- Wij hebben meer gas en electriciteit nodig. Dat kost de burger meer geld. Als gevolg daarvan stijgen de prijzen van gas en electriciteit ook nog eens. Hierdoor ontstaat van twee kanten een lastenverhoging.

- Er treden meer storingen op in bijvoorbeeld CV-ketels, meterkasten en auto’s. Behalve dat mensen hierdoor in de kou komen te zitten of te laat op hun werk of afspraak komen, kosten al die reparaties veel geld.

- Leidingen, ramen en wegen vriezen kapot. Wie een bevroren waterleiding heeft, kan geen water gebruiken. Met een kapot gevroren autoruit kan je niet rijden. Kapot gevroren wegen zorgen voor steenslag waardoor nog meer ruiten kapot gaan. Al die schade moet worden gerepareerd. En dat kost weer veel geld.

- Het openbaar vervoer en vliegverkeer worden ernstig belemmerd. Ook hierdoor komen mensen uren of soms dagen te laat op hun afspraken. Wie al een kaartje had wordt lang niet altijd gecompenseerd. Ook dat kost dus allemaal veel geld.

- Feesten, sportwedstrijden, braderieën, beurzen, enzovoort moeten door de extreme kou worden geannuleerd. Als zij wel doorgaan komt er veel minder bezoek. Hotels, cafe’s, musea, pretparken, enzovoort, zijn nauwelijks bereikbaar. Al die zaken kosten ondernemers handen vol geld.

- Er zijn meer zieken en er overlijden zelfs mensen door onderkoeling. Er doen zich meer ongevallen en valpartijen voor. Hierdoor raken mensen in sommige gevallen ernstig gewond. Het oplappen van al die pechvogels kost heel veel geld. Het feit dat die mensen soms langdurig hun werk niet goed kunnen doen kost ook al veel geld.

- Aan- en afvoer van goederen wordt belemmerd. Supermarkten worden slechter bevoorraad. Groenten, fruit, vlees, maar ook TV’s, DVD’s, boeken, enzovoort, blijven langer in het magazijn van de groothandel staan. Fabrieken draaien noodgedwongen langzamer omdat zij hun producten minder snel kwijt kunnen bij de groothandel. Dat kost enorm veel geld.

- Gewassen die door het zachte weer in januari langzaam de kop begonnen op te steken, worden nu weer letterlijk in de kiem gesmoord. Dat levert later in het jaar problematische oogsten op in de land- en tuinbouw. Dat kost ondernemers veel geld. Om dat een beetje te compenseren verhogen zij hun prijzen zodat ook de consument meer moet gaan betalen.

- Bezorgers van post, pakketten en maaltijden kunnen nauwelijks de straat op. Daardoor krijgt de consument minder snel of helemaal niet de zaken die besteld zijn en het kost de bezorgbranche enorm veel geld.

- Verzekeraars kunnen hogere claims tegemoet zien. Dat kost die bedrijven veel geld. Een deel daarvan zal volgend jaar worden verrekend in hogere premies. Dat kost de burger veel geld.

Wie nog een uurtje langer hierover nadenkt kan de lijst nog flink aanvullen.
Koud weer, zeker als dat gepaard gaat met sneeuw, kost de Nederlandse samenleving heel veel geld.

Aan de ene kant valt de uiteindelijke schade in Euro’s en menselijk leed wel mee.
Want in Polen en Roemenië vriezen iedere dag mensen op straat dood.

Aan de andere kant lopen er toch essentiële processen spaak door een beetje kou en sneeuw.
Want al dagen lang rijdt er geen trein meer op tijd. Vandaag lijkt bijna het gehele spoorwegnetwerk in de Randstad onbruikbaar. Op de wegen wordt niet meer gestrooid. We hebben wel zout, maar het is te koud om dat te gebruiken. Zout strooien is al sinds 1960 dé oplossing van de Nederlandse overheid tegen opvriezende wegen. We weten dus al een halve eeuw dat dat bij min 7 graden geen effect meer heeft. Wat heeft de overheid de afgelopen 50 jaar gedaan om dit probleem op te lossen?

Misschien wordt het tijd dat de Nederlandse politiek een strategisch plan maakt dat beschrijft hoe Nederland zich gaat wapenen tegen toekomstig ‘extreem’ winterweer. Mij bekruipt inmiddels de zorgwekkende gedachte dat wij met nog een paar graden vorst en een paar centimeter sneeuw extra alleen nog maar kunnen hopen dat zich geen Poolse of Roemeense toestanden gaan voordoen.

Ook beschikbaar als gratis MP3!

Klik op deze link om mijn versie van “When you say nothing at all” als MP3 te downloaden!

Als kind ging ik vaak met mijn ouders op vakantie in Nederland. U weet wel, in een caravan of bungalow op De Veluwe. Zodra je tiener bent is dat geen verhaal naar je klasgenoten. Dus zeurde ik mijn ouders net zolang de oren van het hoofd totdat zij instemden met een vakantie naar de Franse Alpen. Dat maakte zoveel indruk op mij dat het hek van de dam was. Vanaf dat moment wilde ik zo vaak en zo ver mogelijk naar het buitenland reizen.

Allemachtig, wat heb ik veel exotische plekken op de wereld bezocht. En allemachtig wat was dat mooi en interessant.

Zo mooi en zo interessant, dat ik de vele ongemakken voor lief nam. Want ieder land buiten Nederland is òf bloedheet òf stervenskoud. In de meeste exotische oorden kan je geen klap verstaan van wat al die lieve mensen zeggen en is het lezen van een eenvoudige dienstregeling van een bus een onmogelijke opgave. Vliegende en kruipende beesten bevolken je tent of hotelkamer. Wat er op je bord ligt is onherkenbaar. En als je pech hebt, hebben die laatste twee punten iets met elkaar te maken.

Mede vanwege dit soort ongerief heb ik 5 jaar geleden Nederland als vakantieland herontdekt.

Uitzicht over het Veluwemeer…

Maar al snel bleek dat je helemaal geen probleem hoeft te hebben met gebakken kakkerlakken of gefrituurde maden om liever in Nederland te blijven. Want vakantie in Nederland heeft zoveel voordelen dat ik ieder ander land volledig in zijn waarde kan laten.

De wereld is mooi. En Nederland is een van de pareltjes van onze planeet. Daarom geef ik je vandaag 10 voordelen van vakantie vieren in Nederland!

1) Nederland is ontzettend mooi

Nederland heeft een aantal opzienbarend mooie historische steden. Natuurlijk zijn er wereldberoemde plaatsen zoals Amsterdam, Delft en Leiden. Maar ook de in het buitenland minder bekende plaatsen zoals Groningen, Den Bosch en Maastricht zijn werkelijk prachtig. Maar dat wist u al lang. Wat u misschien niet wist, is dat Nederland een groot aantal verborgen schatten kent. Die moet u echt zien om te geloven wat u al die tijd heeft gemist. Plaatsen zoals Elburg, Kampen, Deventer en Zutphen zijn stuk voor stuk juweeltjes. En veel van u zijn er misschien nog nooit geweest. En dan heb ik nog niet eens de prachtige natuurgebieden en het onbedorven platteland genoemd. Wie liever voor modern gaat, en een paar jaartjes niet in Rotterdam is geweest, zal zijn ogen uitkijken in de Maasstad. Nederland kent zoveel mooie plekken dat een mensenleven te kort is om ze allemaal te bezoeken en ervaren. Ik raad u aan om er zo veel als mogelijk te zien!

2) Nederland is niet duur en weinig corrupt

In Nederland kunnen wij geweldig klagen over prijzen. Wij vinden alles te duur.
Toch valt dat voor de vakantievierder behoorlijk mee.
Want in het laagseizoen boek je een lang weekend in een luxe bungalow soms voor nog geen 100 Euro.
Wie een week pakt hoeft soms maar 150 Euro af te tikken.
Say what…? Dat is goedkoper dan wonen!
Het aardige van Nederland is dat de prijs die op de factuur staat meestal ook de prijs is die je betaalt.
Je krijgt achteraf geen gezeur over een toeslag voor je borden, bestek of tafellaken.
Het feit dat Nederland zo weinig corruptie kent vertaalt zich naar een behoorlijk open en eerlijke manier waarop de toeristenbranche omgaat met haar klanten.

3) Nederland is veilig en schoon

Ja, dat is zo.
Natuurlijk kennen veel Nederlandse steden buurten waar u en ik liever niet wonen.
Maar echte no-go-areas kennen wij niet in Nederland.
Er is, zelfs in de grote steden, relatief weinig criminaliteit op straat.
Ook is de lucht-, water- en bodemvervuiling in Nederland gering in vergelijking met veel buitenlanden.
Dat is wel zo’n prettig idee wanneer je een duik wil wagen in dat meertje of je kinderen op dat strandje in de grond staan te wroeten.

Rotterdam; fascinerende mix van oud en hypermodern…

4) Minder reistijd

Regelmatig vier ik vakantie in het midden van het land. Vooral de randen van de Veluwe kunnen mij bekoren. Als ik buiten de spits rijd ben ik in veel gevallen binnen anderhalf uur op mijn bestemming. Vanuit de Randstad naar de gebieden rond de Utrechtse Heuvelrug? Reken op maximaal een uur rijden. Zo bespaar je massa’s tijd en kom je niet uitgeput op je bestemming aan.

5) Minder vervuiling door kortere afstanden

Vakantie, het is ons allemaal van harte gegund. Alleen jammer van al die milieuvervuiling die we ermee veroorzaken. U raadt het al; wie in Nederland blijft veroorzaakt maar een fractie van de milieuvervuiling die andere toeristen produceren. En wel zo sportief, die vervuiling wordt niet achtergelaten aan de andere kant van de wereld maar in ons eigen achterland. Zo blijven wij ons goed bewust van de gevolgen van ons eigen handelen.

6) Lekker vaak op vakantie

Juist doordat de reistijden zo kort zijn en mede daardoor de kosten van vakantie in eigen land laag blijven, is het goed haalbaar om jaarlijkse meerdere keren (kort) op vakantie te gaan. Zelf probeer ik 5 tot 10 keer per jaar een lang weekend, midweek of week er op uit te trekken. Bij elkaar kost dat ongeveer even veel als 1 keer op wintersport gaan.

7) Geen taalbarrière

Hoewel het zeker zijn charme heeft om in het buitenland omringd te worden door mensen die een exotische taal spreken, is het heel erg praktisch om tijdens je vakantie geen enkele taalbarrière te ervaren. Op je gemak in je eigen taal een menukaart lezen èn direct begrijpen, om vervolgens probleemloos de gewenste lekkernij in je eigen taal te bestellen. Wel zo handig. Een beetje extra slagroom, geen rode peper, liever toch zonder melk, bij voorkeur geen bieslook, enzovoort, tijdens je vakantie in je eigen land kun je je altijd en overal probleemloos verstaanbaar maken.

Platteland rondom Zuidlaardermeer; ook bij hoogzomer vrijwel geen toerisme…

8) Goede voorzieningen

Jawel; wegen, openbaar vervoer, winkels, medische voorzieningen, restaurants, hotels, musea, parken, speeltuinen, zwembaden, enzovoort, zijn in Nederland in de regel schoon en heel. Het werkt allemaal en je kunt het tijdens je vakantie allemaal zonder risico’s voor je gezondheid gebruiken. De voorzieningen in Nederland hebben over het algemeen een behoorlijk hoog niveau.

9) Nederland is niet te vol en niet te leeg

Hoewel veel mensen ons land ‘vol’ vinden, is er natuurlijk nog enorm veel lege ruimte in Nederland. Je kunt op een zomeravond kilometers rond het prachtige Zuidlaardermeer (Groningen) fietsen vrijwel zonder mensen tegen te komen. Zelfs midden in het hoogseizoen. Ook de Drentse heidegebieden zijn geweldig mooi en vaak vrijwel uitgestorven op enkele rustzoekers na. Het zelfde geldt voor bijvoorbeeld het platteland van Midden-Limburg, grote delen van Zeeland en de bosrijke streken onder Eindhoven (De Peel). Wat je hier echter wel tegenkomt zijn kikkers, hazen, herten, vossen, zwijnen en vogels. Nederland kent zowaar een behoorlijke hoeveelheid ‘wildlife’. Aan de andere kant is geen enkele plek in Nederland zó afgelegen dat je er echt kunt stranden. Binnen maximaal een uur lopen kun je altijd mensen vinden. Dus rust genoeg, maar altijd is de bewoonde wereld nabij.

10) Goed voor onze eigen economie

Wanneer ik dit schrijf verkeert Nederland in een steeds dieper wordende economische recessie. Vakantie in het buitenland is leuk, maar door geld uit te geven in het buitenland exporteren wij welvaart. Als het onze bedoeling is om hulpbehoevende mensen in arme landen van een inkomen te voorzien is dat natuurlijk prima. Maar in de moeilijke economische tijden is er veel voor te zeggen om ons geld binnen eigen land te laten circuleren. Met geld dat wij in Nederland uitgeven steunen wij het inkomen van Nederlandse ondernemers en werknemers. Die mensen kunnen daardoor weer spullen kopen bij uw bedrijf of organisatie. Van het geld dat zij door uw vakantie in eigen land verdienen, kunnen zij weer meer belasting betalen, zodat onze overheid minder hoeft te bezuinigen.

In een eerder artikel over de gemiddelde temperatuur in Nederland voorspelde ik 3 maanden geleden dat 2011 in de top 10 van warmste jaren ooit zou verschijnen. Het lijkt er op dat dat dat inderdaad waar wordt.

Het is vandaag 30 december 2011. Met nog 1 dag te gaan in 2011, is op basis van door het KNMI verstrekte cijfers behoorlijk nauwkeurig de gemiddelde temperatuur over 2011 vast te stellen. Hieronder zie je de gemiddelde temperaturen voor alle maanden van 2011, vergeleken met het langjarig gemiddelde van 1981-2010.

Het najaar van 2011 is buitengewoon ‘warm’ gebleken waarbij vooral de zeer hoge temperatuur in december opvalt.

Het resultaat is dat de gemiddelde temperatuur in Nederland in 2011 (gemeten tot en met 30 december) 10,90 graden Celsius bedraagt.

Wat dat precies in historisch perspectief betekent ziet u hieronder. 2011 bekleedt met gemak een positie in de top 10 van warmste jaren ooit in Nederland. Met een beetje geluk wordt het een ongedeelde 3e plaats. En zo niet, dan wordt het een gedeelde 3e, 4e, 5e en/of 6e plaats.

Aangezien wij in 2011 de zomer hebben overgeslagen in Nederland; betekent dat dat wij in 2012 de winter gaan overslaan? Aan de ene kant jammer, want zo’n pak sneeuw en lekker schaatsen is toch wel heerlijk. Aan de andere kant, wie zit er te wachten op dat gekleum? Uiteindelijk moet je toch door die plakkaten ijs naar je werk rijden…

Terugkijkend was 2011 hèt jaar van de Euro. En dan vooral van het negatieve gezeur er omheen. Inmiddels verkeert de Euro in een diepe crisis die mede wordt veroorzaakt door het pessimistische geklets in de media. Deze crisis is voor een deel een vertrouwenscrisis. Zodra wij weer het vertrouwen krijgen in de Euro en de Europese economie, kan de weg terug worden gevonden naar meer economische groei, meer banen en meer welvaart in Europa. Dat vertrouwen moet èrgens beginnen.

Daarom stop ik vanaf nu met het publiceren van ellende over de Euro. Niet omdat ik niet zie dat er van alles mis is. Niet omdat ik oogkleppen op heb. Maar wel omdat ik het negatieve gezeur zat ben. En omdat negatief gezeur nog nooit iets heeft opgelost.

Zodoende geef ik je vandaag 10 VOORDELEN VAN DE EURO.
Die Euro is echt nog wel ergens goed voor!

1) Mede dankzij het streven naar een economische Unie en de Euro kennen wij al 66 jaar geen oorlog. Een overweldigend voordeel waarbij ieder nadeel van de Euro volkomen verbleekt!

2) In je favoriete vakantielanden (Frankrijk, Duitsland, Spanje) hoef je nooit meer in de rij te staan om geld te wisselen. Ook hoef je in Nederland niet meer vooraf Franken, Marken en Peseta’s te halen. Die dingen hadden ze vaak niet eens op voorraad dus je moest ze soms weken tevoren bestellen.

3) Door de groei van de Eurozone kun je steeds makkelijker op vakantie naar bijzondere landen. Al eens in Slovenië, Cyprus of Estland geweest? Daar kun je namelijk ook gewoon met Euro’s betalen.

4) In tegenstelling tot de Gulden, is de Euro vrijwel overal in de wereld inwisselbaar voor de lokale munteenheid. Wel eens geprobeeerd om bij een lokale bank in Kyoto, Johannesburg of Kuala Lumpur een paar Guldens om te wisselen? Ik wel. Niemand wist daar wat een Gulden was. Maar de Euro is een internationaal betaalmiddel waarmee je op vrijwel alle continenten terecht kan. En zodra die Euro-crisis voorbij is wil iedereen onze munt ook weer graag hebben.

5) Je hoeft als je binnen de Eurozone blijft nooit meer commissie te betalen voor het omwisselen van je Guldens.

6) Je hoeft nooit meer bedragen om te rekenen als je iets koopt in een Euroland of via een website binnen een Euroland.

7) Doordat steeds meer landen toetreden tot de Eurozone wordt het steeds makkelijker voor Nederlandse ondernemers om te exporteren naar en te importeren uit die landen.

8) De Euro heeft er voor gezorgd dat het steeds eenvoudiger is geworden om een bankrekening te openen bij banken binnen de Eurozone. Meer concurrentie tussen de banken is goed voor consumenten die op zoek zijn naar een hoge rente!

9) Mede door het groeien van de Eurozone gaat Nederland steeds meer vriendschappelijke banden aan met landen die vroeger ‘vijanden’ waren, zoals Slowakije. Deze landen stellen zich steeds meer open voor invloeden en contacten van buitenaf waardoor wij er ook steeds meer van kunnen zien en leren. Letland, Litouwen en de economische reus in wording Polen zijn logische volgende kandidaten voor toetreding tot de Euro. Ik verdiep mij graag in dat soort landen.

10) Je kan een mooie muntenverzameling aanleggen zonder naar het buitenland te gaan. Die munten komen vanzelf naar jou toe! En wat zijn die 2-Euro muntstukken geweldig mooi! Zie de bovenstaande foto voor een paar exemplaren uit mijn eigen collectie. Heb jij alle munten op de foto? Ieder Euroland heeft wel een paar varianten geslagen. Het verzamel-potentieel is oneindig groot.

Ik denk dat het in 2012 tijd is voor een brede herwaardering van die prachtige Europese munt.
Als wij zelf weer gaan geloven in een mooie toekomst van onze eigen munt is dat misschien een eerste stap naar economisch herstel.

Snotverkouden en midden in de nacht ingezongen, maar de intentie is er niet minder om.

Hans

In een eerder artikel noemde ik de groeiende macht van het koppel China en India, ook wel bekend als ‘Chindia’. Het leek mij nuttig om die groeiende macht met een paar simpele cijfers te verduidelijken.

In 1980 waren de economieën van China, India en Nederland ongeveer even groot.
Volgens de Wereldbank bedroeg het Bruto Binnenlands Product van China in dat jaar 189 miljard Dollar. De totale productie van India bedroeg 183 miljard Dollar en de Nederlandse economie had een omvang van 180 miljard Dollar.

De totale wereldeconomie had in 1980 een omvang van 10.985 miljard Dollar. Wie dus, zoals China, India of Nederland een omzet van circa 180 miljard dollar boekte, had een aandeel van 1,65% in de wereld-economie.

In 30 jaar tijd is veel veranderd. De Nederlandse economie heeft gestaag doorgemodderd. Maar veel andere economieën, zoals die van China en India, zijn spectaculair gegroeid.

Anno 2010 is de omvang van het Nederlandse Bruto Binnenlands Product gestegen tot $ 783 miljard. Dat mag dan indrukwekkend klinken, maar het is helaas nog maar 1,24 % van de $ 63 biljoen tellende wereldeconomie. Het aandeel van Nederland in de wereldeconomie is daarmee in 30 jaar tijd een kwart kleiner geworden.

India levert tegenwoordig een Bruto Binnenlands Product van $ 1.729 miljard. Daarmee is de Indiase economie ruim 2 keer zo groot als de Nederlandse. India heeft juist haar aandeel in de wereldeconomie stevig opgeschroefd.

China vormt echter de overtreffende trap met in 2010 een Bruto Binnenlands Product van $ 5.879. Zoals gezegd was de Chinese economie 30 jaar geleden nog even groot als de Nederlandse. Inmiddels is de Chinese economie ruim 7 zo groot als de Nederlandse en na de Verenigde Staten de 2e economie van de wereld. Het betekent dat China de afgelopen 30 jaar, ieder jaar weer, 7% meer groei heeft gerealiseerd dan Nederland.

Pardon? Zei ik daar 7% meer groei? Ieder jaar weer? 30 jaar lang? Correct.

Zelfs als de economische groei van China zou halveren, dan nog is China over 20 jaar de grootste economie ter wereld.

De kans is groot dat India tegen die tijd de nummer 3 van de wereld is.

Nederland zal tegen die tijd ergens rond de 25e plaats bungelen (nu nog 17e plaats).

‘Marktaandeel’ in de wereld-economie van China, India en Nederland

China en India blijken steeds vaker gezamenlijk op te trekken in economische en politieke kwesties.
Dat heeft mede te maken met het feit dat ze weinig in elkaars vaarwater zitten.
China is traditioneel gericht op industrie en transport, India op ICT en financiële dienstverlening.
Beide landen hebben een stevig landoppervlak en voldoende rivieren en oceaanfront om zich niet fysiek belemmerd te voelen.
De beide landen hebben slechts een beperkte traditie van onderlinge gewelddadige conflicten.

Kortom, er zijn in eerste aanleg weinig obstakels voor het vormen van een economische unie tussen de toekomstige 1e en 3e economie van de wereld.

Zo’n alliantie zou het machts-evenwicht in de wereld ingrijpend verschuiven.
De prijs van grondstoffen, het beschikbaar stellen van nieuwe revolutionaire consumentengoederen (denk aan de TV, computer of mobiele telefoon), een militair ingrijpen in internationale brandhaarden; het wordt over 20 jaar niet meer beslist in Washington, Londen, Parijs of Berlijn, maar in Delhi, Mumbai, Beijing en Shanghai.

Laten wij hopen dat die gasten in India en China ons een beetje aardig vinden.
Hebben wij het daar de afgelopen eeuwen naar gemaakt?
Zeg het maar.

Zojuist zat ik met het hele gezin klaar voor het belangrijkste TV-moment van het jaar. Voor kinderen is dat Sinterklaas in Sesamstraat. Op 5 december. Wat blijkt? De NTR (vroegere NPS en daarvoor NOS) drukt Sinterklaas op 5 december van de buis! Want er is iets met politiek aan de hand. Wouter Bos zit te neuzelen over banken.

Nou en? Wij weten met z’n allen al lang wat er in 2008 is gebeurd. De banken hebben hun klanten opgelicht door massaal onze spaarcenten te verkwisten. En toen moesten zij gered worden van ons belastinggeld.

En wat wij ook weten is dat politiek en banken elkaar de hand boven het hoofd houden. Dus die Wouter Bos kan straks weer rustig naar huis. Die verdwijnt heus niet in het gevang. En het onderzoek van zo’n commissie De Wit loopt uiteraard met een sisser af.

Er zijn wat lessen geleerd voor de toekomst. En dat was het. Allemaal ontzettend voorspelbaar.

Dat die bankencrisis nooit zal uitmonden in gerechtigheid, daar kan ik mij wel bij neerleggen.

Maar dat GVD 3 jaar na dato Sinterklaas van de buis wordt gedrukt zodat Wouter Bos nog eens zijn zegje kan doen, dat is werkelijk onvergeeflijk! Een regelrechte schande!

Helaas is het niet mogelijk om je lidmaatschap van de NTR op te zeggen.
Wij kunnen die tent natuurlijk wel opheffen.
Of collectief weigeren om nog langer belasting te betalen om zo’n stel prutsers te subsidiëren.

Hierbij eis ik van Paul Römer, algemeen directeur van de NTR, dat hij een uitzending inlast waarin hij excuses aanbiedt aan de kinderen van Nederland!

Mijn trouwe lezers weten dan ik op deze website veel klaag.
Ik klaag over incompetente makelaars, graaiende bankiers. luie bestuurders, noem maar op.
Maar dat heeft allemaal geen zin.
En voor wie dat nog niet wist zal ik het hier nog eens uitleggen.
Oh, en wat wèl zin heeft, dat behandelen wij ook nog maar even!

Kent u de ‘Law of Attraction’?
Het betekent zoiets dat wie aan mokkataart denkt, mokkataart zal krijgen.
Of groene erwten, paars geschilderde klompen of een nekhernia.
Het maakt niet uit: waar je aan denkt, dat zal naar je toekomen.

Aperte nonsens natuurlijk.
Welke sukkel gelooft daar nu in?

Maar goed, dit artikel ging er over dat klagen niet helpt.
Dus mijn geklaag over die malle aantrekkingswet laat ik maar even achterwege.

Want op een heel ander niveau bestaat er een wel werkende variant van deze wet.
Ik noem dat de Wet SZS, te weten de Wet Soort Zoekt Soort.

Wablief?

Soort Zoekt Soort.

De aloude wijsheid die wordt gebezigd wanneer bijvoorbeeld twee fietsenmakers uit Zwammerdam in het huwelijksbootje stappen. Of twee uientelers die allebei opgroeiden in het pittoreske Hoogkarspel.

Wat sommige critici kortzichtigheid, bekrompenheid of zelfs discriminatie noemen, noem ik gewoon logica.

Uientelers uit Hoogkarspel reizen niet af naar Zwammerdam om daar een fietsenmakende partner te zoeken.

Want waarom is een uienteler uit Hoogkarpsel een uitenteler uit Hoogkarspel?
Omdat hij van uien houdt.
En van Hoogkarspel.
En dus omringen uientelers uit Hoogkarspel zich graag met andere uientelers uit Hoogkarspel.

En verdomd, laat daar nou net een heel leuk meisje tussen zitten dat precies begrijpt wat er zo leuk is aan uien en Hoogkarspel.
Dan wordt die Zwammerdamse fietsenmaakster wel een erg onwaarschijnlijke keuze.

Soort zoekt dus soort.
Daar voelen wij ons nu eenmaal lekker bij.
De meesten van ons hebben een partner die in grote lijnen een vergelijkbaar gedachtegoed en een soortgelijke levensstijl bezigt.

Maar nu terug naar al dat geklaag van mij.
En waarom dat helemaal niet helpt.

U voelt hem al aankomen.

Wie klaagt, hoopt natuurlijk op een oplossing.
Maar dat gaat niet gebeuren.

Want met klagen trekt u andere klagers aan.
En die hebben geen oplossingen.
Daarom klagen zijn juist.

Een goed voorbeeld daarvan is een van mijn klaag-artikelen over het toenmalige TNT-Post, tegenwoordig bekend als Post NL.

Dat artikel over Post NL is werkelijk door duizenden en duizenden mensen gelezen.
Je zou denken dat Post NL het zich aantrekt en met oplossingen komt.
Nee hoor.

Het artikel leverde tientallen reacties op, maar vooral van andere klagers.

Post NL leest zo’n klaagzang helemaal niet.
Want Soort Zoekt Soort.

Post NL gelooft in haar eigen producten.
Daarom levert zij die producten juist.
Dus wordt Post NL vanzelf omringd door mensen en organisaties die ook in haar producten geloven.

Dat is aangenaam en rendabel.
Want van mensen die in jouw producten geloven hoef je geen wanklanken, concurrentie of sabotage te verwachten.

Integendeel.
Ze steunen je met aardige woorden en een loyale koopbereidheid.

Dus wat voor belang heeft Post NL om tijd en energie te steken in mensen die niet in haar producten geloven? Helemaal geen!

Tenzij het negatieve sentiment over je product een soort van virale tsunami ondergaat en je in de landelijke pers te kakken wordt gezet als wanpresteerder.
Maar dan kun je ook gewoon je naam veranderen en op oude voet blijven doorgaan.

En dat is wat Post NL (Eerst PTT Post, toen TPG Post, toen TNT Post, toen Post NL) de afgelopen 10 jaar heeft gedaan om haar falende management te verdoezelen. Steeds je naam veranderen is veel leuker dan naar geklaag luisteren. En waarschijnlijk nog goedkoper ook.

En wordt het voortdurend aanschaffen van nieuwe dienstauto’s, gevelreclames, uniformen en brievenbussen toch wat duurder dan voorzien, dan zet je gewoon 11.000 postbodes bij het grof vuil.
Dat scheelt namelijk echt veel geld.

Hoe die post wordt bezorgd zien wij dan wel weer.
Misschien moeten de mensen voortaan maar hun brieven komen halen in het postsorteercentrum.
In de meeste provincies is dat maximaal 25 kilometer fietsen.
Dat is nog duurzaam ook.

Maar dit artikel ging er dus over dat klagen meestal tot niets leidt.
Dat is hiermee wel aannemelijk gemaakt.
En zelfs als je een artikel schrijft over de zinloosheid van klagen, wordt dat weer een klacht.
Dus ook dit artikel zal zijn doel volledig missen.

Wie tot hier is gekomen met lezen, en dus alle scherts en gekkigheid voor lief heeft genomen, heeft waarschijnlijk wel begrepen dat het bovenstaande met een korreltje zout dient te worden geconsumeerd.

Ik zal dat geduld en begrip belonen met het inzicht waar dit artikel eigenlijk om gedaan is.

Soort Zoekt Soort!

Wie er een gewoonte van maakt om over van alles te klagen, die mag zich verheugen in een omgekeerde stroom klachten tegen of over hem of haar.

Wie er een gewoonte van maakt om anderen het zware werk te laten doen, zal zich uiteindelijk omringd zien door nog luiere nonvaleurs waar geen greintje inspanning of inspiratie meer van te gappen valt. Luie donders belanden uiteindelijk in een gezelschap van andere lamzakken.

Gelukkig is het omgekeerde ook het geval.
En wie iets wil maken van het leven maakt daar dankbaar gebruik van.

Wie stevig aanpakt en met volle energie de handen uit de mouwen steekt, wordt uiteindelijk omringd door mensen die zichzelf daarin herkennen.
Teams van harde werkers ontstaan zo vanzelf.

Wie het hart op de juiste plaats heeft en vooral tijd investeert in het helpen van anderen, wordt uiteindelijk omringd door mensen die het ook belangrijk vinden om elkaar te helpen. Zo kweek je vriendschap en gemeenschapszin die niet alleen individuele levens maar soms zelfs een hele samenleving overeind houdt!

Dames en heren, ik vind dat ik inmiddels oud genoeg ben om deze wijsheid te berde te brengen.
Het leven is een boemerang: wat je er in stopt, krijg je na verloop van tijd weer terug.

Wil je aandacht? Ga niet klagen. Ga niet vragen.
Maar gééf aandacht! Uiteindelijk krijg je het terug.
En zolang dat nog niet het geval is; geen enkel probleem.
Want géven voelt helemaal goed, vanaf het eerste moment.

Wil je respect? Toon dan respect!

Wil je liefde? Geef dan liefde!

Wil je succes? Gun dan succes!

Dames en heren, pak die kansen!

De Euro is mislukt.

Het maakt niet uit of je vóór of tegen bent.
Het maakt niet uit of je links of rechts bent.
Het maakt niet uit of je optimist of pessimist bent.

De Euro is, tot nu toe, gewoon mislukt.

Want het internationale vertrouwen in de Euro is al jaren lang zeer zorgwekkend, de Eurozone dreigt in een economische recessie weg te zakken en complete Euro-landen staan financieel op instorten (In ieder geval Griekenland, mogelijk Italië, en misschien nog meer landen).

Daarom willen steeds meer Nederlanders dat de Euro verdwijnt.
Zij verkeren in de illusie dat alles goedkoper wordt en dat de economische crisis verdwijnt als wij terugkeren naar de Gulden.

Helaas is dat allemaal niet waar.
Het afschaffen van de Euro zou namelijk een regelrechte ramp zijn voor Nederland.

Want met het opheffen van de Euro nemen wij definitief afscheid van Europa als wereldmacht.
Daarmee wordt Nederland een onbeduidend landje in een achtergesteld werelddeel.
Heeft u enig idee hoe het over het algemeen met dat soort landen afloopt?
Zij vallen ten prooi aan armoede en oorlog.

Huh, hoezo?
De Euro weg en dan wordt het oorlog?
Dat is natuurlijk nogal kort door de bocht.
Ik zal het nader toelichten…

Mijn trouwe lezers weten dat ik altijd het zelfde riedeltje afsteek.
Wellicht wordt het wat sleets, maar daardoor niet minder waar:

Europa is in verval.
Eeuwenlang vormde Europa het centrum van de wereldmacht.
Totdat Europa in 1945 moest worden bevrijd door haar inmiddels veel sterkere Amerikaanse broertje.

Ruim een halve eeuw deelde Uncle Sam de lakens uit in de wereld.
Ook dat tijdperk komt nu ten einde.

Want de fakkel van de wereldmacht wordt overgenomen door het doldwaze duo China en India, ook wel bekend als ‘Chindia’.

Ik voorspel dat deze landen de komende eeuw samen zullen optrekken.
En verreweg het machtigste economische en militaire blok ter wereld zullen gaan vormen.

Wereldleiderschap komt nu eenmaal in pieken en dalen.
Europa heeft haar hoogtepunt al eeuwen geleden gehad.
En in de 21e eeuw is het de beurt van China en India.

Deze logica lijkt zo voorspelbaar als hoofdpijn na het geven van een kopstoot aan een strijkijzer.
Daarom hebben vooruitstrevende Europese regeringsleiders de koppen bij elkaar gestoken.
Het besef ontstond dat Europa in de toekomst alleen een welvarend en veilig werelddeel kon blijven indien alle Europese naties steeds verder zouden integreren, desnoods tot één Europese staat.

Dat begint met het versoepelen van handelsverkeer.
De operatie wordt in theorie voltooid met een gemeenschappelijke taal, een Europese wet, een Europese regering en een Europees leger.

Zoiets kost wellicht een eeuw om tot stand te brengen, maar het is de enige manier om te voorkomen dat onze welvaart steeds verder afbrokkelt en de Europese landen weer terugvallen in hun historisch gezien structurele gewoonte om onderling langdurige en vernietigende oorlogen te voeren.

Een essentieel onderdeel van dit masterplan is het voeren van een gemeenschappelijke munteenheid: de Euro. Die gezamenlijke munt creëert een overweldigend gezamenlijk economisch belang en een schaalvoordeel waar de wereldmachten van de 21e eeuw niet omheen kunnen.

In theorie een geweldig plan waar Europa haar toekomst voor generaties mee had kunnen veilig stellen.

Maar gaandeweg zijn er bij de invoering van de Euro fouten gemaakt.

Er zijn landen tot de Eurozone toegelaten die daar vanwege hun schuldenpositie nog niet aan toe waren.
En de meeste Eurolanden zijn zo stront-eigenwijs dat Europese besluitvorming veel te lang duurt.
De rest van de wereld ziet dit met lede ogen aan en daardoor daalt het vertrouwen in onze munt en onze economie.

Dat heeft vele negatieve gevolgen.

Alles wat wij importeren van buiten de Eurozone, of waarvan de kosten samenhangen met economische factoren van buiten de Eurozone, wordt duurder.

Tja, en dat is heel veel.
Olie bijvoorbeeld. Maar ook veel tv’s, telefoons en computers worden door een dalende Euro duurder. Maar ook veel vlees, vis en fruit komt van buiten de Eurozone. Naarmate de waarde van de Euro zakt, wordt dat allemaal duurder.

Wanneer de wereldgemeenschap haar vertrouwen in de Euro verliest, wordt het voor Eurolanden ook steeds moeilijker om geld te lenen van buiten Europa. Want als de waarde van de Euro daalt zullen wij steeds harder moeten werken om voldoende Euro’s te genereren die die schulden kunnen afbetalen. Onze leenheren lopen daardoor een steeds groter risico en berekenen ons als gevolg een steeds hogere rente.

En dan zijn wij er nog niet. Want een dalend vertrouwen in de Eurozone maakt dat op internationale markten twijfel gaat ontstaan over het al dan niet inschakelen van Europese bedrijven. Kan de internationale gemeenschap er wel van op aan dat Europese aannemers, fabrikanten, adviseurs, enzovoort over een paar jaar nog kunnen leveren? Dus toch liever een Amerikaanse of Chinese firma ingeschakeld voor die grote belangrijke klus?

Kortom, een zwakke Euro raakt ons op vele fronten en wij worden er vooral armer van.

Dat betekent niet dat invoering van de Euro niet deugde.
De uitvoering ervan rammelt gewoon aan veel kanten.

Dus dan toch maar de Euro afgeschaft?

Alsjeblieft niet!

Want wat mogen wij verwachten van een Europa dat terugkeert naar de Gulden, Mark, Franc en Peseta?

Heel simpel:
Het einde van de Euro betekent het einde van ons gezamenlijke Europese economische belang.

Eeuwenlang vlogen de Europese landen elkaar in de haren.
Ze voerden vernietigende oorlogen met miljoenen slachtoffers onder de burgers.

Waarom?

Omdat zij geen gezamenlijk belang hadden.
Zij hadden alleen een eigenbelang en bevochten dat met alle mogelijke middelen.

Tekort aan grondstoffen?
Wij gaan ze jatten bij onze buren.

Tekort aan land?
Wij annexeren een stuk land van de buren.

Tekort aan personeel?
Wij importeren dwangarbeiders uit ons buurland.

Zo is het in Europa eeuwen lang gegaan.

Wij realiseren ons niet dat de afgelopen 60 jaren een unicum vormen in de Europese geschiedenis.
Al 60 jaar lang voeren de Europese grootmachten geen oorlog maar werken zij samen en delen zijn een steeds groter gezamenlijk Europees belang.

Het opheffen van de Euro doet dat gezamenlijke belang voor een groot deel verdwijnen.

In een Europa zonder Euro zijn bijvoorbeeld Duitsland en Frankrijk in mindere mate partners die in het zelfde schuitje zitten. Het zijn vooral weer concurrenten geworden, net zoals vóór 1950.

Zolang de Euro bestaat zal een financiële crisis in Frankrijk de Euro schaden en daarmee ook voor Duitsland ongunstig zijn.
In het huidige Euro-tijdperk heeft Duitsland er dus belang bij om Frankrijk op financieel vlak niet te veel in de weg te lopen.

Het afschaffen van die Euro neemt die prikkel weg.
Als de Franse Franc in zwaar weer komt, hoeft dat helemaal niet slecht te zijn voor Duitsland.
Want wie geen Francs meer in de portefeuille wenst stapt over op Marken.
Sterker nog; het zou wel eens interessant kunnen worden voor een land als Duitsland om het Frankrijk in financieel opzicht moeilijk te maken.

Bovengenoemde redenering geldt natuurlijk voor alle Eurolanden.

Kortom: het verdwijnen van de Euro zou een belangrijk gezamenlijk economisch belang elimineren dat er mede toe heeft bijgedragen dat de Europese grootmachten elkaar al 60 jaar enigszins met rust laten.

Over de hele wereld zien landen het belang van internationale economische samenwerking.
Zo werkt een groot aantal Aziatische landen samen in het ASEAN-verband en streeft daarbij ook naar een gezamenlijke munt. In de eeuwen voor het ontstaan van ASEAN werd ook dat deel van de wereld geteisterd door afschuwelijke oorlogen. Sinds de oprichting van ASEAN zijn echter de gezamenlijke economische belangen dermate verstrengeld dat ASEAN-landen er veel meer belang bij hebben om elkaar met rust te laten.

Afrika is het deel van de wereld dat er tot op heden het slechtst in is geslaagd om tot een economische unie te komen. In dat continent zijn de gezamenlijke belangen daardoor nog steeds gering. De drempel voor het aangaan van conflicten is daardoor ook laag. Want het economisch of militair aanpakken van een buurland levert nog steeds te veel voordelen op.

Is dat wat wij willen met Europa?

Terug naar het tijdperk waarin de grootmachten Duitsland, Frankrijk, Engeland, Italië en Spanje hun conflicten uitvechten met handelsembargo’s, economische sancties en eventueel met militair optreden?
Nederland is in de loop van de geschiedenis altijd een weerloze speelbal geweest in dat soort situaties.

Laten wij nog eens heel goed nadenken voordat wij ook maar de suggestie opperen tot het afschaffen van de Euro!

Inmiddels is de Nederlandse emancipatie-beweging volkomen hysterisch geworden. Het lijkt er op dat vrouwen hun eigen kinderen niet eens meer mogen opvoeden.

Zo snel mogelijk de deur uit dames, en wel zo snel mogelijk na de geboorte van je baby! Direct de file in om je de hele dag door je baas en klanten te laten afbeulen! En als je een beetje geluk hebt gaan je collega’s ook nog eens zaniken over die paar weken zwangerschapsverlof.

Het maakt niet uit of je tijdens je bevalling bent geknipt, gescheurd of van kruis tot navel bent gesneden, of je bekken rammelt van de instabiliteit, je hormonen volledig van slag zijn en of je volkomen kapot bent omdat je kind de hele nacht aan je borst hangt. Het maakt niet uit, als je maar zo snel mogelijk naar je werk gaat.

Tja, want we moeten emanciperen hè. Daar hebben een paar ambitieuze dames in de jaren ’70 hard voor gevochten. Dus nu moet iedere vrouw zo snel als mogelijk bij haar kind worden weg gesleurd.

