post uw nieuwe adres kennelijk niet aan doorgeeft. En dat is TNT Post zelf. Echt waar.

De verhuisservice van TNT Post bestaat er onder andere uit dat TNT Post uw adreswijziging “aan meer dan 300 organisaties” doorgeeft. Dat is echter wel een beetje royaal geformuleerd. Want de meeste mensen zullen bij niet meer dan 20 of 30 van die instanties klant zijn.

Maar dat mag de pret niet drukken. Want TNT doet meer. Alle post die nog steeds op het oude adres is geadresseerd krijgt van TNT Post een mooie sticker met daarop het nieuwe adres. En TNT Post bezorgt die ‘oude’ post vervolgens gewoon op het nieuwe adres. Heel handig. Want alle gestickerde post die op uw nieuwe adres verschijnt is dus afkomstig van organisaties die nog niet beschikken over uw nieuwe adres. Zo weet u precies aan welke organisaties u nog uw adreswijziging moet doorgeven.

Reeds in de eerste week dat mijn TNT Post verhuisservice inging, ontving ik op mijn nieuwe adres een reclamefolder van TNT Post zelf. Merkwaardig was echter dat op de envelop nog steeds mijn oude adres stond gedrukt. En de week daarna stuurde TNT Post mij weer een interessante brief met een mooie aanbieding. Echter wederom geadresseerd op mijn oude adres.

Dus toen heb ik TNT Post maar eens gebeld en gevraagd of de TNT Post Verhuisservice de adreswijziging ook aan zichzelf doorgeeft. Maar natuurlijk malle mijnheer, was het antwoord. Natuurlijk weten wij dat u verhuisd bent. Dus liet ik ze maar een tijdje met rust. Komt vast wel goed.

Totdat ik na 2 maanden weer post ontving van TNT Post. Wederom geadresseerd op mijn oude adres. Toen heb ik TNT Post maar een mailtje gestuurd waarin ik aangaf te vermoeden dat TNT Post Verhuisservice vergeet om adreswijzigingen van haar Verhuisservice in haar eigen klantenadministratie door te voeren.

In het antwoord van TNT Post stond het volgende:

“Uw gegevens zijn bij ons verwerkt.
Zowel uw oud als uw nieuw adres zijn bij ons bekend.
In uw bevestigingsbrief staan alle gegevens.”

Het leek er op dat TNT Post niet de indruk had dat er iets mis was. Het leek er ook op dat TNT Post niet voornemens was om bijvoorbeeld eventjes uit te zoeken waarom TNT Post zelf maar post blijft sturen naar mijn oude adres. Nou, dan zal alles vanaf nu vast in orde zijn.

Vandaag, weer een maand later, kreeg ik wederom een mooi reclamedrukwerk van TNT Post in mijn brievenbus. U raadt het al. Ook dit poststuk had TNT Post geadresseerd op mijn oude adres.

Inmiddels heb ik mijn vraag al twee keer aan TNT Post gesteld. En twee keer heb ik het zelfde antwoord gekregen dat niet klopt. Daarom heb ik dit artikeltje geschreven. En straks stuur ik TNT Post een mailtje met een link naar dit artikeltje.

Beste TNT Post mijnheer of mevrouw. Ik heb de rompslomp van mijn adreswijziging aan u uitbesteed. U bent de allereerste aan wie ik mijn nieuwe adres heb gestuurd. Waarom blijft uitgerekend uw bedrijf al drie maanden lang post sturen naar mijn oude adres? Zou u nu eindelijk mijn nieuwe adres in uw klantenadministratie kunnen doorvoeren?

Meer dan tien jaar geleden maakte in mijn eerste website. In die tijd was het Internet anders dan het nu is. Alles wat je toen op het Internet deed was nieuw. Als je in 1997 een website maakte over je favoriete artiest, auto of stad was je de eerste in de wereld die dat deed. En iedereen die op dat moment op het Internet zocht naar die specifieke artiest, auto of stad kwam terecht op jouw website.

