Marco Borsato kan het nog steeds


optreden marco borsato sportpaleis antwerpenEnkele dagen geleden had ik het voorrecht om een kijkje te nemen achter de schermen van een concert van Marco Borsato in het Sportpaleis te Antwerpen. Als liefhebber van zijn muziek heb ik uiteraard ook een kijkje vóór de schermen genomen. Mijn conclusie: Marco Borsato (Inmiddels 44 jaar oud waarvan meer dan 20 jaar in het artiestenvak) kan het nog steeds. Op naar de volgende 20 jaar!

In 1990 werd de Soundmixshouw (een toen razendpopulair tv-programma van Hennie Huisman) gewonnen door een mager manneke met een vlassig snorretje. Hij luisterde naar een gloedvolle artiestennaam die tevens zijn feitelijke geboortenaam bleek te zijn: Marco Borsato.

Hoewel er in deze symphatieke jongeman onmiskenbaar zangtalent aanwezig was, beschikte hij niet over het monumentale stemgeluid van sommige van zijn voorgangers. Ook zijn malle uitdossingen, vooral enorme hoeden die zijn haar en gezicht bedekten, waren niet in zijn voordeel. En het leek toen al of de zanger niet volledig senang was met zijn, weliswaar virtuoos uitgevoerde, vertolkingen van Engelstalige covers van de groten der aarde. Zoals het enigszins zuigende ‘At this moment’ van Billy Vera. Maar Borsato deed zijn werk vakkundig, en was een terechte winnaar van Nederlands grootste talentenjacht.

Juist op de momenten dat Borsato zijn malle hoofddeksels in de kleedkamer liet liggen en voor een klein en ingetogen optreden naar de tv-studio kwam, gebeurde er iets bijzonders. Zijn openhartige en bescheiden bewoordingen in zowel gesprek als lied raakten het hart van miljoenen Nederlanders en Vlamingen. Het was toen al zichtbaar dat Borsato veel beter tot zijn recht kwam in een performance zonder toeters en bellen waarbij het accent kwam te liggen op alledaagse en persoonlijke liedjes waarin het publiek zich kon herkennen. Wie liever meedeint met een verwijfde blaaskaak in een roze kostuum heeft in Nederland voldoende alternatieven.

Doordat Borsato na 1990 enkele jaren bleef hangen in zijn uitdossing van glamour-Italo-kaaskop, raakte het publiek langzaam maar zeker op hem uitgekeken. Al snel daarna kwam het besef dat Borsato wellicht een groter publiek zou aanspreken als hij zich verder zou ontwikkelen in de richting van het Nederlandse lied.

Zijn definitieve doorbraak volgde met het volledig Nederlandstalige Album ‘Marco’ in 1994. Het bevatte kaskrakers zoals ‘Dromen zijn bedrog’ en ‘Waarom nou jij’. Na dit succes kon Borsato het circuit van lokale braderieën en wijkfeesten definitief vaarwel zeggen. Een jaar later herhaalde Borsato zijn kunstje met het zeer succesvolle album ‘Als geen ander’. Het leverde dansbare tophits zoals ‘Ik leef niet meer voor jou’ en effectieve ballads zoals ‘Margherita’ op. Commercieel zat het inmiddels lekker in elkaar, maar artistiek rammelde er nog het nodige.

Dat veranderde met het album ‘De Waarheid’ uit 1997. Bij de introductie van dit album gingen de winkels ‘s nachts open om de verwachte stormloop te spreiden. Belachelijk. Maar ik stond er wel. En ik heb tot in de kleine uurtjes de liedjes van Borsato woord voor woord en noot voor noot in mij opgenomen. Ik had nog nooit zo’n mooie Nederlandstalige CD gehoord.

De volgende ochtend prezen de kranten het werk van Borsato de hemel in. Feitelijk was er meer aan de hand. Want Borsato had inmiddels de geniale songwriter John Ewbank in zijn stal opgenomen. Hoewel Ewbank mogelijk verantwoordelijk is voor de soms tenenkrommende grammatica in de liedjes van Borsato, verandert vrijwel alles wat deze Nederbrit aanraakt zowel commercieel als artistiek in goud. Zonder Ewbank was de carrière van Marco Borsato mogelijk heel anders gelopen.

Helaas begon de formule van Borsato na ‘De Waarheid’ een beetje sleets te worden. De soms nogal bombastische arrangementen van Ewbank lijken wel erg veel op elkaar. De liedjes eindigen wel erg vaak met een zelfde soort ingetogen uithaal (al-lééééééén, ver-trouuuuuuuwt, zou-zijjjjjjjjjjjn). Tussen zijn nummers door bezigt hij wel erg vaak dezelfde ‘ik-ben-zoals-u-allemaal’ retoriek.