En dan bij voorkeur 50 uur per week in een management-functie. Want een directie waar geen vrouw in zit, daar krijgt de Nederlandse emancipatie-beweging slapeloze nachten van.

Het CBS moet en zal ieder jaar een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen in hoge functies melden. Dus dump die kinderen alsjeblieft van 8 uur ‘s morgens tot 6 uur ‘s avonds in het kinderdagverlijf of de crèche. Trouwens, dat vinden ze leuk joh! Heerlijk de hele dag tussen 15 andere gillende leeftijdgenoten die er ook niet voor gekozen hebben.

Wij hebben het onthechten van moeder en kind in Nederland inmiddels volledig gefaciliteerd met naschoolse opvang, voorschoolse opvang en kinderopvang in het kantoor. Je kunt tegenwoordig zelfs als je op vakantie bent je kind dumpen in de kinderopvang het bungalowpark. Was vakantie niet in eerste instantie bedoeld om lekker samen met je gezin te ontspannen?

Wij hebben in Nederland werkelijk alles, maar dan ook alles in het werk gesteld om jonge moeders geen enkel excuus te geven om zelf hun kinderen groot te brengen. Vrouwen moeten zich welhaast verontschuldigen als ze al het werk thuis willen doen.

Het is zelfs zo ver dat vrouwen die net bevallen zijn in een kolfkamer achter het kopieer-apparaat borstvoedig geven aan een soort elektrische fietspomp. Dan kan de moedermelk als een iglo-hap worden ingevroren zodat het kinderdagverblijf dagen later deze prut nog een keer kan opdienen. Die ijslollies worden ‘s ochtends door de carriere-mama’s bij de uitzendkracht van het kinderdagverblijf ingeleverd.

Nederland wordt toch wakker! En zet deze spastische uitwassen van de emancipatie in zijn achteruit.

Meer vrouwen in de top? Prima.
Mannen wat meer de handjes laten wapperen in het huishouden. Hardstikke tof.

Maar keer alsjeblieft terug naar het aloude en volkomen logische besef dat een kind een zorgende en liefhebbende moeder nodig heeft, en niet een 6 delig mantelpak in schaal 14.

Vrouwen hebben geen excuus nodig om thuis hun kinderen te verzorgen en op te voeden.
We zouden blij moeten zijn als meer jonge moeders de kans krijgen om die belangrijke rol te vervullen.

Mede door de komst van het Internet nivelleert de wereld de komende decennia. Kennis, nieuws, technologie, media, entertainment, design, enzovoort, worden steeds gelijker gedistribueerd over de wereld. Daarmee wordt ook inkomen steeds evenrediger verdeeld tussen de landen. Het betekent dat bevolkingsgrootte in de toekomst steeds bepalender zal zijn voor de economische en politieke macht van een land. Met ramingen van de bevolkingsgroei in de hand is dus nu al een beetje te voorspellen welke landen de wereldmachten van 2050 kunnen zijn. Laat u verrassen!

Tot enkele jaren terug werd nog wel eens lacherig gereageerd op de gedachte van India als wereldmacht. Er waren in dat land weliswaar héél véél mensen, maar die waren allemaal straatarm. Dus had India nauwelijks invloed op het economische en politieke wereldtoneel. Tegenwoordig weten wij beter: India transformeert op dit moment naar een van de machtigste landen ter wereld.

Jarenlang werd een krachtige bevolkingsgroei gezien als een handicap voor landen om een serieuze machtspositie te verwerven. Want veel inwoners betekent dat er veel monden zijn te voeden en er een onevenredig beroep wordt gedaan op schaarse middelen.

In de ‘oude’ economie, de economie van vóór globalisering en Internet, was dat ook een plausibel scenario. De machtsposities in de wereldeconomie zaten muurvast en werden strikt bewaakt. In de trage bewegingen die het economische speelveld van dat tijdperk kenmerkten was het vrijwel ondenkbaar dat een gehele natie in een paar jaar tijd de productiviteit van haar bevolking significant opkrikte.

Maar in de ‘nieuwe’ economie kan dat wel. Regimes die echt willen dat hun onderdanen op het vlak van kennis en productie naar een hoger plan worden getild hoeven alleen maar hun verlammende bemoeienis achterwege te laten. Wie in dit tijdperk zijn bevolking voorziet van veiligheid en vrijheid creëert als vanzelf het klimaat waarin ondernemerschap kan floreren. Deze planeet is immers aan het veranderen in één globale markt waarbij iedere wereldburger via het Internet toegang heeft tot kennis, producten, diensten, leveranciers en klanten. Hierdoor kan tegenwoordig vrijwel ieder economisch achtergesteld land de productie en het inkomen per inwoner in relatief korte tijd drastisch laten toenemen.

In de economische groei die daaruit voortvloeit is een grote bevolking geen belasting meer. Zij vormt juist het arbeidspotentieel en de thuismarkt waarmee de economie draaiende wordt gehouden. Een grote bevolking wordt daarmee in de economie van de 21e eeuw een hefboom voor meer macht.

Regio’s met een krimpende bevolking, zoals Japan en grote delen van Europa, leveren daardoor in de 21 eeuw macht in. En dat is een ingrijpende verschuiving in de internationale verhoudingen. Want na De Verenigde Staten waren het tot en met de 20e eeuw inderdaad Japan en de grote Europese mogendheden die internationaal de lakens uitdeelden.

(Japan; gedurende de 20e eeuw het op één na machtigste land ter wereld, nu door China gepasseerd en over enkele decennia nog slechts een subtopper…)

Wie zijn er in 2050 de baas in de wereld?

Op basis van bevolkingsprognoses voor het jaar 2050, opgesteld door het United States Census Bureau, kan een lijst met kanshebbers worden opgesteld.

De drie machtigste landen ter wereld in 2050 zijn, weinig verrassend, India (1.6 miljard inwoners), China (1.3 miljard inwoners) en de Verenigde Staten (439 miljoen inwoners). De volgorde van economische, politieke en militaire macht zou ook best wel eens in die volgorde kunnen worden gerangschikt. De Verenigde Staten leveren wel macht in ten opzichte van hun twee aardsrivalen, maar slagen er in om een stevige bevolkingsgroei overeind te houden. Daardoor blijven de Verenigde Staten gedurende de volledige 21e eeuw een wereldmacht.

Op basis van bevolkingsprognoses zijn er in 2050 nog een paar wereldmachten te verwachten.
Die bevinden zich waarschijnlijk in het onderstaande gezelschap.

Indonesië (313 miljoen inwoners)
Pakistan: (290 miljoen inwoners)
Ethiopië: (278 miljoen inwoners)
Nigeria: (264 miljoen inwoners)
Brazilië: (260 miljoen inwoners)
Bangladesh: (250 miljoen inwoners).

Uiteraard zijn deze bevolkingsprognoses tamelijk onzeker. En het ligt ook niet in al deze landen voor de hand dat de regerende regimes hun volk de vrijheid en veiligheid gaan bieden die randvoorwaardelijk zijn voor een explosieve groei van het inkomen per inwoner. Maar de basis, in de vorm van een groot bevolkingspotentiëel, is bij al deze landen aanwezig.
En wat nu al opvalt is dat de economieën van veel van deze landen veel harder groeien dan de economieën van de traditionele Europese wereldmachten.

De ranglijst kan worden vervolgd met een aantal subtoppers, te weten:

Philipijnen (171 miljoen inwoners)
Mexico (147 miljoen inwoners)
Congo (144 miljoen inwoners)
Egypte (137 miljoen inwoners)
Uganda (128 miljoen inwoners)
Vietnam (111 miljoen inwoners)
Rusland (109 miljoen inwoners)
Turkije (100 miljoen inwoners)
Iran (100 miljoen inwoners).

Het mag worden verwacht dat ook in dit gezelschap een aantal landen tegen de status van wereldmacht aan zal schurken.

De twee opvallendste conclusies in deze rangorde zijn:

- Het volledig ontbreken van de traditionele Europese wereldmachten Duitsland, Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Italië en Spanje. Het is niet reëel te veronderstellen dat al deze landen in 2050 uit de lijst van grootste economieën ter wereld zijn verdwenen. Maar dat een aantal van deze landen in 2050 nauwelijks nog internationale invloed zal hebben lijkt zeker aannemelijk. De bevolking krimpt en de toename in productiviteit per inwoner is te gering. Rond het midden van de 21e eeuw zullen zij zich daardoor niet meer als wereldmacht maar als regionale subtopper manifesteren. Duitsland was in de 20e eeuw decennia lang de 3e economie ter wereld en daardoor ook een politieke wereldmacht. Helaas zal Duitsland steeds meer terrein moeten prijsgeven op de veel sneller groeiende concurrenten in de bovenstaande lijstjes.

- De sterke opkomst van Afrika. Afrika wordt nu nog door velen beschouwd als het ‘verloren continent’. Maar een combinatie van het steeds meer toetreden tot de globale economie en een krachtige bevolkingsgroei maakt dat het Afrikaanse continent zich in de loop van de 21e eeuw een solide machtsbasis op internationaal niveau kan verwerven. Juist in dit deel van de wereld is veel afhankelijk van de bereidheid van de zittende regimes om hun bevolking vrijheid en veiligheid te bieden. Zonder die voedingsbodem blijft Afrika wat het is: een reusachtige achterstandsbuurt.

Bij mijn eerste bezoek aan Griekenland was ik verwonderd over de uitzonderlijk relaxte sfeer:
niemand leek er te werken. Helaas bleek dat achteraf echt waar te zijn.
Griekenland is failliet.

Ook als wij dat niet zo noemen.
Ook als onze ministers zich blijven uitdrukken in termen zoals
‘garantieregelingen’, ‘steunfondsen’ en ‘pan-Europese solidariteit’.

Het betekent allemaal hetzelfde: Griekenland is failliet.
En dat is nog maar een voorbode van een veel groter en zorgwekkender fenomeen;
Wat die Grieken kunnen, kan de rest van Europa ook.
Europa is in verval en verliest deze eeuw haar dominante positie.

(Het goede leven in Griekenland – Maar wie gaat dat betalen?)

Al vele maanden wordt de actualiteit beheerst door ‘Griekenland’. Hoewel tussentijds nu en dan een Arabische dictator wordt afgezet of gelyncht, heeft de economische sores van de Grieken in 2011 het Europese nieuws bepaald.

En hoewel onze politici ons graag doen geloven dat Griekenland een achterblijvertje is in het gezelschap van de Europese Unie, is Griekenland eigenlijk een voorloper. Wat er in Griekenland gebeurt en gaat gebeuren is een voorbode voor wat er straks met geheel Europa aan zal schorten: economisch verval. Onze tijd als wereldmacht zit er nu eenmaal op.

Wat is er in Griekenland aan de hand? En wat betekent dat voor ons?

Dat kan prima inzichtelijk worden gemaakt door Griekenland te vergelijken met ons eigen Nederlandje.

In onze kneuterpolder loopt het ook niet echt lekker, maar wij hebben onze boekhouding een stuk beter op orde. Daarom zijn wij, wanneer Europa deze eeuw transformeert naar een economisch B-merk, gelukkig pas als laatste aan de beurt.

Terug naar Griekenland.

Griekenland telt op dit ogenblik ongeveer 10,7 miljoen inwoners. (CIA World Fact Book)
De echte kenner zal nu zijn of haar wenkbrauwen fronsen.
Griekenland telt immers 11 miljoen inwoners.

Dat was inderdaad zo.
Maar Griekenland is een van de eerste landen in de Westerse wereld waar het aantal inwoners daalt.
Te weinig kinderen en te weinig immigranten.

Maar een van de meest fundamentele grondbeginselen van het globale economische model is juist ‘groei’. En dan vooral groei van de bevolking en groei van de productiviteit per inwoner. Méér inwoners die per persoon méér produceren.

De welvaart die daaruit voortvloeit, gecombineerd met een ambitieuze, en helaas soms agressieve expansiedrift, dat is waar het al eeuwen om gaat. Dat is wat onze positie in de wereld bepaalt.

Dat is waarom wij, het Westen, eeuwenlang de lakens hebben uitgedeeld in de wereld.
Dat is waarom Hollandse troepen Indonesië leeg roofden en niet andersom.
Dat is waarom Hollandse bedrijven slaven uit Afrika verscheepten, en niet andersom.

En meer recentelijk, en gelukkig vanuit iets meer beschaving geredeneerd:
Dat is waarom Hollanders olie importeren vanuit het Midden-Oosten, en niet andersom.
Dat is waarom Hollandse trainers hun werk doen in Afghanistan, en niet andersom.

Want een globale economie is een competitief speelveld waarin landen en bedrijven elkaar vliegen afvangen. Wanneer de ene partij groei laat liggen, wordt die ruimte blijvend ingenomen door een andere partij. En zo worden verschillen in welvaart en macht groter. En naar mate die verschillen groter worden, zijn de winnende partijen sneller geneigd hun positie, desnoods met militaire middelen, veilig te stellen.

Eeuwenlang behoorde Nederland tot een klein clubje landen dat dat spel als geen ander beheerste.
Maar met de globalisering van de wereldeconomie blijkt dat clubje plotseling veel groter.
En moeten wij nu ook concurreren met tientallen landen, regio’s en steden waarvan wij voorheen dachten dat het achterlijke gebieden waren. Of waarvan wij het bestaan niet eens kenden.

Terug naar Griekenland dus.

Ook de Grieken maken onderdeel uit van het selecte clubje Westerse landen dat de rest van de wereld eeuwen lang heeft beschouwd als ondergeschikt.
Sterker nog; Griekenland was ooit een wereldmacht.

Daarvoor moeten wij wel terug naar de periode van 300 jaar tot circa 30 jaar vóór Christus, maar dan heb je ook wat. De Grieken heersten toen over grote delen van het Midden-Oosten. Hun taal en cultuur waren dominant in wat toen het meest ontwikkelde deel van de wereld was.

Maar in de eerste eeuw voor Christus trad het verval in.
De macht van het Griekse rijk brokkelde af.
Daarna is het nooit meer goed gekomen.

(Griekenland – Hoogtepunt van de macht al eeuwen voorbij…)

Begrijp mij goed, ik ben een groot tegenstander van koloniale expansie.
Ik denk dat het een verwerpelijk en illegaal model is om hele volken te onderwerpen aan dwang en geweld, alleen maar voor een paar centen. Expansie is OK, zolang gerealiseerd op eigen terrein en/of gebaseerd op vrijwillige samenwerking tussen landen en organisaties.

Wat ik wil aangeven is dat Griekenland het land is in de Westerse wereld, waarvan het hoogtepunt van de macht het verst in het verleden ligt. Geen enkel ander Westers land heeft zó vroeg gepiekt.

En sindsdien is de invloed en macht van Griekenland tanende.
Het is een proces dat eeuwen duurt, en dat waarschijnlijk niet meer omkeerbaar is.

Af en toe zijn er oplevingen, denk aan de bloei van de Griekse scheepvaart-industrie.
Maar in historisch perspectief zijn die oplevingen tijdelijk, en weinig significant.
Het economsiche en politieke verval dat op de lange termijn is ingezet, wordt er niet mee doorbroken.

Een land zoals Griekenland leeft met die last.
Het Griekse volk is zich serieus bewust van het feit dat zij ooit machtig was,
en dat waarschijnlijk nooit meer zal worden.

De geschiedenis leert dat in dit soort situaties vaak een hardnekkige decadentie optreedt.
Naties die ooit het wereldtoneel beheersten houden graag vast aan verworven status en welvaart.

Grote paleizen dienen overeind te worden gehouden.
Ook al is er geen aansprekende en invloedrijke leider meer om het te bewonen.

Prestigieuze industrieën (zoals de rederijen) dienen overeind te worden gehouden.
Ook al zijn zij niet allemaal meer rendabel.

Opzichtige militaire rituelen moeten in ere worden gehouden.
Ook al is de onderliggende machtsbasis al lang verdwenen.

En het goede leven, zoals ontspannen met een schaal olijven en een glas Oezo in de hangmat verpozen, dient te worden gecontinueerd. Ook al meent de boekhouder dat daar geen geld voor is.

(Opzichtige Griekse rituelen worden in ere gehouden. Wel leuk voor de toeristen.)

En zo schakelen wij weer terug naar het Griekenland van vandaag.
Ooit een wereldmacht, maar tegenwoordig volgens het IMF nog maar de 32e economie van de wereld.
Althans, in 2010. De verwachting is dat die positie in de komende jaren verder zal verslechteren.
Nederland zakt ook gestaag en staat inmiddels op een 17e plaats.

In 2011 bekleedt Griekenland een treurige 211e plaats op de wereldranglijst van economische groei. Slechts 4 van de 215 landen doen het dit jaar slechter dan Griekenland. Griekenland kent dit jaar een economische krimp van maar liefst 4,5%! (CIA World Fact Book) Nederland komt er met een 156e plaats ook niet best vanaf, maar weet nog een groei van 1,7% te realiseren.

In Griekenland werkt slechts 60% van de beroepsbevolking (Nederland 75%).
Maar liefst 25% van de Griekse werknemers is ambtenaar (in Nederland 12%) en draagt daardoor niet wezenlijk bij aan de economische groei of concurrentiekracht van het land.

Ook de Griekse arbeidsproductiviteit is onwaarschijnlijk laag. Per gewerkt uur produceren de Grieken ongeveer de helft van wat Nederlanders doen.

Vrijwel ieder economisch kengetal dat betrekking heeft op Griekenland is desastreus.

Het heeft er alle schijn van dat Griekenland decennia lang op te grote voet heeft geleefd.
De Griekse overheid heeft reusachtige leningen afgesloten in het buitenland om een leefstijl te continueren waar eigenlijk geen geld voor was. Ondertussen werd onvoldoende gewerkt, bezuinigd en gespaard om die schulden terug te betalen.

Inmiddels vechten de Europese ministers van Financien een achterhoedegevecht om Griekenland overeind te houden.

Volgens Eurostat bedroeg de Griekse staatsschuld in 2010 maar liefst 142,80% van het Bruto Nationaal Product. Dat percentage is dubbel zo hoog als de situatie in Nederland. Griekenland heeft daarmee verreweg de allergrootste staatsschuld van alle Europese landen. In totaal gaat het om een bedrag van circa 350 miljard Euro. Dat is een schuld van bijna 33.000 Euro per Griek.

Deze week werd bekend dat Griekenland in ieder geval nog eens 109 miljard krijgt toegestopt. Maar mogelijk wordt het veel erger en heeft Griekenland nog eens 444 miljard Euro aan krediet nodig om de tent draaiende te houden.

Wie gelooft er nog dat deze leningen ooit nog worden terug betaald?

Iedere 100 miljard Euro krediet betekent een nieuwe schuld van bijna 10.000 Euro per Griek.
Een aanvullend pakket van 444 miljard levert per Griek een extra schuld van ruim 40.000 Euro op.

Als dat bedrag wordt opgeteld bij de bestaande staatsschuld betekent dit dat ieder modaal Grieks gezinnetje met 2 kinderen straks voor bijna 300.000 Euro in het rood staat. Zelfs als alle Griekse huishoudens vanaf nu hun gehele leven al hun spaargeld zouden inleveren, dan nog is dat niet genoeg geld om zo’n schuld af te lossen.

Als die lening van 444 miljard Euro er zou komen, dan wordt dat bedrag NOOIT meer terug betaald.
En als je niet aan je betalingsverplichtingen kunt voldoen is daar maar één woord voor: failliet.

Zijn er in Europa nog meer landen die ooit een wereldmacht waren en waarvan de invloed en macht steeds geringer worden, waarvan de langjarige economische groei uitzonderlijk laag is, en waarvan de overheid een gevaarlijk hoge schuld heeft opgebouwd?

Jazeker, vrijwel alle West- en Zuid-Europese landen voldoen aan deze omschrijving.
De situatie in Italië komt echter het meest overeen met de economische toestand in Griekenland.

Ook Italië is een voormalige wereldmacht die eeuwen terug haar hoogtepunt heeft gehad. Inmiddels is haar economische groei al enkele decennia minimaal en zakt zij op de ranglijst van grote economieën. De leefstijl van een wereldmacht wordt wel gecontinueerd met het overeind houden van grote paleizen en monumenten, het in stand houden van een veel te grote populatie ambtenaren en het draaiende houden van een duur militair apparaat. Al die zaken worden bekostigd door het afsluiten van steeds meer leningen waardoor Italië inmiddels een 8e plaats bekleedt op de wereldranglijst van staatsschuld per inwoner.

Hiermee gaat Italië heel hard dezelfde kant op als Griekenland. En wanneer Italië blijft volharden in dit economisch kanibalisme, zal ook zij op korte termijn aan het noodfonds-infuus hangen.

Een stevig ingrijpen in de overheidsfinanciën (bezuinigingen) is onvermijdelijk om de Italiaanse boekhouding weer op orde te krijgen. Maar dat is vooral een administratief en politiek belang. Daarmee wordt de afbreuk van Italië als wereldmacht en wereldeconomie niet tot stand gebracht. De oorzaken daarvan liggen veel dieper en de aanpak daarvan komt op een heel ander terrein dan het reorganiseren van het ambtelijke huishoudboekje.

Het zelfde geldt voor vrijwel alle andere EU-landen. Allemaal lopen zijn op tegen een steeds verder teruglopende machtsbasis, een structureel lage economische groei, een teruglopende bevolking en een groeiende schuldlast.

De Europese eenwording is in mijn optiek een geweldig plan maar het is een eeuw te laat gekomen.
Het verval van Europa als wereldmacht en wereldeconomie is helaas onafwendbaar.

Het Sociaal en Cultureel Planbureau heeft dat zelfs bewezen.
Want zij publiceerde vandaag een onderzoek waaruit blijkt dat de gemiddelde Nederlander maar liefst 50 minuten per dag minder besteedt aan werk, school en huishouden dan de gemiddelde Europeaan. Per dag zijn Nederlanders slechts 6 uur bezig met dit soort zaken.

Pardon? Maar 6 uur?

Dat betekent dat de Nederlander zich maar gedurende een kwart van zijn leven inspant om het bestaan van zichzelf en zijn omgeving op peil te houden en te verbeteren. Nederlanders zitten dus 75% van hun leven gewoon te verneuzelen.

Als wij 50 minuten per dag onder het gemiddelde zitten, zijn er ook landen die 50 minuten boven het gemiddelde zitten. Zo werken gemiddeldes.

Dus in Duitsland, Frankrijk of Engeland werken ze met gemak anderhalf uur per dag meer.
Dag in dag uit. Jaar na jaar.

Dit is precies de reden waarom die landen er in slagen om op mondiaal niveau een economische rol van betekenis te blijven spelen. En Nederland niet.

Gisteren behandelde ik in een van mijn colleges op de Hogeschool terloops het gegeven dat de Nederlandse economie hard achteruit holt op de ranglijst van belangrijkste economieën ter wereld.

In de Gouden Eeuw stond Nederland in de top 5 van grootste economieën ter wereld.
Rond 1980 bekleedde Nederland nog een indrukwekkende 10e plaats.
Anno 2011 staan wij op nummer 16 en het einde is nog lang niet in zicht.

Na afloop vroeg een student aan mij hoe het toch mogelijk was dat Nederland wordt ingehaald door opkomende economieën zoals die van Turkije en Indonesië.

Mijn antwoord was zeer kort: wij werken niet hard genoeg!

Wie zich van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en ook nog in de weekends het apenzuur werkt kan zich hier ten zeerste over verbazen. Maar daar heeft hij of zij dan weer geen tijd voor.

Lui die de hele dag op de bank snurken zijn te lui om om zo’n onderzoek te lezen.
Dus ook aan hen is dit onderwerp niet besteed.

Dat jij dit artikel tot het eind toe gelezen hebt is daarom een bijzonderheid!

Vertel eens; hoeveel uur werk jij per week?
En dan bedoel ik niet inclusief het opvoeden van de kinderen.
Want daar zijn ouders als het goed is allemaal 24/7 meer bezig.
Nee, ik bedoel betaalde arbeid, in dienst van je baas of voor eigen rekening.
Hoeveel uren maak jij per week? 40? 50? 60? 100?
Is meer dan 100 mogelijk?

U kent ze wel; de club die nauwlettend in de gaten houdt
of u uw kinderen voldoende vitamines toestopt.
In mijn eerste contact met JGZ bekroop mij een gevoel van twijfel
over de werklust en arbeidsvreugde bij JGZ.

Hallo JGZ! Is het nog wel gezellig bij jullie?

Zoals iedere ouder weet, moet iedere baby binnen enkele weken na de geboorte
een gehoortest afnemen bij JGZ.
In de regel ontvangt u automatisch een brief van JGZ met een voorstel voor een afspraak.
Ook wij mochten zo’n brief van JGZ ontvangen.

Maar natuurlijk had ik op de door JGZ genoemde datum geen gelegenheid.
Want mij was niets gevraagd.
JGZ bepaalt gewoon een datum waarop ik word geacht al het werk uit mijn handen te laten kletteren.

Op zich is dat wel te begrijpen.
Want als JGZ eerst haar klanten moet gaan bellen met de vraag wanneer het schikt,
tja, dan worden die klanten toch een beetje behandeld als … klanten.
En JGZ doet best aan vernieuwing enzo, maar een klant als een klant behandelen,
dat is toch een brug te ver.

Nu denkt u misschien dat ik doordraaf, maar lees nog even door.
Het wordt interessanter.

Ik had namelijk mijn agenda doorgeploegd en maar liefst 4 alternatieve tijdstippen gevonden
binnen een periode van 2 weken.
De dames en heren van JGZ konden trots zijn op mijn flexibele houding en kordate voorwerk.
Dus ik belde JGZ om de afspraak te verplaatsen.

Helaas was mijn flexibiliteit niet wederzijds.
Neen, zei JGZ.
Wij nemen de gehoortest alleen op dinsdagen af.

Stelt u zich voor dat u een echt bedrijf runt.
En u slurpt geen subsidie maar u bent voor uw inkomen afhankelijk van betalende klanten.
En vervolgens belt er een klant die graag wil langskomen.

En dan zegt u: “Dat is goed hoor, maar nooit op maandag, woensdag, donderdag en vrijdag!
Deze week niet, volgende week niet, nooit niet!”
Zeg nou eens eerlijk, als u de keuze had, zou u dan klant blijven bij zo’n club?

Maar het wordt nog fraaier.
Want na veel gewik en geweeg had ik in mijn agenda 3 tijdstippen vrijgemaakt
op de eerstvolgende dinsdagochtend.
Dus vol goede moed belde ik terug naar JGZ.

Let op, u gelooft uw oren niet:
Ik mocht bij JGZ alleen op de dinsdag en dan alleen op de middagen langskomen.

Pardon?
JGZ werkt maar op één enkel dagdeel van de week?
Dat is dus feitelijk 10% van een reguliere werkweek?
Ik ben zelf ook parttimer, maar dit slaat alles.

Maar ja, ik ben de rotste niet.
Dus ik ging weer met mijn agenda in de weer.
Ik slaagde er in om mijn gehele agenda voor de komende dinsdag
vanaf 14.00 uur leeg te vegen.
JGZ zou tevreden kunnen zijn!

Nou… nee dus.

Ook dat was niet goed.

Want JGZ nam de gehoortest alleen af op dinsdagmiddag om 13.30 uur.

Eh… pardon?

Maar 1 dag in de week, daarvan alleen de middag,
en daarvan slechts op 1 specifiek tijdstip, te weten 13.30 uur?

JGZ roept dus haar klanten op tot een gehoortest.
En vervolgens houdt zij op 99% van de reguliere werktijd
haar deuren gesloten voor diezelfde klanten?
Hoe belangrijk vindt JGZ die gehoortest zelf eigenlijk?

Goed van vertrouwen als ik ben, ga ik er van uit dat JGZ een zeer urgente reden heeft
voor het rigide vasthouden aan een zó beperkte openstelling.

Want klanten zoals ik moeten hemel en aarde bewegen om ons te schikken
naar deze bijna full-time werkweigering van JGZ.

Ik heb het dus maar gevraagd aan JGZ.
Het antwoord was ontluisterend.

Ik was alleen om 13.30 uur welkom omdat de bewuste JGZ-medewerker
…alleen opeenvolgende afspraken in de agenda wenste te hebben…

Tja, dat agendeert lekker strak;
13.00 uur – Jansen, 13.15 uur – Klaassen en 13.30 uur – Netten.
Dan weet je zeker dat je nooit een minuut te lang werkt.

Ik mag dus hele groepen studenten naar huis sturen,
een oppas organiseren of eventueel verlof opnemen
omdat ze bij JGZ geen zin hebben om een kwartiertje langer op de zaak te blijven?

Vandaar mijn vraag in de titel van dit artikel.
Is het nog een beetje gezellig bij JGZ?
Vinden jullie het werk nog een beetje leuk?

Als het een beetje aan werklust schort kom ik graag langs
om een motiverende workshop te geven.
Desnoods ‘s avonds of in het weekend.
Zijn jullie dan beschikbaar?

Sinds de jaren ’80 van de 20e eeuw lijkt het Nederlandse klimaat steeds meer warmte-extremen te vertonen. Steeds vaker bleek een nieuw jaar het warmste jaar ooit te zijn. Is dat nog steeds zo? Of is de opwarming van de aarde een verschijnsel dat toch aan Nederland voorbij lijkt te gaan?

(Winter te Zoetermeer anno 2010; het koudste jaar in 14 jaar tijd)

In een eerder artikel liet ik u weten dat 2010 het koudste jaar in 14 jaar tijd was. Kortom; global warming liet ons vorig jaar een beetje in de steek. Ook in 2009 viel het wel mee met die opwarming van de aarde, althans, in Nederland. Want de gemiddelde temperatuur in 2009 bleek even hoog als 20 jaar geleden.

Hieronder ziet u een lijstje ontleend aan de website van het KNMI met daarop de warmste jaren ooit (geregistreerd vanaf 1901) zoals gemeten in De Bilt. De jaren 2009 en 2010 zijn inderdaad opvallend afwezig. Is dat een incident? Of zal ook 2011 straks niet prijken op het lijstje met warme jaren?

Wij kunnen ons natuurlijk laten misleiden door die prachtige zomerweek waarmee Nederland eind september tot begin oktober 2011 werd verrrast. Heerlijk was het. Ruim 26 graden Celsius was nooit eerder vertoond op dagen waarop wij eigenlijk door herfststormen geteisterd hadden moeten worden.

Maar was de rest van 2011 ook zo warm?
Ondanks de tamelijk beroerde zomer blijkt de gemiddelde temperatuur in De Bilt over de eerste 3 kwartalen van 2011 behoorlijk mee te vallen.

Hieronder staat een tabel die ik op basis van gegevens van het KNMI heb samengesteld.
De tabel laat zien dat de gemiddelde temperatuur in De Bilt alleen in maart, juli en augustus 2011 lager was dan het langjarig gemiddelde van 1981-2010. De overige 6 maanden van 2011 waren warmer dan de afgelopen 30 jaar gebruikelijk was.

Het resultaat is dat de gemiddelde temperatuur in 2011 tot en met september 11,74 graden Celsius bedroeg. De afgelopen 30 jaar bedroeg de gemiddelde temperatuur van januari-september aanzienlijk minder, namelijk 11,09 graden Celsius. Bij deze berekening is overigens niet meegenomen dat de maanden in lengte verschillen, maar dat zal heel weinig aan het resultaat veranderen.

Het verschil tussen 11,09 en 11,74 graden lijkt misschien gradueel, maar het gaat hier om het gemiddelde van de eerste 273 dagen van ieder jaar. Een verschil van 0,65 graden Celsius is in dat verband tamelijk fors. Het betekent dat de kans zeker aanwezig is dat 2011 in de top 10 van warmste jaren ooit zal belanden!

Iedere maand ontvang ik het persbericht van het Kadaster.
Het Kadaster is dé officiële instantie die cijfers omtrent de verkoop van onroerend goed publiceert.
Zie het Vastgoed Dashboard van het Kadaster voor gedetailleerde cijfers.

Al jaren voorspelt een luidruchtige lobby een dramatische daling van de Nederlandse huizenprijzen.
Maar de door het Kadaster verstrekte feiten wijzen uit dat daarvan volstrekt geen sprake is.

Hieronder ziet u de ontwikkeling van de gemiddelde verkoopprijs van Nederlandse woningen gedurende de afgelopen 6 jaar. Er blijkt hooguit sprake te zijn van een lichte dip maar de prijsontwikkeling kan nog steeds tamelijk stabiel worden genoemd.

Waarom allerlei hitsige blogjes de ondergang van de huizenmarkt voorspellen is best te begrijpen.
Veel mensen denken er belang bij te hebben dat de huizenprijzen dalen.

Velen van hen zijn gefrustreerd dat zij buiten de boot vallen en willen graag ook eens huiseigenaar worden. Als je maar hard en lang genoeg roept dat de huizenprijzen gaan instorten helpt dat misschien wel een beetje.

De denkfout die zij daarbij maken is dat een ingrijpende daling van de Nederlandse huizenprijzen alleen kan plaatsvinden als daar een logische oorzaak voor is. Namelijk een dramatische terugloop in de vraag naar woningen.

Een dramatische terugloop in de vraag naar woningen wordt veroorzaakt doordat bijna niemand meer een woning kan kopen. En als bijna niemand meer een woning kan kopen betekent dat dat bijna niemand meer geld of werk heeft of dat banken geen hypotheken meer verstrekken.

Kortom: als het er toch nog van komt dat de Nederlandse huizenprijzen ingrijpend gaan dalen, zal bijna niemand op dat moment nog een woning kunnen kopen. Inclusief de types die nu roepen dat de huizenprijzen stevig omlaag moeten. Ook zij hebben daar dus helemaal niets aan.

Een echte prijscrisis in de huizenmarkt is alleen interessant voor individuen en bedrijven die zoveel geld achter de hand hebben dat zij woningen uit eigen zak kunnen betalen. Meestal zijn dat speculanten die geduldig wachten tot zij massaal en goedkoop woningen kunnen opkopen.

En u begrijpt met welk doel zij dat doen: opdat zij daarna hun huizen voor een hoge prijs kunnen verkopen of verhuren.
De geschiedenis laat zien dat iedere crisis in de huizenmarkt wordt gevolgd door een spectaculaire stijging van de huizenprijzen.
Dus die speculanten trekken meestal aan het langste eind.
Zij die al geld hadden komen als winnaars uit de bus.
Zij die het al moeilijk hadden zien hun kansen op de woningmarkt nog kleiner worden.
Zo ging het ook in de jaren ’80.

Een instorting van de huizenprijzen, daar heeft de gewone man/vrouw in de regel helemaal niets aan.

(Dit artikel is op 30 juli 2011 gerectificeerd naar aanleiding van de correcte observatie van lezer Jeroen. Zie zijn commentaar hieronder.)

Vandaag zakte de AEX met een min van maar liefst 1,92 % volledig door zijn voegen. Volgens een NOS-nieuwsbericht van vandaag dat u kunt vinden op http://nos.nl/artikel/257181-aex-op-laagste-punt-sinds-september.html is dat ‘de laagste stand sinds 5 september vorig jaar’.
Maar wat betekent dat nou echt?

Is het echt zo slecht gesteld met de AEX dat de graadmeter van onze beurs al 10 maanden geen stap vooruit komt?

Nee natuurlijk, het is veel en veel erger!

De slotstand van de AEX bedroeg vandaag 323,17.
Dat was weliswaar de laagste stand sinds september 2010, maar ook de laagste stand van deze week, deze maand en dit jaar.
Dat soort observaties op de korte termijn verhult het werkelijke drama dat zich aftekent op de beurs.

Wie 10 minuten de moeite neemt om zich in het historische verloop van de AEX te verdiepen, ontdekt dat de AEX reeds op 13 februari 1997 een waarde van 323,32 passeerde.

Kortom, vandaag belandde de AEX op een punt dat reeds 14,5 jaar geleden werd gepasseerd. De AEX boekt dus al 14,5 jaar geen winst!
Zo erg is het dus gesteld met de Nederlandse beurs.

Maar helaas grossieren de media in korte-termijn observaties die de werkelijke historische verbanden onzichtbaar maken voor het publiek.

Het lijkt alsof de samenleving in steeds meer dimensies vertwittert.
Berichten mogen niet langer zijn dan 140 lettertekens.
De gemiddelde lezer haakt af na 140 woorden.
Research mag niet meer dan 140 seconden duren.
In zo’n klimaat is 140 maanden geschiedenis al niet meer te behappen.

Laten wij afspreken dat alles vóór 2000 gewoon niet is gebeurd.
Dat scheelt zoveel tijd in het duiden, begrijpen en interpreteren van de wereld om ons heen.

(Klik op de video om mijn leader te zien!)

Outsourcing. Het is geen trend meer maar inmiddels een vaste waarde in vrijwel iedere bedrijfsvoering.
Want waarom zou je zelf doen wat een ander beter en goedkoper voor jou kan doen.

Internationale outsourcing is echter een stap die voor veel organisaties een brug te ver is.

Want hoe vind je een leverancier in het buitenland?
Hoe communiceer je er mee?
Hoe controleer je of de leverancier zich aan zijn afspraken houdt?
Hoe handel je de betaling af?

Er is geen uniform antwoord op die vragen.
Want hoe het loopt verschilt per branche, per land en per omstandigheden.
Lekker duidelijk…

Daarom is internationaal outsourcen vooral een kwestie van proberen.
Je begint met een kleine opdracht en tast daarbij de werkwijze van je leverancier af.
Bevalt het, dan kun je overwegen een nieuwe order te plaatsen.

Zo overweeg ik al een tijd om een aantal ontwerp- en ICT-klussen internationaal te outsourcen.

Dus heb ik contact gezocht met een ICT-consultant in Maleisië.

Als eerste klusje heb ik hem een leader laten maken voor een van mijn websites, namelijk www.hansnetten.net. Dat is de Engelstalige zuster-site van www.hansnetten.com maar dan met een focus op internet marketing en I-CONOMY.

Die site is nog maar een paar weken online en ik had behoefte aan een ‘leader’ om de site te promoten.
Met een leader bedoel ik een korte, indringende video-clip die als reclame-materiaal kan dienen.

Het voorlopige resultaat is de video die u bovenaan dit artikel vindt.
Hoewel de video voortkomt uit een standaard format ben ik er erg tevreden mee.
Daarbij betaal ik een absurd laag tarief voor het leveren van dit soort werk.
Daarom overweeg ik meer werk te outsourcen naar mijn mannetje in Maleisië.

Momenteel ben ik bezig met een, laat ik zeggen ‘micro-aanbesteding’ voor een iets grotere klus die het inbouwen van een aantal functionaliteiten in een andere site behelst. Dat is een technische klus (programmeren in PHP, daar heb ik zelf redelijk wat maar niet genoeg verstand van) waar ik zelf eerder in ben vastgelopen. Inmiddels heb ik contact met firma’s in India, Pakistan en de Oekraïne over het leveren van dit werk. Ook daar gelden vriendelijke tarieven.
En dat maakt het zaken doen wel zo plezierig.

Facebook is een website. Gewoon een verzameling webpagina’s op het Internet. En mensen bekijken die pagina’s. Meer is het niet eigenlijk. Eerder dit jaar werd de waarde van Facebook door Goldman Sachs vastgesteld op 50 miljard dollar. Eh… wablief? Dat is toch 50.000.000.000 dollar? Precies. Best leuke business kennelijk, websites hebben. Maar hoe wordt toch de waarde van een website bepaald? En wat is mijn eigen website dan waard?

Doe eens een Google search voor What is a website worth? en je vindt honderden online calculators waar je simpelweg een URL invoert en een knop indrukt. Vervolgens krijg je, op basis van allerlei indicatoren de prijs te zien die de bewuste website waard is.

Mooi, even snel mijn eigen site gecheckt.

Volgens Value My Site is www.hansnetten.com goed voor, ik citeer: $2,016,019 USD.
Huh? Staat daar 2 miljoen dollar? Ben ik door dit hitsige blogje inmiddels miljonair geworden? Als ik de check 10 seconden later uitvoer ben ik plotseling 2 ton minder waard. Maar 1,8 miljoen dollar is nog steeds nieuws waarmee ik thuis kan komen.

Voordat ik de vlag uithang doe ik nog even een tweede controle.

Toch maar even de waarde van Hyves opgevraagd.
Pardon? 1,4 miljoen dollar. Is www.hansnetten.com meer waar dan het voor 60 miljoen door TMG gekochte en grootste sociale netwerk van Nederland?

Dan maar een andere calculator gebruiken.My Website Worth waardeert alle noeste arbeid die in www.hansnetten.com is gestoken op … 15 dollar.

Die waardering is dan weer te absurd om een belediging te kunnen zijn. Mijn site wordt maandelijks door duizenden belangstellenden bezocht. Honderden bezoekers hebben op mijn artikelen gereageerd. Het commerciële resultaat en potentieel zijn weliswaar niet genoeg voor een zorgeloze oude dag. Maar kom op, 15 dollar?

Dan maar een laatste poging voor een online schatting van de marktwaarde van mijn site.
Volgens URL Appraisal is www.hansnetten.com het sommetje van $7,595.85 waard. Maar ja, met de huidige koersverhouding tussen Dollar en Euro kom ik dan uit op € 5271,96. Als ik dat verreken met het aantal uren dat er in deze site zit had ik beter een krantenwijk kunnen lopen.

Tja. Wat moet ik toch met die bedragen? Enerzijds beweren als deze calculators dat hun schatting is gebaseerd op een hoeveelheid objectieve indicatoren zoals leeftijd, omvang, verkeer en pagerank van een website. Anderzijds lopen de schattingen zo ver uiteen dat de gedachte zich opdringt dat al deze calculators volkomen waardeloos zijn.

Eigenlijk is de waarde van veel blogs niet te bepalen. Want de enige die er iets aan heeft is blog-eigenaar zelf.