Je hoefde je in die tijd geen zorgen te maken over je positie in Google, want Google bestond nog niet. Er waren toen een paar grote zoekmachines en directories die met gemak het hele Internet indexeerden. En je hoefde relatief weinig moeite te doen om geindexeerd te worden. De zoekmachines en directories waren tien jaar geleden blij met iedere nieuwe aanmelding.

In die tijd heb ik een aantal websites gemaakt die bij elkaar vele honderden bezoekers per dag trokken. Niet omdat mijn websites zo goed waren, maar omdat ik de eerste was die iets op het Internet plaatste over bepaalde onderwerpen. Omdat mijn websites in die tijd zijn geindexeerd door belangrijke directories, bleven deze websites jarenlang populair. Daarom zijn mijn webpagina’s de afgelopen tien jaar vele duizenden keren bezocht.

In de loop van de jaren heb ik mijn activiteiten op het Internet echter enigszins getemperd. Ik onderhield mijn sites jarenlang niet waardoor ze hopeloos verouderden. Onlangs nam ik het besluit om weer eens een en ander op het Internet te publiceren. De website www.hansnetten.com is een van de resultaten daarvan.

Na het schrijven van enkele artikeltjes heb ik braaf gewacht tot de bezoekers zouden komen om mijn materiaal te lezen. Al snel merkte ik dat vrijwel niemand mijn website bezocht. Mijn kennis over het Internet was tien jaar geleden voldoende om een publiek van duizenden lezers aan mij te binden. Vroeger keer ik honderden reacties op mijn schrijfsels. Kennelijk is het Internet in 10 jaar tijd stevig veranderd en volstaat het anno 2007 niet meer om een beetje geneuzel op het web te plaatsen.

Daarom verzoek ik eventuele lezers vriendelijk om in het onderstaande venster een commentaar achter te laten. Zodat ik tenminste weet dat iemand dit gelezen heeft.

Google hanteert een maatstaf waarmee zij het belang van webpagina’s uitdrukt; Pagerank. Pagerank kan variëren van 0 tot 10. Hoe hoger de Pagerank, hoe belangrijker de pagina. Een webpagina met een hoge Pagerank wordt hoog gepositioneerd in de zoekresultaten van Google. En voor wie anno nu een website heeft telt maar één kwestie; zo hoog mogelijk in Google staan.

De formule waarmee Google de Pagerank berekent is een goed bewaard bedrijfsgeheim. Maar over het algemeen wordt aangenomen dat de
- hoeveelheid links naar een pagina
- Pagerank van de pagina’s waarop die links staan
- hoeveelheid content op een pagina
- kwaliteit van die content
belangrijke factoren zijn in de berekening van Pagerank.

Controleer hier de Pagerank van uw website.

Wanneer ik op dit moment (25 oktober 2007) www.hansnetten.com invoer, wacht mij een teleurstelling. De Pagerank van mijn website is 0. Lager kan niet.

Hoewel Pagerank slechts bedoeld is als maatstaf om het belang van een webpagina te bepalen, zegt Pagerank ook iets over de het publieke belang van de personen en organisaties waarnaar webpagina’s zijn genoemd.

Laten we eens kijken of Nederlanders die iets bekender zijn dan ik een website hebben met een betere Pagerank. Zo heeft www.jamai.nl een Pagerank van 3. En Jamai is uiteraard de winnaar van Idols 1. Ik kijk nauwelijks televisie maar dit weet ik toevallig. De site www.gerardjoling.nl heeft een respectabele Pagerank van 4. Maar internationale sterren doen het natuurlijk veel beter. Zo heeft www.bradpitt.com een Pagerank van 6. En www.oprah.com scoort zelfs 7.

Maar voor wie is dan de ultieme Pagerank score gereserveerd? U wist het eigenlijk al. De Google-goden hebben zichzelf (www.google.com) een Pagerank van 10 gegeven…

Vandaag (17 oktober 2007) publiceerde de VROM-raad een rapport waarin zij het kabinet adviseert om de hypotheekrenteaftrek af te schaffen. Ik ben zelf huiseigenaar dus verwacht van mij geen genuanceerd of onpartijdig beeld. Hierbij toch mijn poging om tenminste de indruk van een objectief betoog over deze materie te wekken. Afblijven!