En die illusie begint na 20 jaar succes wel een beetje te verdampen. Want Borsato is natuurlijk helemaal niet zoals u en ik. Hij wordt door een cordon kleerkasten afgeschermd van het publiek. Hij laat zich chauffeuren in een colonne van dikke Audi’s. Hij resideert in een van de buitenwereld afgeschermde villa in Blaricum met privé-tennisbaan. En hij is een vaste gast in de lijst van rijkste artiesten van Nederland.

Is daar iets mis mee? Nee, het is natuurlijk geweldig voor hem. Zo zouden wij allemaal willen leven.

Maar het contrasteert een beetje met het zorgvuldig opgebouwde imago van de gewone jongen die altijd zichzelf is gebleven. Alleen al fysiek is Marco Borsato niet meer dezelfde jongen als 20 jaar geleden. In de loop van de jaren heeft hij op diverse fronten plastische chirurgie ondergaan om zijn uiterlijk te verfraaien. Zijn gebit is ingrijpend verbouwd en zijn flaporen zijn operatief plat gevouwen.

En hoewel Borsato het zelf niet wil toegeven heeft hij natuurlijk ook haartransplantaties ondergaan. Voor de foto’s op zijn album ‘Marco’ hebben haarstylisten nog een poging gedaan om zijn wijkende haarlijn te bedekken met een malle naar voren gekamde kuif. Maar dat vestigde juist de aandacht op zijn kalende hoofd. Snel daarna groeide zijn haarlijn plotseling de tegengestelde richting op. Dat gaat echt niet vanzelf.

Hoewel dit soort sterallures het beeld van de eenvoudige pizza-bakker enigszins interfereren, laat het tegelijkertijd zien dat showbizz-iconen mensen van vlees en bloed zijn. OK, ook Borsato is dus een ijdeltuit. Nou en?

Dit soort roddel en achterklap heeft natuurlijk weinig te maken met de werkelijke betekenis die Borsato heeft voor zijn publiek. De man is een topartiest die er in slaagt om avond aan avond de grootste poptempels van de Benelux te vullen met tienduizenden trouwe fans. Tranen met tuiten heb ik ze zien huilen, mannen en vrouwen, hele rijen tegelijk. Want Marco zingt: “Het huis van onze liefde… is onbewoonbaar… ver-kláááááárd”.

Marco Borsato levert een naar perfectie neigende show die voor het belangrijkste deel steunt op zijn eigen persoonlijkheid. De band, het licht, de videoschermen, de confetti, het zijn allemaal middelen ter ondersteuning van een man die in zijn eentje welhaast een compleet volk ontroert met de vertolking van liedjes. Er zijn in Nederland maar een paar artiesten die hem dat nadoen!

Voor de echte liefhebbers hieronder een paar van de meest kippenvel genererende liedjes van Borsato.


(3367 views)

2 Comments on Marco Borsato kan het nog steeds

  1. Martin Hehemann // May 23, 2011 at 7:02 am //

    Fijn om te zien dat je ook bevlogen kunt schrijven over zaken die je op een positieve manier hebben geraakt! Ik ben niet zo’n fan van Borsato als jij, maar van deze column word ik wel enthousiast. Dank daarvoor.

    M.

  2. Administrator // May 23, 2011 at 10:15 am //

    Bedankt voor je reactie. Ik ben blij dat de positieve ondertoon je is opgevallen. Er gaat zoveel mis in de wereld en dat vertaalt zich nogal eens naar een giftige column van mijn kant. Soms is dat oprechte frustratie, soms is het spielerei gestoeld op effectbejag. Want populistisch geklaag scoort publiek en dat is goed voor mijn site. Mijn negatieve schrijfsels genereren vaak meer lezers, reacties en spin-off dan mijn positieve stukken. Dat is natuurlijk jammer. Want klagen over ambtenaren, politici, banken en verzekeraars leidt natuurlijk niet tot oplossingen voor wat dan ook. Ook niet voor lezers die zich herkennen in de misère. Aangezien ik van nature totaal geen zuurpruim ben, ben ik inmiddels mijn eigen geklaag een beetje zat. Dus wat mij betreft gaat het roer maar eens om op deze site. Ook al is er maar één lezer die daar een goed gevoel van krijgt, dan is het voor mij al de moeite waard.

Comments are closed.