Als u een succesvol blog heeft waarop u konde doet van de laatste aanwinsten van uw petroleumlampenverzameling of het opgroeien van uw cavia-tweeling bent u de enige die actualiteit en waarde kan toevoegen aan uw blog. Uw blog is in handen van een ander volkomen waardeloos.
Op basis van die logica is 15 dollar nog een redelijk royale taxatie voor www.hansnetten.com.

Enkele dagen geleden had ik het voorrecht om een kijkje te nemen achter de schermen van een concert van Marco Borsato in het Sportpaleis te Antwerpen. Als liefhebber van zijn muziek heb ik uiteraard ook een kijkje vóór de schermen genomen. Mijn conclusie: Marco Borsato (Inmiddels 44 jaar oud waarvan meer dan 20 jaar in het artiestenvak) kan het nog steeds. Op naar de volgende 20 jaar!

In 1990 werd de Soundmixshouw (een toen razendpopulair tv-programma van Hennie Huisman) gewonnen door een mager manneke met een vlassig snorretje. Hij luisterde naar een gloedvolle artiestennaam die tevens zijn feitelijke geboortenaam bleek te zijn: Marco Borsato.

Hoewel er in deze symphatieke jongeman onmiskenbaar zangtalent aanwezig was, beschikte hij niet over het monumentale stemgeluid van sommige van zijn voorgangers. Ook zijn malle uitdossingen, vooral enorme hoeden die zijn haar en gezicht bedekten, waren niet in zijn voordeel. En het leek toen al of de zanger niet volledig senang was met zijn, weliswaar virtuoos uitgevoerde, vertolkingen van Engelstalige covers van de groten der aarde. Zoals het enigszins zuigende ‘At this moment’ van Billy Vera. Maar Borsato deed zijn werk vakkundig, en was een terechte winnaar van Nederlands grootste talentenjacht.

Juist op de momenten dat Borsato zijn malle hoofddeksels in de kleedkamer liet liggen en voor een klein en ingetogen optreden naar de tv-studio kwam, gebeurde er iets bijzonders. Zijn openhartige en bescheiden bewoordingen in zowel gesprek als lied raakten het hart van miljoenen Nederlanders en Vlamingen. Het was toen al zichtbaar dat Borsato veel beter tot zijn recht kwam in een performance zonder toeters en bellen waarbij het accent kwam te liggen op alledaagse en persoonlijke liedjes waarin het publiek zich kon herkennen. Wie liever meedeint met een verwijfde blaaskaak in een roze kostuum heeft in Nederland voldoende alternatieven.

Doordat Borsato na 1990 enkele jaren bleef hangen in zijn uitdossing van glamour-Italo-kaaskop, raakte het publiek langzaam maar zeker op hem uitgekeken. Al snel daarna kwam het besef dat Borsato wellicht een groter publiek zou aanspreken als hij zich verder zou ontwikkelen in de richting van het Nederlandse lied.

Zijn definitieve doorbraak volgde met het volledig Nederlandstalige Album ‘Marco’ in 1994. Het bevatte kaskrakers zoals ‘Dromen zijn bedrog’ en ‘Waarom nou jij’. Na dit succes kon Borsato het circuit van lokale braderieën en wijkfeesten definitief vaarwel zeggen. Een jaar later herhaalde Borsato zijn kunstje met het zeer succesvolle album ‘Als geen ander’. Het leverde dansbare tophits zoals ‘Ik leef niet meer voor jou’ en effectieve ballads zoals ‘Margherita’ op. Commercieel zat het inmiddels lekker in elkaar, maar artistiek rammelde er nog het nodige.

Dat veranderde met het album ‘De Waarheid’ uit 1997. Bij de introductie van dit album gingen de winkels ‘s nachts open om de verwachte stormloop te spreiden. Belachelijk. Maar ik stond er wel. En ik heb tot in de kleine uurtjes de liedjes van Borsato woord voor woord en noot voor noot in mij opgenomen. Ik had nog nooit zo’n mooie Nederlandstalige CD gehoord.

De volgende ochtend prezen de kranten het werk van Borsato de hemel in. Feitelijk was er meer aan de hand. Want Borsato had inmiddels de geniale songwriter John Ewbank in zijn stal opgenomen. Hoewel Ewbank mogelijk verantwoordelijk is voor de soms tenenkrommende grammatica in de liedjes van Borsato, verandert vrijwel alles wat deze Nederbrit aanraakt zowel commercieel als artistiek in goud. Zonder Ewbank was de carrière van Marco Borsato mogelijk heel anders gelopen.

Helaas begon de formule van Borsato na ‘De Waarheid’ een beetje sleets te worden. De soms nogal bombastische arrangementen van Ewbank lijken wel erg veel op elkaar. De liedjes eindigen wel erg vaak met een zelfde soort ingetogen uithaal (al-lééééééén, ver-trouuuuuuuwt, zou-zijjjjjjjjjjjn). Tussen zijn nummers door bezigt hij wel erg vaak dezelfde ‘ik-ben-zoals-u-allemaal’ retoriek.

En die illusie begint na 20 jaar succes wel een beetje te verdampen. Want Borsato is natuurlijk helemaal niet zoals u en ik. Hij wordt door een cordon kleerkasten afgeschermd van het publiek. Hij laat zich chauffeuren in een colonne van dikke Audi’s. Hij resideert in een van de buitenwereld afgeschermde villa in Blaricum met privé-tennisbaan. En hij is een vaste gast in de lijst van rijkste artiesten van Nederland.

Is daar iets mis mee? Nee, het is natuurlijk geweldig voor hem. Zo zouden wij allemaal willen leven.

Maar het contrasteert een beetje met het zorgvuldig opgebouwde imago van de gewone jongen die altijd zichzelf is gebleven. Alleen al fysiek is Marco Borsato niet meer dezelfde jongen als 20 jaar geleden. In de loop van de jaren heeft hij op diverse fronten plastische chirurgie ondergaan om zijn uiterlijk te verfraaien. Zijn gebit is ingrijpend verbouwd en zijn flaporen zijn operatief plat gevouwen.

En hoewel Borsato het zelf niet wil toegeven heeft hij natuurlijk ook haartransplantaties ondergaan. Voor de foto’s op zijn album ‘Marco’ hebben haarstylisten nog een poging gedaan om zijn wijkende haarlijn te bedekken met een malle naar voren gekamde kuif. Maar dat vestigde juist de aandacht op zijn kalende hoofd. Snel daarna groeide zijn haarlijn plotseling de tegengestelde richting op. Dat gaat echt niet vanzelf.

Hoewel dit soort sterallures het beeld van de eenvoudige pizza-bakker enigszins interfereren, laat het tegelijkertijd zien dat showbizz-iconen mensen van vlees en bloed zijn. OK, ook Borsato is dus een ijdeltuit. Nou en?

Dit soort roddel en achterklap heeft natuurlijk weinig te maken met de werkelijke betekenis die Borsato heeft voor zijn publiek. De man is een topartiest die er in slaagt om avond aan avond de grootste poptempels van de Benelux te vullen met tienduizenden trouwe fans. Tranen met tuiten heb ik ze zien huilen, mannen en vrouwen, hele rijen tegelijk. Want Marco zingt: “Het huis van onze liefde… is onbewoonbaar… ver-kláááááárd”.

Marco Borsato levert een naar perfectie neigende show die voor het belangrijkste deel steunt op zijn eigen persoonlijkheid. De band, het licht, de videoschermen, de confetti, het zijn allemaal middelen ter ondersteuning van een man die in zijn eentje welhaast een compleet volk ontroert met de vertolking van liedjes. Er zijn in Nederland maar een paar artiesten die hem dat nadoen!

Voor de echte liefhebbers hieronder een paar van de meest kippenvel genererende liedjes van Borsato.

Wie de afgelopen decenia de landelijke berichtgeving over de provincie Limburg heeft gevolgd krijgt een zorgwekkend beeld van onze landgenoten in het Zuiden. Limburg: vervuilende industrie, drugscriminaliteit, steeds minder werkgelegenheid, een krimpende bevolking en de huizen worden er iedere dag minder waard. Dit is echter een buitengewoon eenzijdige en naïeve verbeelding van Limburg. Want met het steeds verder integreren van de Europese economie blijkt Limburg plotseling op een van de meeste strategische plekken van het continent te liggen.

Al mijn hele leven woon ik in de ‘Randstad’. De Randstad is een kluitje steden en dorpen in het westen van Nederland. In de Randstad denken wij graag dat het hele land om ons draait. Of misschien draait de hele wereld wel om ons.

Wij hebben het bestuur, de havens, de handel en de cultuur. Bij ons wordt het werk verricht en worden de beslissingen genomen. De welvaart van Nederland wordt voor het grootste deel door 5 miljoen hardwerkende Randstedelingen in stand gehouden.

Dat is natuurlijk ook allemaal waar. Maar de wereld om ons heen verandert. Dertig jaar geleden kwam je zonder paspoort de Duitse grens niet over. In de trein naar Emmerich werd je gevisiteerd door norse Polizei-beambten die je indringend in de ogen keken en desnoods je hele tas overhoop haalden.

Maar met het wegvallen van de paspoortcontroles in het Schengengebied is een groot deel van Europa één grote economische, ruimtelijke en logistieke eenheid geworden.

Dat heeft belangrijke gevolgen voor beslissingen en gedragingen van Europeanen. Steeds meer Nederlanders kopen een woning in Vlaanderen of in Duitsland. De huizen zijn er goedkoper, de cultuur is vergelijkbaar en de taalbarrière gering. Andersom kijken Belgen en Duitsers steeds vaker naar economische kansen in Nederland. Want waarom zou je in een verenigd Europa stoppen met investeren als je een achterhaalde en bijna fictieve landsgrens tegenkomt? Dus laat maar komen, die Belgische en Duitse Euro’s!

Maar terug naar Limburg. Was Limburg 30 jaar geleden nog een charmant doch onbeduidend buitengebied van de Randstad. Is het anno 2011 plotseling een voorpost van de Rhein-Ruhr metropool geworden.

De wat?

De Rhein-Ruhr metropool. Dat is een in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen gelegen verstedelijkt gebied dat plaatsen zoals Keulen, Düsseldorf, Dortmund, Essen en Duisburg omvat. Qua bevolking is de Rhein-Ruhr metropool 2 keer zo groot als de hele Randstad bij elkaar. De Rhein-Ruhr metropool is na Londen en Parijs de meest krachtige stedelijke regio van Europa. De Randstad volgt pas op de 5e plaats na Milaan. En dat alles op een kwartiertje rijden van Maastricht. Eh… Waarom heeft niemand dat aan ons in de Randstad verteld?

Maar wacht even, het Ruhrgebied? Dat is toch allemaal vergane glorie? Verlaten dorpen, gesloten industrie-terreinen en schoorstenen met bruine rook?

Nou nee, de Rhein-Ruhr metropool heeft een economie die nog groter is dan die van het gehele buurland België. De economie van de Randstad verbleekt er volkomen bij. De Rhein-Ruhr metropool is de thuishaven van duizenden high-tech bedrijven waarvan talloze een notering hebben in de ‘Fortune 500′. Nederland is voor haar export voor een aanzienlijk deel afhankelijk van de koopbereidheid van de bedrijven in de Rhein-Ruhr metropool. Zonder de Rhein-Ruhr metropool zouden de Nederlanders merkbaar lagere inkomens hebben.

Toen ik puber was kocht ik bij de Nederlandse Spoorwegen een ‘Tienertoer’. Daarmee kon je 3 dagen reizen binnen Nederland. Samen met mijn beste vriend ging in naar Simpelveld in Zuid-Limburg. Daar had je een stoomtrein die zich een weg door de heuvels baande. Ik waande mij aan de achterkant van de wereld. Veel verder van de Westerse beschaving kon je in zo’n rammelend en stinkend wagonnetje niet zijn. Ik denk dat dat soort achterhaalde nostalgie voor veel Nederlanders het beeld van Limburg heeft bepaald. Het wordt tijd dat Nederland Limburg gaat herwaarderen vanuit de nieuwe werkelijkheid die Europa heet. En daarin ligt Limburg buitengewoon strategisch. Het lijkt mij een uitstekend idee als de Nederlandse overheid wat meer geld investeert in Limburgse bedrijvigheid en infrastructuur. Op die manier verleiden wij de Vlamingen en Duitsers wellicht tot het doen van investeringen in het zuiden van ons land. De economische realiteit leert dat die kruisbestuiving datgene oplevert wat wij in Nederland nodig hebben: werk en welvaart!

Banken verdienen graag veel geld. Dat is op zich logisch. Dat zou u ook willen. Maar banken doen dat in een aantal gevallen door u gebakken lucht te verkopen. En daar zit u niet op te wachten. De misschien wel meest waardeloze producten van banken zijn ‘beleggingsfondsen’.

Mythe nummer 1: Beleggingsfondsen zijn pakketjes aandelen, gesorteerd per thema of regio. Door de brede samenstelling van veel beleggingsfondsen zijn uw belangen goed gespreid en worden uw risico’s op verlies veel kleiner.

Onzin, want: Door vergaande internationalisering en automatisering in de beleggingswereld reageren de koersen van aandelen steeds meer op elkaar. Zo erg zelfs dat de aandelenkoersen van gezonde bedrijven in tijden van crisis ook gewoon kelderen. Het heeft daardoor steeds minder zin om pakketjes aandelen binnen een sektor te kopen. Als een paar grote bedrijven binnen een sektor omvallen gaat de hele branche onderuit. Dit werd pijnlijk duidelijk toen rond de eeuwwisseling de ICT-markt instortte. Beleggingsfondsen van banken zoals de ING verloren in die tijd tot 90% van hun waarde.

Mythe nummer 2: Beleggingsfondsen keren dividend uit.

Onzin, want: De praktijk van die beleggingsfondsen is dat het kleine beetje dividend waar u recht op heeft volledig wordt opgesoupeerd door transactie-, bewaar- en administratiekosten waarmee de bankmanagers hun (tegenwoordig hybride dus nog duurdere) 7-series en 8-delige pakken financieren.
Het is nog erger. Veel banken verlagen automatisch de koersen van hun beleggingsfondsen op de dag dat het dividend wordt uitgekeerd. In die gevallen verdient de kleine belegger werkelijk geen cent dividend.

Mythe nummer 3: Beleggingsfondsen worden gerund door professionele fondsmanagers die het rendement van het fonds verhogen.

Onzin, want: Keer op keer toont onderzoek aan dat de gemiddelde fondsmanager beter met zijn tengels van aandelen kan afblijven. Wie op basis van toeval aandelen selecteert realiseert een beter rendement dan een groot aantal van de door banken aangestelde ‘professionals’. Fondsmanagers moeten het vooral afleggen tegen de aap Jacko die zijn portefeuille samenstelt door bananen te vreten. Zie
Beursgorilla.

Mythe nummer 4: Beleggingsfondsen leveren op de lange termijn wel rendement op.

Onzin want: Op het precieze tijdstip dat ik dit schrijf (11 mei 2011, 10.30 uur) noteert de AEX 361,19. Daarmee levert beleggen in de AEX al 14 jaar geen klap op. Want reeds op 14 mei 1997 bereikte de AEX een slotstand van 361,60. Afgezet tegen de jaarlijkse inflatie is een belegging in de AEX de afgelopen 14 jaar zelfs een flinke verliespost geweest. Wereldwijd vertonen veel beurzen dit soort dramatische cijfers. En het is nog veel erger. Zodra beleggingsfondsen een aantal jaren slecht presteren worden ze gewoon door de bank opgeheven. Op die manier maken de fondsmanagers hun eigen gepruts onzichtbaar. En u als deelnemer in het beleggingsfonds zit uiteraard met de gebakken peren.

Het is eigenlijk beschamend dat banken nog steeds beleggingsfondsen durven te verkopen. Het rendement is waardeloos, de fondsmanagers bieden geen meerwaarde, kosten zijn absurd hoog en als het de bank te heet onder de voeten wordt trekt zij gewoon de stekker uit uw beleggingsfonds.
Het is te hopen dat de VEB de tijd rijp acht voor een onderzoek naar de gang van zaken rond de beleggingsfondsen van Nederlandse banken. Ik ruik een volgende Woekerpolis-affaire.

In 2006 kreeg voormalig premier Jan Peter Balkenende onbedoeld de lachers op zijn hand door tijdens de Algemene Beschouwingen het volgende te debiteren: “Laten wij optimistisch zijn! Laten we zeggen: Nederland kan het weer! Die VOC-mentaliteit, over grenzen heen kijken, dynamiek!” Balkenende verwees hiermee naar de in politiek en economisch opzicht meest succesvolle periode van Nederland: de Gouden Eeuw, van 1600 – 1650. In die periode was De Vereenigde Oostindische Compagnie het grootste bedrijf ter wereld en Amsterdam vormde het belangrijkste financiële centrum van de planeet. Nederland heerste over een reusachtig koloniaal rijk dat onder andere het huidige Indonesië, Zuid-Afrika, Taiwan, Sri Lanka en strategische delen van Brazilië en India omvatte. Zelfs het huidige New York City was Nederlands grondgebied. Hoewel geen betrouwbare cijfers uit die tijd voorhanden zijn is het aannemelijk dat de Nederlandse economie in die tijd tot de grootste 5 van de wereld behoorde.

Natuurlijk kwam die positie voor een belangrijk deel voort uit het feit dat de VOC met grof geweld weerloze volken beroofde. Desondanks kan het succes van de VOC ook worden toegeschreven aan de inspanning en creativiteit van ondernemers, bestuurders en vaklieden. Werken, ondernemen, groeien en vernieuwen. Ook dat heeft ons land groot gemaakt.

Oorlog, diplomatieke druk en economische crises deden wereldwijd stap voor stap het verwerpelijke koloniale model afbrokkelen. Analoog daaraan kromp in de loop van enkele eeuwen de macht van de westerse mogendheden. Sommige landen die met deze situatie werden geconfronteerd realiseerden zich dat zij een alternatief model moesten ontwikkelen om hun positie in de wereld te behouden.

Engeland, Duitsland en Frankrijk slaagden daar buitengewoon goed in door zich vanaf de 19e eeuw te storten op hun industrie. In plaats van waardevolle materialen uit het buitenland te jatten legden deze naties zich toe op de bouw van fabrieken, spoorlijnen en machines. Het resultaat was er naar: De genoemde landen behielden een overheersende rol in de internationale politiek en handel. En tot op de dag van vandaag kunnen de inwoners van die landen profiteren van de rijkdom die in het industriële tijdperk is vergaard. Een goed voorbeeld daarvan is de nog altijd superieure en dominante positie van de Duitse auto-industrie.

En wat deed Nederland?

Nederland keek gezapig toe. We wonen toch precies tussen de grootmachten in? Als de Duitsers, Britten en Fransen elkaar hun spullen willen verkopen moeten ze allemaal langs de Rotterdamse haven. Die poen komt vanzelf wel naar ons toe. En wij hebben ook nog een gasbel. Wat trouwens resulteerde in een nieuw soort intern kolonialisme. Heeft u enig idee hoe weinig de Groningers profiteren van hun eigen gas?

Maar goed. Vanuit een veelal aan ranzigheid grenzende gezapigheid leefde een groot deel van Nederland er vanaf de jaren ’60 lekker op los. Er was zoveel welvaart dat werken voor sukkels was. Je kon ook lekker je handje ophouden bij de Sociale Dienst. Die gasten betaalden zelfs je vakantie en je kleuren-tv!
Er zijn in Nederland complete dorpen waar vrijwel iedere familie al tientallen jaren gratis geld vangt uit de grote pot. De vaardigheid om een uitkering aan te vragen wordt daar als een soort kerncompetentie van generatie op generatie doorgegeven.

Het overheidsapparaat dijde steeds verder uit waardoor steeds meer ambtenaren elkaar aan het werk moesten gaan houden met nutteloze bezigheden en verkwistende nonsens-projecten. Het management van deze ambtenaren beloonde zichzelf met volstrekt absurde salarisschalen. Sloten belastinggeld werden afgezonken in kansloze hobby-projecten van ambtenaren die hun hippie-levensstijl op de werkvloer integreerden. Ministers lieten hun werkruimtes voor miljarden Euro’s verbouwen en verhuizen, topambtenaren gingen met groepen jonge criminelen op vakantie en wethouders lieten zich vorstelijk rondrijden in donkerblauwe limousines van Duitse en Zweedse makelij. Al die flauwekul wordt in Nederland al tientallen jaren betaald door de werkende burger op te zadelen met extreem hoge belastingen.

Vervolgens gunde een complete generatie overheidsdienaren het zichzelf om op de 55e verjaardig (!) met pensioen te gaan, al dan niet met een gouden handdruk van een paar jaarsalarissen. Denk toch eens na, een gezonde werknemer die op zijn 55e stopt met werken mag als hij geluk heeft nog 40 jaar uit de pensioenkas worden betaald. Bij veel van die gasten duurt de pensioenperiode langer dan hun totale werkzame leven. Wie moet dat in vredesnaam gaan betalen?

Een kind kan begrijpen dat het zo lang en zo extreem verkwisten van opgebouwde welvaart leidt tot grote problemen voor een volgende generatie. Politiek en bestuur begrepen natuurlijk ook wel dat de rekening voor dit gedrag naar u en mij zou worden gestuurd. Maar het kon ze kennelijk geen fluit schelen. Want het op grote schaal verbrassen van eerder verworven welvaart ging gestaag door.

In de jaren ’70 ontmoette ik in de kroeg lui die op hun achttiende jaar direct een uitkering aanvroegen. En van het gratis geld waar een ander zich de t*fus voor werkte vierden ze een half jaar feest in India. Daar waren ze nog trots op ook! Mijn klasgenoten luisterden ademloos naar hun verhalen. Deze luie nietsnutten verwierven in het circuit een heldenstatus! Terwijl hun gedrag nu juist manifest was voor de complete afbraak van het Nederlandse economische bestel.

Waar kwam dat geld van die uitkeringen toch vandaan, vroeg ik mij als puisterige puber af. En ik dacht aan mijn vader die iedere dag om 7 uur op zijn fiets naar zijn werk moest om zijn gezin te kunnen onderhouden. Iedere maand kon hij weer op zijn salarisstrook zien hoeveel van zijn zuurverdiende geld moest worden afgestaan aan lanterfanters en klaplopers. Uiteindelijk ondermijnt dit de lust tot werken, ondernemen, groeien en vernieuwen. Stap voor stap gaat de nog werkende massa in een lagere versnelling. Een kilometer asfalt aanleggen duurt in Nederland een maand. In China gebeurt dat in een weekend.

Een economische grootmacht was Nederland in de jaren ’70 dan ook niet meer. In 1978 was Nederland in dollars gemeten de 10e economie van de wereld. Daarmee was de Nederlandse economie nog steeds groter dan die van China en India. Maar Nederland hoorde al lang niet meer bij de absolute wereldtop.

Inmiddels drukt de neerwaartse spiraal de Nederlandse economie zo’n beetje het moeras in. Jawel, de Nederlandse economie is op de wereldranglijst inmiddels gezakt tot een 16e plaats. En het internationale vertrouwen in Nederland is inmiddels zodanig geslonken dat wij niet eens mogen aanschuiven bij de G20, het clubje van de 20 grootste economieën ter wereld.

Ik voorspel u dat Nederland de komende jaren veel verder zal zakken op de economische ranglijst. Landen zoals Polen, Indonesië, Taiwan, Turkije, Verenigde Arabische Emiraten, Thailand, Filipijnen, Maleisië en Vietnam gaan ons op alle fronten inhalen.

U zou kunnen denken dat dat gedoe over die economische ranglijst alleen maar statistisch geneuzel is. Maar dan moet ik u toch teleurstellen. Een scherpe daling op de ranglijst van economieën impliceert een reële afname van werkgelegenheid, welvaart en vermogen tot zelfbeschikking. Waarom denkt u anders dat zoveel landen zich uit de naad werken om omhoog te klimmen?

Anno 2011 is er al veel van te merken dat Nederland hierin achterblijft. Prijzen van gezondheidszorg, huurwoningen, openbaar vervoer en onderwijs exploderen al jaren. De waarde van uw huis en uw beleggingen dalen al jaren. Salarissen stijgen al jaren nauwelijks. Pensioenpremies stijgen in een schrikbarend tempo maar de pensioenen zelf worden bevroren. Straks moeten u en ik allemaal tot onze 70e verjaardag doorwerken. En met de minieme economische groei die Nederland al tientallen jaren vertoont, is daar heel weinig aan te doen. Andere landen hebben vergelijkbare problemen, maar landen waar het lonender is om te werken, ondernemen, groeien en vernieuwen genereren meer economische groei om die problemen op te vangen.

Daarbij is er een ander effect dat ons nu echt parten gaat spelen. Hoe onbeduidender onze economie wordt, hoe minder zeggenschap wij hebben over onze eigen positie. Hoe minder zeggenschap wij hebben (op internationaal niveau) hoe groter de kans wordt dat andere landen beslissingen nemen die ongunstig voor onze landbouw-, industrie- en dienstensektor uitpakken. En daarmee wordt een nieuwe neerwaartse spiraal van dalende werkgelegenheid en welvaart gekweekt.

Ben ik nu een pessimist? Dat geloof ik niet. Ik constateer alleen internationale economische feiten en zie daarin een verband met een aantal zorgwekkende en zeer structurele problemen in het Nederlandse economische bestel. Het is aan u of u die verbanden ook ziet.

Wat ik wel geloof is dat het nog niet te laat is om het tij te keren. Dat vergt echter een complete kentering van het vastgeroeste sociaal-economische klimaat van Nederland. Een wederopstanding van de waardering voor werken, ondernemen, groeien en vernieuwen. En een politiek die ons land daarin faciliteert. Een reusachtige collectieve en permanente inspanning die ons land moet behoeden voor een verder economisch verval. Een focus op de opbouw van toegevoegde waarde voor onze toekomst in plaats van het verdelen en verkwisten van de poen die er nog is.

Een nieuwe Gouden Eeuw zo u wilt…

Na het lezen van de krant keek ik vanochtend nog eens goed op mijn kalender. Het was toch echt 6 april en geen 1 april. Minister Melanie Schultz van Haegen (Infrastructuur) heeft de Tweede Kamer beloofd dat alle Nederlandse treinen in 2025 een toilet hebben. Het inbouwen van een paar plee’s mag volgens de minister dus 14 jaar duren. Ik moet dit even laten bezinken. Ondertussen vertel ik u wat er elders in de wereld wordt gepresteerd.

De bouw van het Empire State Building, al 80 jaar lang een van de hoogste gebouwen van de planeet en alom erkend als een modern wereldwonder, heeft 14 maanden gekost. Pardon? Inderdaad, 14 maanden. En dat is inclusief 2500 toiletten en 2500 wastafels! Dat is ongeveer even veel sanitair als wij in 14 jaar gaan monteren. Maar die toiletten in de USA hebben vast niet van die coole stickertjes met vliegjes er op zodat mannen beter gaan mikken.

De periode 1949-1963 (precies 14 jaar) was in Duitsland de tijd van het ‘Wirtschaftswunder’, het economische wonder waarmee Duitsland de gehele wereld volkomen verraste. Na de Tweede Wereldoorlog kampte Duitsland met een verwoeste industrie en infrastructuur, torenhoge schulden en een ongekende werkloosheid. Maar Bondskanselier Adenauer ontwikkelde een sociaal-economische politiek die was gericht op een zeer krachtige wederopbouw van de industrie en een razendsnelle groei van de werkgelegenheid. In de periode 1949-1963 transformeerde Duitsland van een derde wereldland naar de op twee na grootste economie ter wereld. Je kunt in 14 jaar tijd dus ook de wereldmacht veroveren. Dat kun je overigens niet doen zonder goede toiletten. Maar die gaan wij dus leveren.

De Beijing–Shanghai High-Speed Railway is een spoorwegtraject van meer dan 1300 kilometer. De totale kosten van dit project bedragen 32 miljard dollar. Het traject omvat 244 bruggen waaronder de Danyang–Kunshan Grand Bridge, met 164 kilometer lengte de langste brug ter wereld. Ook de op één na langste brug ter wereld is onderdeel van het traject. Ieder jaar zullen 80 miljoen passagiers over het traject reizen met snelheden tot 380 kilometer per uur. De bouw van het totale traject heeft slechts 2,5 jaar gekost. Maar dat maakt totaal geen indruk. Want iedereen weet dat die Chinezen nog steeds in een gat in de grond poepen. Hoe dat dan in een trein moet prikkelt de verbeelding. Zeker met 380 kilometer per uur.

Dan maar weer even terug naar de Nederlandse Spoorwegen en minister Melanie Schultz van Haegen.
Waar ging het ook al weer over? Oh ja, er moesten toiletten in onze treinen komen.
En dat is over 14 jaar geregeld. Wat een gepruts.

Het verbazingwekkende is dat de Nederlandse politiek niet verbijsterd is dat het 14 jaar moet duren om een paar plee’s te monteren. Neen, de Tweede Kamer reageerde zelfs buitengewoon tevreden op de toezegging van de minister. Want in een eerdere brief zou zij hebben laten weten dat het zelfs tot 2030 zou duren om onze treinen van sanitair te voorzien. Ik geloof dat ik dit opnieuw moet laten bezinken. Ik pak maar een krantje en ga er even voor zitten. Als ik mijn loodgieter bel komt hij morgen een nieuw toilet monteren. Door welke loodgieter heeft onze minister zich in de maling laten nemen?

Ik ben trots op het Nederlandse Koninklijk Huis en bewonder onze Koningin. Het Koninklijk Huis kent een eeuwenlange traditie die in belangrijke mate heeft bijgedragen aan de vorming van de Nederlandse cultuur.

Daarom vind ik het zo belangrijk dat Koninklijk Huis en Volk op adequate wijze met elkaar communiceren. Die communicatie is een van de zwakkere punten van veel Koninklijke families. Onze geliefde Oranjes hebben er ook een beetje last van. Ook al doen zijn nog zo hun best om dit te voorkomen.

Wie zich de Kersttoespraak van Hare Majesteit in 2009 voor de geest haalt begrijpt direct wat ik bedoel.
Het was de toespraak waarin de Koningin, in een poging om naastenliefde aan te moedigen, stelde:
“Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden.”

Majesteit, met alle respect, u heeft niet eens buren. Uw gedachte vormt wellicht een plausibele redenatie vanuit een paleis met 16 hectare grond. Maar de rest van Nederland weet heus wel wie de buren zijn.

Er ging nog meer mis. De rede hamerde weliswaar op verbroedering en saamhorigheid in een samenleving die zich kenmerkt door diversiteit. Maar wie zich, zoals de Koningin, nadrukkelijk uitspreekt in termen gelieerd aan de Christelijke levensbeschouwing (“Met zijn komst straalt in onze wereld het licht van de liefde die ons verbindt met God en met onze medemensen”) zal juist in zo’n veelkleurige en vooral steeds ongeloviger samenleving een belangrijk deel van zijn gehoor verliezen. Natuurlijk dienen wij zorg te dragen voor onze kwetsbare medemens. En natuurlijk dienen wij steun te bieden aan diegenen die het moeilijk hebben. Maar mag ik dat ook doen zonder eerste het Nieuwe Testament te moeten lezen?

Ook op het vlak van maatschappelijke verhoudingen liet onze Koningin een steekje vallen wanneer zij ons stichtelijk toespreekt om onze naaste lief te hebben. “Weten we nog wie onze naaste is? Het is een ieder die op onze weg komt.”

Nu verwacht ik dat Hare Majesteit in haar paleistuin weinig kans maakt om straatterroristen tegen te komen. Maar wie ‘s avonds zijn poedel uitlaat in een Vogelaarwijk zal wel uitkijken om iedere willekeurige voorbijganger spontaan een knuffel te geven.

Maar het meest wonderlijk zijn de Koninklijke ontboezemingen omtrent moderne technologie.

“Technische vooruitgang en individualisering hebben de mens onafhankelijker en afstandelijker gemaakt.”

Majesteit, dankzij moderne technologie kunt u zich in een hypermodern privé vliegtuig over de hele wereld verplaatsen. Dankzij moderne technologie kunt u met uw kinderen communiceren als zij in het buitenland zijn. En als ik de kranten mag geloven gebeurt dat redelijk vaak. Majesteit, dankzij moderne technologie kan uw kerstrede miljoenen mensen bereiken.

Maar het werd nog merkwaardiger.

“Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar. Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste. Nu is men vooral met zichzelf bezig.”

Dit is waar het verhaal van Hare Majesteit ontspoorde in een kakofonie van anachronismen. Jawel, vroeger geloofden we nog in God en toen was alles beter. En door al die moderne technologie is onze samenleving veranderd in een Sodom en Gomorra van narcistische ongelovigen.

“Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen; integendeel, afstanden worden juist vergroot.”

Als ik dit lees vraag ik mij werkelijk af hoe Hare Majesteit op deze gedachte is gekomen. Wanneer had zij haar laatste virtuele ontmoeting? Wie is Hare Majesteit ooit tegengekomen op Facebook of Twitter? Ooit een krabbel van onze Koningin ontvangen op Hyves?

Majesteit, indien u werkelijk denkt dat het Internet op generlei wijze leidt tot èchte, warme en waardevolle contacten en relaties, dan doet u de miljoenen mensen die ware liefde hebben gevonden via de elektronische snelweg schromelijk tekort.

Dit soort gedachten kunnen alleen postvatten in een door slechte communicatie gemankeerde relatie. De Koningin doet ons nu en dan een erudiete rede toekomen maar onze feedback daarop komt niet verder dan de telefoniste van de Rijksvoorlichtingsdienst. Misschien maakt dat het Koninklijk Huis juist zo speciaal. Want een Koningin die een rijtjeshuis in een Vinexwijk bewoont is ook zo saai. Als Hare Majesteit gewoon in de rij moet staan bij de Aldi verliest het Koninklijk Huis veel van haar magie. Dus misschien moet die afstand tot het plebs maar een beetje bewaard blijven.

Update 13 januari 2011: De ministers Schippers en Opstelten bezoeken het rampgebied maar komen niet hun busje uit! En uiteraard is er geen enkel gevaar voor de gezondheid!

Daarmee vormen de torenhoge vlammen niet het meest schokkende aspect van de brand bij Chemie-Pack. Het meest verbijsterende element ligt besloten in de ontdekking dat onze overheid in tijd van nationale crisis pertinente nonsens debiteert.

Er was op 5 januari 2011 geen enkele betrouwbare informatie over:
- welke en hoeveel chemicaliën er waren verbrand.
- op welke spruiten, bieten en kolen die zooi was neergedaald.
- welke mensen die stoffen hadden ingeademd.
- en welke chemicaliën in ons drinkwater waren terecht gekomen.

De meeste van die zaken zijn een week later nog steeds niet bekend.
Hoe kon onze overheid dan al tijdens de brand weten dat er geen enkel gevaar voor onze gezondheid was?

Het antwoord is: dat wist onze overheid helemaal niet. Ze had er geen flauw idee van. Geen enkel benul.
Maar ja, als de overheid dat zegt breekt de pleuris uit en staat zij internationaal voor aap.
Dus onze overheid moet gedacht hebben: we doen gewoon alsof er niets aan de hand is.
Zoiets heet in het Engels een ‘cover up’.

De geschiedenis heeft geleerd dat je bij een cover up niet te lang kunt doen alsof je neus bloedt.
Want hoe langer je de waarheid verzwijgt, hoe groter de schade is wanneer de feiten aan het licht komen.

En aangezien de Nederlandse overheid niet zo bedreven is in het exploiteren van een sappige cover up (zie Bosnië, Irak en Afghanistan) heeft zij kennelijk besloten om vanaf het moment ‘brand meester’ te doen alsof het misschien toch iets ingewikkelder ligt. Dan hoef je alleen maar je eerste persbericht te verdonkeremanen om je meest aperte lariekoek aan de geschiedenis te onttrekken.

En dat is echt een makkie. Kijk maar eens op de website het RIVM. Zoek daar maar eens naar de eerste berichten waarin werd verklaard dat er bij de brand geen enkel gevaar voor de volksgezondheid was. Laat het mij weten als je ze hebt gevonden.

Inmiddels komt er iedere dag nieuws aan het licht dat de beerput van Moerdijk Gate steeds verder open trekt. De spruiten bij Moerdijk blijken dus wel vergiftigd. De Moerdijkse koeien zijn dus toch ziek geworden. De hulpverleners hebben dus wel gezondheidsklachten. De kinderen in de omgeving mogen dus toch niet meer buiten spelen. Vandaag bleek het loodgehalte in de nabij gelegen Mariapolder 1000 (!) keer hoger dan toegestaan. Het RIVM belooft ons nu dat dat een ‘eenmalige uitschieter’ is. Toch raadt het RIVM ons vandaag aan om geen gewassen te eten die afkomstig zijn uit het gebied waar de rookpluim over heen is getrokken. Behalve dat op een krop sla helemaal niet wordt vermeld uit welke provincie dat ding afkomstig is, is de berichtgeving van het RIVM inmiddels stilletjes verschoven van ‘niets aan de hand’ naar ‘ik zou maar oppassen’.

Ik voorspel u dat wij de komende maanden nog veel zorgwekkende berichten gaan horen over de brand bij Moerdijk. Zelf woon ik in Zoetermeer. Volgens een vandaag vrijgegeven plattegrond ligt mijn woning midden in het pad van de rookpluim. Toen wij hoorden van de brand hebben wij direct alle ramen, deuren en ventilatiestroken gesloten. Onze groente halen wij uit de diepvries. Water komt uit de fles. En mijn berichtgeving betrek ik maar een tijdje niet meer van de overheid.

(Het centrum van Den Haag zal voor eeuwig veranderen)

Al 8 eeuwen lang is Den Haag een stad waar kerk en staat hand in hand de dienst uitmaken. Die machtsbasis reflecteert zich even zo lang in de lokale architectuur die zich traditioneel kenmerkt door ruime lanen geflankeerd door chique laagbouw, op de kruispunten geaccentueerd door een kerk of een ambtelijk instituut.

(Den Haag is Den Haag niet meer?)

Nadat in de Tweede Wereldoorlog grote delen van het Haagse Spuikwartier door bombardementen werden vernietigd, zag een nieuwe generatie ontwerpers gelegenheid om voorstellen te doen voor een moderne grootstedelijke ontwikkeling zoals reeds in Rotterdam het geval was.

De belangrijkste exponent van die trend was het ‘Plan Nervi’ uit 1962. Door een initiatief van de Wassenaarse projectontwikkelaar Reinder Zwolsman schetste de Italiaanse architect Pier Luigi Nervi een toren van 140 meter hoog aan de Schedeldoekshaven.

De Hagenaars waren verbijsterd over dit plan. Buiten een paar zendmasten en schoorstenen in afgelegen provincies was de Dom van Utrecht met een hoogte van 112 meter al 6 eeuwen het hoogste gebouw van Nederland. Hoe onzalig was het idee om een ordinair ambtenarenkantoor uitgerekend in laagbouwstad Den Haag die heiligheid te laten overtroeven. Een hoogte van 140 meter: zoiets zou nooit en te nimmer in het Haagse mogen gebeuren!

Maar was dat plan Nervi echt zo fout? Dat vraag ik mij af. Het plan voorzag in een zeer hoge concentratie arbeidsplaatsen op een voor de stad cruciale plek die dat goed kon gebruiken. Het plan liet voldoende ruimte in de omgeving om in een later stadium woningen en voorzieningen toe te voegen. De toren zelf was weliswaar eentonig van vorm maar had door zijn grote glasoppervlak, lichtdoorlating en slankheid een bijzondere uitstraling die de stad nationaal en internationaal meer gezicht had kunnen geven.

Maar het plan bleek zo controversieel dat het leidde tot diepe tegenstellingen in de Haagse gemeentepolitiek en heftige protesten onder de Haagse burgerij. In 1964 sneuvelde het plan Nervi definitief door tussenkomst van de Raad van State. In die procedure werd de maximale bouwhoogte voor het Haagse centrum rigoureus vastgesteld op 70 meter. Door symbolisch vast te klikken op de helft van het plan Nervi hoopte de conservatieve Haagse architectuurlobby een klinkende en duurzame overwinning te boeken. Dat was inderdaad het geval, maar het liet de stad achter met een nog dieper hoogbouwtrauma dan er al was. En dat had onvermoede gevolgen.

Want in 1967 werd alsnog een deel van het plan Nervi uitgevoerd in de vorm van het toenmalige ‘Transitorium’. Op de plek van het jammerlijk afgebrande gebouw voor Kunsten en Wetenschappen verscheen een met 70 meter half zo hoge maar minstens even eentonige toren als de oorspronkelijk door Nervi geprojecteerde hoogbouw. Maar het ergste was dat het gebouw door de opgelegde maximale bouwhoogte op iedere verdieping de maximale breedte van het kavel moest benutten. Zo ontstond een volkomen rechthoekige en fantasieloze architectuur die de lichtinval voor omliggende panden maximaal blokkeerde. De burgerij was dan ook verontwaardigd over dit gebouw.

Nadat de woede over het Transitorium 12 jaar had kunnen sudderen werd de Haagse bevolking in 1979 door een nieuw stel misbaksels opgeschrikt. Vlak naast het Transitorium verrezen de ministeries van BZK en Justitie in de vorm van 2 onooglijke bouwblokken van wederom 70 meter hoog. Door het geforceerd opleggen van de maximale bouwhoogte ontstond net zoals bij het Transitorium noodgedwongen een foeilelijke koelkast-architectuur. Het ging nu zelfs om 2 pal naast elkaar geplaatste torens die het zicht op en de doorgang naar het centrum vanuit het achtergelegen stadsdeel goeddeels blokkeerden.