Weet u wanneer de huizenprijzen in Nederland voor het laatst serieus zijn gedaald? Indien u dat niet weet is dat niet zo gek. Want wanneer u jonger dan 30 jaar bent heeft u nooit bewust een daling van de huizenprijzen meegemaakt. Aan het eind van de jaren ’70 van de vorige eeuw deed zich voor het laatst een serieuze daling van de huizenprijzen voor. De waarde van de gemiddelde Nederlandse woning had op dat moment een historisch hoogtepunt van 200.000 gulden bereikt. U leest het goed. De gemiddelde Nederlandse woning was toen een schamele 90.000 Euro waard!

En dat was vlak voordat de Nederlandse huizenmarkt volledig instortte. Want in 1982 bereikten de huizenprijzen in Nederland een voorlopig dieptepunt. De gemiddelde Nederlandse woning ging toen van de hand voor niet meer dan 120.000 gulden. En laat ik maar weer benadrukken dat dat niet meer is dan 55.000 Euro. (Cijfers ontleend aan NVM-publicaties)

Vanaf 1982 zijn de huizenprijzen in Nederland onophoudelijk gestegen. Dat ging in de meeste jaren vrij rustig. Maar eind jaren ’90 was er sprake van grillige sprongen: huizen werden plotseling per jaar 20 tot 30 procent duurder. Tussen 1996 en 2002 was er min of meer sprake van een verdubbeling van de huizenprijzen. Veel deskundologen voorspelden een spoedige uiteenspatting van deze “zeepbel”.

Inmiddels is het 2007 en stijgen de huizenprijzen nog steeds.

Wat u op de bovenstaande foto ziet is geen vakantiepark in Zuid-Europa. Neen. De foto laat het uitzicht zien vanuit mijn werkkamer in mijn woning in Zoetermeer. Klik maar op de foto om een vergroting te zien. Vanmiddag zat ik achterin mijn tuintje met een kopje thee een goed boek te lezen. Af en toe zwommen een nieuwsgierige zwaan en meerkoet rond mijn aanlegsteiger. Een zachte najaarszon brandde op mijn gezicht. Ik begroette mijn buurman die met zijn sloepje voorbij kwam varen. Waarom val ik u lastig met opschepperij over het goede leven? Wel, het deed mij realiseren dat mensen in mijn positie inmiddels de nieuwe babyboomers zijn geworden.

De babyboomers. Wat heb ik op die lui afgegeven. Wikipedia betitelt ze als de generatie die “eigenlijk nooit een grote tegenslag” heeft meegemaakt. Ze werden vlak na de 2e Wereldoorlog geboren. Het land lag in puin en moest worden opgebouwd. Daarbij waren in de oorlog veel jonge mannen gesneuveld of gewond geraakt waardoor met name in de industrie en bouw een ernstig tekort was aan arbeidskrachten.

Voor de generatie die direct na de oorlog werd geboren lag er dus een gespreid bedje. De welvaart groeide voortdurend, er was voor iedereen werk en oorlog leek er niet meer te komen. Een golf van democratisering overspoelde het land. De babyboomers gingen massaal studeren aan hogescholen en universiteiten. Het duurde dus niet lang of de babyboomers grepen de macht. Althans, de blanke mannen onder hen. Zij kozen stelling in de managementposities van overheden en bedrijfsleven. Ze kochten hun fraaie huizen voor een appel en een ei en groeiden door in hoge salarisschalen. Ze organiseerden voor zichzelf riante pensioenregelingen en gouden handdrukken. Een belangrijk deel van de babyboomers verliet vroegtijdig het arbeidsproces om tot aan het pensioen te genieten van doorbetaling van het volledige inkomen.

Toen ik mij ruim 15 jaar gelden op de arbeidsmarkt manifesteerde waren veel babyboomers tussen de 40 en 50 jaar oud en leken zij een gesloten front te vormen. Ze werkten al een eeuwigheid samen, bezochten de zelfde verenigingen en hadden samen gestudeerd. Zij leken elkaar de vrijkomende posities toe te spelen zodat het vaak ondoenlijk was om als starter op de arbeidsmarkt snel te klimmen in de organisatie.

