K1 is geen K3


Remy Bonjasky
(K-1 grootheid Remy Bonjasky)

In welke sport is Nederland het allerbeste? Voetbal? Ach nee. Ook al hebben we bij ieder EK of WK weer een boel praatjes, Nederland is slechts één keer Europees kampioen (1988) en nog nooit wereldkampioen geweest. Althans, bij de heren. Bij de dames gaat het nog beroerder.

Hockey dan? Gaat zeker niet slecht. Met name de dames veroveren met regelmaat de wereldtitel.

Schaatsen, dat moet het zijn. Bij de heren werd Nederland de afgelopen 10 jaar maar liefst 7 keer wereldkampioen! Maar toch bedoelde ik dat niet.

Wat ik wilde horen is K-1. Nee, K-1 is niet een variant op het succesvolle zangtrio K3. K-1 is een vechtsport. Wat zeg ik, K-1 is dé vechtsport. K-1 is in feite een merknaam voor een wereldwijde competitie in kick-boksen. Die competitie bestaat uit reeksen toernooien die over de hele wereld worden gehouden.

Ieder jaar onmoeten de 8 beste vechters ter wereld elkaar in Japan om in de grote finale te beslissen wie zich wereldkampioen mag noemen. Het K-1 wordt wereldwijd door honderden miljoenen toeschouwers bekeken. In Japan is K-1 zo popualir dat de echte profs er als halfgoden worden gezien.

En nu komt wat ik wilde zeggen. De afgelopen 10 jaar is 9 keer een Nederlander wereldkampioen geworden. Jongens zoals Remy Bonjasky, Ernesto Hoost, Peter Aerts en Semmy Schilt zijn zo ontzettend goed dat niet-Nederlanders in de regel weinig kans maken.

Maar kick-boksen is toch iets voor domme en agressieve idioten die elkaar graag lam slaan? Hmm. In het K-1 gaat het er inderdaad stevig aan toe. Maar in de wereldtop van het K-1 bewegen zich opvallend veel vechters met een uitstekende reputatie op het vlak van sportiviteit en zelfbeheersing . En op de vraag “Hoe ga je de wedstrijd in?” geven zij meestal een iets geavanceerder antwoord dan “We gaan gewoon proberen te voetballen”.

Wat ook al opvalt binnen deze sport is dat de mannen uit de absolute top vaak goede vrienden zijn en samen trainen. En na een wedstrijd bedanken ze elkaar en betuigen ze elkaar respect. Onsportief en onreglementair gedrag komt zeer zelden voor in de K1-top.

Wanneer ik dit schrijf (6 december 2008) klopt mijn hart vol verwachting. Niet alleen vanwege het feit dat er nog enkele onuitgepakte Sinterklaas cadeautjes onder de schoorsteen liggen. Maar ook omdat SBS 6 vanavond om 23.15 uur een samenvatting uitzendt van de vanochtend gehouden K-1 Finale in Tokyo. Van de 8 finalisten zijn er 5 van (half) Nederlandse afkomst!

Om kwart over 11 zit ik met een zak nootjes voor de buis. Want dit is echt vreselijk spannend. Wie wordt dit jaar de wereldkampioen? Ik geef de briljante strateeg en 3-voudig wereldkampioen Peter Aerts een goede kans. Maar in de 1e ronde komt hij uit tegen mega-talent Badr Hari. Die eerste partij voelt daarmee eigenlijk als de finale. Want de vroeger nogal opvliegende en soms onsportieve Bard Hari lijkt de afgelopen jaren als mens en sporter reusachtig gegroeid en wordt gezien als dé grote belofte van het K-1.

Of komt er een revanche van 2-voudig wereldkampioen Remy Bonjasky? Het afgelopen jaar was hij namelijk uitstekend in vorm. Of mogen wij een verrassing verwachten van nieuwkomder Errol Zimmerman? Of, en daar denk ik liever niet over na, gaat vanavond voor het eerst in 10 jaar, een niet-(halve)Nederlander met de wereldtitel aan de haal? Als dat zo is ga ik er van uit dat Badr Hari volgend jaar gehakt van hem maakt.

Update oktober 2014: Opmerkelijk om te zien hoe de werkelijkheid dit artikel sinds 2008 heeft ingehaald. Badr Hari is de laatste jaren steeds vaker negatief in het nieuws gekomen. En hij is niet de enige K-1 vechter waarvoor dat geldt. Langzaam aan is het imago van deze sport afgezakt, en dat is doodzonde…


(3613 views)

Leave a comment

Your email address will not be published.


*