De hele stad begreep dat het centrum van Den Haag bij een volgende bouwgolf een nieuwe koers moest varen. Tussen 1985 en 1995 werd dan ook een groot aantal gebouwen in het Spuikwartier opgeleverd waarbij de architectuur vernieuwend genoemd kan worden. Het Danstheater, de dr. Anton Philipszaal, het Theatercentrum, het Ministerie van VROM en het immense Stadhuis zijn tot de verbeelding sprekende voorbeelden. Ook de zeer omstreden ‘Zwarte Madonna’ hoort binnen deze reeks. Maar nog geen enkele van deze gebouwen durft het aan om de hoogte te kiezen. Het hoogbouwtrauma van Den Haag is nog zo diep geworteld dat het Spuikwartier consequent wordt bebouwd met liggende en dus vaak veel ruimte verspillende architectuur die weinig toevoegt aan de zichtbaarheid en oriëntatie van de stad.

In de jaren ’90 vindt een belangrijke wending plaats. De stad realiseert zich dat, bij continuering van het beleid, spoedig ieder kavel in het centrum zal zijn volgebouwd met op elkaar lijkende en vanuit stedebouwkundig opzicht onpraktische blokkendozen. Daarom stelt de Haagse gemeenteraad in 1993 na veel discussie een hoogbouwnota vast waarin de de maximale bouwhoogte voor het centrum wordt opgetrokken naar 120 meter. Bij de invulling van het project De Resident wordt gekozen voor een historiserende architectuur met veel variatie in materialen, vormen en hoogtes. Het opvallendste element wordt gevormd door Castalia. Castalia behelst een ingrijpende verbouwing van het in 1967 gebouwde Transitorium waarbij de hoogte wordt verlegd naar 104 meter. De vroegere norm van 70 meter wordt overtuigend doorbroken.

In 2001 stelt de Haagse gemeenteraad een nieuwe hoogbouwnota vast waarin de maximale bouwhoogte voor het centrum wordt verlegd naar 140 meter. Maar pas in 2003 wordt de vloek van Nervi definitief verbroken. Ruim 40 jaar na dato wordt in Den Haag de Hoftoren opgeleverd die met 141,90 meter de magische maar tegelijkertijd vervloekte bouwhoogte van het plan Nervi uit 1962 doorbreekt.

Met het opleveren van de Hoftoren was kennelijk het hek van de dam. Want in 2008 startte, na sloop van de Zwarte Madonna, de bouw van de nieuwe ministeries van BZK en Justitie. Beide torens worden 146 meter hoog. Op het zelfde terrein wordt ook een woontoren van 131,50 meter gerealiseerd. En passant wordt het Babyloncomplex op dit moment uitgebreid met 2 torens van 141,70 en 101,60 meter hoogte.

Het centrum van Den Haag zal door deze stedebouwkundige ingreep voor eeuwig haar karakter van laagbouwstad verliezen. Deze torens zullen vanaf tientallen kilometers afstand en vanuit vele onvermoede plaatsen zichtbaar zijn. Om de metamorfose in een rangorde uit te drukken: hiermee zijn de nummers 1,2,4,6 en 9 van de top 10 van hoogste gebouwen van Den Haag allemaal tegelijk in aanbouw.

Ja, hoogbouw levert voor een aantal mensen een beperking van de lichtinval op. Ja, de kans is groot dat door deze hoogbouw een paar nieuwe stedelijke tochtgaten zullen ontstaan. Ja, er zijn mensen die dit niet mooi vinden.

Maar de kansen en opbrengsten van dit type stedebouw zijn evident. Concentraties van hoogbouw geven een stad tot tientallen kilometers afstand een herkenbaar gezicht en vergroten de mogelijkheden tot oriëntatie. Het grondgebruik is efficiënter waardoor toch al schaarse ruimte voor andere functies kan worden benut. Het creëert voor duizenden gebruikers en bewoners een unieke woon- of werkplek met een fenomenaal uitzicht. Een herkenbare skyline maakt een stad meer aantrekkelijk voor vestiging van winkels. Ook horeca en culturele voorzieningen vestigen zich graag op plekken waar veel mensen bij elkaar leven op een klein stukje grond. Het trekt hoogwaardige bedrijvigheid en toerisme aan. Het stimuleert de vestiging van hoog opgeleide burgers. En het creëert een aantrekkelijk en herkenbaar vestigingsklimaat voor buitenlands kapitaal. Hoogbouwconcentraties hebben zich, vooral in het buitenland, herhaaldelijk bewezen als aanjagers van de economie.

Hoe de voor- en nadelen van deze stedebouwkundige metamorfose ook zullen uitpakken, één ding weten wij zeker. De ingezette veranderingen zijn onherroepelijk en duren een eeuw of langer. Daardoor zal Den Haag nooit meer hetzelfde zijn.

Want het KNMI wist ons vorige week nog te melden dat 2010 wereldwijd juist in de top 3 van warmste jaren ooit terecht zal komen. Klimaatdeskundigen vertellen ons dat de gemiddelde temperatuur op aarde toeneemt, maar dat die trend een opstelsom is van een groot aantal totaal uiteenlopende klimaatveranderingen dat zich wereldwijd voordoet. Hoewel Siberië, Canada en Antarctica veel langere en warmere zomers doormaken, kampt West-Europa met langere en koudere winters met veel meer sneeuw. Maar ook De Verenigde Staten buigt inmiddels onder ernstig winterweer. In 6 staten in het oosten van het land is op dit moment de noodtoestand afgekondigd in verband met extreme sneeuwval en bittere koude. De stad Atlanta in het diepe zuiden heeft zelfs voor het eerst in 128 jaar een witte Kerst beleefd.

Als strengere winters in Europa en de Verenigde Staten geen incident maar een structureel verschijnsel vormen, wordt het tijd om het begrip ‘Global Warming’ te herzien. Hoe relevant is het nog om wereldwijd maatregelen te nemen tegen opwarming van de aarde als reusachtige, dichtbevolkte gebieden die toonaangevend zijn voor de wereldeconomie, juist gebukt gaan onder steeds strengere winters? De officiële instanties in Europa en de Verenigde Staten wagen zich op dit moment nog niet aan prognoses van de schade. Maar het moge duidelijk zijn dat de door het winterweer veroorzaakte files, verkeersongelukken, beschadigde wegen, gesloten vliegvelden, uitgevallen treinen, verhoogde stookkosten, gestremde scheepvaart, enzovoort, tot miljarden Euro’s schade zullen leiden.

Als dit de werkelijkheid is die wij de komende jaren onder ogen moeten gaan zien, dan is het de hoogste tijd om het beleid in Nederland drastisch om te gooien. In plaats van onze belastinggelden te steken in het bestrijden van de opwarming van de aarde kunnen wij misschien beter investeren in vorstbestendige wegen en treinen, het ijsvrij houden van kanalen en rivieren, het aanleggen van verwarmde landingsbanen op onze vliegvelden, het bouwen van ondergrondse winkelcentra die bij ernstige sneeuwval gewoon open zijn, enzovoort.

Dit alles onder voorbehoud uiteraard. Want wij hebben tot nu toe ‘slechts’ 2 opmerkelijk strenge winters achter de rug. Als het daar bij blijft en de opwarming van Nederland in 2011 gewoon weer wordt opgepakt mag u dit artikel vergeten. Maar als wij straks in het voorjaar moeten constateren dat deze winter wederom erg koud is geweest en bovenmatig veel schade heeft opgeleverd, dan is wat mij betreft sprake van een patroon. En op een patroon kunnen wij anticiperen door de juiste maatregelen te treffen. Als wij dat op tijd doen hoeven dezelfde problemen zich volgend jaar niet nog eens voor te doen.

Update 29 december 2010:
Vandaag bevestigt het KNMI precies hetgeen ik reeds eerder had voorspeld: de gemiddelde temperatuur in De Bilt bedroeg dit jaar 9,1 graden. Volgens het KNMI was 2010 daarmee het koudste jaar in 15 jaar tijd. Ook het KNMI vindt dit een opvallende afwijking: “Dat is opmerkelijk na een lange reeks van louter warme of zeer warme jaren.” Het KNMI stelt verder dat december 2010 de koudste december in ruim 40 jaar tijd is. We moeten terug naar 1969 om een december te vinden die nog kouder was. Lees hier het volledige bericht van het KNMI.

Zo ziet ‘global warming’ er uit vanuit mijn slaapkamer. Geloof jij er nog in? Of komt er een nieuwe ijstijd in Nederland? (Klik op het plaatje voor een vergroting.)

Update 1 december 2010
Vanavond een paar kilometer over de dijk gewandeld. Min 6 graden en een straffe snijdende wind. Na een uurtje lopen stonden de groeven in mijn wangen en voelde mijn gezicht alsof er een schuurmachine overheen was gegaan. Als dit een voorbode is van het weertype dat ons in januari en februari staat te wachten, dan heeft Nederland over ongeveer een maand een redelijk ernstig probleem.

Update 4 december 2010
In plaats van de door het KNMI beloofde ‘dooi-aanval’ viel er vandaag in het westen van Nederland een pak sneeuw van circa 10 centimeter. Lokale wegen raakten vrijwel onbegaanbaar en na het invallen van de avond vroor de sneeuw in dikke plakkaten aan de grond vast. De thermometer geeft ‘s ochtends vroeg al een week ang waarden van -5 graden en lager. Het meest frappante is dat we winter pas over 17 dagen begint!

Wil jij ook I-trepreneur worden? Mis dan het volgende artikel niet!

Sociologen vormen een interessant volk. Zij hebben de taak om u en mij te generaliseren tot simpele cohorten teneinde complete volksstammen in overzichtelijke hokjes te stoppen. Het uiteindelijke doel is zo’n cohort te voorzien van een flitsend label dat het goed doet in de koppen van vaktijdschriften en kwaliteitskranten.

Een krachtig voorbeeld van zo’n label is ‘babyboomers’. Dat waren de mensen die vlak na de Tweede Wereldoorlog werden geboren in een wereld van technologische doorbraken, onstuimige economische groei en uitbundige werkgelegenheid. Het was deze gouden generatie die de wereld zou verheffen tot een nieuw niveau van beschaving en ontwikkeling.

Het resultaat van de inspanningen van de babyboomers is inmiddels bekend. Onder aanvoering van managers, bestuurders en politici van de babyboom-generatie zijn wij gekomen tot een volstrekt verziekt milieu, internationaal terrorisme en de totale verwoesting van het wereldwijde financiële systeem.

Betekent dit dat de ooit geprezen babyboom-generatie in hoofdzaak bestaat uit incompetente schurken? Nee, het betekent dat het generaliseren en categoriseren van complete generaties nutteloze onzin is.

Er bestaat gewoonweg geen babyboom-generatie. Het enige wat babyboomers verbindt is het toevallige tijdsgewricht waarbinnen zij ter wereld zijn gebracht. Dat mag best enige invloed hebben op het gedrag van sommige individuen. Maar voor het overige hebben de babyboomers zich ontplooid tot een breed spectrum van hippies, rechts-extremisten, communisten en alles er tussenin. De typische babyboomer bestaat niet.

Ja, de Generatie Einstein groeit op met Google, Youtube, Facebook en Hyves. Maar al deze concepten zijn bedacht door vorige generaties. Dat Einsteiners zich massaal storten op de consumptie van deze toepassingen betekent niet dat zij zich vanzelf ontwikkelen tot visionaire technologie-adepten.

De gedachte dat massaal gebruik van technologie ook leidt tot massaal begrip voor technologie is keer op keer onjuist gebleken. De uitvinding van de stoommachine leverde niet een samenleving van ingenieurs op maar een nieuwe generatie van treinreizigers die mocht zitten in plaats van lopen. De uitvinding van de televisie kweekte geen massale belangstelling voor elektrotechniek maar introduceerde vooral de ‘couch patato’: de zapmens die met afstandbediening in de hand geen stap meer buiten zijn voordeur zet.

Met die voorbeelden in gedachte zouden sociologen kunnen verzinnen wat het gevolg is van massale consumptie van technologie die het de mensen toestaat om nog luier te worden. Waarom nog iets weten als Wikipedia het al weet? Waarom nog creatief zijn als je van Youtube 2 miljard video’s kunt jatten? Waarom nog een mening hebben als je op online forums anoniem mensen kunt uitschelden? Waarom nog zoeken als ontzagwekkende hoeveelheden informatie vanzelf naar je toe komen?

Dat mag best doorgaan voor een cynisch wereldbeeld. Maar het is daardoor niet minder realistisch. Indien de Generatie Einstein zich echt wil ontpoppen tot de belofte die de laatste jaren tot een hype is aangezwollen, dan dient deze generatie over voldoende kritische massa te beschikken die wel weet, creëert, opinieert en zoekt. Eigenlijk dus gewoon een cohort zoals ieder ander, die Generatie Einstein.

Na 20 jaar ervaring bij diverse grote werkgevers heb ik de nodige kennis opgedaan over solliciteren. Daarbij heb ik een visie ontwikkeld op technieken die het succes bij solliciteren kunnen vergroten.

Daarom heb ik vorig jaar het plan ontwikkeld om een website te lanceren over solliciteren. Met ingang van oktober 2009 was het zover: ‘De Turbo Sollicitatie’ zag het licht!

De bezoekers van De Turbo Sollicitatie kunnen een gratis abonnement nemen op mijn sollicitatie tips die ik om de dag per mail stuur. En er is de mogelijkheid om een online sollicitatie training te bestellen.

Daarbij heb ik een e-boekje geschreven genaamd Help, ik ga solliciteren!. Het boek geeft een overzicht van 50 vragen die sollicitanten tijdens een sollicitatiegesprek kunnen stellen.

Inmiddels lijkt mijn site in een redelijk grote behoefte te voorzien. Op het moment dat ik dit schrijf is De Turbo Sollicitatie reeds door zo’n 40.000 belangstellenden bezocht. En circa 1000 sollicitanten hebben een abonnement genomen op mijn sollicitatie tips.

Gezien de reacties en het resultaat tot nu toe ontwikkel ik op dit moment plannen om de site verder uit te breiden.

Hans Netten

Al bijna 20 jaar koppel ik synthesizers aan computers om vervolgens muziek te maken. In de beginjaren waren mijn producten niet om aan te horen. Dat had te maken met gebrek aan talent en gebrekkige technologie.

Tegenwoordig kan ik wel een paar nootjes spelen, arrangeren en componeren. Daarbij is de techniek zodanig verbeterd dat je voor een paar tientjes een stuk software koopt dat de amateurcomponist op professionele wijze ondersteunt bij de totstandkoming van zijn muzikale werkstukken.

Ik heb voor 69,95 de nieuwste versie (16) van Magix Samplitude Music Studio gekocht. Samplitude biedt mogelijkheden die tot een paar jaar geleden alleen waren weggelegd voor professionele en zeer kostbare muziekstudio’s.

Ik zal mij niet verliezen in technische details maar je in plaats daarvan gewoon een stukje huisvlijt laten horen. Bij wijze van test heb ik de titelmuziek van de film ‘The Terminator’ (Brad Fiedel, 1984) handmatig ingespeeld en er een modern-klassieke update aan gegeven. Klik op het onderstaande filmpje om het resultaat te horen.

Het geeft je een beknopt beeld van wat met beperkt muzikaal talent in een paar uurtjes mogelijk is.

Ik heb de muziek als geluidsspoor op het bovenstaande Youtube filmpje gezet.

De beelden zijn gefilmd op de Zoetermeerse Plas en niet bijster interessant. Maar ik kon het niet laten om gelijk mijn nieuwe versie (14) van Pinnacle Studio een beetje te te testen door een overdaad aan opzichtige titels en effecten toe te passen.

Pinnacle Studio is software om films te monteren en kost in de door mij gekochte Ultimate uitvoering 119 Euro. Wederom een stuk software waarmee je voor een minimaal bedrag kunsten uithaalt die tot een paar jaar geleden waren voorbehouden aan dure studioproducties.

Binnenkort meer muziek en film van mijn hand!

Hans

Mijn eigen stoep schoonvegen? Strooizout is nergens te krijgen. En daar weet onze overheid kennelijk alles van want de wegen blijven opvallend glad. Ik heb gisteravond een half uur met een schoffel het ijs van de straat staan bikken maar dat bleek volkomen zinloos. Hoewel, tijdens het uitoefenen van mijn burgerplicht kwam ik op enige lucide gedachten.

Want ik realiseerde mij dat onze overheid zelf helemaal niet haar eigen straatje schoon veegt. Bij iedere tegenvaller op de begroting van Balkenende en zijn maten mogen u en ik er voor bloeden.

Te veel geld uitgegeven aan de bouw van nieuwe ministeries? Te veel en te dure ambtenaren? Mislukte automatiseringsprojecten en peperdure adviseurs? Geen probleem. We korten gewoon de salarissen van de hardwerkende man en vrouw. En we bedenken nog een paar nieuwe belastingen. Want leuker willen we het niet maken.

Dus in plaats van zelf in de vrieskou het ijs van de stoep te beitelen, jat onze overheid gewoon de pot zout van de buren. En dat moet natuurlijk anders. Daarom stel ik voor dat ons kabinet vanaf nu wel haar eigen straatje schoon veegt. Ik heb de eerste honderd miljoen al bij elkaar geharkt:

- Een totale stop op de verbouwing en verhuizing van de kantoren van kabinetsleden. Wat goed genoeg was voor uw voorganger, is goed genoeg voor u.

- Een totale stop op het inhuren van externe adviseurs door kabinetsleden. Wij hebben u gekozen omdat wij dachten dat u zelf deskundig genoeg bent. Wat denkt u dat gewone mensen doen als ze niet deskundig zijn? Dan worden ze ontslagen.

- Het afschaffen van peperdure dienstwagens voor kabinetsleden. Laat Balkenende en zijn maten maar lekker in een Opeltje rijden. Die nieuwe Astra ziet er best geinig uit.

- Kan dat niet want de dienstauto is het ‘kantoor’ van een minister? Prima. Maar dan schaffen we de echte kantoren van kabinetsleden wel af. Want twee kantoren is nergens voor nodig.

- Een korting van 25% op de salarissen van kabinetsleden. Als je daarmee het ‘toptalent’ wegjaagt dat nu in het kabinet zit is een korting van 50% ook te overwegen.

- Afschaffing van de onkostenregeling voor kabinetsleden. Dure horloges, maatpakken en chique etentjes. Wat een onzin allemaal. Voor de gewone burger is een patatje toch ook goed genoeg?

- Afschaffing van de absurde wachtgeldregeling voor kabinetsleden. Als u zonder werk komt te zitten, hoort u net zoals de rest van Nederland gewoon in de WW thuis.

- Onmiddellijke opheffing van de door het kabinet opgerichte 20 commissies die de bezuinigingen onderzoeken. Ik herhaal dit: het kabinet heeft 20 commissies opgericht om te verzinnen hoe zij de burger nog verder kan kaalplukken. Hef die clubs onmiddellijk op. Want alleen al het salaris van die commissies loopt in de miljoenen. Laat het kabinet gewoon haar eigen werk doen en zich niet verschuilen achter clubjes ambtenaren. Wanneer ik als nederig columnist in 15 minuten al acht effectieve bezuinigingen kan verzinnen moet dat voor 27 kabinetsleden toch een peuleschilletje zijn?

Update 4 februari 2010: Vandaag heeft de redactie van het EO/NCRV actualiteitenprogramma Netwerk contact met mij gezocht over dit artikel. Vanavond toont Netwerk een item over klimaatbeleid en de redactie wilde mij vragen stellen over het onderstaande artikel.

Want dit jaar was het redelijk warm maar er was weinig bijzonders aan. Met een gemiddelde temperatuur van 10,5 graden in De Bilt bezet 2009 een 13e plaats in de ranglijst van warmste jaren.
Hoewel het moeilijk boven water is te krijgen meldt het KNMI dat de gemiddelde temperatuur in De Bilt in 1989, al weer 20 jaar geleden, maar liefst 10,7 graden bedroeg. Dat is inderdaad 0,2 graden warmer dan in 2009. Maar de gemiddelde temperatuur in Nederland was toch alarmerend snel aan het oplopen? Dan was 1989 vast een uitzondering die ik speciaal voor dit artikel strategisch heb gekozen om u zand in de ogen te strooien. Nee hoor. In 1990 was de gemiddelde temperatuur in De Bilt nog hoger: maar liefst 10,9 graden!

Wie de gemiddelde temperaturen in De Bilt van de afgelopen 20 jaar op een rijtje zet kan niet anders concluderen dan dat het kan vriezen en dooien. Maar van aantoonbare opwarming is volgens de cijfers van het KNMI de afgelopen 20 jaar in De Bilt geen sprake.

Maar, zult u dan zeggen, op zo’n korte termijn zeggen die cijfers niet zo veel. De metingen van de afgelopen 300 jaar laten echter wel een opwarming zien. Dat is zeker waar. Maar juist in die lange termijn schuilt ook een probleem. Want gelooft u dat het KNMI al 300 jaar met de zelfde apparatuur, meetmethodes en registraties werkt? Nee natuurlijk. Dat soort voor het meetresultaat essentiële factoren is de afgelopen 300 jaar voortdurend gewijzigd.

Ben ik daarmee een klimaatverandering-ontkenner? Nee hoor. Want eigenlijk vind ik het bovenstaande nog niet eens zo belangrijk. Belangrijker is dat de overgrote meerderheid van klimaatwetenschappers vermoedt dat ons klimaat wel verandert en dat dat desastreuze gevolgen zal hebben voor de leefbaarheid van onze planeet. Als zij gelijk hebben zijn gewone mensen zoals u en ik mede-verantwoordelijk voor een zich langzaam voltrekkende en vernietigende milieuramp die desastreuze gevolgen kan hebben voor de generaties die na ons komen.

De èchte vraag voor klimaatverandering-ontkenners ligt op het vlak van het gelijk. Als zij gelijk hebben dan worden nu miljarden besteed (aan CO2-reductie, energie-besparing, schone energie, hergebruik van materialen, enzovoort) waarvan een deel overbodig zal blijken. Als zij ongelijk hebben, en we doen die investeringen niet, dan wordt deze planeet onleefbaar door klimaatverandering en alle vernietiging die daar bij hoort.

Hoe belangrijk vind je het om nu je gelijk te krijgen? Belangrijk genoeg om het leven van miljoenen mensen op het spel te zetten? Hoe belangrijk vind je jezelf?

Diverse shreds maken op dit moment hun opmars op Youtube. Shreds vormen eigenlijk het vervolg op het melige
‘Mama Appelsap’ (Pas op, filmpje met ranzige ondertiteling!). Bij Mama Appelsap wordt in de regel een bestaande clip ondertiteld met een dwaze tekst die de artiest natuurlijk niet zo heeft bedoeld. Maar bij een goede Mama Appelsap kijk je naar het beeld en de ondertiteling en lijkt het toch te kloppen, met alle hilarische gevolgen.

Dat ondertitelen is al een hels karwei. Maar bij shreds gaat het allemaal nog een stuk verder. De clip wordt niet ondertiteld maar in zijn geheel opnieuw ingezongen en ingespeeld. Dat vergt niet alleen scherpzinnigheid op het vlak van taal en humor (die door veel mensen niet eens zal worden gewaardeerd) maar ook aanzienlijke muzikale kwaliteiten.

Een guitige kerel uit Finland is de koning der Shreds. Hij heeft al zijn opwachting gemaakt in diverse Amerikaanse televisie-shows. Zie hieronder enkele voorbeelden van zijn werk.

Deze shred van Queen is ook een Fins product.
En ook de Rolling Stones moet er aan geloven. Wat een juweel!

Ik kan mij overigens levendig voorstellen dat je ook shreds van films kunt maken. Door een complete film van alternatief geluid te voorzien zou je een geheel nieuw verhaal kunnen creëren. Lijkt mij ontzettend leuk maar ik ga er maar niet aan beginnen.

Want tot welke opzienbarende conclusies is het CBS deze keer gekomen? Houd u vast, het is weer reuzespannend:

Mensen met ernstig overgewicht zijn ongelukkig! Het CBS heeft kennelijk onderzoek nodig om dat te ontdekken. Natuurlijk zijn dikzakken ongelukkig! Ze kunnen nauwelijks bewegen, niemand vindt ze aantrekkelijk en in het vliegtuig moeten ze voor twee stoelen betalen. Zou u daar gezellig van worden?

Maar er is meer. Ook rokers blijken ongelukkig. Rokers zijn verslaafd aan peperdure rotzooi waarvan het gebruik op steeds meer plekken verboden is. Het CBS dacht: zouden ze daar nu wel of niet vrolijk van worden? Onderzoekje!

Maar het CBS heeft nog een interessante ontdekking voor ons: mensen die bovenmatig veel alcohol drinken zijn ook al ongelukkig. Natuurlijk zijn dronkenlappen ongelukkig! Dat is überhaupt de reden waarom ze naar de fles grijpen. En als ze eenmaal 10 whiskey per dag achterover slaan en hun vrienden, baan en rijbewijs zijn kwijtgeraakt, dan wordt het natuurlijk alleen maar erger. Wie bij het CBS twijfelde hier zodanig aan dat hij het nodig vond om hier een onderzoek aan te besteden?

Om het CBS voor verdere dwalingen te behoeden wil ik graag de volgende inzichten met deze Haagse denkhoofden delen:

- Onvruchtbare mensen, mensen die net een miskraam hebben gehad of mensen met ernstig zieke kinderen zijn ongelukkig.
- Mensen met longkanker, keelkanker en alvleesklierkanker zijn ook ongelukkig.
- Mensen die zojuist een familielid hebben verloren aan zo’n ziekte zijn ook al ongelukkig.

Ik ga er van uit dat het CBS op basis van deze inzichten haar januari-budget voor overbodige onderzoeken in haar zak kan houden. En nu ik toch bezig ben wil ik ook graag het februari-budget veilig stellen. Daar gaat ie:

- Mensen die veel zwemmen hebben vaker natte haren.
- Op plekken met minder uitlaatgassen is de lucht vaak schoner.
- Mensen met een baan hebben vaker werk.

Indien het CBS dat op prijs stelt ben ik bereid in een volgend artikel de CBS onderzoeksconclusies voor heel 2010 nu al te publiceren. Dit onderzoek betaal ik uit eigen zak en is dus voor de belastingbetaler geheel gratis. Vrolijk Kerstfeest!

BESTEL WATCHMEN NU BIJ MOVIEMAX!

Amerikanen hebben een superhelden-complex. Hun moederland is de afgelopen 100 jaar zo machtig geworden dat het zichzelf steeds vaker boven de internationale rechtsorde plaatst. Zo weigert de Verenigde Staten het Internationale Strafhof in Den Haag te erkennen. Daarbij voorziet de Amerikaanse wetgeving expliciet in een mogelijkheid om Amerikanen die door dat Strafhof worden berecht met militair geweld te bevrijden. Dat betekent dat de Amerikanen bereid zijn om Nederland te bezetten als er een paar Amerikaanse boeven in de Scheveningse gevangenis zitten. Tamelijk ironisch, gezien de Amerikanen ons juist van de vorige bezetter hebben bevrijd.

Maar terug naar de superhelden. De Amerikaanse grootheidswaanzin – Er deugt ook een heleboel aan Amerikanen, maar het is voor dit artikel aardiger als ik een beetje op ze mopper – wordt weerspiegeld in de beeldliteratuur. Daar waar wij in Nederland Olivier Bommel en Suske en Wiske (overigens een Vlaamse uitvinding) al behoorlijk spannend vinden, lezen Amerikanen graag ‘comics’, stripboeken veelal bevolkt door gemaskerde binken die beschikken over bovenmenselijke krachten. De superheldencultuur is volledig aan Nederland (en grote delen van de rest van de wereld) voorbij gegaan. Ziet u het al voor u? Een gemaskerde bink met een rood-wit-blauwe cape die zich Captain Bloemkool noemt en met zijn spruitjeskanon het geteisem van de straat schiet?

Amerika kent echter letterlijk duizenden superhelden waarvan lieden als Superman, Batman en Hulk tot de bekendste behoren. Veel van deze superhelden zijn bedacht door de briljante striptekenaar Stan Lee. Het Amerikaanse mediabedrijf Marvel (onlangs door Disney overgenomen voor 4 miljard dollar) is wereldwijd de belangrijkste rechthebbende van superhelden. Aan het eind van de vorige eeuw vormden superhelden een weinig rendabel bezit want comics waren op sterven na dood. Totdat Hollywood, mede door het beschikbaar komen van al dan niet realistische computeranimaties, plotseling brood zag in het naar het witte doek brengen van superhelden. De rest is geschiedenis. Superhelden-films genereren tegenwoordig een miljardenomzet.

Maar goed. Dan nu toch eindelijk naar Watchmen. Want Watchmen is om een groot aantal redenen iets volstrekt anders dan de gebruikelijke superhelden-kitsch. Om te beginnen zijn de meeste superhelden in Watchmen helemaal geen superhelden. Ze beschikken namelijk in veel gevallen niet over superkrachten. Natuurlijk kan Rorschach best een aardig partijtje knokken. Maar wanneer 5 agenten bovenop hem duiken delft hij toch echt het onderspit en wordt hij door de lange arm der wet in het gevang gesmeten. Wanneer in de loop van de film het masker van Rorschach wordt verwijderd dient zich een volgende verrassing aan: Is dit nu de superman waarom de hele film draait? Is dit de held die de wereld moet behoeden van de ondergang? Dan is er wel degelijk reden tot ernstige zorg.

Wachtmen kenmerkt zich door nog veel meer buitengewoon merkwaardige fenomenen: zo zijn diverse leden van deze superhelden-clan domweg ordinaire schoften. Met name The Comedian is gewoon een vuile ploert. Dat hij op zijn oude dag berouw krijgt van zijn vroegere misdaden doet daar niet zo veel aan af. Het lukt je als kijker echt nergens om gedurende de film sympathie voor The Comedian te krijgen.

De enige echte superheld van de film is dr. Manhattan. Voorheen een nederig wetenschapper, maar vanwege een onbedoelde opsluiting in een een of ander stralingsapparaat (wel heel erg ongeloofwaardig in beeld gebracht) nu in staat om eigenhandig de planeet te vernietigen. Maar vreemd genoeg vormen die superkrachten het minst interessante aspect aan dr. Manhattan. Veel interessanter is zijn voortdurende twijfel over de juistheid van zijn keuzes. Die combinatie van enerzijds oneindige fysieke kracht en anderzijds een door ethische vraagstukken ingegeven machteloosheid creëert dilemma’s die in het verlengde liggen van de grote levensbeschouwelijke vraagstukken. Het is Rorschach die in de loop van de film Manhattan de eeuwenoude vraag voor de voeten werpt: Als je zo machtig bent, waarom sta je dan oorlog en vernietiging toe? Als de reactie van Manhattan model staat voor wat wij van God mogen verwachten ziet het er vooralsnog niet best uit voor ons.

Watchmen is misschien wel op zijn sterkst in deze gitzwarte levensbeschouwelijke kritiek. Wat Watchmen ons leert is dat wanneer je individuen bovenmenselijke kracht geeft, zij dat vermogen niet als vanzelf aanwenden om naar eer en geweten het kwaad te bestrijden. Je hoeft maar een krant open te slaan om je te realiseren dat dat een sprookje is. Neen, lieden met onevenredig veel macht gebruiken hun vermogens om zichzelf te verrijken en hun opponenten uit te schakelen. En dat er in dat proces onschuldige slachtoffers vallen is maar bijzaak.

Dat Watchmen in die moraal niet ontspoort is te danken aan de briljante regiseeur Zack Snyder. Snyder liet eerder met ‘Dawn of the Dead’ (2004) zien dat hij in staat is om eigenhandig een doodgebloed genre volledig te vernieuwen. Met ’300′ (2006) toonde hij over een meesterlijke visie op beeldtaal te beschikken. En hoewel Watchmen zeer de moeite waard is worden de stijlmiddelen van Snyder onderhand een beetje sleets. Het zeer expliciete bloedvergieten, de vale kleuren, De plotselinge vertagingen, enzovoort, we hebben hem het allemaal eerder zien doen.

Daarbij kent Watchmen twee grote gebreken. Ten eerste is dat het schrijnende gebrek aan humor. Dat in het alternatieve universum van Watchmen de Vietnam-oorlog is gewonnen door een gelauwerde Richard Nixon, is op zich een geslaagde grap te noemen. Dat acteur Robert Wisden zichtbaar een namaak-neus opgeplakt heeft gekregen om op Nixon te lijken is dan weer onbedoeld grappig.

Ten tweede komt Watchmen helaas tot een nogal gekunstelde ontknoping. Dat die verwikkelingen zijn ontsproten aan het brein van een man die volgens de film ‘de slimste man ter wereld’ is, maakt die afloop niet geloofwaardiger. Ik denk dat een dommere jongen een beter slot-akkoord had kunnen aanslaan. Maar goed. Na 150 minuten visueel spektakel en gitzwarte levenbeschouwelijke kritiek ben je als echte filmliefhebber dik tevreden.

Het heeft mij enige moeite gekost om dit fragment op Youtube te lokaliseren. Gelukkig heeft iemand het de moeite gevonden om het te bewaren want ik ben het nog niet op de officiële DVD’s van K&B tegen gekomen. Het fragment toont Wim de Bie als gladde verkoper van een Pyramidespel en Kees van Kooten als de sukkel die er in trapt en denkt dat zijn dromen zullen worden verwezenlijkt omdat “3 tot de 4e is 81″. Van Kooten slaagt er prima in om een ranzige domkop neer te zetten die denkt dat succes in een handomdraai is te realiseren. En zoals zo vaak blijken de types van K&B volkomen tijdloos.

(17 December 2009, eerste sneeuw in Zoetermeer. Klik op het plaatje om een vergroting te zien.)

Veel mensen die mij kennen weten dat ik woonachtig ben in Zoetermeer. Sommige van die mensen kunnen zich misschien nog herinneren hoe vrolijk zij zich maakten toen ik ooit te kennen gaf naar Zoetermeer te verhuizen. Ik zou het nog geen 2 maanden volhouden in die saaie slaapstad. Er was immers niets te doen in dat suffe snurk-filiaal van Den Haag. Bovendien waren weinig steden zó lelijk als dat vervloekte Fok-zeug-city. Dat is inmiddels 9 jaar geleden…

En al 9 jaar lang kan ik mij weinig voorstellen bij een terugkeer naar Den Haag. Telkens als ik op bezoek ben bij vrienden en familie in Den Haag heb ik er meer moeite mee om mijn auto door smalle straatjes te wurmen om vervolgens te moeten betalen om mijn auto kilometers van het centrum te mogen parkeren. Dat betaalde parkeren (rare uitdrukking, want ik heb nog nooit één Euro van de gemeente ontvangen in ruil voor het stallen van mijn auto: ergo, dat parkeren wordt dus helemaal niet betaald) is inmiddels opgerukt tot aan de rand van bijvoorbeeld de Bomenbuurt. De ooit zo statige en ruime Ieplaan is veranderd in een ranzige blik-jungle waar illegaal-parkeerders hun wagens 6 lagen dik boven op elkaar stallen.

Ik verwonder mij over het feit dat mijn vrienden in Den Haag bereid zijn om 3 ton neer te tellen voor een volledig uitgewoond appartement. Ik erger mij er aan dat ik zo’n beetje op iedere straathoek moet stoppen voor een verkeerslicht en dat je tijdens de spits eigenlijk al midden in Den Haag in een file terecht kunt komen. Dat enkele van de meest vervuilde straten van het land midden in het centrum van Den Haag liggen. En bovenal dat de historische architectuur van Den Haag stap voor stap is verkwanseld aan buitengewoon middelmatige blokkendozen.

Natuurlijk heeft Den Haag een aantal prachtige plekken die onvergelijkbaar fraai zijn. Maar om die plekken te zien moeten de meeste Hagenezen de tram of de bus pakken. Dus als ik mijn portie Mauritshuis wens te verteren stap ik in de auto en sta ik in de regel binnen 25 minuten onder het Plein. Veel Hagenezen zullen evenveel tijd kwijt zijn om hun favoriete museum te bereiken.

Als ik weer op weg naar huis ben slaak ik meestal een zucht van verlichting. Thuis aangekomen parkeer ik mijn auto direct voor mijn huis zonder munten in de meter te hoeven gooien. Files en betaald parkeren kennen wij niet in Zoetermeer. Zelfs in het centrum mag je 3 uur lang gratis je auto neerzetten. In overdekte garages! Zoetermeer heeft alle denkbare medische instanties, winkels, culturele instellingen en recreatieve voorzieningen binnen de eigen grenzen en timmert inmiddels aan de weg met attracties die een landelijke betekenis hebben. Denk daarbij bijvoorbeeld aan Snow World.
Werkloosheid, criminaliteit, drugsproblematiek, milieuvervuiling en meer van dat soort stadse fratsen spelen in Zoetermeer maar een zeer beperkte rol. Wie zich daarbij realiseert dat je in Zoetermeer voor 3 ton niet een uitgewoond appartement maar een zeer ruime eengezinswoning met voor- en achtertuin en desnoods een garage koopt, zou misschien nog eens zijn positie in de grootstad willen heroverwegen.

Tijd voor een simpele rekensom. Hoeveel consumptief krediet heeft u op dit moment uitstaan? Kortom; hoeveel Euro schuld heeft u buiten uw hypotheek? Ik wil niet flauw doen, maar bij ons thuis is dat bedrag feitelijk 0,- Euro. Ik ben van simpele komaf en heb altijd geleerd dat je geld alleen uitgeeft als je het hebt. Alleen voor een huis sluit je een lening af. Dus bij ons thuis hebben we geen tweede auto, we doen niet aan wintersport, dragen geen merkkleding en uit eten gaan doen we ook niet. Want al die luxe kun je je nu eenmaal niet veroorloven als simpele loonslaaf.

Ik heb altijd gedacht dat dat slim was. Maar sinds de kredietcrisis ben ik daar ernstig aan gaan twijfelen. Want ondanks dat ik mijn hele leven braaf had gespaard en nooit had geleend gaf Wouter Bos mij vorig jaar de schuld van de kredietcrisis. Althans, u en ik kregen van Wouter Bos te horen dat wij op te grote voet hadden geleefd en dat dat maar eens afgelopen moest zijn. De kost gaat voor de baat uit en de tering naar de nering zetten en dat soort wijsheden.

Het was voor mij dan ook onbegrijpelijk dat juist de partijen die op de meest schunnige wijze geld in bodemloze putten hadden gesmeten, jawel, een aantal van de grootste banken van Nederland, door Wouter Bos werden beloond voor hun wangedrag. Fortis, ABN-AMRO, ING en AEGON hadden er een bende van gemaakt en werden ondersteund met miljarden-injecties die u en ik moesten ophoesten door belasting te betalen. De rest van ondernemend Nederland moest overigens gewoon personeel ontslaan, lease-auto’s inleveren of failliet gaan.

De Miljoenennota vormt een curieus vervolg op die reddingsactie. Want nadat Wouter Bos eerst de burger (en dus zijn eigen kiezers) de schuld gaf van de kredietcrisis, en vervolgens de werkelijke daders, zijn falende en prutsende bankiersvrienden, van de ondergang heeft gered, blijkt hij vandaag een briljante oplossing te hebben gevonden voor het probleem dat wij met z’n allen te veel geld hebben geleend: Wouter gaat nog meer geld lenen!

De staatsschuld loopt daardoor volgend jaar op tot 328 miljard Euro. Dat is zo’n 20.000 Euro per Nederlander, inclusief bejaarden en baby’s. Als u thuis met z’n vieren bent, betekent dat, dat ome Wouter uw huishouden voor 80.000 Euro in de schulden steekt. En echt waar, dat gaat u en niemand anders terugbetalen in de vorm van torenhoge belastingen.

En wanneer u zich over 10 jaar nog steeds dag in dag uit een breuk werkt om die staatsschuld terug te betalen, zult u zich afvragen wat er terecht is gekomen van Wouter Bos. Dat zal ik u vertellen. Over 10 jaar vangt Wouter Bos 2 miljoen per jaar als bestuursvoorzitter bij ING of AEGON. Want waar heb je anders vrienden voor?

Steeds meer mensen vergelijken op het Internet hypotheekrentes. De gedachte is dat een vergelijking van hypotheekrentes kan uitmonden in het overzetten van de hypotheek naar een bank met een lagere hypotheekrente. Op het Internet zijn talloze sites te vinden die een mogelijkheid bieden om hypotheekrentes te vergelijken. Hier vindt u de 10 tips die u eerst moet lezen voordat u hypotheekrentes gaat vergelijken.

1) Pas op met sites die beloven een ‘onafhankelijke’ vergelijking te maken tussen hypotheekrentes. Natuurlijk zijn er veel betrouwbare partijen die een evenwichtige vergelijking van hypotheekrentes kunnen maken. Maar er zijn ook veel sites waarvan de eigenaar zich een commissie laat betalen als hij u doorverwijst naar bepaalde banken. Het is dus de vraag of zo’n persoon een eerlijke vergelijkging van hypotheekrentes maakt en u niet gewoon verwijst naar de bank die hem de hoogste commissie betaalt.

2) Een vergelijking tussen verschillende hypotheekrentes heeft alleen zin indien gekeken wordt naar een zelfde rentevaste periode. Hoe korter de rentevaste periode is, hoe lager over het algemeen de hypotheekrente wordt. De zogenoemde variabele hypotheekrente, een rente die in veel gevallen per maand kan veranderen, is de afgelopen 20 jaren vrijwel altijd lager geweest dan een rente die voor één of meer jaren wordt vastgezet. Dat betekent niet dat je met een variabele rente altijd minder betaalt! Want de variabele hypotheekrente kan op het moment dat u dit leest best hoger zijn dan de rente waarvoor u een paar jaar geleden uw lening 5 jaar had kunnen vastleggen.