De afgelopen 15 jaar heb ik met honderden babyboomers mogen werken. Ik heb in die periode ontdekt dat de hierboven opgesomde vooroordelen een nuance verdienen. Natuurlijk kochten de babyboomers hun huizen goedkoop. Maar toen zij dat deden waren hun inkomens laag en de rente was torenhoog. De begeerlijke posities die al die blanke mannen innamen op de werkvloer hadden een prijs. Ze moesten er in veel gevallen keihard voor werken omdat zij als enige in het gezin voor een inkomen zorgden. De vrouwen werkten veelal in huis alwaar zij in die tijd niet konden terugvallen op kinderopvang, vaatwasmachines of een Poolse schoonmaakhulp. En de welvaart kende ook voor de babyboomers grenzen want in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw was sprake van langdurige en ernstige economische crises. Een aanzienlijk deel van de babyboomers is in die periode slachtoffer geworden van massale ontslaggolven. Velen van hen zijn er daarna niet meer in geslaagd om aan het werk te komen.

Inmiddels ben ik de veertig gepasseerd en constateer ik dat mijn leeftijdgenoten koploper zijn van een nieuwe generatie professionals die zich een vaste positie verwerft in de kaderposities van overheden en bedrijfsleven. Sinds ik 15 jaar geleden de arbeidsmarkt betrad heb ik nimmer een langdurge economische crisis meegemaakt. De werkloosheid is in 15 jaar bijna onophoudelijk gedaald waardoor ik nooit zonder werk heb gezeten. Ieder jaar is mijn inkomen gestegen en ik ben naar steeds mooiere woningen verhuisd. De salarissen voor hoger opgeleiden zijn tegenwoordig dermate redelijk dat mijn partner en ik allebei kunnen volstaan met een deeltijdbaan. Als ik om mij heen kijk zie ik dat de meeste mensen in mijn kennissenkring goed verdienen en mooi wonen. Zonder het te realiseren zijn we de nieuwe babyboomers geworden. Ik vraag mij dan ook af of de huidige starters op de arbeids- en woningmarkt al een beetje de pest hebben aan mensen van mijn generatie en in mijn positie. Laat ik ze daarbij een beetje helpen door een naam te verzinnen voor die nare generatie van succesvolle professionals, geboren tussen 1965 en 1985, nooit een economische crisis meegemaakt, allemaal hoog opgeleid, altijd werk gehad, steeds meer gaan verdienen, en hun huis gekocht toen de rente historisch laag stond.
Hierbij doop ik ons: de NEOBOOMERS.

Vroeger was ik dol op vliegen. Tegenwoordig ben ik wat minder dol op de lange afstanden en met name de vlucht over de oceaan bevalt niet meer zo.

Enige tijd terug bezocht ik de westkust van de Verenigde Staten. Om daar te komen vlieg je vanuit Nederland onder andere over het gebied rond Goose Bay in Canada. Ondanks dat het op je reisbestemming gloeiend heet is, wordt je eerst getrakteerd op een schitterend uitzicht op bevroren toendralandschappen. En dan is vliegen toch wel weer erg leuk.

Indien je ook wilt weten hoeveel mensen jouw website bezoeken zijn er op het Internet talloze tellers te vinden. Meestal kun je zo’n teller plaatsen door een stukje programma code op een van je webpagina’s te plaatsen. Ik heb een teller van Onestat genomen. De teller is gratis en de uitleg van Onestat vond ik begrijpelijk. Hoewel de teller mij niet alle informatie geeft die ik zou willen hebben, is de gratis Onestat teller een goede basisteller voor de beginner.

Onderaan de linkerkolom van de pagina die je nu leest vind je het OneStat logo. Indien je op dat logo klikt kom je op deze pagina waarop je een overzicht vindt van de bezoekersaantallen van deze website. Op het moment dat ik dit schrijf ben ik zelf al enige dagen lang de enige bezoeker van mijn website. Een teller plaatsen levert dus niet noodzakelijkerwijs bezoekers op. De teller registreert alleen de bezoekers van je website.