3) De meeste banken berekenen ‘boetes’ wanneer u besluit om uw hypotheek open te breken. De hoogtes van die boetes verschillen sterk per bank. Laat u vooraf goed door uw bank uitleggen hoe hoog die boetes zijn.

4) Rente vormt weliswaar een belangrijk onderdeel van uw hypotheeklasten, maar er is meer. Veel banken brengen de klant aanvullende premies en andere kosten in rekening. Wees er alert op dat u die kosten meerekent wanneer u een vergelijking maakt van hypotheekrentes.

5) Let bij het vergelijken van hypotheekrentes goed op dat de lagere rente geen tijdelijke aanbieding is. Enige tijd terug adverteerde een grote bank met een hypotheekrente die een procent onder het tarief van de concurrentie lag. Het bleek slechts te gaan om de gedurende de eerste zes maanden te betalen hypotheekrente.

6) Wanneer u hypotheekrentes vergelijkt doet u er verstandig aan om vooral het netto effect van een lagere hypotheekrente te berekenen. Een bank kan wel een indrukwekkende aanbieding doen met een bruto hypotheekrente die per jaar 1000 Euro lager ligt dan uw huidige hypotheek. Maar wanneer u heeft afgerekend met de belastingdienst is dat verschil misschien veel kleiner.

7) Wanneer u hypotheekrentes vergelijkt heeft dat ook alleen zin wanneer u de zelfde types hypotheken met elkaar vergelijkt. Stap dus niet omwille van een lagere rente in een ander type hypotheek dat niet bij u past of dat u niet voldoende begrijpt. Een hypotheek waarvan de premies voor een deel in risicovolle beleggingen worden gestopt kan een lagere rente hebben dan een lening waarbij u op de einddatum gegarandeerd het geleende bedrag heeft terugbetaald. Dat betekent niet dat u beter af bent met die eerste lening.

8) Wees voorzichtig met het aangaan van hypotheken met buitenlandse banken. Niet omdat die banken niet zouden deugen, maar omdat de voorwaarden en werkwijzes van buitenlandse banken vaak anders zijn dan we in Nederland zijn gewend. Ga alleen in zee met een buitenlandse bank als u die verschillen goed begrijpt.

9) Laat u bij het vergelijken van de hypotheekrente niet van de wijs brengen door ingewikkeld geklets van uw bank. Ingewikkelder dan u in deze tips leest is het niet. Als een bank er niet in slaagt om op een eenvoudige manier aan u uit te leggen hoe hoog de rentelasten zijn die u bij die bank betaalt, dan kunt u beter geen zaken met die bank doen.

10) Helaas werken veel banken met tussenpersonen. Een werkwijze waar veel klanten veel meer last dan profijt van hebben. Mijn advies is om die types zo veel als mogelijk te vermijden. Wat zij ook beweren, tussenpersonen kosten u heel veel geld. U hoeft maar naar het kantoor en de auto van uw tussenpersoon te kijken en u ziet hoeveel geld deze mensen opstrijken. En u weet natuurlijk wie al die dure zaken allemaal betaalt. Precies, dat bent U zelf! In de loop van de jaren verdwijnen duizenden Euro’s van uw maandelijkse lasten in de zakken van uw tussenpersoon. En zeg nou zelf, hoeveel werk heeft hij of zij daar voor verricht? Dus wanneer u uw lening oversluit, maak dan niet weer dezelfde fout, en maak deze keer geen gebruik van een tussenpersoon. Of vraag deze tussenpersoon hoeveel geld hij aan u verdient en beslis dan zelf of u het waard vindt.

Want vroeger kreeg ik van de Postbank massa’s ongevraagde en ongewenste flutblaadjes met handige tips, zoals: “Zorg dat u zich goed laat adviseren over uw hypotheek.” Wel, ING stuurt dat zelfde flutblaadje ook. De Postbank verveelde haar klanten met leuk bedoelde maar vooral tenenkrommende spotjes met Jan Mulder. ING gaat daar gewoon mee door.

Maar het ergste is dat ING, net zoals de Postbank, nog steeds sjoemelt met het rendement van haar beleggingsfondsen.

Ter illustratie heb ik hierboven een grafiek uit de brochure van het ING Internet Fund afgebeeld. Zoals iedere belegger weet barstte in het jaar 2000 de zogenoemde Internet ‘zeepbel’. De enige jaren daarvoor geintroduceerde Internetfondsen stortten volledig in. Sommige beleggingsfondsen in deze sektor verloren in enkele jaren meer dan 90% van hun waarde. Zo ook het Postbank Internetfonds, dat nu door het leven gaat als het ING Internet Fund.

Net zoals de Postbank kiest ook ING er voor om die zwarte bladzijde uit de beleggingsgeschiedenis voor haar klanten verborgen te houden. In plaats daarvan presenteert zij haar klanten een laf grafiekje beginnend bij het jaar 2004, precies het moment waarop het fonds zijn dieptepunt had bereikt. Daardoor lijkt het ING Internet Fund een heel gewoon fonds met normale ups en downs. Maar in feite heeft het fonds zo slecht gepresteerd dat het nog maar een fractie waard is van zijn introductie-koers.

Ondertussen hangt ING aan een staatsinfuus van 10 miljard Euro. Kennelijk was het gewenst dat ING door de belastingbetaler overeind werd gehouden. Als dat werkelijk nodig was begrijp ik niet dat ING geld over heeft voor een miljoenen-operatie waarbij alles wat blauw is oranje moet worden. PIN-automaten, afschriften, gevelborden, briefpapier, visitekaartjes, alles moet vervangen worden vanwege een nieuwe huisstijl waar geen enkele klant om gevraagd heeft. Wat een verspilling.

Vandaag kreeg ik een nieuwe bankpas van ING. Pardon? De ‘oude’ pas viel krap 9 maanden geleden op mijn deurmat en zou pas over 4 jaar vervangen hoeven worden! De pas zit in een enveloppe met een brief en een door het minuscule lettertpye onleesbare uitdraai van de algemene voorwaarden. Nog meer verspilling. Maar ja. Door dat gepruts krijg je wel dat oude, vertrouwde Postbank-gevoel.

De bazen van de krantenindustrie vrezen inmiddels voor hun baantjes. Daarom hebben ze cultuurminister Plasterk om hulp geroepen. Deze heeft in januari 2009 de ‘Tijdelijke Commissie Innovatie en Toekomst Pers’ in het leven geroepen. Beter bekend als de ‘Commissie Brinkman’.

Zoals uit haar naam blijkt, was het de taak van de commissie om voorstellen te doen voor innovatie in de krantenindustrie. Vandaag openbaarde de commissie haar voorstellen. De commissie adviseert een belasting te heffen over Internetgebruik. Die belasting moet in de zakken van de krantenbazen vloeien. De Commissie Brinkman vindt dit kennelijk innovatief. Ik vind het achterhaald gepruts. Het geforceerd in stand houden van bedrijfstakken die niet rendabel zijn leidt meestal tot ellende. Zie de Amerikaanse autoindustrie en de Nederlandse scheepsbouw. Kennelijk wil de Commissie Brinkman die kant op.

De toelichting die de Commissie Brinkman op de Internet-belasting geeft is bespottelijk. Zo’n heffing zou nuttig zijn omdat het de samenleving ervan zou doordringen dat nieuws vergaren geld kost.

Ten eerste was het helemaal niet de taak van de Commissie Brinkman om Nederlanders te onderwijzen over de kosten van nieuwsvergaring. Ten tweede weten we al lang dat kranten maken geld kost. Te veel geld zelfs. Dat is nu juist de reden waarom consumenten die dure kranten niet meer willen kopen.

Ten derde gaat dit onvervalste stukje Hollandse betutteling volledig voorbij aan het feit dat online nieuwsmedia ook kosten maken. Denkt de Commissie Brinkman soms dat in de Internetbranche gratis wordt gewerkt? Dat het publiek meestal niet betaalt voor online nieuws komt doordat online media een veel moderner en slimmer business model hebben dan de traditionele kranten. Online wordt geld verdiend met advertenties die vele malen beter uitgevoerd, getimed en getarged worden dan het ouderwetse dubbele kolommetje in een krant.

Daarbij vangen online media hun klanten in slimme marketingconcepten, zoals nieuwsbrieven, polls en deelname aan sociale netwerken. Het nieuws is misschien wel gratis, maar de lezer betaalt voor gerelateerde producten of levert als tegenprestatie informatie. Dat, beste heer Brinkman, is innovatie. En de door uw commissie voorgestelde Internet-belasting bestraft die innovatie.

Het ‘Genootschap van Hoofdredacteuren’ is ondertussen enorm blij. Als de Internet-belasting doorgaat krijgen zij straks gratis geld dat wordt gepikt bij online concurrenten. Ik ben benieuwd wat Euro-commissaris Kroes van deze door de overheid opgelegde concurrentievervalsing vindt.

Maar het zou zomaar kunnen dat zij niet ingrijpt. Want de onzinnige Internet-belasting is onderdeel van een achterhoedegevecht dat niet kan verhullen dat de gedrukte krant zoiets is als een kolenkachel of een typemachine. Een leuk nostalgisch object dat over 20 jaar nog maar op één plek in zijn element is: het museum. Misschien moet de Commissie Brinkman overwegen om ook in die richting te verkassen.

Regisseur Darren Aronofsky is een zonderlinge figuur die al even curieuze films maakt. Het merkwaardige maar sterke Pi (1998) is daar een goed voorbeeld van. Recenter wist hij de aandacht te trekken met The Fountain (2006) en The Wrestler (2008). Inmiddels is Aronofsky aangetrokken om een remake van Paul Verhoevens’ Robocop te draaien.

Misschien is Aronofsky nog het meest bekend om Requiem for a dream. Requiem is het indringende relaas van vier mensen die ten onder gaan aan verslaving en komt vaak voor in lijstjes met beste films aller tijden. Zo staat de film op nummer 63 in het IMDB overzicht van ‘Top 250 movies as voted by our users’. Requiem krijgt op dit moment van 159.155 IMDB-gebruikers een stem en scoort gemiddeld een 8.4 als rapportcijfer. Hiermee laat Requiem klassiekers zoals L.A. Confidential, Raging Bull enThe Maltese Falcon achter zich. Hoewel Requiem zeker indruk maakt wordt de film in mijn optiek toch overschat.

Want hoe origineel is het om het verval van drugsverslaafden te verfilmen? Het 4 jaar eerder dan Requiem gemaakte Trainspotting (1996) deed dat kunstje ook. Trainspotting wordt over het algemeen als de definitieve junkenfilm gezien en daarom lijkt het gerechtvaardigd om die film als ijkpunt te gebruiken. De vraag is dus wat Requiem toevoegt aan alle narigheid die we met Trainspotting al voor onze kiezen hebben gekregen. Het antwoord is: niet veel.

Dat druggebruik leidt tot hallucineren, paranoia, lichamelijke aftakeling, ziekte en problemen met justitie is inmiddels bekend. Dat is in het echt zo en dat is in de film zo. Dat jarenlange vriendschap en familiebanden door drugs in een oogwenk kunnen worden verwoest is ook al niet nieuw. Doordat Requiem dik bezaaid is met deze clichés heeft het plot van de film een nogal voorspelbaar verloop.

Technisch gezien is er ook veel te zien dat al vaker is gezien. Ontregelende cameravoering, hakkelende montage, razendsnelle close-ups, hypnotiserend kleurggebruik, enzovoort. De kunstjes worden weliswaar vakkundig toegepast maar zijn al lang niet meer nieuw.

Waar Requiem wel indruk maakt is in de finale. Het kijken naar met name het laatste kwartier van de film is niet voor iedereen aan te bevelen. Daar wordt de rolprent zo intens ziekelijk dat het je moeilijk onberoerd kan laten. Maar daar vertoont Requiem weer overlap met films zoals One flew over the cuckoo’s nest.

Wat overblijft is een sterke vertolking van Ellen Burstyn die terecht werd beloond met een Oscar-nominatie. Voor wie graag studie maakt naar het betere acteerwerk is die vertolking zeker de moeite waard. Maar voor het overige zie ik geen aanleiding deze film expliciet aan te bevelen.

Kijkt u eens naar het volgende voorbeeld:
Voorbeeld van een nep-artikel

De Telegraaf suggereert met dit schrijfsel nieuws te publiceren terwijl er helemaal geen nieuws is. In plaats van een relevante gebeurtenis te melden, promoot de Telegraaf een product van een telecom-bedrijfje. Toch suggereert de vorm en opmaak dat het hier een redactioneel artikel betreft.

Er is natuurlijk niets mis met adverteren. Wat wel mis is, is doen alsof je onafhankelijke journalistiek bedrijft in de vorm van een artikel, terwijl dat artikel gewoon een reclameboodschap is. Hoewel niet bewijsbaar, ligt het voor de hand dat de Telegraaf zich laat betalen voor dit soort nep-artikelen. Of zou de Telegraaf-redactie zodanig ingedut zijn dat zij derden gratis laat adverteren?

Als de Telegraaf hier een gewoonte van maakt (en dat doet zij), dient de vraag zich aan achter welke ‘artikelen’ nog meer een (betalende) adverteerder schuilt.

Hilarisch aan het genoemde voorbeeld waren de reacties op het artikel. Veel lezers hadden snel door dat het artikel nep was en gaven dat glashelder aan in hun commentaar. Weer andere lezers prezen de producten en diensten van het betreffende telecombedrijf. Dat werd alleen op een dermate knullige wijze gedaan dat de indruk ontstond dat die reacties ook nep waren, en wellicht werden geschreven door medewerkers van het telecombedrijf zelf. En dat vermoeden werd weer door andere lezers in de commentaren verwoord.

Met grote haast heeft de Telegraaf alle reacties verwijderd. Want een adverteerder wil graag waar voor zijn geld. En daaronder valt niet een pijnlijke discussie over de integriteit van het artikel. Tja, een beetje naief van de Telegraaf dat zij niet had geanticipeerd op lezers die dit bedrog zouden ontmaskeren. Richt je dan niet op ‘wakker Nederland’ zou ik zeggen.

De beroepsklagers die mij met dat gezeur lastigvallen begrijpen vaak niet wie die belastingbetalers zijn. Dat zijn de werkenden van Nederland. Akkoord, het schijnt dat je met een bijstanduitkering ook belasting betaalt. Maar die belasting krijg je eerst cadeau voordat ze het weer inhouden. Dus dat telt niet echt.

Nee, het zijn de werkenden die de Nederlandse schatkist jaarlijks vullen met honderden miljarden Euro’s belastinggeld. En het mag niet verbazen dat de meeste huizenbezitters werken. Want zonder werk krijgen ze geen hypotheek. En zonder werk hebben ze geen inkomen en verliezen ze hun koopwoning. Dus in de regel werken woningbezitters. Of zijn ze met pensioen, maar dan hebben ze meestal tientallen jaren gewerkt.

Wie enigszins gevoel heeft voor logische verbanden kan uit het bovenstaande afleiden dat huizenbezitters in groten getale eerst de schatkist vullen voordat ze er zelf een deel uit terug krijgen. Best leuk hoor, een eigen woning, maar ik betaal ieder jaar veel meer belasting dan ik terugkrijg in de vorm van hypotheekrenteaftrek. De belastingdruk in Nederland is zo hoog, dat zelfs ik, een doodgewone loonslaaf, voldoende belasting betaal om permanent een bijstandgezin op sleeptouw te nemen. Daarmee is hypotheekrenteaftrek dus geen subsidie, maar slechts een korting op de belasting die huizenbezitters betalen omdat zij zich drie slagen in de rondte werken.

Hoewel minder vaak dan huizenbezitters, werken veel huurders ook. Maar zij hoeven niet persé eerst te werken of belasting te betalen voordat zij kunnen graaien in de schatkist. Huurders worden rechtstreeks gesubsidieerd. De Nederlandse staat keert jaarlijks 1,2 miljard Euro huursubsidie uit. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is niet al te lang te studeren zodat je inkomen niet zo hoog is. Niet werken help het beste. Dan heb je de grootste kans dat vadertje staat je huur betaalt.

Voordat dat geld bij de huurders terecht kan komen moeten eerst een paar miljoen Nederlanders zich de krampen werken. Anders komt er geen cent over de balk. Dat geld wordt betaald door veel huurders, maar door nog meer woningbezitters. Want die werken bijna allemaal. Woningbezitters draaien dus niet alleen op voor het betalen van hun eigen hypotheekrenteaftrek, maar ze hoesten ook voor een belangrijk deel de huursubsidie voor anderen op.

In Britain’s Got Talent wist de spuuglelijke telefoonverkoper Paul Potts met zijn fantastische stem en innemende persoonlijkheid de jury en het publiek tot tranen te roeren. De man werd de winnaar van het seizoen en groeide uit tot een wereldster.

Sinds gisteren hebben de Britten een nieuw wereldwonder; de 47-jarige huisvrouw Susan Boyle. Het mens is werkelijk lelijk als de nacht (borstelwenkbrauwen, onderkinnen, warrig en dun kapsel, jurk uit de jaren ’50) maar wie het interview voorafgaand aan haar optreden in Britain’s Got Talent goed beluistert begrijpt al snel dat dit een vrouw met karakter is. Een vrouw op middelbare leeftijd die voor een miljoenenpubliek grappen durft te maken over ‘I have never been kissed’ heeft buitengewoon veel lef. En wanneer Simon Cowell haar met zijn gebruikelijke vooringenomen en neerbuigende houding ondervraagt laat Boyle zich volstrekt niet van de wijs brengen en koketteert ze met haar eigen onvolmaaktheid. Publiek en jury denken echter nog steeds dat ze met een zichzelf overschattende trol te maken hebben die zichzelf historisch voor aap gaat zetten. Ach, misschien had ik het zelfde gedacht.

Maar dan gebeurt wat niemand verwacht. Al bij de eerste regel die Boyle zingt verstijven de jury, het publiek in de zaal en heel televisiekijkend Engeland. Miljoenen mensen krijgen tegelijkertijd collectief kippenvel. Wat een geweldige stem, wat een overdonderende artieste.

Het verschil tussen haar uiterlijk en haar optreden is echter zo groot dat het bijna doorgestoken kaart lijkt. Want juist het bizarre contrast tussen het scheef gegroeide gebit en de loepzuivere stem van Paul Potts maakten zijn verschijning een media-event waar de Britse tabloids garen bij sponnen. Je gaat bijna denken dat Susan Boyle in de kleedkamer van Britain’s Got Talent nog even met haar kapsel in de blender heeft gehangen om het verschil met haar gouden keel extra mooi te laten uitkomen. De Britse pers is in ieder geval dolgelukkig met haar.

Hierbij de link naar het optreden van Susan Boyle. Hoewel ik geen liefhebber ben van en liever niet meewerk aan media-hypes denk ik dat u dit fenomeen niet mag missen. En ik denk dat Susan dat eerste kusje snel gaat krijgen.

Bovenstaande werd vandaag geillustreerd door de klantenservice van XS4ALL. Want vanochtend ontving ik een e-mail die volgens de header afkomstig was van en ondertekend was door XS4ALL. XS4ALL waarschuwde in deze mail dat mijn XS4ALL e-mail account binnen enkele dagen zal worden opgeheven omdat mijn inbox te vol is. Wie dat al niet verdacht genoeg vindt werd vanaf de eerste regel getrakteerd op volkomen gemankeerde zinsconstructies.

Wie dan nog geen onraad ruikt wordt in de mail gevraagd om zijn loginnaam en password naar de afzender van het bericht te sturen. En wie vervolgens nog steeds niet doorheeft dat dit een poging tot oplichting is, ziet dat een eventueel antwoord niet naar XS4ALL maar naar een vage partij met een gratis e-mail adres wordt gestuurd.

Tot mijn verrassing had XS4ALL zelf nog niet een waarschuwing naar haar klanten gestuurd. XS4ALL had zelfs nog niet de moeite genomen om op haar homepage melding te maken van deze poging tot oplichting in naam van XS4ALL. Dus heb ik XS4ALL maar even een mailtje gestuurd met het bericht dat schurken proberen in naam van XS4ALL de klanten van XS4ALL op te lichten. Daarop kreeg ik een auto-reply waarin eigenlijk vooral werd gesteld dat ik mogelijk geen antwoord kreeg op mijn melding als ik niet voldoende info aanleverde.

Dan maar even gebeld met de klantenservice van XS4ALL, want dat kan vandaag (zaterdag). Ik mocht het gebruikelijke omslachtige telefonische menu doorlopen met opties die allemaal geen betrekking hebben op wat ik te melden heb. Dus kies ik maar voor de optie ‘klacht’. Een computerstem stelt dat ik een klacht per brief of fax moet sturen en de verbinding wordt automatisch verbroken.

Dus maar weer opnieuw gebeld en een andere willekeurige niet relevante optie gekozen. Nu kreeg ik een echte mevrouw aan de de telefoon. Om een lang verhaal korte te maken. Mijn melding per e-mail kon zij niet vinden, de afdeling die er over gaat werkt pas weer op maandag (Dat is 2e Paasdag, dus ze zal wel dinsdag bedoelen) en in verdere details was ze niet geinteresseerd.

Het gevolg is dat mogelijk vele klanten van XS4ALL een mail hebben gekregen van oplichters die zich voordoen als XS4ALL. Namens XS4ALL maken zij de klanten aan het schrikken en proberen ze de klant zijn loginnaam en password te ontfutselen.

En wat doet XS4ALL? Niks. Die wachten 3 dagen en zien dan wel of de klanten klagen. Pikant detail: het belangrijkste nieuws van XS4ALL deze week is: ‘XS4ALL start campagne veilig internetten’. Maar weet XS4ALL zelf nog wel wat veiligheid op het Internet precies inhoudt?

Laat ik het maar eens publiekelijk toegeven. Sinds mijn 11e jaar ben ik fan van James Bond. Ik was zelfs zo idolaat van de Britse meesterspion dat mijn denken en doen significant werden beïnvloed door de verrichtingen van 007. En wanneer een nieuwe Bond werd uitgebracht ging mijn zakgeld weken lang op aan het herhaaldelijk bezoeken van dezelfde bioscoopfilm.

Inmiddels zijn een paar jaartjes verstreken en ben ik wat ouder geworden. Zo oud zelfs dat de huidige James Bond voor het eerst wordt vertolkt door een acteur die een paar jaar jonger is dan ik.

Ouder worden heeft zijn voordelen. Je bereikt zogezegd de leeftijd des onderscheids. Vroeger vond ik alle Bondfilms geweldig. Want stoer. Maar tegenwoordig zie ik dat er best aardige films in de reeks zitten, maar toch ook een paar belabberde. Zoals Quantum of Solace.

Technisch gezien is Quantum een vakkundig gemaakt aktiespektakel. Maar ondanks alle explosies, autoachtervolgingen en vechtpartijen mis ik toch een en ander dat bijdraagt aan een onderhoudende, leuke en spannende cinematografische ervaring. Of juist daardoor.

Wat gaat er allemaal mis in Quantum of Solace? Goh, waar moet ik beginnen?

Het verhaal dan maar. Want dat is flinterdun. Quantum gaat letterlijk verder waar zijn voorganger Casino Royale (2006) ophield. Quantum voelt daardoor niet aan als een nieuw avontuur, maar als een paar extra hoofdstukken van Casino Royale die vorige keer op de montagetafel zijn blijven liggen. De zelfde boevenclub als de vorige keer is bezig de macht te grijpen in een Zuid-Amerikaans land. En zoiets is natuurlijk al vele keren vertoond in het actie- en spionagegenre.

Dat in Quantum iedere 5 minuten wordt verwezen naar ‘Vesper’ helpt ook niet. Vesper is het liefje van Bond uit Casino Royale. En in Quantum is zij geen seconde in beeld. De constante verwijzing naar haar karakter geeft het gevoel dat we voortdurend iets missen en eigenlijk vóór het zien van Quantum eerst Casino Royale nog eens in de DVD hadden moeten stoppen. Er zijn nog veel meer karakters die in Casino Royale hun introductie hebben beleefd en die in Quantum zonder enige toelichting opduiken alsof het oude bekenden moeten voorstellen. Zo duiken René Mathis, Felix Leiter en Mr. White weer op. Als u Casino Royale niet heeft gezien of zich die film niet meer kunt herinneren heeft u werkelijk niets aan dit soort oude jongens krentebrood gedoe.

Overigens vormt de laatstgenoemde Mr. White een van de weinige hoogtepunten van de film. White is een rol van de fenomenale Jesper Christensen. Zijn zeer korte ondervragingsscêne aan het begin van de film laat zien hoe je als acteur het maximale uit een minuut zendtijd haalt. Ook Judy Dench trekt met haar overweldigende aanwezigheid iedere scêne naar zich toe. Op zich is dat goed. Maar een beetje sneu voor de stoere Bond die daardoor als karakter minder indruk maakt.

Op het vlak van actie heeft Quantum natuurlijk veel te bieden. Maar vooral veel en niet origineel. Sinds Matt Damon met zijn Bourne reeks fysieke actie op volstrekt vernieuwende wijze in beeld heeft gebracht probeert iedereen de kunstjes van Bourne te kopiëren. Dus zien wij in Quantum razendsnel gemonteerde fysieke actie waarbij camera’s bijna op de huid van rondrennende stuntmannen zijn gemonteerd. Bourne rende over daken en balkons dus doet Bond dat nu ook. Het is soms niet erg om een methodiek te kopieëren maar soms wordt het karikaturaal. Want als je naar deze scênes in Quantum kijkt weet je, ondanks de fraaie vormgeving, dat het jatwerk is.

Laten we de schurk eens bekijken, immers een hoofdbestanddeel van iedere Bondfilm.
Deze keer luistert de onverlaat naar de naam Dominic Greene, en wordt hij vertolkt door de Franse acteur Mathieu Amalric. Hoewel Amalric zeker een merkwaardige tronie heeft en absoluut een naar mannetje neerzet, maakt hij te weinig indruk om echt angst aan te jagen. Dat hij slechts 1,68 m groot is wil ook niet helpen. En dat hij in zijn slotgevecht toch echt meisjes-achtige kreten slaakt doet bij mij ook niet het koude angstzweet uitbreken.

Nog meer problemen doen zich voor wanneer de regisseur kennelijk poogt de kijker mee te nemen in een mysterie. Wat is die akelige boef Greene toch van plan? Ik denk niet dat er veel filmliefhebbers zijn die niet een uur tevoren ziet aankomen dat de man het heeft gemunt op de watervoorraadden van Zuid-Amerika. Het ligt er zo dik bovenop. De geforceerde aanwijzingen stapelen zich vanaf het begin op. Dus wanneer Bond eenmaal ‘ontdekt’ hoe de vork in de steel zit ben je als kijker al veel verder. Die ontdekking is overigens een staaltje van onzinnig toeval dat echt afbreuk doet aan de verhaallijn. Na een wilde en spectaculaire vliegtuigachtervolging stort het toestel van Bond toevallig precies neer op de plek waar hij de aanwijzingen mag vinden voor het snode masterplan van Greene. Heel flauw.

Laten we dan eens kijken naar de persoon Bond Zelf. Hoewel Daniel Craig in Casino Royale Bond herdefinieerde als een intrigerende en spijkerharde einzelganger die zich tegen het psychopatische aan manifesteerde, maakt hij in Quantum een veel vlakkere indruk. Toen Craig als de nieuwe Bond werd geintroduceerd was er veel commentaar op deze keuze. Craig lijkt immers in niets op alle eerdere Bondvertolkers die de afgelopen 47 jaar op het zilveren scherm hebben geschitterd. De figuur Bond ontleent zijn kracht voor een niet onbelangrijk deel aan het feit dat hij een aantrekkelijke, lange vent is. Daniel Craig is lelijk en klein. Hoe absurd de vergelijking ook moge overkomen: onderstaand heb ik een overzicht gemaakt van alle Bondvertolkers en hun lengte. Craig is een fysiek onderdeurtje in vergelijking met al zijn voorgangers.

Sean Connery: 1,89 m
George Lazenby: 1,88 m
Roger Moore: 1,85 m
Timothy Dalton: 1,88 m
Pierce Brosnan: 1,87 m
Daniel Craig: 1,78 m

Het verweer tegen het on-Bondachtige uiterlijk van Craig bestond er voornamelijk uit dat hij een gerespecteerd en getalenteerd karakter-acteur is. En dat is toch veel belangrijker dan een mooie grijns en een paar centimeter langer? Dat lijkt inderdaad waar. Althans, het feit dat Craig een getalenteerd acteur is. En in zijn eerste optreden als superspion bood het script voldoende gelegenheid om dat talent tenminste voor een deel uit te buiten. Maar het script van Quantum is zo hol dat zelfs Craig weinig anders te doen heeft dan nors en wezenloos voor zich uit staren. Er zit zo weinig diepte in de verhaallijn dat er voor karakters eigenlijk weinig eer valt te behalen.

Daarmee samenhangend slaagt Craig er 90 minuten in om niet grappig te zijn. Dat mag dan de schuld zijn van het kleurloze scenario, maar Craig lijkt niet zijn best te doen om dit avontuur met een paar geslaagde grappen te garneren. Zoiets hoefde je Connery, Moore of Brosnan geen twee keer te vragen.

Tja, en dan volgt die belachelijke finale in het woestijnhotel. Ik wil best geloven dat een explosie in bijvoorbeeld een wapenfabriek enige kettingreacties kan veroorzaken. Maar dit is een hotel! En hoe dit hotel zichzelf volkomen verwoest na een lullig binnenbrandje tart alle grenzen van geloofwaardigheid.

Ik heb 15 Euro geïnvesteerd in de DVD van Quantum of Solace. Ik heb 90 minuten geïnvesteerd om de film te bekijken. En ik heb 60 minuten geïnvesteerd om dit artikel te schrijven. Mijn advies is dat u uw 15 Euro en 150 minuten een andere bestemming geeft.

M. Night verbaasde in 1999 de wereld met het prachtige en ijzingwekkende “The Sixth Sense”. The Sixth Sense is een briljante thriller die volledig is gebouwd om een centraal gegeven dat zo eenvoudig en slim is dat ik niet begrijp dat ik het niet heb zien aankomen. Toen ik The Sixth Sense voor het eerst zag kwam het eind aan als een mokerslag. Zo goed gevonden en zo meesterlijk getimed. Alles klopte en viel in elkaar als een perfect passende legpuzzel. In een split second was M. Night mijn favoriete regisseur. De film is zo goed dat het nog steeds de moeite loont om the catch niet te verklappen. Er zijn immers nog steeds mensen die de film nog niet hebben gezien.

De categorie filmliefhebbers die zich door het eind van The Sixth Sense kan laten verrassen wordt echter steeds kleiner. Want de geniale truc uit The Sixth Sense is inmiddels door tientallen andere regisseurs gejat. Dus de kans is groot dat je het zelfde geintje inmiddels al ergens anders hebt gezien. Waarschijnlijk in een veel minder sterke uitvoering.

M. Night werd door The Sixth Sense in één klap op zijn 29e jaar een wereldberoemde regisseur. In het jaar na The Sixth Sense schonk hij de wereld ‘Unbreakable’. Hoewel Ubreakable niet kon tippen aan zijn meesterlijke voorganger, flikte M. Night het kunstje weer. Wie Unbreakable ziet, kijkt een hele film lang naar een donkere en intrigerende thriller om vervolgens op het eind op een verrassende manier in de maling te worden genomen. Maar de verrassing was minder groot dan bij The Sixth Sense.

Het volgende project van M. Night was ‘Signs’. Op zich was dit een onderhoudende en deskundig gemaakte thriller. Maar het uitgangspunt (Graancirkels brengen mysterieuze verschijningen) was toch wel een beetje uitgekauwd. In 2004 volgde ‘The Village’. M. Night verloor wederom een beetje van zijn glans. Want het slotakkoord was toch wel een van de meer voorspelbare opties. In 2006 verloor M. Night met ‘Lady in the Water’ definitief zijn status van wonderkind. Want Lady in the Water slaagde er een volle 90 minuten in om niet spannend te worden.

En toen was er in 2008 ‘The Happening’. Ik vind het moeilijk te bepalen of The Happening nog slechter is dan Lady in the Water. Maar die vraag is helaas ongeveer het spannendste wat The Happening te bieden heeft.

The Happening speelt zich af aan de oostkust van de Verenigde Staten alwaar een massale epidemie van zelfmoord uitbreekt. Hoewel The Happening in het eerste half uur zeker naargeestige momenten kent, wordt al vroeg in de film prijs gegeven dat planten het op mensen hebben gemunt. Dit plot-element wordt vervolgens wel in een stuk of 5 aanwijzingen opgediend. Jaja, nu weten we het wel. Er is iets niet pluis met bomen en struiken!

Helaas wordt er na deze onthulling niets nieuws meer geserveerd in de film. Het blijft bij het angstig wegrennen voor een opstekende wind en ritselende bladeren. En ja, af en toe sneuvelt er weer iemand die niet goed naar de bevindingen en adviezen van onze held heeft geluisterd. Die held is de acteur Mark Wahlberg. En hoe goed deze mijnheer ook zijn best doet, hij is gewoon (nog) niet in staat om op overtuigende wijze een film te dragen. Je blijft het gevoel houden naar een verongelijkte puber te kijken. En als je daar schooier John Leguizamo tegenover zet heb je toch echt onvoldoende massa om een film op het rechte spoor te houden.

De voor M. Night te doen gebruikelijke plotwending aan het eind is deze keer echt een dertien-in-een-dozijn open deur. Dit laffe hapje is in Hollywood al honderden keren gepresenteerd als ‘verrassend’ eind.

Samenvattend is The Happening alleen interessant als onderdeel van het steeds verder aftakelende ouvre van M. Night. Dat ouvre geeft een interessant beeld van hoe de reputatie van een als briljant betitelde regisseur in 10 jaar tijd volledig kan verdampen. Of het volgende project van M. Night, The Last Airbender, deze deceptie kan keren moet in 2010 blijken.

De AEX is een graadmeter die aangeeft hoeveel rendement Nederlandse aandelen behalen. De afgelopen 14 jaar boekte de AEX nul procent koerstwinst. Wie in 1995 1.000 Euro in de AEX had gestoken zou anno 2009 nog steeds 1.000 Euro in zijn portefeuille hebben. Wat is beleggen in Aandelen toch een waardeloze hobby. Daarbij schieten de koersen dan weer omhoog en dan weer omlaag. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen. Beleggen in aandelen is eigenlijk gewoon een loterij.

Wie denkt dat dat waar is moet zijn geld maar eens beleggen in loten van de Staatsloterij. Is het kopen van een Staatslot dan ook beleggen? Volgens de hiervoor besproken definitie uit de Van Dale wel. Want miljoenen Nederlanders besteden er geld aan in de hoop dat het meer waard wordt.

Vandaag bericht De Telegraaf dat de door het Ministerie van Financiën gerunde Staatsloterij minder prijzengeld uitkeert dan wettelijk is toegestaan. De Staatsloterij gaat dus op de illegale toer. Het uitkeringspercentage is in bepaalde periodes gezakt tot onder de wettelijke norm van 60 procent. Pardon? Onder de 60 procent? Jazeker. Zelfs als het casino van Wouter Bos zich precies aan deze norm houdt krijgt u dus van iedere 1.000 Euro die u inlegt gemiddeld slechts 600 Euro terug!

Laten we de vergelijking met de AEX maar eens maken. Stelt u zich voor dat we in 1995 voor 1.000 Euro Staatsloten hadden gekocht. Na een jaar hadden we het restant (600 Euro) wederom in Staatsloten gestoken. En dit proces zouden we herhalen tot in 2009. Stelt u zich voor dat de Staatsloterij zich de afgelopen 14 jaar precies aan de uitkeringsnorm van 60 procent heeft gehouden. In dat geval zou van uw 1.000 Euro nog maar een dramatische 78 cent zijn overgebleven. Wie zijn geld onder de bovengenoemde omstandigheden in de Staatsloterij heeft gestoken mag dus gemiddeld rekenen op een verlies van 99,92 procent. Zelfs het aandeel Fortis is hierbij vergeleken een topstuk!

De Staatsloterij zou zich kunnen verweren met het feit dat de gigantische verliezen van de deelnemers worden besteed aan goede doelen. Boze tongen beweren echter dat slechts een relatief klein deel deel van uw inleg feitelijk terecht komt bij de zieke kindertjes in Afrika. Want tja, de kantoren, salarissen, huizen en auto’s van de directeuren in Nederland moeten ook worden betaald.

Maar wie geld steekt in aandelen van aan de AEX genoteerde bedrijven brengt een deel van zijn geld ook naar het goede doel. Kijk maar wat ondernemingen zoals Ahold, ING en Shell allemaal aan goede doelen doen. Zij verstrekken studiebeurzen aan jong talent, sponsoren kunst en sport en ontwikkelen projecten ten behoeve van een schoner milieu. Daarbij zorgen deze bedrijven voor grootschalige en kwalitatief hoogwaardige werkgelegenheid. Een beter doel is er bijna niet!

Toch zijn er vele Nederlanders die Staatsloten kopen omdat ze denken dat je daarmee geld kan verdienen. En dat is een illusie. 99 procent van de deelnemers van de Staatsloterij wordt er natuurlijk armer van. Daar doen die paar geluksvogels die de jackpot winnen niets aan af. Eigenlijk is het een schande dat onze overheid veel geld verdient aan deze illusie. Al helemaal gezien onze overheid met regelmaat haar belerende vingertje in de richting van het bedrijfsleven wijst. Daar mag men zich namelijk niet verrijken. In mijn optiek een glashelder geval van pot en ketel.

Misschien zijn er soms wel eenvoudige praktische of zakelijke redenen om als evenementenorganisator niet met bepaalde opdrachtgevers in zee te willen gaan. Waar het in dit soort kwesties om gaat is dat een ieder over dit soort zaken nadenkt en zijn of haar eigen weloverwogen beslissingen neemt.

Laten we beginnen met een onschuldig voorbeeld. Hieronder zie je een filmpje van een tattoo en piercing conventie in de Verenigde Staten. Op zich moet dit misschien allemaal kunnen maar ik krijg toch een beetje de kriebels van al die naalden en spijkers in die menselijke lichamen. Is het een raar idee wanneer ik als beheerder van een evenementenlocatie deze activiteiten liever niet toesta in mijn pand? Of moet ik niet zeuren, want zaken zijn toch gewoon zaken?

Laat ik het iets moeilijker maken. De afgelopen jaren zijn er steeds meer artiesten actief geworden die rondtrekken met een ‘hypnose’ show. De Amerikaan ‘Sailesh’ is zo’n artiest. Hij trekt met zijn medewerkers langs vooral hogescholen en universiteiten. Op de video’s van zijn optredens zijn grote groepen jonge meiden en knullen te zien die zich kennelijk onder invloed van Sailesh in het openbaar verlagen tot de meest curieuze gedragingen. Zie hieronder een fragment waarin de jongelui kennelijk sex willen hebben met een stoel. Nu vraagt deze Sailesh u zijn show te organiseren. Is dat een ja of een nee?

Het vraagstuk kan ook in de politieke sfeer worden gezocht. Zo bestaat er in Nederland de SGP. Dat is een politieke partij die het tussen 1918 en 2006 niet toestand dat vrouwen lid werden van deze club. En nog steeds mogen vrouwen zich binnen de SGP niet verkiesbaar stellen voor een plek in een gemeenteraad of Tweede Kamer. Is het denkbaar dat wanneer je het principieel oneens bent met de standpunten van een politieke partij, je ook de keuze kan maken om bijvoorbeeld geen medewerking te verlenen aan de organisatie van een congres van die partij?

De praktijk wijst uit dat de beheerders van evenementen accomodaties soms geen medewerking bieden aan bijvoorbeeld congressen van extreem rechtse partijen. Ook de partij van Geert Wilders moet vaak goed haar best doen om een lokatie te vinden voor haar bijeenkomsten. Hieronder een video met enige perikelen rond de organisatie van een evenement van enkele rechts-extremisten die 70 jaar geleden erg bekend waren.

Sommige evenementen brengen door hun aard een dermate hoog risicoprofiel met zich mee dat een organisator zich wederom de vraag kan stellen: faciliteer ik zo’n evenement ja of nee? Bij vliegshows gaat meestal alles goed, maar een enkele keer gebeurt er een akelig ongeluk. Zie de video hier onder.

Ook tewaterlatingen van schepen brengen risico’s met zich mee. Daarom wordt het technische deel van dat soort klussen in principe door zeer deskundige specialisten georganiseerd. Desondanks zinken er schepen tijdens tewaterlatingen (zie video hieronder) en worden soms complete tribunes met toeschouwers weggespoeld als een groot schip bij zijn tewaterlating een golf veroorzaakt. Wat doe jij, als onervaren evenementen-organisator, als jou wordt gevraagd om de zorg te dragen voor de genodigden van een tewaterlating van een groot schip? Ver gezocht denk je? Ben je in staat om de risico’s in te schatten?

Wat te denken van een open dag van de landmacht (zie video hieronder), of een wervingsactie van het leger op middelbare scholen. Misschien wil jij helemaal niet dat jongens en meisjes van 18 jaar worden aangemoedigd om te vechten in Afghanistan. En levert dat bij jou gewetenbezwaren op. Of misschien denk je er heel anders over. Zou jij meewerken aan de organisatie van zo’n evenement?

Een andere categorie evenementen die gewetensbezwaren zou kunnen oproepen is die van de ‘talentenjachten’. Want veel van de grote talentjachten zijn tegenwoordig steeds meer gericht op het exploiteren van kandidaten die zich onbedoeld in het openbaar voor aap zetten. Mag dit wel of niet in jouw accomodatie gebeuren?

Hoewel ik zeker vind dat werklozen niet voor eeuwig gratis geld moeten krijgen ben ik wel voor een nuancering van dit beleid, en wel op twee punten.

Ten eerste zijn er nog steeds Nederlanders die zich 40 jaar lang de krampen werken om de uitkering van hun werkschuwe buren op te hoesten. Moeten die Nederlanders na een jaar WW direct tomaten plukken terwijl hun buren nog steeds hun hand ophouden?

Ten tweede, en dat is mijn belangrijkste punt, denk ik dat zo’n regeling voor alle beroepsgroepen moet gelden. Dus ook voor kamerleden zelf. Laten we eens kijken hoe onze kamerleden hun eigen werkloosheidsuitkering hebben geregeld.

Ga daar voor naar parlement.com en verbaas u over de riante regelingen die de kamerleden voor zichzelf hebben georganiseerd!

“Na vertrek heeft een ex-Tweede Kamerlid recht op een uitkering van:
- 80 procent van zijn laatstgenoten schadeloosstelling in het eerste jaar;
- 70 procent van zijn laatstgenoten schadeloosstelling vanaf het tweede jaar.

De uitkering duurt even lang als de het Kamerlidmaatschap heeft geduurd, maar geldt minimaal twee en maximaal zes jaar.”

Pardon? Een kamerlid mag zelf 6 jaar lang z’n handje ophouden terwijl de brave burger tomaten moet plukken? Maar het is nog veel erger, lees en huiver:

“Als een Kamerlid bij zijn vertrek 50 jaar of ouder is en in de 12 jaar daarvoor minstens 10 jaar Kamerlid is geweest, dan loopt de wachtgelduitkering door tot de 65-jarige leeftijd.”

Een beetje handige volksvertegenwoordiger kan dus op basis van 10 jaar werk maar liefst 15 jaar lang geld vangen op kosten van de gemeenschap! In deze tijd van economische recessie is zo’n riante voorziening natuurlijk onhoudbaar. Het is tijd dat de wachtgeldregeling voor kamerleden wordt afgeschaft. Gewoon in de WW die lui, net zoals andere Nederlanders. En dus ook na een jaar tomaten plukken!

Beleggen in Nederlandse aandelen levert dus gemiddeld al 13 jaar, 2 maanden en 19 dagen nul procent rendement op. Wie op 5 december 1995 voor (omgerekend) 1.000 Euro een mandje aandelen AEX had gekocht zou dus dik 13 jaar later nog steeds een waarde van 1.000 Euro in zijn bezit hebben gehad. Wie in diezelfde periode zijn 1.000 Euro had vastgezet op een spaarrekening met 4 procent rente had nu over een kapitaaltje van 1.670 Euro beschikt. Dat is een rendement 67 procent.

Ik heb deze vergelijking in eerdere artikelen ook al gemaakt. Als reactie kreeg ik veel e-mails van lezers die deze vergelijking niet eerlijk vinden. Want op aandelen krijg je dividend, zeggen ze. Ten eerste is dat niet altijd waar. Zeker in de huidige tijden zijn er veel bedrijven die geen dividend uitkeren. En de meerderheid van de kleine beleggers heeft helemaal geen aandelen maar beleggingsfondsen. Dat zijn mandjes aandelen die worden beheerd door fondsmanagers van banken en verzekeraars. Hun inspanning en deskundigheid zou er toe moeten leiden dat u een hoger rendement behaalt dan wanneer u zelf aandelen koopt. In ruil voor hun inspanning betaalt u de fondsmanagers een commissie. Die commissie is echter zo hoog dat het uitgekeerde dividend vaak volledig wordt teniet gedaan. Daarbij presteren veel van die fondsmanagers uitermate slecht. Een goed voorbeeld daarvan zijn de fondsmanagers van de Postbank. Zo heeft het Postbank Internetfonds in 7 jaar tijd een koersverlies van 92 procent geboekt. Zaten de managers van dit fonds soms 7 jaar te slapen? Waaruit heeft het ‘beheer’ van dit fonds al die tijd bestaan? En welke ‘deskundigheid’ was nodig om tot een verlies van 92 procent te komen?

Wie goed oplet ziet dat de grote banken nogal in hun maag zitten met het gepruts van hun fondsmanagers. En weet u hoe banken deze problemen ‘oplossen’? Een bekende truc is dat ze op hun website alleen de grafieken laten zien van periodes waarin het zo slecht nog niet ging. Dan lijken de verliezen nog een beetje mee te vallen.

Maar de meest kordate manier om de verliezen van hun klanten te verdoezelen is het opheffen van een beleggingsfonds! Huppekee, in één dag 92 procent verlies weggepoetst. Over een paar jaar is er niemand die het nog weet. Dit heeft de Postbank ook gedaan met het Postbank Internetfonds. Inmiddels is zelfs die hele bank opgeheven. Dus het gepruts van de fondsmanagers is als het ware aan de geschiedenis onttrokken.

Daarom steekt het toch een beetje dat veronderstelde deskundigen zoals Corné van Zeijl, fondsmanager van het SNS Nederlands Aandelenfonds, u doen geloven dat het allemaal wel meevalt met dat beleggen. Zo zegt Van Zeijl in Intermediair van 19 februari 2009 ‘Wie over tien jaar terugkijkt of hij geld heeft verdiend, zal altijd rendement hebben op aandelen’.

Ik ken echter genoeg mensen die de afgelopen 10 en zelfs 15 jaar alleen maar koersverliezen hebben geboekt door hun geld toe te vertrouwen aan fondsmanagers van gerenommeerde banken.

Laten we eens kijken wat het fonds van Corné Van Zeijl zelf doet. Het SNS Nederlands Aandelenfonds had 10 jaar geleden een koers van circa 67 Euro. Wanneer ik dit schrijf is de koers 25,59 Euro. Wie 10 jaar geleden zijn geld heeft toevertrouwd aan het fonds van Corné Van Zeijl heeft dus een koersverlies van bijna 62 procent geboekt. Hoezo altijd winst na 10 jaar?

Wellicht zou Van Zeijl zich kunnen verweren met het argument dat zijn fonds wel beter heeft gepresteerd dan ‘de markt’. Maar ook dat is niet waar. Op 24 februaru 1999 sloot de AEX op 538,84. En wanneer ik dit schrijf staat de AEX inmiddels op 220,50. Een koersverlies van 59 procent in 10 jaar. Het Nederlands Aandelenfonds van Corné van Zeijl verliest dus niet alleen dik in 10 jaar tijd, maar presteert zelfs slechter dan de AEX.

Wie mij kan uitleggen wat de meerwaarde van fondsmanagers is mag het zeggen. Volgens mij dragen die lui vooral mooie pakken en horloges van uw en mijn zuurverdiende centjes.

Waar het al mis kan gaan is bij een te lage opkomst of wanneer je bezoekers niet behoren tot het soort mensen dat voor de sfeer kan zorgen die je in gedachten had. Het resultaat kan een mislukt feest zijn. En geen van de aanwezigen zal achteraf zeggen dat het aan hem of haar ligt. De organisatie krijgt altijd de schuld. Zie voor een mislukt en saai feest het onderstaande fragment uit Jiskefet.

Sportdagen en -toernooien behoren tot de meest risicovolle evenementen. Bij veel sporten is sprake van een intensieve lichamelijke inspanning. Soms worden daarbij inschattingsfouten gemaakt die pijnlijke gevolgen kunnen hebben. Zie het onderstaande filmpje. Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid voor zo’n incident in eerste aanleg bij degenen die direct bij de uitvoering betrokken waren. Toch is het verstandig wanneer je als organisator van een evenement goed nadenkt over wat voor programma-onderdelen je toelaat. Want dit soort ongelukken reflecteert ook op de naam van de organisator.

Bij sportevenementen ben je ook afhankelijk van een deugdelijke werking van apparatuur. Een klein technisch mankement kan grote gevolgen hebben.

Bij sportevenementen zit een ongeluk vaak in een klein hoekje. Maar bij sommige evenementen wordt het risico echt opgezocht. De vooral in de zomer populaire vuurwerkshows zijn daar een goed voorbeeld van. Hoe professioneel sommige vuurwerk-experts ook zijn, vuur en explosies hebben toch te vaak een onvoorspelbaar karakter. En wanneer er dan iets mis gaat zijn de gevolgen soms rampzalig.

Een combinatie van een vuurwerkshow en een sportevenement vormt eigenlijk een optelsom van risico’s. Duizenden mensen op elkaar gepropt die in geval van nood moeilijk zijn te evacueren. Wie er voor kiest om in die context een reusachtig vuurwerk te organiseren speelt lettelijk met vuur.

Bij trouwerijen kan ook veel misgaan. Dat heeft enerzijds te maken met de spanning die er heerst bij de deelnemende partijen. Anderzijds willen mensen vaak ‘iets anders’ op hun bruiloft en dat brengt soms ook risico’s mee. Zie het onderstaande filmpje voor een plechtigheid aan de rand van een zwembad.

Maar in de meeste gevallen is risicomanagement bij evenementen toch gewoon een kwestie van het op waarde schatten van kleine gevaren. Valpartijen komen nu eenmaal voor op de dansvloer. Serviesgoed en dienbladen gaan nu eenmaal wel eens op de grond. Tafels en stoelen vallen wel eens om. Dit soort zaken is niet te voorkomen. Wel kan door een bewuste keuze in de opstelling en inrichting van de accomodatie geprobeerd worden om de kans op dat soort ongemak iets te verkleinen.

Tot slot nog twee voorbeelden van klein ongemak. Een artiest die een microfoon inslikt en een bruid die haar gebit verliest.

Een van de belangrijkste aspecten van een evenement is de lokatie. Het selecteren van een plek met de voor jouw evenement geschikte uitstraling en voorzieningen was tot enkele jaren terug een lastige klus. Met de komst van videosites zoals Youtube is daar verandering in gekomen. Veel beheerders van bijvoorbeeld partycentra hebben filmpjes van hun accomodatie online gezet. Vaak geeft dat een uitstekend beeld van de geschiktheid van de lokatie.

Een typisch voorbeeld van een echt Hollands evenement is de Libelle Zomerweek. Een week lang houden vooral vrouwen zich bezig met allerlei zaken die interessant zijn voor … vrouwen. Daarom zitten de treinen naar de Zomerweek vol vrouwen en zijn de straten in de gastgemeente gevuld met vrouwen. En ze vinden het allemaal reuze gezellig. Hoe kneuterig de Libelle Zomerweek ook mag overkomen, ik weet zeker dat er een geweldig team professionals achter dit evenement schuilt. Want wie zo vaak zo succesvol is met zo’n groot landelijk evenement heeft verstand van zaken.

De sportdag en het sporttoernooi zijn klassiekers in de evenementenbranche. Niet echt vreselijk spannend maar dit behoort nu eenmaal tot de realiteit. Overigens is het organiseren van een sporttoernooi zo eenvoudig niet. Afhankelijk van de sport moet rekening worden gehouden met aspecten zoals EHBO, mobiele toiletten, dranghekken, kaartverkoop, toegangscontrole, enzovoort.

Het strandfeest is de favoriet onder veel jonge evenementen organisatoren. Altijd leuk om te organiseren, altijd leuk om te bezoeken. Behalve als het geen mooi weer is. En dat zit in Nederland helaas niet altijd mee. Gezien het enorme aanbod aan strandfeesten wordt het steeds moeilijker om in dit segment nog iets nieuws te bedenken. Maar een echt creatieve geest deinst daar natuurlijk niet voor terug.

Sommige evenementen hebben een kleine omvang. Persconferenties bijvoorbeeld. Meestal gaat het om enkele belangrijke personen die tegelijkertijd door een aantal journalisten worden geïnterviewd. Vanuit technisch en logistiek oogpunt bezien zijn persconferenties meestal niet zo ingewikkeld. Maar persconferenties worden vaak gegeven omdat de geïnterviewden omstreden zaken willen toelichten. Daarom heb je als evenementenorganisator niet altijd het verloop van een persconferentie in de hand. Zie hieronder een door Louis van Gaal gegeven persconferentie.

Hieronder zie je versnelde beelden van de opbouw van de 9 Maanden Beurs in 2008. De 9 maanden beurs is Nederlands grootste beurs voor aanstaande mama’s en papa’s.
Wie een beurs door facilitaire ogen bekijkt ontkomt niet aan de vraag hoe al die stands toch op hun plek terecht zijn gekomen. Voorafgaand aan iedere grote beurs vindt een logistiek wonder plaats. In een periode van enkele dagen, en soms zelfs in slechts één dag, worden vloeren gelegd, wanden en daken gebouwd, licht-armaturen geïnstalleerd, keukens, toiletten, meubilair, product-displays en decorstukken geplaatst, posters en versiering opgehangen, enzovoort, enzovoort. Wie een grote beurs wil organiseren zal dus verstand moeten hebben van (of kennis moeten inhuren over) logistieke zaken, nutsvoorzieningen en bouwtekeningen.

Als zo’n beurs dan uiteindelijk draait (in het onderstaande filmpje is dat de Vakantiebeurs 2009) blijkt soms sprake te zijn van een evenement dat best een beetje saai kan overkomen. Ieder land/bedrijf/verkeersbureau heeft zijn eigen stand. Op al die stands staan dames in lokale klederdracht. En op iedere stand krijg je een tas met folders. Als alle aanbieders een beetje op elkaar lijken zou dat kunnen betekenen dat het mogelijk moet zijn om iets creatiefs te doen dat anders is dan de rest. Of is dat niet zo makkelijk?

Een goed voorbeeld van een succesvol ‘brand event’ is het concept “Drie Dwaze Dagen” van de Bijenkorf. Een brand event heeft als doel de naamsbekendheid van een merk te vergroten. En dat is bij de DDD heel goed gelukt. De DDD zijn uitgegroeid tot een landelijke happening die regelmatig het nieuws haalt vanwege de spectaculaire openingen en vaak hysterische gedragingen van kopers. Want zodra de deuren open gaan wordt er gerend, getrokken en geduwd. En natuurlijk ook heel veel gekocht. Het concept van de DDD is betrekkelijk simpel en in één zin te beschrijven: Chique warenhuis verkoopt 3 dagen lang dure merkartikelen met korting. Als het allemaal zo simpel is, waarom heeft niemand het dan eerder bedacht?

Sommige Nederlandse beurzen lijken misschien een beetje braaf en saai. Maar daar is wellicht een goede reden voor. Want je organiseert je evenement voor een doelgroep. Die doelgroep heeft een bepaald verwachtingspatroon van het evenement. En sommige doelgroepen willen het liefst iets eenvoudigs en voorspelbaars. In de Verenigde Staten zijn sommige beurzen ietsje uitbundiger dan we in Nederland gewend zijn. Amerikanen vormen kennelijk een andere doelgroep dan Nederlanders. Zie hieronder een filmpje van de jaarlijkse Comic Con in San Diego.

Nog een voorbeeld van een evenement met een specifieke doelgroep: de Atlantis Freedom of the Seas Cruise. Dit is een vakantie op een cruiseschip, speciaal voor homosexuele mannen. Bij dit type evenement wordt het heel erg belangrijk om je doelgroep op de juiste wijze te benaderen en er voor te zorgen dat er geen personen op het evenement belanden die niet tot de doelgroep behoren. Zie filmpje hieronder.

Trouwerijen vormen een stabiele bron van inkomsten in de evenementenbranche. Het organiseren van een trouwerij is misschien niet altijd vreselijk spannend, maar wel enorm belangrijk. Als organisator ben je voor een deel verantwoordelijk voor het succes van de belangrijkste dag in het leven van twee mensen. Sommige organisatoren zijn zo goed in het uitdenken van bruiloften dat zij zich in dit vak specialiseren. Zij worden ‘wedding planners’.

Wanneer ik dit schrijf staat in Beijing een reusachtige wolkenkrabber in brand. Het gaat waarschijnlijk om het Mandarin Oriental Hotel, een gloednieuwe toren. Het is op dit moment nog niet te zeggen of het gebouw overeind blijft staan maar het is al wel zeker dat het gebouw volkomen is verwoest door de brand…

Tot vandaag had ik nog nooit gehoord van het fenomeen Mama Appelsap. Maar vandaag stuurde een vriend mij een link naar het bovenstaande filmpje dat het verschijnsel Mama Appelsap haarfijn uit de doeken doet.

Mama Appelsap is vernoemd naar de hit van Michael Jackson ‘Wanna be starting somethin’. Zie hieronder. En inderdaad, Jacko lijkt toch echt “Mama Say Mama Sa, Mama appelsap” te zingen. Hoe is het mogelijk. Nee, dan Marco Borsato. ‘Dat er mensen zijn die innig sjoelen’. Hij zegt het echt.

Harding was aanvankelijk ontwerper van videogames maar nam in 2003 ontslag omdat hij naar eigen zeggen “didn’t want to spend two years of my life writing a game about killing everyone”.

Na zijn ontslag begon Harding een reeks reizen en al snel werd het idee geboren om op beroemde lokaties het malle dansje dat hij toch al vaak deed te filmen. In een eerste versie is Harding op 20 lokaties te zien maar in de tweede versie waren dat er reeds 36. Dat is de video waarmee hij beroemd is geworden. Zie filmpje hieronder.

In 2006 werd bij Pausch terminale kanker aan de alvleesklier vastgesteld. Hij volhardde in zijn werk en ging door met het geven van colleges, soms direct na zijn chemotherapie. In 2007 trad hij op als spreker in een college-reeks genaamd “The Last Lecture”. Deze serie was oorspronkelijk bedoeld als gedachtenexperiment voor docenten: wat zouden zij willen overbrengen op hun studenten, er van uitgaande dat het de laatste keer was in hun leven dat zij iets mochten vertellen. Voor Pausch was dat gedachtenexperiment inmiddels ingehaald door de realiteit. Het filmpje hieronder toont de buitengewoon inspirerende Last Lecture van Randy Pausch.

In de Britse provinciestad Slough bevindt zich de papiergroothandel Wernham Hogg. En daar werkt David Brent. Brent is een fantastische manager. Een echt mensenmens. Hij heeft humor, inspireert zijn personeel en is een echte entertainer. De BBC komt een tijdje op zijn kantoor langs om een documentaire te schieten over Wernham Hogg. Aldus wordt de kijker getuige van de beslommeringen op de afdeling van David Brent. Dit is het uitgangspunt van BBC comedy The Office (2001).

Comedy? Klinkt als een tamelijk saaie documentaire. Dat klopt. The Office is comedy vermomd als documentaire. Dat levert allerlei praktische voordelen op. Je mag je materiaal los uit de hand schieten, een echte plot heb je niet nodig, je hoeft geen bekende sterren in te schakelen, theatraal acteren is niet nodig en er hoeft geen ingeblikt gelach te worden toegevoegd. Overigens bevinden zich wel een paar echte sterren in The Office. Een van die sterren is de fabuleuze Mackenzie Crook. Inmiddels een wereldster door zijn fantastische rol in de Pirates of the Caribbean reeks.

Maar wat is er nu zo leuk aan The Office? Dat is het grote misverstand van David Brent. Want hoewel David Brent zelf denkt dat hij gods gift aan de werkvloer is, is hij in werkelijkheid een vreselijke domme, lompe, zichzelf in epische proporties overschattende hufter.

David Brent beledigt en schoffeert zijn personeel aan de lopende band. Zijn grappen zijn in een gunstig geval gewoon niet leuk maar meestal ronduit kwetsend. Hij kan slecht tegen zijn verlies en is volstrekt niet in staat om een normaal gesprek te voeren. Hij demotiveert en denigreert vrijwel iedereen in zijn omgeving en heeft totaal geen belangstelling voor de inbreng, prestaties of talenten van anderen. Maar zijn zelfbeeld is volkomen vertekend. Daar waar zijn personeel hem ziet als een lompe zielepoot, denkt hij zelf het lokale middelpunt van humor en inspiratie te zijn. Dat levert tientallen zo niet honderden zeer geslaagde en vooral onuitgesproken grappen op. De ingetogenheid waarmee de grappen worden geserveerd zal echter lang niet bij iedereen in de smaak vallen. Sommige grappen zullen door de niet in Engelse comedy getrainde kijker niet eens als zodanig worden herkend. Daardoor blijft The Office toch vooral een document voor liefhebbers.

De rol van David Brent wordt uitmuntend vertolkt door Ricky Gervais. Brent probeert weliswaar voortdurend grappig te zijn, maar hij is juist zo grappig omdat hetgeen hij zelf denkt dat grappig is dat juist niet is. En juist op die momenten dat Brent echt vreselijk grappig is, speelt Gervais hem bijzonder onderkoeld. En dat is toch een hele knappe prestatie.

Degenen die de moeite nemen om de complete DVD-box van The Office te bekijken, kunnen een merkwaardig dubbel gevoel krijgen bij het zien van The Office. Enerzijds is The Office als satire onderhoudend en enigszins origineel te nomen. En toch kan het zijn dat u na het bekijken van The Office het gevoel krijgt dat u het allemaal wel eens eerder hebt gezien. Alleen niet op televisie. Maar wel in het echt.

Want de meeste mensen die wat jaartjes op een kantoorvloer hebben meegedraaid, hebben wel eens een David Brent als manager gehad. Of tenminste een manager die een aantal karakter- en gedragseigenschappen met David Brent deelt. Het gedrag en de houding van Brent zijn daardoor op een onaangename manier herkenbaar. Als u trekjes van Brent in u zelf herkent is het echt tijd om weer eens op cursus te gaan.

Hoewel ik zelf na één seizoen het gevoel kreeg dat de koek echt op was, heb ik mij toch behoorlijk kunnen amuseren met het tweede seizoen. Ook de daarna geproduceerde Kerstspecials waren de moeite waard.

Iedere keer vraag je je weer af of David Brent nog dieper kan wegzakken in zijn lompheid. Wie eenmaal heeft gezien hoe David Brent een door hem zelf ingehuurde cursusleider het werk volkomen onmogelijk maakt, denkt dat hij het ergste ongeveer heeft gehad. Maar wie daarna getuige is van het optreden van Brent als door externen ingehuurde motivatiecoach, weet dat een nieuw dieptepunt is bereikt. Steeds opnieuw weet Brent de kijker te verrassen met nog lomper gedrag.

Maar wanneer Brent zich als professionele entertainer gaat manifesteren slaat The Office de plank een beetje mis. Het is zeker nog grappig om te zien hoe Brent zich volkomen onmogelijk maakt door op te treden in lokale discotheken, maar de sfeer is net iets over the top. En dan past niet zo goed bij het verder tamelijk ingetogen en onderkoelde karakter van de serie.

Ook in de laatste 10 minuten van de Kerstspecials wordt een valse noot geproduceerd wanneer Brent tot een vorm van inkeer lijkt te komen. En als beloning krijgt hij ook nog een mooi meisje. Volkomen onnodig vals sentiment. Laten we David Brent gewoon onthouden als de onnozele hufter die hij is. Dat is echt veel leuker.

De extra’s op de DVD’s maken dit laatste euvel weer een beetje goed. Want daaronder bevinden zich documentaires over het tot stand komen van de serie. Daarin worden de acteurs in casual outfit en met andere haardracht dan in de serie geïnterviewd. De gebruikte camera produceert een nog iets korreliger beeld dan in de serie. Door deze authentieke elementen valt het heel even niet op dat de acteurs in deze documentaire over de documentaire gewoon doorgaan met acteren. Kortom, de documentaire over de nepdocumentaire is ook nep. Dat smaakt naar meer. En ja hoor, het regiseurscommentaar is ook nep. Heel slim.

Want Funda is primair geen informatiesite voor woningezoekenden, maar wel de grootste verzameling betaalde woningadvertenties van Nederland. Woningverkopers moeten namelijk betalen om hun woning terug te zien op Funda. En de woningverkoper moet waar voor zijn geld krijgen. Kennelijk betekent dit dat informatie over hoe lang een pand in de verkoop is mag worden verhaspeld.

Dit punt is belangrijk omdat potentiële kopers eerlijk en volledig moeten worden geïnformeerd over de belangrijkste aanschaf van hun leven. Wie weet dat een pand al jaren te koop staat heeft er ook belang bij om te weten waarom dat zo is. Is het pand gewoon te duur geprijsd? In dat geval wil ik er als koper minder voor betalen. Of deugt er iets niet aan het pand dat ik als potentiële koper misschien over het hoofd zie? Makelaars hebben een informatieplicht naar kopers. En daaronder valt wat mij betreft ook het op correcte wijze weergeven van de voorgeschiedenis van een pand.

Funda is het hier kennelijk structureel niet mee eens. Want het als ‘nieuw’ in de verkoop betitelen van panden die langdurig onverkoopbaar zijn, is al vele jaren een van de vaste gewoontes van Funda. En tot op de dag van vandaag zie ik dat ‘nieuwe’ panden in mijn woonplaats gewoon al vele maanden te koop staan.

Gelukkig is er www.miljoenhuizen.nl. Deze site vermeldt van ieder pand de complete verkoopgeschiedenis. Zo kun je precies zien hoe lang een pand al te koop staat. En nog veel meer. Je kunt zelfs zien of de vraagprijs van een pand de afgelopen tijd is gewijzigd en wanneer een pand eerder is verkocht. Essentiële informatie voor mensen die graag de juiste prijs willen betalen voor een huis. Maar ook belangrijk om te achterhalen of er misschien een ‘luchtje’ aan een huis zit.

De constatering dat Funda op sommige vlakken twijfelachtige informatie levert heeft vanuit mijn positie een lange voorgeschiedenis. Vanaf 2004 heb ik Funda er diverse keren een e-mail over gestuurd. Het ging daarbij om de volgende punten.

1) De perceeloppervlakte van veel panden deugde niet. Honderden panden hadden volgens Funda een perceeloppervlakte van 999 m2, 9999 m2, 99999 m2 en 999999 m2. Dit bleek bij navraag te betekenen dat de verkopende makelaar geen idee had hoe groot de perceeloppervlakte was. En dus vulde de makelaar onzin in. De gebruiker die op zoek was naar een pandje met een stuk grond moest zich dus eerst door rijen flauwekul heen werken. Terwijl het even bestuderen van de kadastrale kaart toch geen probleem mag zijn voor een makelaar.

2) De woonoppervlakte van veel panden deugde niet. Zelfde probleem als bij perceeloppervlakte.

3) Vele panden die op Funda te koop stonden waren al weken en soms maanden daarvoor verkocht. Zeer onhandig en frustrerend voor de woningzoekende. Funda stelde in haar antwoord dat enige vertraging in het systeem nu eenmaal onvermijdelijk is. Ik dacht juist dat het Internet het mogelijk maakte om informatie razendsnel door te spelen naar de gebruiker.

4) Panden die langdurig op Funda te koop staan worden plotseling als ‘nieuw’ aangeboden. Zie eerder in dit artikel.

De antwoorden die ik van Funda kreeg waren vooral van de categorie: niet onze schuld en we doen er niets aan. Na diverse keren zonder enig resultaat te hebben geklaagd, besloot ik in april 2007 een eerste artikel over de eigenaardigheden van Funda te publiceren. Daarna volgde nog drie artikelen over Funda. Dit is inmiddels mijn vijfde artikel over Funda.

Kort na mijn publicaties paste Funda In 2008 op enkele door mij genoemde punten haar systeem aan. Een verbetering was dat Funda onzinnige perceeloppervlakten en woonoppervlakten zoals 999999 m2 uit haar systeem verwijderde. Maar Funda verwijderde ook de mogelijkheid om panden te ordenen op perceeloppervlakte. Door deze maatregel is het inmiddels nog lastiger om in Funda te zoeken naar een woning met een stukje grond.

Wie op zoek is naar een pandje met een paar hectare land, bijvoorbeeld voor hobby- of bedrijfsdoeleinden, kan hooguit panden met 5000 m2 grond of meer selecteren. Vervolgens dient de potentiële koper alsnog een hele lijst met panden minutieus te doorzoeken om per pand de hoeveelheid grond te achterhalen. Zonde, een gemiste kans.

Maar de grootste misser van Funda blijft dat potentiële kopers kennelijk niet mogen weten dan veel panden al heel lang onverkoopbaar zijn. Als Funda haar informatievoorziening echt wil verbeteren ligt hier de grootste kans.

Gelukkig is het water ter plekke ondiep. De brandweer rukte met groot materieel uit om de wagen weer aan wal te krijgen. Ik heb het incident gefilmd maar merkte achteraf dat het filmpje wel erg korrelig was (zie eerste filmpje hieronder). Daarom nog een toegift van door-het-ijs-zakkerts die er echt om gevraagd hebben. Sterker nog, als je die filmpjes ziet lijkt het of de jeugd het tegenwoordig lekker vindt om bij vrieskou te badderen.

Decennia lang probeerde de groene lobby ons de fabel wijs te maken dat meer asfalt leidt tot meer auto’s. En dus mochten er geen wegen worden gebouwd. Dit verband is nooit bewezen en ook niet waar. Laat u zich bij de aanschaf van een auto leiden door de hoeveelheid asfalt? Onzin natuurlijk.

Gelukkig mag het nu wel en kunnen de komende jaren een paar hinderlijke knelpunten op het Nederlandse wegennet worden aangepakt. De aanleiding tot dit verstandige besluit komt echter helaas niet voort uit goed verkeersbeleid maar uit economische afwegingen. Nu de recessie dreigt wil de overheid graag wat centjes uitgeven om de morrende bouwsector koest te houden. Leidt die crisis toch nog tot iets moois.

Dit is een nogal raar bericht in een tijd waarin de huizenprijzen al jaren gematigd stijgen of zelfs dalen. Pas aan het einde van de eerste alinea blijkt dat het bericht kolder van de eerste orde is.

Waar het om gaat is dat de Nederlandse gemeenten weer eens de ambtelijk vastgestelde WOZ-waarde van woningen stevig hebben verhoogd. Huizen worden daardoor geen cent meer waard. Het enige gevolg is dat de burger meer belasting mag afdragen aan zijn gemeentebestuur voor een vermeende prijsstijging van huizen die inmiddels al weer goedkoper worden.

De kop van het artikel had dus eigenlijk kunnen zijn: ‘Ondanks daling huizenprijzen verhogen ambtenaren nog steeds de belasting op woningen.’

Deze praktijk doet een beetje denken aan de jaarlijkse vermogensrendementsheffing. U weet wel, de belasting die u afdraagt over de aandelenportefeuille die vorig jaar 50 procent in waarde kelderde. Belasting heffen is op zich prima, maar liever geen onzinheffingen over niet bestaande prijsstijgingen van woningen en aandelen.

Wie op remax.com zoekt naar goedkope Duitse woningen kan vandaag het bovenstaande pand, zeg maar gerust krot, tegenkomen in Grebenau. Maar dat krot is wel van u voor het belachelijk lage bedrag van 15.000 Euro! Jawel, u kunt in Duitsland eigenaar worden van een stuk grond van 400 m2, met een woonbestemming, en met een feitelijke woning op die grond, voor een bedrag waarvoor je in Nederland hooguit een garage-box koopt.

Deze stapel stenen in Feldatal begint al iets meer op een huis te lijken. Voor een schamele 18.900 Euro is het van u!

En dit pand ligt zelfs in het centrum van Kirchberg en meet niet minder dan 140 m2 woonoppervlak. Daar krijg je dan nog een winkelruimte bij. Uiteraard moet het pand volledig worden opgeknapt. Maar een flink woon/winkelpand in het centrum van een dorp zul je in Nederland toch niet snel tegenkomen voor 19.000 Euro. Zoiets zou zelfs in de goedkoopste streek van Nederland (Noord-oost Groningen) tenminste 100.00 Euro kosten. En dan heb je nog veel geluk.

Conclusie, aan de onderkant van de Duitse huizenmarkt bevinden zich panden voor prijzen die in Nederland in geen 20 jaar zijn vertoond. Natuurlijk zijn het stuk voor stuk bouwvallen en die dorpen bevinden zich vast aan de Poolse grens, maar het verschil met Nederland blijft verbazingwekkend. Wat mag dat kosten als de internationale crisis op de woningmarkt dit jaar ook in Duitsland voeten aan de grond krijgt? Wordt het dan 10.000 Euro voor zo’n pandje? Voor die prijzen koop je gelijk het hele dorp!

In principe ben ik een groot voorstander van Global Warming. Het weer wordt er voor ons waarschijnlijk een stuk beter door, en we hebben jarenlang lekker werk en inkomen aan het ophogen van dijken en het CO2-vrij maken van vrijwel alles.

Er is echter een steeds luidruchtiger lobby die het bestaan van Global Warming ontkent, en stelt dat eventuele temperatuurschommelingen helemaal niet door de mens worden veroorzaakt. Hoewel ik mij liever comfortabel vasthoud aan de gedachte van een strand met palmbomen in Amersfoort, is de gedachte van het omgekeerde van Global Warming ook intrigerend.

Wie de excacte temperatuurcijfers tot achter de komma beschouwt moet inderdaad constateren dat 1998 voor Nederland het warmste jaar was. Daarna is het nooit meer zo warm geworden. Wie probeert de gemiddelde temperaturen vanaf 1998 met een lijn te verbinden zou zelfs een neerwaartse trend kunnen bespeuren.

Stelt u zich voor dat de eerder genoemde luidruchtige lobby gewoon gelijk heeft. Dan duiken wij misschien een nieuwe ijstijd in. Helaas geen NS-station Amersfoort-strand, maar Leeuwarden-gletsjer.

Liefhebbers van Global Warming, zoals ik zelf, wordt nogal eens verweten een complete hoax in elkaar te hebben gedraaid om zo een CO2-economie te creëren. De belangen in die economie zijn inmiddels zo groot dat Global Warming liever niet meer wordt teruggedraaid. Ook als het niet bestaat. Maar het tegengestelde, namelijk ‘Coolonomics’, biedt commerciëel minstens even interessante perspectieven. Ik realiseerde mij dit toen ik hoorde dat deze winter de fabrikanten van schaatsen geweldige winsten draaien.

Wanneer Nederland op termijn te maken krijgt met een welhaast arctisch klimaat zullen wij Nederland volledig moeten herbouwen. Onze huizen en kantoren moeten zodanig worden aangepast dat zij bestand zijn tegen veel lagere temperaturen. Winkelcentra moeten worden overdekt of misschien zelfs ondergronds worden gebouwd.

Rails van trams en treinen zullen moeten worden verwarmd. Wegen zullen moeten worden voorzien van vorstbestendige lagen. Sneeuwruimen en ijsbreken zal zo vaak nodig zijn dat er een commerciële markt voor is. Nederlandse machinefabrieken kunnen zich gaan toeleggen op de productie van hippe sneeuwscooters.

Onze fossiele brandstoffen zullen in een nog veel hoger tempo worden verstookt. Maar alternatieve energiebronnen zoals zonne-energie en waterkracht zullen in een kouder klimaat juist moeilijker renderen. Dus zullen er nieuwe technologieën moeten worden ontwikkeld op het vlak van energiewinning en energie-opslag.

En dit is nog maar het topje van de ijsberg. Een nieuwe ijstijd zou er toe leiden dat we onze samenleving en economie volledig op de schop moeten nemen. Zo’n ijstijd zou miljoenen mensen werk en inkomen kunnen verschaffen: Coolonomics in optima forma.

Laten we hopen dat niet te veel mensen te snel gaan geloven in een nieuwe ijstijd. Want als die ijstijd toch een hoax blijkt te zijn krijgen we het zelfde gedonder als we nu hebben met die CO2 economie. Als de boel eenmaal gaat draaien mag je niet meer zeggen dat het nergens goed voor is.

Particuliere beleggers verwachten in 2009 een stijging van de AEX-index van 30 procent naar 321 punten. Dat meldt de ING op basis van een respresentatieve steekproef onder ruim zeshonderd mensen. Zo’n AEX-stijging is in de afgelopen kwart eeuw eens in de vijf jaar voorgekomen.

Zie De Telegraaf voor het volledige artikel.

Sinds een half jaar heb ik veel last van telefoonterreur door energiebedrijven. Op de meest ongemakkelijke momenten gaat de telefoon over en verschijnt op mijn display de laffe mededeling ‘nummer onbekend’. Dan weet ik het al: de telefoonmaffia van de energiebedrijven maakt weer overuren.

Meestal volgt dan een boel gepruts. Soms gaat de telefoon een paar keer over en houdt het plotseling op. Soms neem ik de telefoon op en hoor ik aan de andere kant van de lijn niets. Soms gebeurt dit wel 3 of 4 keer op een dag. Het betekent waarschijnlijk dat het callcenter van het energiebedrijf een paar nummers tegelijk heeft gebeld en dat een ander slachtoffer eerder heeft opgenomen. Vervolgens wordt mijn verbinding zonder pardon verbroken. Andere keren hoor ik een computerstem die meldt dat ik wordt ‘doorverbonden’. Soms krijg ik ook direct een ‘mens’ aan de lijn.

Het gaat na dit soort gepruts in vrijwel alle gevallen om telefonische verkopers van energiebedrijven. Vanochtend was het weer zo ver. Het begon uiteraard weer met het laffe ‘nummer onbekend’. Vervolgens kreeg ik een mevrouw aan de lijn die ik twee keer vriendelijk en een paar keer minder vriendelijk heb verzocht om het gesprek te beëindigen en mij niet meer te bellen. Zelfs toen bleef ze doorkletsen.

De mensen die zich lenen voor dit soort werk verlagen zich tot het anoniem, ongevraagd en opdringerig lastigvallen van burgers. Ga je schamen en zoek snel ander werk! En waarom maken deze energieboeven zelf hun telefoonnummer niet bekend als ze bellen? Heel erg laf en onbeleefd.

Dit geneuzel kost mij tijd, mijn concentratie wordt er door verstoord en soms bellen die energieterroristen mij zelfs uit bed. En als je dan al zo vriendelijk bent om ze te woord te staan blijken ze volkomen doof voor je wens om dit soort telefoontjes niet meer te ontvangen.

Deze terreur kan doorgaan omdat KPN er geld aan verdient. Want al die verkoopgesprekken duren bij elkaar allemachtig lang. En de energiemaffia betaalt daar een dikke telefoonrekening voor. Kassa voor KPN! KPN vindt het kennelijk minder belangrijk dat haar particuliere klanten worden geterroriseerd.

Ik roep alle lezers op om tips te geven hoe een einde te maken aan de telefoonterreur van de energiebedrijven! We hebben ons lang genoeg door dit soort clubs laten lastig vallen.

Onlangs hoorde ik op BNR de column van beroepspessimist en professioneel zwartkijker Kees de Kort. De man die beweert alleen maar conclusies te trekken op basis van cijfers en feiten bracht tendentieuze taal te berde. Volgens De Kort is op dit moment vooral het vertrouwen in de financiële sektor verdwenen. Maar wacht maar tot het publiek het vertrouwen in het toezicht en de autoriteiten verliest. Want dan komen er pas echt problemen.

Dank u wel mijnheer De Kort. Daar hadden miljoenen Nederlanders nog helemaal niet aan gedacht. We zouden ook ons vertrouwen in het handelen van onze overheid kunnen opzeggen. Daarmee zouden we onszelf een nog veel diepere economische recessie in kunnen kletsen. Gouden tip voor de liefhebbers van armoede en ellende!

Daarna kwam een hysterische mevrouw aan het woord. Het CPB had namelijk een economische krimp van 0,75 procent voorspeld en daarom waren zij leugenaars. Want allerlei bedrijven rapporteerden op dit moment al een omzetdaling van 30 procent. Buiten het feit dat een voorspelling nooit een leugen kan zijn (want van een voorspelling kent niemand de uitkomst, dus is daar onmogelijk over te liegen) was deze mevrouw over meer zaken in de war.

Presentatrice Harmke Pijpers probeerde met het voor haar gebruikelijke geduld nog uit te leggen dat economie vooral psychologie was en dat de gerapporteerde dubbelgecijferde omzetdalingen toch in ieder geval ten dele konden worden verklaard uit angst, met als gevolg dat het publiek de hand op de knip houdt. Pijpers durfde zelfs de vraag aan of journalistiek en overheidheid misschien enigszins terughoudend zouden moeten zijn met berichtgeving op dit vlak. En dat was natuurlijk de spijker op zijn kop.

Want hoeveel is uw inkomen dit jaar gedaald? In de publieke sektor (bijna 1 miljoen werknemers!) zal er geen cent minder zijn verdiend en zijn ten gevolge van de recessie nauwelijks of geen ontslagen gevallen. In het traditionele bedrijfsleven (gewoon een salaris en geen gedoe met bonussen voor behaalde targets) valt het ook erg mee met de ontslagen en zijn de inkomens ook al niet gedaald. In de snelle commerciële sektoren (ICT, onroerend goed, marketing) manifesteren zich wel enige problemen. Maar wie in goede tijden een dikke lease-volvo en 10.000 Euro eindejaarsuitkering geniet, mag niet verwachten dat die luxe tot het einde der tijden stand houdt. En wie op grond van die extra’s een te hoge hypotheek heeft afgesloten mag bij zichzelf te raden gaan.

Hoe komt het dan toch dat in diverse sektoren een scherpe omzetdaling wordt gerapporteerd? Angst. Angst voor slechte tijden die op het moment dat ik dit schrijf nog niet eens echt zijn aangebroken. Angst voor dalende inkomens die op het moment dat ik dit schrijf nog steeds op niveau zijn. Angst die deels wordt veroorzaakt door negatieve kletspraat op radio en tv.

Door die angst houdt u de hand op de knip. U heeft nog steeds het zelfde inkomen maar uit angst geeft u minder geld uit. Daardoor keldert de omzet van verkopers van auto’s, keukens, televisies en meer van dat fraais. En die omzetdaling wordt breed uitgemeten in de pers. Paniek! Het gevolg is dat u nog minder geld uitgeeft. De economische recessie bent u zelf!