Update 5 februari 2010. Inmiddels zit deze site volgens mijn Google statistieken op circa 200 paginavertoningen per dag. In 2009 genereerde deze site volgens Google ruim 50.000 paginavertoningen. Onestat vermeldt dat de bezoekers van deze site in 2009 afkomstig waren uit 71 landen. Dat is natuurlijk niets bijzonders. Er zijn sites die dit makkelijk in één dag doen.
Maar de reacties, contacten, verzoeken en opdrachten die deze site oplevert brengen mij tot de conclusie dat de site voor mij een groot succes is. Vooral doorgaan dus. En mijn advies aan de beginnende webmaster die dit leest. Geef niet op. Aan het begin wordt je site vooral door jouzelf bezocht. Blijf content toevoegen. Schrijf over wat jou interesseert. En na verloop van tijd zul je verrast zijn over je eigen succes!

Kijk maar eens naar de lijst van meest gebruikte zoektermen op het Internet:

1 myspace
2 google
3 yahoo
4 ebay
5 myspace.com
6 blue angels crash
7 games play
8 american idol
9 akon
10 girls

Als ik deze top 10 van zoekwoorden moet geloven is men op het Internet massaal bezig om te zoeken naar nonsens die er niet toe doet. In de top 10 komt geen enkel serieus onderwerp voor. Sterker nog, er wordt massaal in zoekmachines gezocht naar zaken waarvoor een zoekmachine helemaal niet is bedoeld. Wie zoekt er nu in een zoekmachine naar myspace.com als hij gewoon www.myspace.com in zijn adresregel kan typen en gegarandeerd terecht komt op de plek waar hij wil zijn? Wie gaat er nu in Google zoeken naar “Google”? Dan ben je er toch al?

Einstein heeft het al eens gezegd. Er zijn maar 2 dingen oneindig: het heelal, en de stupiditeit van de mens. En van het heelal weten de geleerden het niet zeker.

Waarom is dat zo waarschijnlijk? Wel, Youtube is sinds oktober 2006 eigendom van Google. En Google heeft een zeer succesvolle voorgeschiedenis in het te gelde maken van online content. Google krijgt het namelijk al voor elkaar om miljarden dollars te verdienen simpelweg doordat Internetters bereid zijn op linkjes te klikken.

Google heeft 1,65 miljard dollar betaald voor Youtube. En de enige reden waarom Google zo veel geld uitgeeft is dat zij verwacht dat Youtube een goede investering is waarmee zij veel geld gaat verdienen. Gezien het businessmodel van Google mag worden verwacht dat filmpjes van Youtube op enig moment zullen worden gekoppeld aan advertenties. Adverteerders zullen betalen voor het vertonen van advertenties en filmers zullen worden betaald wanneer mensen die advertenties zien of er op klikken.

Hoe dit model precies door Google zal worden uitgewerkt is niet te voorspellen. Het koppelen van advertenties aan zoekresultaten, zoals Google nu doet met de Adsense en Adwords programma’s, ligt misschien iets eenvoudiger dan het koppelen van advertenties aan filmpjes. Maar Google kennende gaan zij dit oplossen. En waarschijnlijk gaan zij dit goed en snel doen.

Update 5 februari 2010. Kennelijk heb ik mij vergist in het tempo van deze ontwikkeling. Ruim 2,5 jaar later worden doorsnee uploaders nog steeds niet door Youtube betaald.

De afgelopen 5 jaar heb ik intensief de markt voor koopwoningen bestudeerd. Als gevolg maakte ik veelvuldig gebruik van Funda. Tot voor kort had Funda weinig concurrenten. Tegenwoordig zijn er steeds meer alternatieven, zoals miljoenhuizen.nl, dimo.nl, remax.nl, jaap.nl, vbo.nl en zoekallehuizen.nl.

Funda is het officiële woningbestand van de NVM makelaars en is op dit moment nog steeds de meest bezochte woningsite van Nederland. Daarom zou je verwachten dat de informatie op Funda deugt. Funda is echter enigszins vervuild met foute gegevens.

Een van de belangrijkste minpunten van Funda is dat er honderden woningen als “te koop” staan geregistreerd die al lang zijn verkocht. Talloze keren wanneer ik een makelaar belde om een afspraak te maken voor een woningbezichtiging kreeg ik te horen dat de woning “net” was verkocht. Sommige van die woningen stonden dan maanden later nog steeds als “te koop” op Funda.