Een van de populairste creaties van het illustere duo Kees van Kooten en Wim de Bie: de gebroeders Gé en Arie Temmes. Gé en Arie wonen samen in de arbeiderswoning waar ze zijn opgegroeid. Nu ze in het staartje van hun leven verkeren merken ze dat ze steeds meer moeite hebben om de moderne tijd te begrijpen. Pinnen en ‘Tjilpen’ roept bijvoorbeeld veel verwarring op.

Van Kooten en De Bie maakten vroeger tv met geweldige typetjes. Heb nog steeds hun opvolgers niet ontwaard.

Volkomen belachelijk doelpunt. Doelman neemt penalty en scoort en loopt daarna in looppas terug naar zijn eigen doel. Scheids laat wedstrijd echter weer te vroeg beginnen. Tegenpartij knalt bal over nog naar zijn doel lopende keeper heen.

In 1984 deden de Britten een test om de onverwoestbaarheid van een nucleaire container aan te tonen. Hoe laat je dat zien? Simpel. Je laat er een trein met 160 km per uur op knallen.

Van Kooten en De Bie hadden 13 jaar geleden al messcherp in de gaten hoe irritant mobiel bellen zou gaan worden. Een van de bellers is overigens de personage Jack Rubato die een dagtaak had aan het lastig vallen van John (de Mol) en Joop (van den Ende) met zijn ideeën voor televisie-programma’s.

In 1996 bedachten Van Kooten en De Bie de personage Jack Rubato. Jack was een enthousiaste bedenker van televisie-programma’s. Hij stuurde zijn ideeën al jaren naar de publieke omroep maar daar werd eigenlijk nooit op gereageerd. In 1996 ging Endemol naar de beurs en zo kon Rubato aandeelhouder worden van Endemol. Dat gaf zijns inziens inspraak in de programmering. Hij ging dus steevast met zijn koffertje op pad om in gesprek te gaan met John en Joop. Maar of die er nu echt brood in zagen…

Het vriest in Nederland. Het was vanochtend in Limburg zelfs -18 graden. De schaatsen zijn uit het vet en er worden lange afstanden op natuurijs gereden.

Niet alleen schaatsliefhebbers maken gebruik van de vorst. Ook Global Warming ontkenners zien gelegenheid om van de kou te profiteren. Want als de temperaturen maar even onder nul dalen zet de luidruchtige lobby van Global Warming ontkenners haar gebruikelijke deuntje in.

Zij denken kennelijk dat een paar dagen kou het statistische verschil maakt tussen een warm en een koud jaar. Ze zijn onder de indruk van een weekje strenge nachtvorst in Limburg en vergeten gemakshalve dat de temperatuur op veel plekken in Nederland overdags maar net onder nul komt. Weinig spannends dus.

Het is voor een ieder heel makkelijk uit te rekenen hoe onbeduidend een paar dagen vorst zijn voor de gemiddelde temperatuur in een jaar. Vorig jaar heeft het uiteraard ook gevriest. Maar misschien vriest het nu iets langer en harder dan vorig jaar. Stelt u zich voor dat het deze winter 10 dagen lang 5 graden harder vriest dan in 2008. Het jaar 2009 heeft 365 dagen. Als het op al die dagen precies 1 graad kouder is dan vorig jaar, dan zou de gemiddelde temperatuur in 2009 precies 1 graad lager liggen dan in 2008. Maar in het rekenvoorbeeld gaat het om slechts 10/365 deel van het jaar. En in dat 10/365 deel is het 5 graden kouder. Ten gevolge van deze vorstperiode zou de temperatuur in 2009 daarmee 5*10/365 = 0,137 graad lager liggen dan in 2008. Zo’n weekje vorst heeft dus statistisch weinig betekenis. En niemand weet wat de rest van het jaar gaat brengen.

Maar de Global Warming ontkenners vertrouwen geen getallen. Want ze konden vorig jaar maar een paar keer op het strand liggen. En in augustus heeft het wel een week geregend. Dus Global Warming bestaat echt niet. En die lui van het KNMI zitten hun cijfers gewoon te jokken. Want die zitten in het komplot van de linkse kliek. Zo simpel is dat.

Gelukkig gaan de Global Warming ontkenners voortaan zelf de temperatuur in de achtertuin meten. Die thermometers van de de Aldi zijn best betrouwbaar. De Global Warming ontkenners zullen de temperatuur echt bijna iedere dag meten. Of anders iedere week. En altijd als ze uit het werk komen. Want dan wordt ongeveer op het zelfde tijdstip gemeten. Zoiets moet je ook niet aan een duur instituut overlaten. De burger is mondig genoeg om zelf te bepalen of de gemiddelde temperatuur in Nederland daalt of stijgt. Ik ben benieuwd naar de resultaten.

Lees hier wat het KNMI zegt over de gemiddelde temperatuur in de wereld.

Vorige week, op 31 december 2008 sloot de AEX op 245,94. Wie op dat moment was ingestapt in een leuk pakketje gezonde Hollandse aandelen, had vandaag al een vette winst behaald. Want de AEX sloot vanmiddag op 269,27. Dat is 9,5 procent rendement in een week tijd.
Wanneer u een fatsoenlijke bankrekening heeft kost het u 2 jaar om dat zelfde rendement te behalen.

Die winst is misschien nog iets scherper te benoemen. Op 21 november 2008, dus krap anderhalve maand geleden, zakte de AEX tot een tijdelijk dieptepunt van 222,93.
Vanaf dat dieptepunt is AEX inmiddels bijna 21 procent gestegen!

Betekent dit dat het ergste voorbij is op de beurs? Betekent dit dat u weer veilig in de aandelen kunt stappen zonder forse verliezen te hoeven incasseren? Nee, dat hoeft het niet te betekenen.

Want dit is maar een momentopname en morgen kan het sentiment weer omslaan. Wat het wel betekent is dat de beurs zijn veerkracht nog lang niet is verloren. Kennelijk is er nog een basis van vertrouwen bij beleggers die de AEX in ieder geval tijdelijk fors kan doen opleven.

Wanneer ik dit schrijf is de Dow Jones zojuist 0,69 procent hoger gesloten. Niet indrukwekkend. Maar ook geen slecht uitgangspunt voor de dag van morgen. Het wordt spannend om te zien of de AEX dit niveau de komende tijd kan vasthouden. Ik denk van wel.

Ik heb in een eerder artikel reeds betoogd dat de feitelijke aanleiding van de
economische recessie vrij gering was. Het is beargumenteerbaar dat alle ellende die na die aanleiding is ontstaan, goeddeels is veroorzaakt door angstige reacties op negatieve berichtgeving.

Ik ben al dat negatieve geklets over onze economie een beetje zat. De sombere wijze waarop vooral politiek en overheid zich in de media uitlaten is volgens mij een belangrijke oorzaak van die recessie. Daarom ga ik vanaf vandaag tegen de stroom in positief economisch nieuws brengen. Want als we ons een economische recessie in kunnen kletsen, kunnen wij ons ook weer er uit kletsen.

Een van de belangrijkste positieve economische feiten van de laatste tijd betreft de dalende brandstofprijs. Hoewel de oliebranche haar winstpotentiëel hierdoor enigszins ziet afnemen, draagt een lage brandstofprijs op diverse niveaus bij aan economische groei.

Want een dalende brandstofprijs schept extra koopkracht bij de burger. Op haar hoogtepunt lag de prijs van een liter Euro 95-benzine in 2008 op 1,69 Euro. Wanneer ik dit schrijf is die prijs inmiddels gedaald tot 1,12 Euro. Dat is een daling van 0,57 Euro per liter.

Nu is het niet reëel om te stellen dat u dat prijsverschil van 0,57 cent per liter in uw zak kunt steken. Want de Euro 95-benzine was kostte in 2008 gemiddeld zo’n 1,40 Euro per liter. Als de huidige prijs van 1,12 in 2009 aanhoudt, zult u gemiddeld zo’n 0,28 Euro per liter goedkoper uit zijn dan in 2008.

Dat klinkt niet als veel geld maar het hangt er een beetje vanaf wat voor type rijder u bent en wat voor auto u heeft. Als u geen auto rijdt dan pakt u natuurlijk geen voordeel. Maar voor wie niet echt heel veel kilometers maakt, bijvoorbeeld zo’n 10.000 kilometer per jaar, kan uitgaande van een gemiddeld gebruik van 1 op 10, zo’n 280 Euro goedkoper uit zijn. En een extra koopkracht van netto 280 Euro in een jaar zal voor veel huishoudens een welkome aanvulling zijn.

Voor wie meer kilometers maakt is de winst veel groter. Maar de echte kilometervreters rijden vaak voor hun werk. Daardoor valt er privé minder winst te betalen. Tenzij u veel kilometers maakt voor uw eigen zaak natuurlijk.

Indien het genoemde voordeel van 280 Euro representatief zou zijn voor de Nederlandse automobilist, dan heeft Nederland in totaal (ruim 7,5 miljoen auto’s) in 2009 een koopkrachtvoordeel van dik 2 miljard Euro ten gevolge van de lagere brandstofprijs. Niet gek dus.

belangstellenden kunnen op brandstofprijzen.nl nagaan waar zich goedkope tankstations bevinden.

Nu wij lijken af te stevenen op een serieuze economische recessie staat consuminderen weer enorm in de belangstelling. Consuminderen is niet alleen een best aardig gevonden woordspeling, er schuilt al jaren een complete levensstijl achter.

Want reeds lang voordat ons land in roerig economisch vaarwater belandde, bestond een harde kern van overtuigden die menen dat consumeren slecht is. Zij zagen hun standpunten de laatste jaren bevestigd door de opkomst van de duurzaamheidsbeweging. Minder consumeren was immers ook duurzaam, en dus goed.

Helaas moet ik de goede bedoelingen van het consuminderen enigszins relativeren. Consumeren is namelijk gewoon vreselijk goed. Doordat wij in Nederland veel consumeren is er geld om uw en mijn salaris te betalen. Kunnen er wegen, bruggen en huizen worden gebouwd. En is er geld voor onderwijs en zorg. Minder consumeren betekent minder geld voor al die aangename, nuttige en nodige zaken.

Daarbij creëert consumptie banen en dat zorgt er voor dat wij met z’n allen bezig blijven. Dat voorkomt dat wij onze tijd niet steken in allerlei gedragingen waar de samenleving veel last van zou kunnen hebben. Het is niet voor niets dat criminaliteit veel voorkomt in de economische onderlagen van de bevolking.

Jawel, consumptie vormt nu eenmaal de motor van onze economie en daarmee de praktische basis van ons bestaan. En laten we eerlijk zijn: het is toch buitengewoon aangenaam om te consumeren. Wie wil er nu niet lekker shoppen en leuke spullen kopen? Consuminderen druist in tegen die natuurlijke wens.

Uiteraard heeft het beperken van de consumptie ook nuttige effecten. Maar die liggen vooral in het eigenbelang. Want het is voor mij handig om mijn uitgaven eens kritisch tegen het licht te houden. Misschien geef ik wel onnodig veel geld uit. Geld dat ik gewoon in mijn eigen zak kan steken.

Maar het meest gehoorde en nobele argument voor consuminderen ligt in de sfeer van milieu en duurzaamheid. Want minder consumeren betekent minder productie, en dus minder gebruik van energie, materiaal, ruimte en andere schaarse hulpmiddelen.

Zo makkelijk ligt dat niet. Duurzaamheid en milieu zijn niet alleen kwantitatieve maar ook kwalitatieve grootheden. Als ik minder consumeer doet het er nogal toe waaraan ik minder geld besteed.

Mijn buurman kan best veel minder consumeren door een goedkopere en oudere auto te kopen dan ik. Maar als dat een auto is die door zijn leeftijd niet beschikt over een moderne en zuinige motor leidt dat consuminderen niet tot een schoner of duurzamer milieu.

Dit geldt voor enorm veel producten, denk aan wasmachines, vaatwassers, cv-ketels, enzovoort. Het duurdere alternatief is vaak juist zo prijzig omdat er kosten zijn gemaakt om een product milieuvriendelijk te maken. Wie gaat consuminderen en het goedkope alternatief aanschaft kan zo juist meer gaan vervuilen.

Dat geldt ook voor veel levensmiddelen. ‘Biologische’ producten zijn duurder dan de gewone producten. Dus wie gaat bezuinigen en het goedkope alternatief kiest, gaat meer vervuilen.

Maar we kunnen toch minder benzine tanken, want dat is altijd goed voor het milieu?
Ook dat ligt niet zo eenvoudig. Veel grote ondernemingen maken juist gebruik van hun schaalvoordeel om te investeren in duurzame technologieën. Zodra wij minder consumeren en daarmee de winstmarges van die ondernemingen onder druk zetten, wordt ook de bereidheid om te investeren in milieu en duurzaamheid minder. Zo leidt milieuwinst op de korte termijn misschien wel tot meer vervuiling op de lange termijn.

Wie werkelijk consuminderen wil inzetten als instrument voor het algemeen nut, zou misschien eens kunnen nadenken over de volgende zaken:

1) Indien u geld overhoudt door te consuminderen dient dat geld niet in een oude sok te verdwijnen. Misschien is dit het moment om grote uitgaven te doen aan producten die nu goedkoper zijn dan vorig jaar. Er worden op dit moment zeer flinke kortingen gegeven op wasmachines, keukens, badkamers en dergelijke. Als u zoiets toch nodig heeft is dit voor u een goed moment om tot aanschaf van een nieuw, milieuvriendelijk model over te gaan. Daarbij draagt u bij aan het overleven van een noodlijdende economie. Daar heeft u straks zelf weer profijt van.

2) Als u toch uw uitgaven tegen het licht houdt, probeer dan zo veel mogelijk uw kosten te verminderen door over te stappen op duurzame alternatieven. Denk aan het overstappen op groene energie. Ruil uw gedrukte krant in voor een (goedkoper en schoner) online versie. Kies voor levensmiddelen die goedkoper zijn vanwege minder verpakkingsmateriaal. De kaas zonder een velletje papier achter ieder plakje is echt goedkoper.

3) Indien u het uitgespaarde geld niet wil uitgeven, zet het dan tenminste op een bankrekening zodat uw bank het geld weer nuttig kan gebruiken en u een mooie rente vangt. Indien u het geld parkeert op een bankrekening van Triodos of ASN wordt uw geld zelfs gebruikt om te investeren in duurzame projecten. Wie onze economie echt weer een duwtje in de rug wil geven start met eventuele overschotten een onderneming en investeert daarmee in de baan van anderen.

4) Gebruik uw bezuinigingen om met uw voeten te stemmen. Verlaat dus leveranciers die de afgelopen jaren slechte service hebben geleverd of een foute bedrijfspolitiek hebben gevoerd. Breng uw klandizie onder bij ondernemingen die laten zien op verantwoorde wijze om te gaan met mens en milieu.

5) Deel uw kennis met anderen. Heeft u de gouden besparingstip die tevens bijdraagt aan een betere wereld, publiceer er dan over zodat anderen er ook van kunnen profiteren.

Day of the dead is net zoals Dawn of the dead een remake van een klassieker van George A. Romero. Maar daar waar de opgefriste Dawn of the dead kon profiteren van het talent van meesterregisseur Zack Snyder, moet Day of the dead het doen met Steven Miner die toch iets minder oog van detail, originilaiteit, humor en maatschappijkritiek heeft.

Wat is er wel aardig aan Day of the dead? Niet zo heel veel. De zombies zijn deze keer nog veel krachtiger en sneller dan we al gewend waren. Ze lopen zelfs over het plafond. Maar goed, dat soort trucjes kenden we al uit Jeepers Creepers en vele andere horror-films.

Verder zien we Ving Rhames opduiken. En dat is meestal goed nieuws. In Dawn of the dead nam hij een van de hoofdrollen op zich. Helaas is hij in Day of the dead minder prominent aanwezig en komt hij ook nauwelijks in actie. Zijn meest memorabele scêne wordt gevormd door het moment waarop hij zijn eigen oog opeet. En daarmee heeft de regisseur toch een redelijk geslaagde grap gemaakt. Maar wel de enige in de film.

Verder is Day of the dead helaas gewoon een 13 in een dozijn slasher. De hoofdrolspelers zijn kennelijk vooral gekozen om tieners naar de bios te lokken. En dan moet je een film niet te ingewikkeld maken en het acteren is bij voorkeur niet te complex. Althans, het lijkt alsof de regisseur zo heeft geredeneerd.

Vanwege het beoogde jonge publiek kent Day of the dead de obligate scene waarin tieners onbeholpen met elkaar aan het scharrelen zijn in een schuurtje. De karakters zijn zo flinterdun dat zij eigenlijk nergens enige oprechte emotie oproepen. Er wordt nog een poging gedaan om raciale spanning op te bouwen, maar het ligt er toch echt iets te dik bovenop.

Dan is er de schaamteloze herhaling van trucjes die we al lang kennen. De montage en fotografie zijn opzichtig gekopieerd van Dawn of the dead. Denk daarbij aan ontbrekende frames, plotselinge versnellingen en vertagingen van de beelden en korrelige shots in fletse kleuren. Dat werkte in 2004. Maar nu kennen we dit foefje toch echt al.

Er zit nog meer gepruts in Day of the dead, want de montage klopt op sommige momenten niet. Zoals op het moment dat de vader van korporaal Bowman (een weinig overtuigende Mena Suvari) zojuist in een zombie is veranderd en tot de aanval overgaat. De kijker wordt op dat moment plotseling een kijkje gegund op een heel andere locatie alwaar andere lieden zombies van zich af proberen te houden. Daarna staat de camera weer in het ziekenhuis alwaar de gebeurtenissen zich hervatten op precies het zelfde moment dat de camera was vertrokken. Alsof de tijd in het ziekenhuis een paar minuten heeft stil gestaan.

Voor een film die zich Day of the dead laat noemen spelen opvallend veel scênes zich af in het donker. Dat is niet alleen merkwaardig maar roept ook irritatie op. Want we weten allemaal dat dat omwille van twee banale redenen gebeurt. ‘s Nachts is het zogenaamd enger, maar bovenal goedkoper om te filmen. Want de afdeling special effects hoeft veel minder op detail te letten als je de helft toch niet kan zien.

Overigens worden de special effects in Day of the dead door een weinig kritisch publiek nog wel gepruimd. Maar wie beter oplet ziet dat de meeste bloedspetters zijn gegenereerd door software waarop, gezien de te grote pixels, stevig is bezuinigd. De film kent ook nog een aantal scênes waarin zombies vlam vatten. De vlammen in die scênes zien er erg onecht uit. Het lijkt alsof de regisseur deze matige visuele kwaliteiten probeert de compenseren met een overdaad aan bloed vergieten.

Dat levert volkomen absurde taferelen op. Want dan je met een brandblusser achter elkaar hoofden van zombies af kunt afhakken is zelfs voor dit genre ongeloofwaardig. De geloofwaardigheid van de zombies staat op meer momenten onder druk. Want ondanks dat ze hele film door als überras worden neergezet, zijn er toch ook ineens scênes waarin ze onverklaarbaar traag zijn. Zoals het moment waarop Suvari de zombies achter zich aan probeert te lokken in een gangstelsel. Waarom kunnen ze dan ineens niet meer bovenmenselijk hard rennen?

De ontknoping van de film is geheel in harmonie met de rest van de vertoning: al 10 keer eerder gezien, berustend op ongeloofwaardig toeval en ondersteund door onzinnige technische hulpmiddelen. Dat het geheime lab zich bevindt aan het einde van een donkere gang waar onze helden toevallig schuilen is echt een belediging voor de intelligentie van de kijker. Terwijl de liefhebber van dit genre toch bereid is om behoorlijk wat flauwekul voor lief te nemen.

Zoals bekend was 2008 een rampjaar voor beleggers. De slotstand van de AEX in 2007 bedroeg 517,77, de slotstand in 2008 245,94. Een verlies van 52,5 procent in één jaar. Hiermee gaat 2008 de geschiedenis in als het slechtste beursjaar ooit. Toch leuk dat we dat allemaal hebben mogen meemaken.

Ik kan proberen het nog treuriger te formuleren. Indien de AEX dat verlies weer wil goedmaken (een stijging van 245,94 naar 517,77) zal zij niet 52,5 procent maar zelfs 110,5 procent moeten stijgen! Dat is het nadeel van een hele diepe put. Er in vallen gaat reuzesnel, maar er uit krabbelen duurt vaak veel langer.

Ik kan het nog sneuer maken door het zelfde sommetje te maken voor het aandeel Fortis (slotstand 2007: 18,08 Euro en slotstand 2008: 0,93 Euro). Het aandeel Fortis is in 2008 namelijk met ongeveer 95 procent gedaald. Om het verlies van dat ene rampjaar 2008 weer goed te maken zal het aandeel Fortis 1844 procent moeten stijgen. Nee, ik ben niet vergeten een komma in dit getal te zetten.

Hoewel de eerste beursdag van 2009 begon met een formidabele stijging van 5 procent van de AEX, is de stemming onder beleggers over het algemeen nog steeds somber. Ik denk dat die somberheid een tikje zwaar is aangezet en sluit niet uit dat 2009 juist best een aardig jaar kan worden voor beleggers. Ik gok op een leuke winst en een eindstand van de AEX rond de 350 punten. Zo’n voorspelling is behoorlijk gewaagd, want we hebben het dan over een winst van ruim 42 procent in 2009.

Wat is uw voorspelling voor de eindstand van de AEX in 2009? Laat uw voorspelling samen met uw naam en e-mail adres achter in de comments. Wat mij betreft mag u het hele jaar door voorspellen. Maar een goede voorspelling is natuurlijk indrukwekkender naarmate hij vroeger in het jaar wordt gedaan. Ik zal eind 2009 kiezen welke voorspelling ik de beste vind, contact opnemen met de winnaar en een artikel schrijven over hem of haar.

Ongeveer 7,5 miljoen Nederlanders werken. Ongeveer 5,5 miljoen van deze werknemers hebben een CAO. Het gemiddelde CAO-loon steeg in 2008 niet minder dan 3,2 procent.

U leest het goed. Ondanks al het geklets over een economische recessie, hebben we in 2008 met z’n allen gewoon veel meer geld verdiend dan in 2007.

Een economische recessie is dus nog steeds nergens voor nodig. Maar toch gaat het gebeuren. Hoe kan dat toch?

Dat gebeurt omdat allerlei partijen belang hebben bij een economische recessie. Daarom hebben zij een ‘kletsrecessie’ gecreëerd. Door die kletsrecessie zijn we met zijn allen bang geworden en geven we minder geld uit.

In het tijdperk van televisie en op papier gedrukte kranten duurde het vaak enkele jaren om een kletsrecessie te veroorzaken. Met dank aan het Internet lukt dat tegenwoordig in een paar maanden.

De vraag is hoe snel we ons weer uit deze recessie kunnen kletsen. Wat dat betreft is de economie net zoals een relatie. Wat in jaren is opgebouwd kan in een paar minuten kapot worden gemaakt. Meestal duurt het dan vrij lang om het vertrouwen weer terug te krijgen.

Toen ik ooit jong was werden de breakdance en de electric boogie uitgevonden. Resultaat is dat we op schoolfeesten allemaal probeerden te moonwalken en meer van die zooi. Ik dacht dat ik dat toen best aardig kon. Maar na het zien van de tweede knaap in dit filmpje kan ik met terugwerkende kracht stellen dat al mijn pogingen zinloos zijn geweest. Wat is die knul onwaarschijnlijk goed!

De jongen in het onderstaande filmpje is ook briljant. Jammer dat de regie totaal niet begrijpt hoe je zoiets registreert. Wat interesseert mij die klappende juryleden nou. Een close-up is ook al niet interessant. Op die manier missen we cruciale moves. Het ging toch om het dansen? Hoe dan ook, een briljante knaap!

Vorige maand (op 3 december 2008) heeft makelaarsclubje NVM bekend gemaakt dat Nederlandse woningen naar verwachting in 2009 5 procent in prijs zullen dalen. Aangezien de NVM er belang bij heeft dat woningen juist duurder worden mag je dit bericht best met een korreltje zout nemen. Indien de NVM spreekt van een prijsdaling van 5 procent dan zal ze misschien in het achterhoofd rekening houden met een veel grotere prijsdaling. Interessant was dat Het Kadaster nog geen 3 weken later bekend maakte dat de huizenprijzen al 5 procent in één maand waren gezakt. De makelaars, die grofweg over de zelfde prijsgegevens beschikken als het kadaster, hadden zich kennelijk volkomen misrekend, want dit hadden zij niet zien aankomen.

Is het een reële gedachte dat de huizenprijzen de komende jaren flink gaan dalen? Ja en Nee.

Ja, want het lijkt er op dat de economische crisis waar wij door de media in worden gekletst ook echt gaat plaatsvinden. Dus ligt het voor de hand dat Nederlanders minder snel een huis zullen kopen en daardoor zakken wellicht de prijzen.

Ja, want met huizenprijzen werkt het zo dat als we allemaal denken dat ze gaan zakken, dan gebeurt dat ook.

Het veel gehoorde argument dat Nederlandse huizen veel te duur zijn vind ik niet zo overtuigend. Ik heb al herhaaldelijk op deze website laten zien dat wie zich een beetje inspant makkelijk voor weinig geld een huis kan kopen. En in vergelijking met de bevolkingsdichtheid zijn de huizenprijzen niet zo vreselijk hoog.

Verder zijn er gewoon nog veel factoren die bijdragen aan een hoge(re) huizenprijs.

Nederland heeft nog altijd heel veel inwoners op een klein stukje grond. En zo lang Nederland een relatief rijk, stabiel en veilig land is, zullen de immigranten blijven toestromen. Nederland wordt dus steeds voller en dat draagt bij aan een stijging van de huizenprijs.

Banken houden op dit moment de hand op de knip en zijn zuinig met het verstrekken van hypotheken. De rente daalt ondertussen in hoog tempo. Zodra banken volgend jaar weer gewoon overgaan tot hun core business, en dat is het verstrekken van leningen, komt er bij zo’n lage rente een run op koopwoningen. En dat kan de prijs van huizen weer razendsnel omhoog brengen.

Nee, want de woningproductie is in Nederland al jaren veel te laag om de verouderende woningvoorraad te voorzien van voldoende kwalitatieve woningen. Nederland heeft gewoon te veel woningen die niet aansluiten op de eisen van de huidige woonconsument. Kleine, verouderde flatje in de mindere volksbuurten zijn al jaren niet aan de straatstenen te slijten. Dat is niets nieuws. Maar ruime, moderne en goed onderhouden woningen in de betere buurten zullen voorlopig schaars blijven. De woningen die er kortom toe doen zullen waarschijnlijk niet zo snel in prijs zakken.

Maar als ik een getal moet noemen: ik houd het op een prijsdaling van circa 10 procent in 2009 en nog eens het zelfde voor 2010. Ik denk dat de Nederlandse huizenprijzen daarna weer zullen aantrekken.

Twee weken geleden publiceerde het wetenschappelijk instituut van het CDA een rapport waarin werd gesteld dat het helemaal niet nodig is om de hypotheekrenteaftrek af te schaffen. De PvdA Tweede Kamer fractie was het hier niet mee eens was. Zij stelde dat huizen in Nederland zo duur zijn dat een startend stel, bestaande uit een beginnende politie-agent en onderwijzer, niet in staat is om een woning kopen.

Dat is natuurlijk lariekoek. Ik zal het even voorrekenen. Een startend politie-agent (schaal 6 BBP) verdient 1.628 Euro bruto per maand. Een startende onderwijzer (schaal LA) verdient 2.162 Euro bruto per per maand. Naast hun vaste salaris krijgen politie-agenten en onderwijzers vakantiegeld en een eindejaarsuitkering waardoor zij per jaar 13 keer hun bruto maandsalaris verdienen. Dit startende stel verdient een gezamenlijk bruto jaarsalaris van 49.270 Euro.

Vrijwel iedere bank of verzekeraar is bereid dit stel een hypotheek van 4,5 keer hun bruto jaarsalaris te verstrekken. En dat betekent in de praktijk een hypotheek van 220.000 Euro. Na aftrek van de kosten kopen kan dus een woning worden gekocht van ruim 200.000 Euro. Wie voor 2 ton geen fatsoenlijk appartement kan vinden moet ook maar eens buiten de grachtengordel kijken!

Meestal zijn het juryleden van talentenjachten die hun kandidaten als oud vuil behandelen. Maar deze keer is het andersom. Rachel is zo onbeschoft dat een dikke mijnheer haar moet helpen om het gebouw te verlaten.

Normaliter zou ik over zo’n onderwerp geen geintjes maken. Maar deze keer maak ik een uitzondering.

Enige tijd geleden, op 21 december 2008, beleefden wij de kortste dag van het jaar. De zon kwam op om 8.46 uur en ging weer onder om 16.30 uur (gemiddeld). Dat betekent dat het die dag in Nederland slechts 7 uur en 44 minuten licht is geweest. De resterende 16 uur en 16 minuten was het donker.

Er schijnen bijna een miljoen Nederlanders te zijn die mede door die korte dagen last hebben van een winterdepressie. En dan heb ik het niet over zo’n ding van Erwin Krol. Alhoewel ook hij last kan hebben van het soort winterdepressie waar ik nu op doel. Maar goed. Ik heb het over lui die echt vreselijk knorrig worden van koud en donker. Die mensen worden natuurlijk niet vrolijker van rekensommen. Maar ik ga er nog even mee door want ik denk dat het tot iets leidt.

We zijn namelijk weer op weg naar de langste dag. Die zal vallen op of rond 21 juni 2009. De zon komt dan op om 5.29 uur en gaat weer onder om 22.00 uur. Op die dag zal het in Nederland gemiddeld 16 uur en 30 minuten licht zijn.

Er zal van 21 december 2008 tot 21 juni 2009 een verschil van 8 uur en 46 minuten = 526 minuten licht moeten worden overbrugd. Dat betekent dat het in die periode iedere dag ongeveer 3 minuten langer licht zal zijn.

Dit is een hele aanloop om u te vertellen dat het allemaal weer goed komt. Want vandaag, zijnde de vanouds als deprimerend bekend staande nieuwjaarsdag, zal toch echt een half uur meer licht te bieden hebben dan de 21ste december. En die kou verdwijnt echt vanzelf binnen een paar dagen.

En daarmee bied ik u toch een eerste aanzet voor een voorspoedig, gezond en gelukkig 2009! Dat het u goed moge vergaan!

Meesterlijk eigen doelpunt door bal tegen eigen hoofd aan te schieten.

Leuke hobby, dat vliegtuigspotten.

Deze maand (januari 2008) krijgt de Verenigde Staten een nieuwe president, Barack Obama. Tot die tijd moeten we het doen met George W. Bush.

Ik denk dat deze man de geschiedenis in gaat als een van de slechtste presidenten van de Verenigde Staten. Hij stortte zijn land een honderden miljarden kostende oorlog waarvan de meeste Amerikanen vinden dat er al lang een eind aan gemaakt had moeten worden. Zijn kring van vrienden en familie verdiende vervolgens miljoenen aan die oorlog. Tijdens zijn bewind werden de bouwstenen gelegd voor de kredietcrisis en een economische recessie. Daarbij is Bush niet eens in staat zijn moedertaal fatsoenlijk te spreken. Het leukste aan Bush zijn de komieken die hem imiteren, zoals Frank Caliendo. Zie het filmpje voor zijn geweldige Bush-imitatie in de Late Show van David Letterman. Let vooral op zijn geweldige gelaatsuitdrukkingen.

Idols kandidate Joyce komt om “Alles of niets” te zingen. Ze heeft het in ieder geval geprobeerd, zegt ze. De jury blijft deze keer opvallend mild. Merkwaardig is dat. De ene keer lachen ze een kandidaat vierkant uit, de andere keer blijven buitengewoon beleefd. Zouden ze zo snel van stemming wisselen?

Wederom een enthousiaste, jonge en zelfs redelijk goed uitziende knul die zich vrijwillig aanmeldt bij de jury van Idols. Je zou denken dat kandidaten vooraf naar zo’n programma kijken en weten op welke wijze je door dit gezelschap wordt afgeslacht wanneer je geen gouden keeltje hebt. Toch leek het jurycommentaar ook voor Bennie enigszins onverwacht. En in dit soort gevallen ga je bijna denken dat zo’n auditie doorgestoken kaart is. Maar voor het geval de auditie echt was en je werkelijk dacht een kans te maken: Laat je niet gek maken door die lui Bennie! Vooral doorgaan!

De nieuwjaarsdag voelt voor sommige mensen toch een beetje als een kater. Want te veel zorgen geprobeerd weg te drinken met te veel wijn van een te goedkope supermarkt. Daarom even een beetje afleiding. Mark heeft er zin in. Hij heeft een mooi liedje en een leuk dansje ingestudeerd en zich vervoegd bij de jury van Idols. Want niet geschoten is altijd mis.

Vandaag stelt De Telegraaf :

“Vanavond steken we voor miljoenen euro’s vuurwerk af. Per aankoop besteden mensen ondanks de kredietcrisis voor 44,50 euro vuurwerk, 2,50 euro meer dan vorig jaar. Dat blijkt vandaag uit onderzoek van de Postbank onder 84.900 ondervraagden”.

en

“Vorig jaar is er volgens de vuurwerkhandelaren ruim 60 miljoen euro aan vuurwerk verkocht. Het Postbank Economisch Bureau verwacht dat het totaal bedrag aan vuurwerkverkopen dit jaar hoger zal liggen. De kredietcrisis lijkt de bestedingen hier dus niet te beïnvloeden, constateert de bank.”

En zo is het maar net. Als we z’n allen genoeg geld hebben om voor meer dan 60 miljoen Euro aan vuurwerk te verknallen dan moeten we het komende jaar maar stoppen met klagen over een economische crisis.

Maatschappijkritiek? In een zombiefilm? Inderdaad. Laat ik vooraf toch nog maar in herinnering brengen dat ieder filmgenre haar meesterwerken kent. Geen enkel genre brengt alleen maar waardeloze prullen voort. Ook in het horrorgenre komen juweeltjes voor. Dat veel mensen er geen voorkeur voor hebben is wat anders. Ik houd niet van drama. Al dat trage geleuter en geforceerde gejank van Meryl Streep en Dustin Hoffman is aan mij niet besteed. Toch herken ik in dat genre meesterwerken.

Deze recensie gaat over Dawn of the dead, een meesterwerk, jawel, van regisseur George A. Romero. Romero is in het horrorgenre een held. En dat komt vooral door één film: Dawn of the dead uit 1979. Hoewel er eerder films waren gemaakt over wandelende doden, ook door Romero, heeft Romero met Dawn of the Dead het zombiegenre gedefinieerd. De film heeft bij de liefhebbers een cultstatus.

Ik maakte kennis met Dawn of the dead toen de film in 1980 in de videotheek lag. Ik was 14 en volledig overdonderd. De film toont een totaal ontwrichte wereld waarin clubjes vrijbuiters het hoofd boven water proberen te houden. Zij worden belaagd door wandelende doden die met hun beet mensen kunnen besmetten. Wie eenmaal gebeten is wordt zelf ook een wandelende dode.

Maar laten we beginnen met de minpunten van Dawn of the dead. Ook ik zie dat er technisch en artistiek een heleboel niet deugt aan Dawn of the dead. Om te beginnen zit je 2 uur naar onzin te kijken. Wandelende lijken bestaan niet. Maar wie dat bezwaarlijk vindt kan zich beter niet verdiepen in film. Want een onwerkelijk gegeven is juist de essentie van film. Anders hoeft de film niet te worden vertoond en kijken we gewoon uit het raam.

De verhaallijn van Dawn of the dead is flinterdun. Het acteerwerk is met name in het begin van de film nogal houterig. Mogelijk daardoor heeft geen van de hoofdrolspelers de afgelopen 30 jaar nog een andere rol van betekenis gespeeld. En hoewel de special effects vaak behoorlijk gruwelijk zijn is het bloed toch zichtbaar nep. Want de pot verf had net de verkeerde kleur en dikte. Zie foto hierboven. Figuranten worden meer dan eens gerecycled. Dus een zombie die een kwartier geleden in Philadelphia aan stukken is geschoten duikt 200 kilometer voorbij Harrisburg gewoon weer op. Vooral de verpleegster-zombie is een recidivist. Het geluid, inclusief de kenmerkende muziek, is in krakend en ruisend mono opgenomen. Al dit gepruts leidt uiteindelijk toch een beetje af.

Waarom is Dawn of the dead dan toch zo de moeite waard? Omdat het een een zeer rake en vroege aanklacht is tegen het rommeltje dat de blanke, masculine, gevestigde orde van de Verenigde Staten heeft gemaakt.

Vroeg na de Tweede Wereldoorlog stond de Verenigde Staten bekend als het meest vrije, rijke en machtige land ter wereld. Het was de plek waar iedereen die op zoek was naar een beter leven naar toe moest gaan. Maar de de oorlogen in Korea en Vietnam deden afbreuk aan dat mythische imago. Toen daar in de eerste helft van de jaren ’70 een forse economische crisis overheen ging werd het land langzaam verscheurd in de ‘haves’ en de ‘have-nots’. De haves consumeerden zich ongans terwijl de have-nots op straat krepeerden. De binnensteden verloederden en armoede, drugs, criminaliteit en raciale spanningen kenmerkten het straatbeeld. Meer dan 2 miljoen Amerikanen zaten in de gevangenis en nog eens 5 miljoen waren op borgtocht of voorwaardelijk op vrije voeten. Om zich tegen al die boeven te beschermen sloten steeds meer burgers zichzelf op in beschermde wooncomplexen. Verder was de koude oorlog in volle gang en bestond een voortdurende angst voor een nucleaire dreiging vanuit de Sovjet-Unie. Tegen die achtergrond van een bijna verscheurde samenleving maakte Romero Dawn of the dead.

Al die maatschappelijke narigheid weerspiegelt zich voortdurend in de film. In het arrestatie-team dat in het begin van de film een pand ontruimt schiet een rascist alles met een donkere huid tegen de vlakte. Wanneer het land ten prooi valt aan een epidemie van zombies belazeren de media de burgers door lijsten van niet meer in gebruik zijnde hulpstations te publiceren. De politie slaat zelf aan het plunderen en deserteren. Er is geen enkele gecoördineerde actie vanuit de autoriteiten te herkennen. Het straatbeeld wordt bepaald door ongeorganiseerde groepjes militairen en gewapende burgers die al schietend proberen om de wandelende doden op afstand te houden. Kortom, de samenleving zoals wij die kennen is volledig ontwricht en verworden tot een post-apocalyptisch strijdtoneel waar het recht van de sterkste geldt.

Wie graag zoete broodjes bakt zou vanuit dit gegeven een film kunnen maken waarin op de rokende ruinhopen van een verrot systeem een nieuwe samenleving wordt gebouwd. Een nieuwe samenleving die rechtvaardiger is dan de oude. Een nieuwe samenleving waarin we niet meer de fouten van vroeger maken.

En die kant lijkt het in eerste instantie ook op te gaan. Want in de film volgen we een klein groepje vrijbuiters dat zich probeert staande te houden. En dit groepje blijkt volledig politiek correct te zijn samengesteld. Want behalve twee blanke mannen bevinden zich ook een vrouw en een neger in het gezelschap. De vrouw eist, geheel in de geest van de tijd, haar rol op in het gezelschap en de neger is overduidelijk de meest geduldige, verstandige en krachtige van het stel. Alle vier zijn zij rechtschapen en betrouwbaar. En hebben zij de wil en het uithoudingsvermogen om een nieuw bestaan op te bouwen.

En dat doen zij ook. Want zij vinden een door zombies bevolkte maar door mensen verlaten shopping mall alwaar zij hun intrek nemen. Zij ruimen het complex op, bouwen er hun eigen appartementje, wachten braaf op uitzendingen van het officiële noodkanaal en vallen verder niemand lastig.

Maar stap voor stap wordt de droom verstoord. Want onze vier helden zijn niet alleen ontsnapt aan een verrotte samenleving. Ze maakten er ook deel van uit. En daarom dragen ze de kiem bij zich voor een nieuwe mislukking. Want zijn twee van onze helden niet gewoon deserterende politie-mannen? En verplaatsen zij zich niet in een helikopter die zij gestolen hebben van een van hun werkgevers? En overleven zij niet gewoon door materialen te plunderen die hen niet toebehoren?

Het ik-denken neemt ongemerkt steeds grotere vormen aan. Want ons viertal verschanst zich in het complex en sluit zich volledig af van de rest van de wereld. Belangstelling voor het lot van anderen is al heel snel niet meer aan de orde. Die leefstijl is uiteindelijk een kopie van de door de rijke Amerikanen gekozen zelf-isolatie in ‘gated communities’. Vanuit die positie kan ons viertal alleen wachten tot het over is, en draagt zij in het geheel niet bij aan het bouwen van een nieuwe wereld.

Dan is er de wijze waarop onze helden hun dagen vullen. Dat doen ze door gratis boodschappen te doen, winkels leeg te plunderen, een beetje voor een leeg tv-scherm te hangen en zombies om te leggen en uit te lachen. Want de zombies die instinctief terugkeren naar wat in de film omschreven wordt als ‘belangrijke plekken in hun leven’ staan symbool voor de hersenloze consument. Ze staan wezenloos achter elkaar op de roltrap en staren gebiologeerd naar winkelwaren zonder te begrijpen waar het goed voor is. Onze helden kunnen daar smakelijk om lachen terwijl zij zelf evengoed hun wagentjes en mandjes hersenloos vullen met rommel die zij onder de gegeven omstandigheden volstrekt niet nodig hebben.

Niet alleen raken onze helden volledig in de ban van het consumentisme, zij raken ook nog eens verblind door al hun speeltjes waardoor ze steeds meer fouten maken. Fouten die er toe leiden dat een van hen wordt besmet met het zombievirus. En dat is een keerpunt in de film. Vanaf dat moment is er iets geknapt waardoor nog grotere fouten op de loer liggen.

Die fouten worden gemaakt wanneer het winkelcentrum onverwacht wordt aangedaan door een bende motorrijders. In plaats van zich gedeisd te houden openen onze helden het vuur. Zij proberen met geweld te voorkomen dat dieven er vandoor gaan met de spullen die zij zelf al hadden gestolen. Onze helden zijn inmiddels zo ver dat ze bereid zijn om dodelijke slachtoffers te maken om hun spulletjes te beschermen. Hetgeen wordt gerechtvaardigd met: ‘It is ours, we took it first’.

Niet al onze helden kunnen deze helletocht overleven. En wie zich realiseert welk type mens verantwoordelijk wordt geacht voor het maatschappelijke verval in de Verenigde Staten, begrijpt wie in deze film de kans krijgen om ongeschonden de eindstreep te halen. En onze hoop vormen op een nieuw en beter bestaan. En dat is anno 2008 een zeer actuele boodschap. Wie de dit jaar gehouden Amerikaanse presidentsverkiezingen heeft gevolgd weet wie daar als de twee grote winnaars uit zijn gekomen. De blanke masculine kliek heeft er een rotzooi van gemaakt. Het is nu aan anderen om een poging te doen de Verenigde Staten te herscheppen. En dat lijkt Dawn of the dead 30 jaar geleden al te hebben voorspeld.

Nee, de auto op deze foto is niet een Hyundai uit de jaren ’90 van de vorige eeuw. Het is een tweedehands Maybach. U mag hem hebben voor 489.500 Euro.

Een wat? Een Maybach. In de jaren ’90 dreigde een aantal topmerken uit de autoindustrie failliet te gaan. Slimme firma’s zoals BMW, Volkswagen en Audi lijfden deze merken in en waren vanaf dat moment eigenaar van klinkende namen zoals Rolls Royce, Bentley, Lamborghini en Bugatti. Tot op de dag van vandaag bleek dat een zeer gelukkige keuze.

Mercedes greep volledig mis in deze ontwikkeling. Maar Mercedes had nog de rechten op de merknaam Maybach in haar portefeuille. Maybach was een in 1909 opgericht Duits automerk dat vooral in de jaren ’20 en ’30 zeer luxueuze limousines bouwde. Iedere keer wanneer Duitsland een oorlog begon raakte het merk in problemen en kwam de productie van auto’s stil te liggen. Zo ook in 1941. Na de tweede wereldoorlog werd Maybach eigenlijk gewoon een groot autoreparatiebedrijf. In de jaren ’60 kocht Mercedes het bedrijf om het pas weer in 2002 te reanimeren.

De intentie van Mercedes was om Maybach als concurrent van Rolls Royce en Bentley in de markt te zetten. Helaas is het merk bij lange na niet zo succesvol als zijn medestrevers. Er zijn in 2007 maar 400 Maybachs geproduceerd waarvan er slechts 156 zijn verkocht. Rollls Royce produceert zo’n 1.000 wagens per jaar maar verkoopt die allemaal. Er is zelfs een wachtlijst. Bentley doet er een schepje bovenop met een jaarproductie van dik 2.000 bolides. Ook die hebben allemaal al een eigenaar nog voordat ze de fabriek verlaten. Maybach heeft dus nog een lange weg te gaan. Jammer dat Maybach het studiemodel Excelero niet in productie heeft genomen. Dat had misschien voor de doorbraak van het merk kunnen zorgen. Zie foto’s hieronder van dit spectaculaire voertuig.

Dé klassieker in het auditie-genre! Een must-see voor wie kan lachen om mensen die denken iets te kunnen wat ze niet kunnen. Normaal gesproken ben ik er helemaal niet van om het talent van mensen of juist het ontbreken daarvan te kakken te zetten. Integendeel, ik denk dat veel mensen over enorme talenten beschikken die ze helaas nooit zullen ontdekken. Zelf kan ik ook maar een paar dingetjes en ben daar heus niet perfect in. Maar deze mevrouw… je moet het gewoon zelf zien.

Beetje nerveuze mevrouw komt auditie doen in het Bulgaarse ‘Music Idol’ met het nummer ‘Without you’. U weet wel: “I can’t liiive …. If living is without you-o-ou!”. Lees nu nog eens de titel van dit artikel. Kijk dan naar het filmpje en de briljante ondertiteling.

Zo onwaarschijnlijk sneu dat heel Bulgrarije midden in het hart werd geraakt. Deze mevrouw heeft inmiddels een flinke fanclub en heeft in grote tv-shows opgetreden.

Crisis of geen crisis, er zullen altijd huizen zijn die toch net even iets meer waard zijn dan andere huizen. En een van de gemeentes waar u prijzige appartementen zult aantreffen is Aerdenhout.

In dit appartementencomplex te Aerdenhout bevindt zich het op dit moment duurste appartement van Nederland. U mag de woning overnemen voor 3.595.000 Euro. Dat klinkt een beetje duur, maar voor dat geld heb je wel een appartement met 10 kamers op een totaal van 525 vierkante meter woonruimte. Daarmee is dit appartement ruim 4 keer zo groot als de gemiddelde doorzonwoning. Niet gek. Ik denk alleen dat als ik de makelaar was, ik het ding geen ‘portiekflat’ zou noemen.

(Rare jongens die makelaars. Altijd duur doen, behalve als het een keer nodig is. Heb je een appartement van 3,5 miljoen in de aanbieding, noemen ze het een ‘portiekflat’.)

Soms wordt gezegd dat geld lenen altijd fout is en veel geld kost. Dat is onzin. Van een voordelige lening, ingezet voor het juiste doel, kunt u heel veel plezier hebben. En op de juiste manier geld lenen is eigenlijk vrij simpel. Daarom is het merkwaardig dat toch zo veel mensen in problemen komen door hun lening. Hierbij nog maar eens de grondregels van verstandig geld lenen. Wie deze regels in acht neemt leent geld op een verstandige manier en houdt problemen buiten de deur!

1. Leen geld alleen als het echt nodig of rendabel is
Geld lenen kost rente. En voor die rente zal u moeten werken. Daardoor zult u dag in dag uit aan uw lening worden herinnerd. Totdat de lening is afgelost. En dat kan jaren duren. En wanneer u dan terugkijkt zult u waarschijnlijk schrikken van de hoeveelheid rente die u heeft betaald. En zult u zich realiseren wat u allemaal met dat geld had kunnen doen. Leen dus alleen geld als het echt niet anders kan of wanneer de lening wordt benut voor een investering waarmee u juist geld verdient.

2. Vergelijk rentetarieven
Het Internet heeft dit tegenwoordig vreselijk makkelijk gemaakt. Als u via Google zoekt naar ‘rente vergelijken’ zult u honderden sites vinden waarop rentetarieven van leningen worden vergeleken. Let daarbij goed op dat u de echte rentes vergelijkt en niet de aanbiedingen waarbij u bijvoorbeeld het eerste jaar maar de helft of helemaal geen rente betaalt. Het gaat toch echt om de jaren daarna.

3. Pas op voor vergelijkingssites!
Zoals gezegd zijn er honderden sites die de rentetarieven voor leningen vergelijken. Die sites presenteren zich allemaal als onafhankelijk en objectief en adviseren vaak leningen van specifieke bedrijven. Veel van die sites worden echter gerund door zogenoemde ‘affiliates’. Zij laten zich door banken en verzekeraars commissie betalen voor het aanbevelen van hun leningen. U loopt dus de kans dat u via zo’n site niet de voor u goedkoopste lening afsluit maar dat u de lening afsluit waarover de beheerder van die site de hoogste commissie ontvangt.

4. Neem indien mogelijk een lange vaste rente
Geld lenen doet u omdat dat geld zelf niet heeft. Lenen is daardoor altijd een risico. Probeer dat risico zo klein mogelijk te maken door niet te kiezen voor een kortlopende variabele rente. De rente is de laatste jaren erg beweeglijk en staat erg laag. Wie een kortlopende of variabele rente kiest neemt het risico dat de rente over een paar jaar een stuk hoger staat. Als uw rente dan wordt aangepast kunt u in grote problemen komen. Op die manier is de ‘kredietcrisis’ van 2008 ontstaan. Koop dus liever een stukje zekerheid en laat uw rente lang vastzetten.

5. Doe alleen zaken via een tussenpersoon als het echt nodig is
Tussenpersonen van banken en verzekeraars doen u geloven dat zij juist toegang hebben tot uitstekende aanbiedingen en tarieven waardoor u bij hen goedkoper uit bent. Dat is in veel gevallen helaas niet waar. Tussenpersonen laten zich natuurlijk dik betalen voor het aanbrengen van leningen. Dat geld moet ergens vandaan komen, namelijk uit uw portemonnee. Laat u dus niet te makkelijk inpakken door de praatjes van tussenpersonen. Een bank kan altijd nog de goedkoopste rente bieden als zij geen tussenpersonen hoeft te betalen. Daarbij geldt voor tussenpersonen het zelfde als voor vergelijkingssites. Van de ene bank krijgen ze een hogere commissie dan van de andere bank. Sommige tussenpersonen zullen u dus bij voorkeur een lening van bank X aanpraten omdat zij daar zelf het meest geld aan verdienen.

6. Leen liever geen geld van familie of vrienden
Lekker goedkoop, denken veel mensen. Maar het leidt vaak tot wantrouwen en ruzie. Geld lenen is een zakelijke aangelegenheid. Dus sluit u een lening af bij een partij waarmee u een zakelijke relatie heeft. U sluit uw lening dus bij voorkeur af bij een bank of een verzekeraar.

7. Onderhandel over uw lening
Dat klinkt voor sommige lezers misschien absurd. Maar ook banken en verzekeraars verkopen graag hun spullen. En wanneer de handel niet zo goed loopt en zij erg graag willen dat u een lening bij ze afsluit zouden ze wel eens gevoelig kunnen zijn voor het geven van kortingen. Een korting van 0,5% rente op een lening van 100.000 Euro scheelt u maar liefst 500 Euro per jaar. Vraag dus altijd om een korting! Wat heeft u te verliezen?

8. Wantrouw voorwaarden die u niet begrijpt.
Een lening is in principe een buitengewoon simpel product. Een bank of verzekeraar is bereid om u geld voor te schieten. En u moet het allemaal weer terugbetalen. Als beloning betaalt u de bank rente. Ingewikkelder mag het niet zijn! Als u de voorwaarden van een lening niet snapt dan ligt het niet aan u. Dan probeert de bank misschien een boel wollige taal te produceren om te verdoezelen dat het helemaal niet zo gunstige lening is. Accepteer dus geen ingewikkelde voorwaarden en eis duidelijkheid. Als uw bank of verzekeraar niet duidelijk genoeg is, sluit u uw lening ergens anders af.

9. Sluit een lening direct over wanneer dat goedkoper is.
Wat kan u het schelen dat die medewerker van de bank zo aardig is of dat uw tussenpersoon uw zwager is. U bent degene die jarenlang de rente moet betalen. En hoe lager die rente is hoe beter. Wanneer u dus de kans krijgt om uw lening over te sluiten naar een goedkopere maatschappij moet u dat gewoon doen. Pas wel op voor boetebepalingen en dergelijke!

10. Sluit nooit een lening af om de rente van een andere lening te kunnen betalen.
Want dan is het einde zoek en komt u in een spiraal van ellende terecht.

Bonustip:

11. Als u eenmaal een registratie heeft bij het BKR (Bureau Krediet Registratie) wordt het een stuk moeilijker om geld te lenen. In principe wordt u door het BKR geregistreerd als u een ‘wanbetaler’ bent. En dat bent u volgens het BKR al snel. Het overkwam mij bijna toen ik pas een credit card had. Bij toeval kwam ik er achter dat als ik het saldo-tekort op mijn credit card niet iedere maand automatisch zou laten aanvullen tot een saldo van nul, het BKR mij zou registreren. Met alle gevolgen die daar bij horen. Niet leuk als je net een huis wil kopen en je door dit soort gedoe geen hypotheek meer kan krijgen. Verder geldt dat wie een betalingsachterstand van enkele maanden heeft bij bijvoorbeeld zijn huisbaas, energie-leverancier of bank al in aanmerking komt voor een BKR-registratie. In veel gevallen stelt zo’n registratie dus niet veel voor. Maar in veel andere gevallen is er een hele goede reden voor een BKR-registratie. In die gevallen betekent het dat de door het BKR geregistreerde persoon niet kedietwaardig is en dus niet in staat is om leningen terug te betalen. Als u zo iemand bent doet u er het beste aan om gewoon geen geld meer te lenen. Jammer maar helaas. Hoe vervelend het ook is, misschien moet u dan eerst een bijbaantje zoeken om extra geld te verdienen waarmee u uw schulden afbetaalt.

Verdraaid moeilijk spel.

Belspel-presentatrice laat weten in het echte leven juf te zijn. Daarom is zij bereid een vette spelfout te herstellen.

Klassiek fragment uit Kopspijkers. Jack Spijkerman op bezoek bij Vlaamse boer die onder een aanvliegroute woont.

Dat verduidelijkt gelukkig alles weer. Want zonder deze toelichting had ik er echt niets van begrepen.

Want je eigen hoovercraft is natuurlijk veel cooler.

Eventjes dimmen dus!

Sommige quizvragen zijn gewoon niet leuk meer. Hoe kan een mens zo’n antwoord nu weten?

(Voor wie niet oplet is het zo voorbij. In Frenzy doet Hitchcock zijn befaamde cameo al na 3 minuten.)

Frenzy is de een na laatste film van de Britse meester-regisseur Alfred Hitchcock. Na enkele minder geslaagde (politiek getinte) verfilmingen keerde Hitchcock in 1972 terug naar het genre dat hem groot had gemaakt: de misdaad. En hoewel Hitchcock zelf een Brit was, nam hij zijn films vrijwel nooit op in Engeland. Deze keer keerde hij ook geografisch terug naar zijn oorsprong.

In het London van de jaren ’70 van de 20ste eeuw worden de straten onveilig gemaakt door een serie-moordenaar (vertolkt door Barry Foster) die vrouwen met stropdassen wurgt. De politie (Alec McCowen) jaagt bijna de gehele film achter de verkeerde man (Jon Finch) aan.

De film is, zeker voor de tijd waarin hij is gemaakt, tamelijk opzienbarend. Om te beginnen bevat de film enkele behoorlijk expliciete beelden. Zo is er een langgerekte en gedetailleerde scêne waarin een van de slachtoffers wordt verkracht en vermoord. Hoewel het filmpubliek de afgelopen 35 jaar behoorlijk is verziekt met sadistische beelden, voelt deze scêne anno 2008 nog steeds behoorlijk ongemakkelijk aan.

Ook wordt royaal omgegaan met naakt. Alleen al in het eerste halve uur komen 3 naakte vrouwen in beeld. In de slotfase komt daar nog eentje bij. Het valt uiteraard te beargumenteren dat naakt functioneel is in een film over een lustmoordenaar. Hitchcock had echter nooit eerder een film met naaktscênes gemaakt. Misschien dat het naakt in Frenzy daardoor toch enigszins geforceerd overkomt.

De film is ook fotografisch de moeite waard. Het langdurige openingshot roept vragen op over de wijze waarop het tot stand is gekomen. Vederop in de film experimenteert Hitchcock met twee andere shots waarin de camera een langdurige en kennelijk ononderbroken beweging maakt. Dit stijlmiddel is naderhand zeer veel gekopieëerd.

Hitchcock stond niet bekend om zijn goede grappen. Toch heeft hij in Frenzy op geslaagde wijze geëxperimenteerd met humor. De film kent momenten die tegelijkertijd bizar en komisch zijn, zoals de briljante vrachtwagen-scêne. Deze scêne ademt de sfeer van zwarte humor die de afgelopen jaren gretig is geciteerd door regisseurs zoals Quentin Tarantino.

Die humor continueert in de momenten waarop de hardnekkige politie-inspecteur (Alec McCowen) de door zijn vrouw geserveerde Franse maaltijden probeert de verorberen. Die beelden zijn doordrenkt met misplaatste Britse xenofobie.

Interessant is ook dat, ondanks dat Foster vanaf het begin wordt gepresenteerd als de ranzige viezerik, de onschuldig opgejaagde Finch nergens de sympathie van de kijker wint. Finch is weliswaar geen moordenaar maar wel een nogal nare vent met een geweldadig verleden. Aangezien hij ook niet buitengemeen slim of erudiet is dient de fascinatie vooral te komen uit het optreden van Foster.

En dat lukt prima. Want met zijn gladde praatjes en griezelige blik steelt hij iedere scêne. Daarbij is hij zichtbaar slimmer en handiger dan de karakters waarmee hij het doek deelt. Daarom is de achteloosheid waarmee hij te werk gaat zo wonderlijk. In zijn jacht op slachtoffers begaat Foster enorm veel slordigheden. Zelfs wanneer hij zijn fouten inziet en die weer probeert te herstellen laat hij een spoor van aanwijzingen achter. Dat hij niet veel eerder wordt gepakt kan dan ook gezien worden als een element van kritiek op de Britse politie en justitie.

Hitchcock was een vakkundig filmmaker, maar wel eentje uit een voorbij artistiek tijdperk. Dat vertaalt zich in naar huidige maatstaven te theatrale vertolkingen. Wie in de wereld van Frenzy belandt zou zich kunnen afvragen waarom al die mensen zo raar tegen elkaar praten. Met name de vertolking van Finch doet door het schreeuwerige stemgeluid nu en dan aan amateurtoneel denken.

Maar daarmee is dan ook het enige serieuze kritiekpunt genoemd op een verder uitstekende en zeker voor zijn tijd opzienbare Hitchcock!

Vandaag kopt De Telegraaf met een merkwaardig bericht over de oren van Matthijs van Nieuwkerk. De hoororganen van Matthijs zouden van het flapmodel zijn en daarom heeft hij dat malle kapsel, dat inderdaad altijd zijn omvangrijke oren bedekt. En hij weigert zijn oren te laten opereren. Schande. Want dat zou Linda de Mol al lang hebben gedaan.

Matthijs zou zijn kapper steevast vragen om zijn haar over zijn oren te laten knippen. Of iets dergelijks. Kennelijk was de Telegraaf aanwezig bij de laatste knipbeurt van Matthijs. Of heeft zij informanten bij de kapperij van Matthijs. Want anders kun je zoiets niet weten.

Toch maar eens Matthijs gegoogeld. En dan ontstaat het beeld van een arrogante ijdeltuit waar niet mee te werken valt. Vind ik allemaal niet interessant. Dat wordt van iedereen gezegd die een beetje succes heeft. Want één ding weten we zeker. Matthijs van Nieuwkerk is een succesvol en vakkundig tv-maker. En dat is toch het belangrijkste.

Als ik toch al roddel over Matthijs zijn die oren natuurlijk niet boeiend. Dat kapsel is veel interessanter. Want Matthijs heeft inmiddels de gezegende leeftijd van 48 jaar bereikt. Die gast ziet er patent uit voor bijna een halve eeuw schade.

Ik zie vooral weinig grijze haren. En zijn haar heeft wel een opvallend constante lengte en een nogal touw-achtige structuur. Had die Telegraaf-informant niet kunnen vragen welke kleurspoeling Matthijs gebruikt? Of had de Telegraaf niet even kunnen uitzoeken of dat haar van Matthijs überhaupt echt is of dat we misschien met een haarstukje of implantaten te doen hebben?

Kijk, dat zijn interessante vragen. Want misschien laat Matthijs niet zijn haar staan om de aandacht van zijn oren af te leiden, maar laat hij zijn oren staan om de aandacht van zijn haar af te leiden.

Wat mij betreft is het haar van Matthijs van Nieuwkerk een twijfelgeval. Maar zegt u het maar; is het haar van Matthijs van Nieuwkerk echt of niet?

In een vorige artikel berichtte ik u al over de gewoonte van het CBS om bedoeld of onbedoeld onze economie te saboteren. Vandaag is het weer zover. Het CBS laat een persbericht uitgaan waarin staat dat de Nederlandse ondernemers ongekend somber zijn over de toekomst.

Jawel, daar gaan we weer. Ik voorspel dat bij het volgende ‘onderzoek’ de ondernemers wederom erg somber zullen zijn. Want zij zullen dan nog het huidige persbericht van het CBS vers in het geheugen hebben.

Wie vraagt überhaupt om dit soort onderzoeken, en wie wordt er, behalve het CBS, beter van dit soort doemdenken? Het CBS zou serieus moeten overwegen om te stoppen met dit soort overbodige en schadelijke berichtgeving. Nu het CBS er in geslaagd is om ons een crisis aan te praten kan al dat belastinggeld vast nuttiger worden besteed!

Vandaag kopt De Telegraaf dat makelaars op dit moment proberen de huizenprijzen overeind te houden door gebruik te maken van verboden prijsafspraken. Makelaars hebben echter al eeuwen een werkwijze die prijsafspraken uitlokt.

Want wat gebeurt er als wij een makelaar inschakelen voor de aankoop van een pand? Die gaat in onderhandeling met de makelaar van de verkoper. En daar bent u helemaal niet bij aanwezig. Beide makelaars krijgen een percentage van de verkoopsom. Hoe hoger de verkoopprijs is, hoe meer geld de kopende en de verkopende makelaar verdienen. Beide makelaars hebben dus belang bij een zo hoog mogelijke verkoopprijs. Dit is een voor de consument zeer nadelige belangenverstrengeling.

Makelaars profileren zich weliswaar als onafhankelijk, maar zij hanteren een eeuwenoud verkoopmodel dat die onafhankelijkheid zwaar op de proef stelt. Makelaars zouden veel geloofwaardiger zijn wanneer zij een verkoopmodel zouden hanteren dat geen wederzijdse parallelle belangen bevat.

Er zijn diverse modellen voor de beloningstructuur van makelaars denkbaar die dit bezwaar niet kennen. Zo zouden makelaars, zowel kopende als verkopende, voor een vast tarief of een uurloon kunnen werken dat niet gerelateerd is aan de verkoopsom. Ook kan worden gekozen voor een model waarbij de verkopende makelaar een percentage krijgt van de verkoopprijs en de kopende makelaar ook, maar dan omgekeerd evenredig. Dus hoe hoger de verkoopprijs, hoe lager de beloning voor de kopende makelaar. Dan is er voor de kopende makelaar een reden om de prijs naar beneden te onderhandelen. Die reden ontbreekt nu volledig.

Ook zou de factor tijd een rol moeten spelen in de tariefstructuur van makelaars. Want het huidige systeem moedigt de makelaar op geen enkele wijze aan om zijn werk snel te doen. Indien een makelaar maanden niets doet en het huis aan een toevallige belangstellende wordt verkocht, krijgt hij nog steeds duizenden Euro’s uitbetaald. En maanden wachten op een koper kost de klant kapitalen aan dubbele maandlasten. Dus eigenlijk zou de courtage van de makelaar na iedere maand dat het pand niet is verkocht bijvoorbeeld met 20 procent moeten afnemen. Als een makelaar na een half jaar nog niet heeft verkocht zou het recht op vergoeding moeten vervallen.

Maar het beste is misschien om helemaal geen makelaar te gebruiken. Zeg zou zelf, wat voegen die lui nu voor waarde toe? De geringe toegevoegde waarde die ze leveren is absoluut niet de absurde makelaarstarieven van duizenden Euro’s waard.

Het kadaster maakt vandaag bekend dat de prijzen van de in Nederland verkochte woningen in de periode oktober-november 2008 met ruim 5 procent zijn gezakt. Dit is de grootste prijsdaling sinds 1980. Koopjesjagers kunnen in 2009 hun slag gaan slaan en eindelijk die langverwachte doorzonwoning in de Vinex aanschaffen. Althans, het deel van de Nederlanders dat in 2009 nog werk heeft.

De sterke daling wordt vooral veroorzaakt doordat nieuwe woningen sterk in prijs dalen. De prijs van bestaande woningen zakt nauwelijks.

Het aantal verkochte woningen is in Nederland in een maand tijd met bijna 30 procent gedaald.
De oorzaak hiervan kan mede liggen in de neiging van huiseigenaren om hun woning niet te koop te zetten in stagnerende markt. Het krimpende aanbod van woningen maakt het ondanks de dalende prijzen dus toch weer moeilijker voor kopers om een woning te vinden. Dit kan tot gevolg hebben dat de prijsdaling weer enigszins wordt gedempt.

Ik had mij voorgenomen om die narigheid verder te laten rusten. Maar vandaag kreeg ik te maken met een voorval dat het prutswerk van TNT Post weer volledig actueel maakte. Daarom wil ik graag voor u op een rijtje zetten met welke terreur ik te maken kreeg bij het huren van een postbus bij TNT Post.

Natuurlijk kan uw persoonlijke ervaring met TNT Post beter zijn. Dat hoop ik van harte. Maar ik heb gemerkt dat deze firma op zo veel niveaus fouten maakt, dat ik niet meer kan geloven dat mijn verhaal een incident betreft.

Dit artikel is vrij lang. Maar voor wie serieus overweegt een postbus bij TNT Post te huren is het echt de moeite waard om dit te lezen. Lees en huiver: hoe TNT Post haar klant wegjaagt in 17 stappen.

1) In 2006 wilde ik bij TNT Post (toen TPG Post geheten) een Postbus openen. Ik vroeg de postbus aan via de website van TNT Post. Ik kon op de website kiezen uit een aantal locaties op een lijst. Ik koos op de lijst voor locatie A, dat was dicht bij mijn woning. Enkele dagen na mijn aanvraag ontving ik een bericht van TNT Post. Locatie A was volgens TNT Post geen postbuslocatie. TNT Post bood op dat moment dus postbussen aan op een locatie waar helemaal geen postbussen bestonden. Was ik toen maar argwanender geweest.

2) Enigszins geërgerd vroeg ik een nieuwe postbus aan. Na enkele dagen ontving ik een brief van TNT Post. Er was voor mij een postbus geopend op locatie B, maar dat was wel behoorlijk ver van huis. TNT Post stelde dat ik de sleutels van de postbus kon ophalen op locatie B. De brief noemde echter alleen de straatnaam van locatie B. Huisnummer en telefoonnummer werden niet genoemd. Ook de openingstijden van locatie B werden niet genoemd. TNT Post bood op haar website een zoekformulier voor postbuslocaties. Als ik daar het postcodegebied van locatie B invulde meldde de website van TNT Post dat die postcode niet bestond. Hoe kon dat nu weer? TNT Post beschikte over een telefonisch informatienummer voor postkantoren (30 cent per minuut, eerst een langdurig onzin-menu doorlopen). Maar dat nummer stelde dat er in het postcodegebied van locatie B helemaal geen postkantoor bestond. Ik beschikte dus inmiddels over een postbus. Maar TNT Post liet op geen enkele manier toe dat ik er achter kwam waar die postbus zich bevond.

3) Er zat dus niets anders op dan op mijn vrije middag op goed geluk naar locatie B te rijden om te zien of ik daar de postbuslocatie kon vinden en mijn sleutels kon ophalen. Ondanks navraag bij winkeliers en buurtbewoners leek het postkantoor op locatie B onvindbaar. Na langdurig zoeken vond ik uiteindelijk een postsorteercentrum. Niet eens op locatie B. Maar in de omgeving van en niet eens zichtbaar vanaf locatie B. Uit een bord op de gevel bleek dat dit de postbuslocatie moest zijn. Het loket van die locatie was echter gesloten met een rolluik. TNT Post had kennelijk niet zo veel zin om haar klanten te helpen. Want op een briefje stond dat het loket alleen geopend was van maandag tot en met vrijdag van 9.00 tot 9.30 uur ‘s ochtends. Ik was ten gevolge van de gebrekkige communicatie van TNT Post voor niets afgereisd naar locatie B. En ik kon mijn postbus nog steeds niet gebruiken.

4) Omdat ik inmiddels al een week betaalde voor mijn postbus, en ik het postbusnummer aan diverse partijen had doorgegeven, wilde ik mijn postbus toch echt graag in gebruik nemen. Dus dan maar vrij nemen van mijn werk om ‘s ochtends de postbussleutels op te halen. Op het door TNT Post voorgeschreven tijdstip meldde ik mij de volgende week bij het loket van locatie B. Het loket was desondanks weer gesloten. Op de balie bevond zich een drukknop. Toen ik er op drukte klonk een luide bel in het pand. Aan de andere kant van het rolluik bevond zich hoorbaar personeel van TNT Post. Maar ondanks langdurig bellen kwamen zij mij niet helpen.

5) Hoewel ik inmiddels het kookpunt had bereikt dacht ik TNT Post nog een kans te willen geven. De volgende week stond ik wederom op het voorgeschreven tijdstip bij het loket. Het loket was deze keer open. Maar de jongeman achter de balie vertelde dat mijn postbus nog niet klaar was en dat hij geen sleutels had. Hij zei dat de sleutels de volgende week klaar zouden liggen. Hij kon mij geen telefoonnummer geven dat ik vooraf kon bellen.

6) De week daarna ben ik wederom afgereisd naar locatie B. Er was nu een andere TNT Post medewerker aanwezig. Hij kon mij alleen maar melden dat hij geen idee had waar de sleutels waren. Hij toonde geen enkele bereidheid naar de sleutels te zoeken of om te bellen met collega’s, ondanks dat ik daar expliciet om vroeg. Ik was dus voor een 4e keer voor niets naar locatie B afgereisd en stond door wanprestatie van TNT Post wederom met lege handen. Ik betaalde al 3 weken voor mijn postbus en ondertussen hadden diverse partijen mogelijk post naar die vervloekte postbus gestuurd.

7) De maat was vol en ik wilde een klacht indienen. Maar dat kon niet op de website van TNT Post. Daar mag je alleen maar vragen stellen. Het werd een boze mail aan TNT Post inclusief een schadeclaim van 170 Euro. Dit bedrag bestond uit compensatie voor het feit dat ik al 3 weken niet bij mijn postbus kon, vervoerskosten voor 4 keer heen en weer rijden en de vergoeding van de uren die ik van mijn werk had moeten opnemen.

8> Nu was TNT Post plotseling snel van reageren. Aan schade vergoeden deden ze niet. Dat was mijn eigen probleem. En ze zouden de postbussleutels per post naar mij sturen. Daarmee was het voor TNT Post afgehandeld. Wat een stelletje schoften. Maar goed. Uiteindelijk had ik na een maand gepruts van TNT Post eindelijk mijn postbussleutels.

9) Na enkele maanden viel het mij op hoe weinig post ik in mijn postbus ontving. Het postbusadres was toch bekend bij veel partijen? Ik had toch een bankrekening met de postbus als adres? En daar ontving ik ook al geen afschriften van. Heel ververlend allemaal. De TNT Post medewerkers ter plaatse waren op zijn best van 9.00 tot 9.30 uur ‘s ochtends aanspreekbaar en hadden geen telefoonnummer. Dus daar had ik niets aan. Ik heb diverse keren met de klantenservice van TNT Post gebeld maar die begrepen niets van het probleem.

10) Omdat alle voor de postbus bestemde post al maanden leek te verdwijnen deed ik maar eens een test. Ik stuurde een envelop naar mijn eigen postbus. En inderdaad, die envelop kwam nooit aan. Ik maakte mij inmiddels ernstig zorgen. Dus ik belde mijn bank met het verzoek geen afschriften meer naar mijn postbus te sturen. Mijn bank vertelde mij dat zij inmiddels mijn bankrekening hadden geblokkeerd! Want ieder afschrift dat zij naar mijn postbus stuurde werd direct door de medewerkers van TNT Post retour afzender gestuurd. Wat was hier nu weer gaande?

11) Om een lang verhaal kort te maken. Door een fout in de administratie van TNT Post dachten de medewerkers van locatie B dat mijn postbus onverhuurd was. Dus stuurden zij alle aan mijn postbus gerichte post direct weer terug naar de afzender. En in de gevallen waarbij dat niet mogelijk was hebben ze de post uiteindelijk maar weggegooid. En dit alles zonder enige poging tot overleg met mij. Dit is waar het geknoei van TNT Post werkelijk alle grenzen te buiten ging. Maar het werd nog erger.

12) Wederom stuurde ik een woedende mail naar TNT Post en verzocht ik ze om met hun tengels van mijn post af te blijven. Inmiddels liep de door TNT aangerichte schade aardig in de papieren dus dit moest echt stoppen.

13) Weer 2 maanden verder was er nog steeds niets verbeterd. De medewerkers van TNT Post bleven mijn post kwijt maken. Ik heb toen weer een envelop naar mijn eigen postbus gestuurd. Deze keer had ik op achterkant duidelijk mijn huisadres geschreven. En jawel, binnen een paar dagen lag die zelfde envelop weer thuis op mijn deurmat. Met een stempel ‘retour afzender’ er op. Plus de naam van de TNT Post medewerker die met zijn vuile tengels al maanden mijn post saboteerde! Dat was nog eens waardevolle informatie. Wat zou ik daar eens mee gaan doen?

14) Maar inmiddels had ik het opgegeven. Klant zijn van TNT Post kostte mij te veel schade, tijd en ergernis. Ik stuurde TNT Post dus een mail waarin ik de postbus opzegde. Ik vroeg om een schriftelijke bevestiging van die opzegging. Die kreeg ik niet. Wat ik wel kreeg was een mail met het verzoek om mijn sleutels in te leveren. Dat moest natuurlijk weer bij die prutsers aan het loket van locatie B. Wederom nam ik vrij van mijn werk om op de voorgeschreven tijd de sleutels in te leveren. De medewerker van locatie B stelde echter dat zij nooit sleutels innemen. Ik was dus zelfs deze laatste keer voor niets naar locatie B gereden.

15) Een maand later zag ik op mijn bankafschrift dat TNT Post 122 Euro van mijn rekening had afgeschreven. Dat is precies de jaarlijkse huur voor een postbus. Maar die had ik al een maand geleden opgezegd. Ik liet mijn geld onmiddelijk terug storten en stuurde TNT Post een mail met het verzoek om voortaan geen geld meer van mijn rekening af te schrijven. Ik was al een maand geen klant meer bij ze. TNT Post stelde dat opzegging en facturering elkaar waarschijnlijk gekruist hebben. Het probleem was nu echt opgelost.

16) Het jaar daarop verhuisde ik. Ik heb mijn verhuisbericht maar liefst 5 keer naar TNT Post gestuurd. Maar zij bleven hun ongevraagde reclamefolders naar mijn oude adres sturen. Op een dag verscheen er op mijn oude adres ook een factuur. Voor een postbus! Ik heb TNT Post toen in een mail gesmeekt om alsjeblieft nooit meer klant bij ze te hoeven zijn.

17) Het is inmiddels weer een jaar later. Vandaag zag ik op mijn bankafschrift dat er wederom 122 Euro was afgeschreven door TNT Post! Ik heb inmiddels mijn rekening laten blokkeren voor afschrijvingen van TNT Post. Wat kan ik verder nog doen om van die idioten verlost te worden?

Ik heb de afgelopen jaren wel 10 keer boze mails naar TNT Post gestuurd. Iedere keer beloofden zij weer beterschap en iedere keer hielden zijn geen belofte of verzonnen zij daarna een nieuwe manier om mij lastig te vallen. Daarom heb ik besloten niet meer met ze te communiceren. Dat heeft in twee jaar tijd tot niets geleid. Liever waarschuw ik u voor TNT Post. Dan heeft alle ellende die zij mij hebben bezorgd nog een doel gehad.

Ik ben niet religieus. Maar dat TNT Post überhaupt klanten heeft is in mijn optiek een waarachtig godswonder!

Update 7 februari 2010. Wie in Google zoekt op ‘TNT Postbus’ vindt dit artikel inmiddels op een royale 4e plaats. duizenden bezoekers lazen dit artikel. In de comments en via e-mail krijg ik veel bijval. Ik wil jullie daar hartelijk voor bedanken. Kennelijk is het mogelijk om met het schrijven van een stukje een probleem om te zetten in een bescheiden succesje.

In de jaren ’80 van de 20ste eeuw werd verzonnen dat de publieke sektor drastisch moest worden ingeperkt. De overheid moest vooral kleiner worden. Dus werden in Nederland talloze banken, scholen, ziekenhuizen, energiebedrijven, waterbedrijven, woningcorporaties, de postbezorging en het openbaar vervoer geprivatiseerd.

Want al die instanties waren veel te groot, duur, traag en arrogant geworden. Door er echte commerciële bedrijven van te maken zouden zij zelf verantwoordelijk worden voor hun eigen winst en verlies. Dat zou er vanzelf toe leiden dat zij burgers weer als klanten gingen zien, hun tarieven zouden dalen en hun bedrijfsvoering efficient zou worden.

Wie toen had opgelet kon al weten dat het allemaal mis zou gaan. Want het eerste wat de kersverse managers deden met hun zojuist verworven vrijheden was het verhogen van hun eigen salarissen. Het door de belastingbetaler opgebrachte startkapitaal werd direct ingezet voor zelfverrijking.

Deze brutale vorm van diefstal werd gemaskeerd met nieuwe management-praat: ‘marktconformiteit’ werd het genoemd. Want in andere bedrijven lagen de salarissen van topmanagers ook zo hoog. Dus kon je niet achterblijven. Gemakshalve werd vergeten dat die ‘andere’ bedrijven geen publieke functie hebben. Wat kan mij het schelen dat de topmanager van Heineken miljoenen verdient? Als mij dat stoort koop ik wel bier van een andere brouwer.

Maar dat argument ging voor de geprivatiseerde overheidsbedrijven niet op. Want de beloofde concurrentie bleef goeddeels uit. En daar waar wel concurrentie was maakten voormalige overheidsbedrijven handig gebruik van de jarenlang bij burgers ingesleten angst om naar een concurrent over te stappen.

Na 20 jaar is de girorekening van de Postbank nog steeds de standaard in het betalingsverkeer en kan ik nog steeds alleen maar kiezen voor treinen van de Nederlandse Spoorwegen. De voormalige ambtenarenclub TNT heeft nog steeds het monopolie op postbussen in handen. En in mijn woonplaats heeft Eneco nog steeds het monopolie op het leidingnetwerk voor energie. Het mag niet verbazen dat er voor deze bedrijven weinig aanleiding is om betere producten voor lagere prijzen te leveren.

Vandaar dat de spaarrente van de Postbank al meer dan 10 jaar beschamend laag is, zij de klant laat betalen voor niet bestaande overschrijvingen en dat een aantal van haar beleggingsfondsen het slechtst presteren van de gehele branche.

Treinen rijden nog steeds niet op tijd, de prijzen van treinkaartjes stijgen onredelijk snel en je staat rustig een half uur in een weiland stil zonder enige vorm van uitleg door de spoorwegen.

En TNT, tja… Ik kan u uit eerste hand bevestigen dat dit voormalige staatsbedrijf postbussleutels kwijt maakt, poststukken zonder overleg aan de afzender retourneert en ondanks 5 verzoeken een simpele adreswijziging niet in haar administratie verwerkt.

In de energiesektor spant men misschien wel de kroon. Want het voormalige overheidsbedrijf Eneco zou echte ‘concurrenten’ krijgen waardoor de energiemarkt zou worden geliberaliseerd. Daar komt natuurlijk niets van terecht. Want geen enkele ‘concurrent’ krijgt toestemming om zijn eigen leidingnetwerk aan te leggen. Daarom zijn al die energie-concurrenten afhankelijk van de tarieven en voorwaarden die Eneco ten aanzien van dat leidingnetwerk hanteert.

Dus durft Eneco zonder het schaamrood op de kaken vandaag bekend te maken dat gas 15% duurder wordt en electriciteit zelfs 20%! Terwijl de prijs van een vat olie dit jaar is gezakt van 150 dollar naar minder dan 40 dollar! En als klap op de vuurpijl krijgt de topman van Eneco een miljoenensalaris! Wat een dievenbende.

Ik wacht in spanning af of de belangrijkste economische les van de afgelopen 20 jaar langzaam doordringt tot de politiek. Zaken van publiek belang dienen te worden bestuurd door publieke organen. Daarom moet de privatisering van het openbaar vervoer, de energievoorziening, de postbezorging, en enkele andere voor het functioneren van een samenleving cruciale zaken, ongedaan worden gemaakt. Dit soort bedrijven hoort thuis in handen van de overheid. En als dat een beetje inefficient is neem ik dat graag voor lief. Alles beter dan het prutswerk en de zakkenvullerij die nu plaatsvindt ten koste van de burger.

Eergisteren, op 13 december 2008, overleed op 85-jarige leeftijd de Duitse acteur Horst Tappert. Tappert was een monument in de Duitse televisie- en film-industrie en verwierf grote bekendheid met zijn rol als hoofdinspecteur Stephan Derrick in de duitse crimi ‘Derrick’. Deze serie liep maar liefst 25 jaar (van 1974 tot 1998), telt in totaal 281 afleveringen en werd in 104 landen vertoond. Pas 10 jaar geleden, toen Tappert 75 jaar was geworden, vond hij het tijd om te stoppen.

Derrick leverde een gedistingeerd antwoord op de veelal Amerikaanse misdaad-series waarmee de wereld in de jaren ’70 van de 20ste eeuw werd overspoeld. Derrick ging niet over schieten en tieten. Derrick trok zeer zelden zijn dienstwapen en was bijna nooit in fysiek geweld betrokken. In plaats daarvan werd in Derrick veel gesproken. De dader was meestal al vroeg in de aflevering bekend. Vervolgens ging het om het psychologische kat- en muisspel waarmee Derrick de daders en getuigen tot hun verhaal wist te brengen.

Derrick vertegenwoordigde een aantal basiswaarden waar ik mij goed in kon en kan vinden. Hij rookte niet. Was zeer matig met alcohol. Hij dacht eerst na voordat hij iets deed, bleef altijd rustig en verloor nooit zijn geduld. Derrick werkte hard, ook in het weekend en ‘s a