Sinds 2004 heb ik dit diverse keren bij Funda gemeld. Uit de reactie van Funda bleek dat Funda niet voornemens was om dit euvel te verhelpen. Aangezien er 4 jaar later nog steeds niets aan gedaan is denk ik dat dat standpunt definitief is.

Update 5 februari 2010. Dit euvel bestaat na 6 jaar nog steeds. Funda vindt het kennelijk niet nodig om op dit vlak de onjuiste informatie op haar site aan te pakken. Volgende hoofdstuk.

Stelt u zich voor dat u in Funda zoekt naar een pand met een grote lap grond in de provincie Zuid-Holland. Vandaag heeft Funda 22.830 panden te koop in Zuid-Holland. Deze panden sorteer ik op “perceeloppervlakte”. Woningen met de grootste lap grond komen nu bovenaan te staan.

Het eerste pand in mijn lijst beschikt over een perceel van … 99.999.999 m2. Zie ik dat goed: 99 miljoen vierkante meter? Dat is een lap grond zo groot als de stad Den Haag. Bovendien vormen die 8 negens wel een zeer onwerkelijk getal. Gezien het pand zelf een flatje van 225.000 Euro te Leerdam betreft is de genoemde hoeveelheid grond waarschijnlijk een vergissing. Kan gebeuren.

Maar bij het volgende pand op de lijst blijkt sprake te zijn van een perceel van 999.999 m2. Wederom een enorme reeks negens. Deze keer hebben we het over een vierkante kilometer grond die onmogelijk kan passen bij het bijbehorende flatje in Gorinchem. Dus wederom foute informatie. Maar toch wel heel toevallig dat Funda twee keer achter elkaar lappen grond noemt die op precies de zelfde manier (een lange reeks negens) fout worden benoemd.

Maar u voelt het al, dit is niet een incidenteel foutje. Funda is op grote schaal vervuild met onjuiste informatie over de perceeloppervlakte van panden. Bij honderden en misschien wel duizenden panden wordt de hoeveelheid grond fout vermeld. In overgrote meerderheid bestaat die foute aanduiding uit reeksen negens variërend van 999 m2 tot 99.999.999 m2. Soms gaat het om reeksen negens gecombineerd met nullen en achten. Dat is knap lastig. Want als gebruiker van Funda moet ik dus zelf gaan onderzoeken of de vermelde perceel-oppervlakte in mijn optiek geloofwaardig is of niet.

Behulpzaam als ik ben heb ik contact gezocht met Funda. Het antwoord van Funda was enigszins teleurstellend. Het bestand van Funda is niet per ongeluk maar bewust op grote schaal vervuild met deze foute informatie. NVM makelaars die geen idee hebben hoeveel grond er bij een pand hoort of geen zin hebben om dat uit te zoeken voeren zomaar wat in. De gewoonte is dan om een hoog getal in te voeren met veel negens. Maar een eenduidige richtlijn is daar niet voor. Het resultaat is dat kopers die zoeken naar een huis met een flinke lap grond zich eerst door een brei van foute informatie moeten ploegen.

Update 14 januari 2009. Een NVM-makelaar laat in de comments van dit artikel weten dat Funda op het bovenstaande punt is aangepast. Dat is echter niet juist. Zie hieronder.

Update 5 februari 2010. Het is inmiddels bijna 3 jaar geleden dat ik dit artikel heb gepubliceerd.
Funda is een prachtige site. Maar helaas publiceert Funda op een aantal fronten onjuiste informatie. Informatie die huizenkopers op het verkeerde been kan zetten. Daarom heb ik 5 artikelen over Funda geschreven op deze site. Wat heeft dat opgeleverd? Enkele duizenden lezers, enkele reacties, waaronder een reactie van een makelaar, en een paar schamele centen aan advertentie-inkomsten. De door mij geconstateerde problemen bij Funda zijn na 3 jaar echter nog steeds niet verholpen.
Een geringe opbrengst voor een relatief grote inspanning dus. Zo gaat dat soms in het leven. Volgende hoofdstuk.